‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪(สัมผัสประสบการณ์แบบวีไอพี ‪ลาสต์เวิลด์ แฟนเฟสติวัล)
‪(ลงชื่อลุ้นรับสิทธิ์)
‪(ลงชื่อลุ้นรับสิทธิ์วีไอพีเรียบร้อย)
‪ฮยอนซู แกจะอยู่แบบนี้ ‪ไปจนถึงเมื่อไหร่
‪- อะไรนะ ‪- ที่รัก
‪พ่อ ทำไมถึงทำเสียบรรยากาศอีกแล้ว
‪เสียบรรยากาศเหรอ ‪ไม่พูดตอนนี้แล้วจะพูดตอนไหน
‪มุดหัวอยู่แต่ในห้องไม่โผล่ออกมาเลย
‪ทำไมทำร้ายชีวิตตัวเองอยู่ได้
‪พอเถอะค่ะ ‪เราไปเที่ยวกันเป็นครอบครัวนะ
‪ฮยอนซูก็ออกมาแล้วนี่ไงคะ
‪มันออกมาแล้วทำไม
‪ยิ่งใหญ่มากเลยเหรอ
‪แม่งเอ๊ย
‪ว่าไงนะ
‪น่าขยะแขยง
‪ขอบใจนะที่ไม่โดนไล่ออกแล้วเจียดเงิน ‪มาให้ เพื่อที่จะไม่แยแสลูกน่ะ
‪- ไอ้เด็กนี่ ‪- พูดอะไรของนาย บ้าไปแล้วเหรอ
‪หุบปากไป ชาซูอา ‪เธอขายขี้หน้าเพราะฉันใช่ไหม
‪กลัวว่าจะเป็นเหมือนฉันหรือไง ‪ฉันได้ยินหมดนะ ที่เธอคุยกับเพื่อน
‪- เรื่องนั้น… ‪- ฮยอนซู ใจเย็นก่อนนะลูก
‪แม่ก็เหมือนกันแหละ
‪แม่เป็นคนบอกให้ทำอย่างนั้นก่อน ‪คิดว่าผมไม่รู้เหรอ
‪ฮยอนซู
‪ตอนนั้นแม่เชื่อว่าลูกแกร่งพอ ‪ที่จะเอาชนะมันได้
‪ผมทำไม่ได้ไง ‪ผมจะไปเอาชนะเรื่องพวกนั้นได้ยังไง
‪ชาฮยอนซู ไอ้ลูกเฮงซวย
‪ตายซะให้หมด
‪พ่อคะ พ่อ
‪รู้สึกตัวแล้วค่ะ ‪นักเรียนฮยอนซูฟื้นแล้วค่ะ
‪นึกว่าจะไม่ฟื้นซะแล้ว
‪ผมหลับไปนานแค่ไหนเหรอครับ
‪ก็นานอยู่
‪ฝัน ผมฝัน
‪ฝันเหรอ ฝันว่าอะไร
‪ผมนึกไม่ออกเพราะมันเลือนรางครับ
‪ที่บอกว่าจะมีคนย้ายมาอยู่ห้อง 1410 ‪คือนายเองเหรอ
‪- คนเดียวเหรอ ‪- เพื่อนไม่คบเหรอ
‪อย่าทำให้คนหลายคนต้องเดือดร้อน ‪ไปหาที่อื่นดูนะ
‪พูดไม่คล่องเหรอ
‪- ฉันจะปกป้องพวกเธอ ‪- ปกป้องเหรอ
‪ต้องการแบบนั้นเหรอ
‪ความฝันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪อาครับ
‪ผมอยากอยู่คนเดียวสักพักครับ
‪ได้สิ มีอะไรก็เรียกอานะ
‪นายต้องใช้ชีวิตให้สมกับเป็นคนแล้วนะ
‪อย่างน้อยก็เพื่อครอบครัวที่ตายไป
‪ต้องมีเหตุผลที่นายรอดมาคนเดียวแน่ๆ
‪ฉันเคยมีอาด้วยเหรอ
‪น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ
‪มันคือสิ่งที่นายต้องการ ‪นายอยากให้คนทั้งโลกหายไปนี่
‪- ตายซะให้หมด ‪- "ตายซะให้หมด"
‪ฉันสามารถทำให้คนที่ ‪นายเกลียดเข้าไส้หายไปได้นะ
‪มากกว่านี้ฉันก็ทำได้
‪ฉันคือนาย นายก็แค่ต้องยอมรับมัน
‪พี่ครับ เป็นอะไรไปน่ะ
‪โปรตีน
‪ยองซู ดึงเร็ว
‪พี่ครับ
‪พี่
‪เมื่อกี้ได้ยินหรือเปล่าคะ
‪ครับ
‪เสียงดังโครมครามออกครับ
‪คงเป็นคนเมื่อกี้มั้งครับ
‪พระประสงค์ของพระเจ้าคืออะไรเหรอคะ
‪คงไม่ใช่ "สนใจแต่ตัวเอง ‪กินดีอยู่ดีไปคนเดียวเถอะ" หรอกนะคะ
‪หนีไป
‪รีบไปสิ
‪เป็นอะไรไหมครับ
‪คุณเป็นใคร
‪เด็กๆ ล่ะ
‪แล้วเด็กๆ ล่ะครับ
‪นายติดเชื้อแล้วใช่ไหม
‪นายเลือดกำเดาไหลแล้วสลบไปนี่
‪- คุณจีซูบอกให้ช่วยเองนะครับ ‪- มั่นใจเหรอคะว่าเขาจะไม่กลายร่าง
‪ผมมั่นใจว่า ‪การตีหัวเด็กนักเรียนคนนี้ตอนนี้
‪ไม่ใช่พระประสงค์ของพระเจ้าครับ
‪ช่วยด้วยครับ
‪ช่วยหน่อยนะครับ
‪ผมสัญญาไว้แล้ว
‪ช่วยหน่อยนะครับ
‪ได้โปรด
‪พี่ พี่คนนั้นไม่มาเหรอ
‪พี่เขาตายแล้วเหรอ
‪เราต้องไปกันสองคนนะ
‪แต่ว่า…
‪ไม่เป็นไร พี่จะเก็บเป็นความลับให้นะ
‪ไปกันเถอะ
‪มอง
‪ไม่เห็น
‪อยู่ไหนนะ
‪ผมว่าผมคงต้องบอกพวกคุณก่อน
‪เด็กสองคนนั้นยังไม่ติดเชื้อครับ
‪ไม่มีตัวอื่นอยู่แถวนี้ครับ
‪รีบไปเถอะค่ะ
‪มองไม่เห็น
‪อาจจะมีสัตว์ประหลาดที่ตามองไม่เห็น
‪มันหูดีมาก
‪ห้ามส่งเสียง
‪อย่าขยับตัวด้วย
‪มองไม่เห็น
‪เจอตัวแล้ว
‪ไม่นะ
‪พี่ พี่คนนั้น…
‪บอกว่าห้อง 1408 นี่
‪ที่นี่น่าจะชั้น 15 นะ
‪ตอนนี้เราไปที่นั่นไม่ได้แล้ว
‪สัตว์ประหลาดสู้กันอยู่
‪พี่
‪อาจจะมีผู้ใหญ่ที่ช่วยเราอีกก็ได้
‪ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหมคะ
‪ช่วยเราด้วยค่ะ
‪ช่วยเราหน่อยนะคะ
‪โปรตีน
‪หลับตา
‪พี่ครับ
‪พี่บอกให้หลับตาไง คิมยองซู
‪(แล้วเจอกันใหม่ ไอ้ชาติหมา)
‪(แถลงการณ์ฉุกเฉินจากประธานาธิบดี)
‪ประชาชนที่เคารพทุกท่าน
‪ณ ตอนนี้ ผมขอประกาศ ‪ภาวะฉุกเฉินระดับประเทศครับ
‪กรุณาอย่าออกมาข้างนอก
‪สัตว์ประหลาดพวกนั้น ‪อันตรายเป็นอย่างมากครับ
‪อย่ายุ่งกับเด็กๆ เลย
‪ทำให้กันได้ใช่ไหม
‪รัฐบาลจะยึดถือ ‪ความปลอดภัยของประชาชน
‪เป็นอันดับแรก…
‪อะไรน่ะ
‪ปลอดภัยกับผีอะไรล่ะ
‪เราจะตายกันหมดนั่นแหละ ‪จบเห่กันถ้วนหน้าเลย
‪เราจะต้องตาย
‪ตาย
‪อะไรน่ะ
‪ประ ประธานาธิบดีตายแล้วเหรอ
‪อุตส่าห์เลือกตาแก่นั่น
‪ถึงยังไง ก็ ก็คงมีคนมาช่วยมั้งครับ
‪ขี้หูตันหรือไงวะ
‪มันพูดว่าจบเห่กันถ้วนหน้าเนี่ย
‪- อะไรเนี่ย ‪- คุณซึงวาน เป็นอะไรไปครับ
‪ลูกที่น่าสงสารของฉัน
‪ไม่นะ ไม่
‪ดาอึน
‪ไม่นะ ไม่
‪อย่านะ
‪ดาอึน
‪อันที่จริง
‪ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ
‪ว่าลูกของฉัน
‪ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
‪เด็กๆ วิ่งสิ
‪เร็วเข้า
‪เร็วสิ
‪จะจัดการมันยังไงดีครับ
‪พาเด็กๆ ไปหลบสิ
‪ห้อง 1408 นะครับ
‪คุณจีซู
‪เดี๋ยวผมจัดการเองครับ
‪ต่อให้เป็นกล้ามเนื้อ ‪ที่แข็งแกร่งนั่น
‪ก็คงเอาชนะดาบเล่มนี้ไม่ได้หรอกมั้ง
‪อ่อนกว่าที่คิดแฮะ
‪เดี๋ยวก็ตายหรอกค่ะ
‪ใช่ไหม ไอ้ก้อนเนื้อ
‪ใช่แล้ว ต้องแบบนี้สิ
‪คุณป้า เป็นอะไรไหม…
‪เด็กๆ ล่ะคะ
‪ไม่มีความรักใดยิ่งใหญ่ไปกว่า ‪การสละลมหายใจให้เพื่อนมนุษย์
‪หากพวกเจ้าทำตามที่พระเจ้าสั่ง
‪พวกเจ้าก็คือเพื่อนของพระเจ้า
‪อาเมน
‪ปลอดภัยดีค่ะ
‪ฉันไปเองได้ค่ะ
‪คุณต้องตามมานะคะ
‪ค่ะ
‪เจอกันที่ห้อง 1408 นะคะ
‪คุณเป็นใครครับ
‪คุณจีซู
‪ผมดีใจที่คุณปลอดภัยนะครับ
‪อยากตายไวขนาดนั้นเลยเหรอคะ
‪ฉันรู้ว่าคุณชอบพระเจ้า
‪แต่ไม่ต้องรีบไปหาท่านก็ได้นี่คะ
‪พระเจ้าเหรอครับ ‪ท่านอยู่ทุกที่นั่นแหละครับ
‪- รีบมาสิคะ ‪- ครับ
‪คุณจีซู เดี๋ยวครับ
‪เหมือนมีใครบุกเข้ามาเลยครับ
‪พูดอะไรเสียมารยาทจริง
‪คุณเป็นแขกคนแรกของห้องฉันเลยนะคะ
‪อ๋อ ปกติแล้ว…
‪ปกติไม่รกขนาดนี้หรอกค่ะ
‪ครับ
‪เดี๋ยวครับ คุณจีซู
‪ไม่เอาอันนั้นไปเหรอครับ
‪(จากนี้มันเป็นของเธอแล้วนะ)
‪ของพี่ใช่ไหมครับ
‪อ้าว สอบผ่านแล้วนี่
‪ยินดี…
‪ของพวกนี้มันจะช่วยอะไรได้ล่ะแม่
‪เตรียมสอบแทบตายมาตั้งห้าปี
‪โลกดันมาแตกซะได้
‪โลกแตกเพราะประธานาธิบดีตายเหรอครับ
‪ไม่มีใครรู้หรอกครับ ‪พี่ก็ใจร้อนไปหน่อยนะ
‪ปลอดภัยกับผีอะไรล่ะ
‪เราจะตายกันหมดนั่นแหละ ‪จบเห่กันถ้วนหน้าเลย
‪- นี่ป้า ปิดได้แล้วครับ ‪- เราจะต้องตาย ตาย
‪อารมณ์เสียชะมัด
‪ฉันไม่ใช่ป้า
‪แส่เหลือเกิน โธ่เอ๊ย
‪"แส่" เหรอ หา "แส่" งั้นเหรอ
‪เห็นน้องสาวผมบ้างไหมครับ
‪อึนยูเหรอ ไม่เห็นมาสักพักแล้วนะ
‪ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอกเหรอ
‪ครับ
‪เขาคงสติหลุดไปแล้วแน่ๆ
‪ไม่รู้ว่าน้องสาวตัวเอง ‪อยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ
‪บมจ๊ะ พี่ไม่ทำแบบนั้นกับบมหรอกนะ
‪มานั่งตรงนี้สิ
‪ครับ
‪ทานให้อร่อยนะครับ
‪กินกันเถอะ
‪ว่าแต่
‪พวกเธอชื่ออะไรเหรอ
‪คิมยองซูครับ
‪คิมซูยองค่ะ
‪คิมยองซู คิมซูยอง
‪ถ้าแซ่กุก ก็จะเป็นกุกยองซู
‪ต้องเรียนเก่งมากแน่…
‪เขาคงอยากให้พวกเธอตัวติดกัน ‪ไม่แยกจากกัน
‪ก็เลยตั้งให้สับสนแบบนี้สินะ
‪ยองซู ซูยอง ซูยองซู
‪พ่อเป็นคนตั้งชื่อให้เรา…
‪พ่อ…
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ค่อยดื่มเหล้าน่ะ
‪สดชื่นมากเลยสิท่า
‪- นี่ นายก็ดื่มด้วยสิ ‪- เอ่อ ผม…
‪อ๋อ ยังเป็นนักเรียนอยู่สินะ
‪นั่นสิ มีเด็กอยู่ด้วยนี่นา
‪ทำตามกฎดีกว่าเนอะ พอนายโตแล้ว ‪ฉันจะเลี้ยงเหล้าแล้วกัน
‪คนเราหัดกินเหล้าจากผู้ใหญ่ ‪มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‪จะมี
‪วันนั้นไหมครับ
‪(ห้องระบบไฟฟ้า)
‪เมื่อกี้ไฟมาแล้ว ‪ทำไมเธอยังไม่กลับมาอีกล่ะครับ
‪เราดูกล้องวงจรปิด ‪ชั้นใต้ดินไม่ได้เหรอครับ
‪กล้องหันไปอีกทางตั้งแต่แรกแล้วครับ
‪ฉันบอกแล้วว่าอันตราย
‪ตอนนั้นฉันบอกไปแล้วเนอะ
‪รออีกหน่อยแล้วกันครับ
‪นี่ ถึงตานายแล้ว
‪- อะไรนะครับ ‪- ถึงตานายเฝ้ายามกลางคืนแล้ว
‪ผมติดเชื้อแล้วครับ
‪ฉันรู้
‪ถ้าผมกลายร่าง
‪ช่วยฆ่าผมทีนะครับ
‪ขอโทษนะ
‪อะไรนะครับ
‪ถ้าฉันกลายร่าง
‪นายช่วยฆ่าฉันทีนะ ‪แล้วฉันก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน
‪เข้าใจไหม
‪ครับ
‪ไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ
‪(กรีนซูเปอร์มาร์เก็ต)
‪เดี๋ยวก่อนครับๆ
‪ลูกพี่ ผมบยองอิลนะครับ
‪เดี๋ยวนะ ทำแบบนี้กับผมไม่ได้สิ
‪ธุรกิจที่ไหนเขาให้กันฟรีๆ
‪เอาเงินมาสิ เงินน่ะ เอาเงินมา
‪อยากจะบ้าตายจริงๆ
‪อะไรน่ะ
‪(กรีนซูเปอร์มาร์เก็ต)
‪ใครน่ะ
‪ห้อง 802 ใช่ไหมคะ
‪หน้าเป็นอะไรเนี่ย แทบจำไม่ได้เลย
‪อยู่นี่อยู่แล้วเหรอครับ
‪อ๋อ เปล่าครับ ‪เพิ่งลงมาตอนกลางคืนครับ
‪ตอนกลางคืนเหรอ
‪ดูสภาพแล้ว หน้าเละตุ้มเป๊ะเลย ‪เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ
‪อ๋อ นี่เหรอครับ
‪บาดเจ็บก่อนหน้านี้ครับ
‪พอดีโจรขึ้นบ้าน
‪- โจรขึ้นบ้านงั้นเหรอ ‪- โจรเนี่ยนะ
‪ตึกนี้มีโจรด้วยเหรอ
‪อะไรน่ะ
‪- โอ้โฮ ‪- ของกินนี่นา
‪ทานด้วยกันไหมครับ
‪ตายจริง ขอบคุณนะครับ
‪เชิญครับ
‪- คุณจะต้องโชคดีแน่ ‪- เราต้องช่วยเหลือกันสิครับ ว่าไหม
‪- โอ้โฮ ขอบคุณนะคะ ‪- ได้อันนี้หรือยังครับ
‪- ขอบคุณนะคะ รอดแล้วเรา ‪- ครับ
‪นี่ครับ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪เชิญทานให้เต็มที่เลยครับ ‪หยิบไปได้เลยครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เชิญครับ
‪ทำอะไรอยู่ครับ
‪ผมจับตาดูตั้งแต่ตอนเช้ามืดแล้ว
‪ข้างนอกน่าจะโอเคแล้ว
‪ไอ้พวกนั้นไปหมดแล้ว
‪จะออกไปเหรอครับ
‪แล้วจะตายอยู่ในนี้เหรอครับ หา
‪- ถ้าไปถึงรถข้างหน้าตรงนั้น… ‪- งั้นพาผมไปด้วยนะครับ
‪แม่ผมอยู่ที่วังชิมนี ‪ไปส่งผมแค่นั้นก็ได้
‪ถ้าวังชิมนีก็ต้องอ้อม…
‪อย่าพูดแบบนั้นสิครับ
‪- อ้อมไกลด้วยนะครับ ‪- ผมขอร้องล่ะครับ
‪ได้กินฟรีอร่อยไหม เหมือนขอทานเลย
‪เมื่อกี้ลูกพี่ก็น่าจะให้ผมบ้างสิครับ
‪ก็บอกให้ซื้อไง
‪แหม แม้แต่ผมก็ให้ซื้อเหรอ ลูกพี่น่ะ
‪เสียงอะไรน่ะ
‪บอกให้ปิดเพลงซะ
‪นี่มันเพลงที่เปิดทุกเช้านี่ ‪ที่ลูกพี่ชอบเต้นน่ะ
‪นี่ มีไอ้ตัวนั้นที่แลบลิ้นออกมา ‪ลิ้นน่ะ
‪พอมันได้ยิน เดี๋ยวก็กลับมาหรอก
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪พวกมันจะได้ยินแล้วมาได้ยังไง ‪ลูกพี่ พูดให้มันเข้าท่า…
‪มันมีแต่ลิ้นหรือไง มันมีรูหูด้วยนะ
‪มันมีหูนะ เดี๋ยวมันได้ยินแล้วมา ‪ตรงนี้หรอก รีบไปบอกให้ปิดเพลงสิ
‪ประกาศถึงผู้รอดชีวิตครับ
‪กรุณาหยิบอาหาร ยาและอาวุธ ‪ลงมาที่ชั้นหนึ่งครับ
‪อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่า ‪ชั้นหนึ่งปลอดภัย
‪ถ้ารวมตัวกันก็จะมีโอกาสรอดสูงครับ
‪พวกเราที่ยังรอด
‪จะต้องอยู่ด้วยกันครับ
‪ลงมานะครับ
‪ผมขอร้อง
‪ประกาศอีกครั้ง…
‪- ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะครับ ‪- ทำอะไรครับ
‪- ลูกฉัน ปล่อยสิ ‪- จับไว้
‪- ฉันบอกให้ปล่อยไง ‪- ทำไมทำแบบนี้
‪- เกิดอะไรขึ้นครับ ‪- ปล่อยฉัน
‪ผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ตรงนี้ ลูกสาว ลูกสาวฉันมาแล้ว
‪- ลูกสาวฉันมาแล้ว ‪- ปิดประตูครับ
‪อย่าปิดนะ
‪- อย่าครับ ‪- ปล่อยฉัน
‪นั่นไงๆ
‪นั่นไง ลูกสาวฉันมาแล้ว
‪มินจูลูก มินจู
‪- มินจู ‪- แม่
‪มินจู
‪- มินจู ‪- แม่
‪- มินจู
‪ไอ้แว่น เราควรทำอะไรสักอย่างไหม
‪เราต้องตัดสินใจอะไรสักอย่างสิ
‪แม่
‪จะให้เราทำยังไง
‪มินจูลูก…
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม