‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪(ชาฮยอนซู นักเรียนมัธยมปลาย ‪อายุ 19 ปี ปฏิเสธการเข้าเรียน)
‪(คนเก็บตัว ‪ที่มีประวัติทำร้ายตัวเองเป็นนิสัย)
‪(แม่: ลูกชาย จะไม่ไปจริงๆ เหรอ)
‪ออกมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้างสิ
‪ลูกไม่ออกมาจากห้องนานแล้วนะ
‪(แม่: เดี๋ยวกลับมานะ)
‪(ข้าวอยู่ในตู้เย็น ‪เอาไปเวฟกินด้วยนะ เข้าใจไหม)
‪โหลดกระสุน
‪ไอ้ฮยอนซูจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่
‪คุณทำอะไรของคุณ
‪ลูกชายถึงเป็นได้ถึงขนาดนี้
‪พ่อ
‪มันไม่ใช่ความผิดของแม่นะ
‪ทำไมพูดกับแม่แบบนั้น
‪แกก็เถียงพ่ออีกคนแล้วเหรอ
‪ครอบครัวเราอบอุ่นจังเลยเนอะ
‪พูดไม่ออกเลย ‪พ่อใส่ใจเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪นังเด็กนี่ อุตส่าห์เลี้ยงมาจนโต
‪ไม่รู้จักบุญคุณเอาซะเลย
‪พอได้แล้วทั้งสองคนเลย หือ
‪เราไปเที่ยวกันเป็นครอบครัวนะ
‪อย่าทำอย่างนั้นสิ
‪ใช่สิ
‪ผิดที่ฉันเองแหละ ความผิดฉันเอง
‪พ่อ
‪ฮยอนซู แกหายหัวไปไหนมา ‪ทำไมเพิ่งโผล่หน้ามา
‪พอเถอะค่ะ สงสารเด็กมัน
‪ดูสารรูปสิ
‪ฮยอนซู
‪ผมก็ไม่ได้อยากจะออกมาข้างนอกหรอกนะ
‪แต่นี่มันเกินไปไหม
‪แค่ 30 ล้านวอนเนี่ยนะ
‪จะบอกให้ผมไปตายงั้นสิ
‪เงินแค่นี้จะพออยู่คนเดียวได้ยังไง
‪เงินแค่นี้ ‪จะพอกินพอใช้ทั้งชีวิตได้ยังไง
‪จะให้ผมทำยังไงต่อ
‪- ลากออกไป ‪- พาไป
‪ผมจะอยู่ยังไงล่ะ
‪- จะให้ผมใช้ชีวิตยังไง ‪- พาออกไป
‪เร็วสิ
‪ลุงนั่นเอาหมอนี่มาทิ้งไว้ ‪แบบนี้ได้ยังไงเนี่ย
‪ทำไมตัวเย็นเจี๊ยบเลย
‪(คำค้นหายอดฮิต สัตว์ประหลาด ‪ประกาศแจ้งเตือน เลือดกำเดา)
‪(หูแว่ว กักตุนซื้อของ ‪ที่หลบภัย โกลาหล)
‪(คำค้นหายอดฮิต สัตว์ประหลาด ‪ประกาศแจ้งเตือน เลือดกำเดา)
‪อือ ฉันกำลังไป
‪ลิฟต์เสีย น่าจะไปสายหน่อยนะ
‪เปล่า ลิฟต์เสียน่ะ
‪ฉันไม่ได้โกหกนะ
‪ทำไมไม่ได้ยินเลย
‪ฮัลโหล ฮัล…
‪ตายแล้ว
‪ไปเถอะค่ะ
‪ฉันแค่นอนพักแป๊บเดียว
‪หิว…
‪แกนี่เอง
‪ขอบคุณที่ช่วยนะคะ
‪(อีซูอุง)
‪คุณซูอุง
‪ยังไงก็ต้องมีคนใดคนหนึ่ง ‪ทำอยู่ดีครับ
‪(วันเสาร์ที่ 15 สิงหาคม)
‪โทรไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ
‪ฉันจะหาเบอร์ครอบครัวเขาน่ะค่ะ
‪จะได้แจ้งพวกเขาทีหลัง
‪(วันเสาร์ที่ 15 สิงหาคม)
‪คุณกำลังจะทำอะไรครับ
‪พวกเขามาดูด้วยตัวเองไม่ได้ ‪เลยจะถ่ายไว้ให้น่ะค่ะ
‪ภาพแบบนี้ ‪ครอบครัวไม่เห็นคงจะดีกว่านะครับ
‪ไม่หรอกค่ะ
‪ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ
‪(ทางออกฉุกเฉิน)
‪โธ่เอ๊ย เซนเซอร์ก็ไม่ทำงานอีก
‪ทำไมเป็นความผิดฉันได้ล่ะ ‪ไม่ใช่ปัญหาของฉันสักหน่อย
‪เพราะโลกมันเฮงซวยต่างหากล่ะ
‪คุณคะ
‪โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ ‪ฉันจะไปรู้ได้ไง…
‪- คุณคะ ‪- ทำไมเป็นความผิดฉันได้ล่ะ
‪โยนความผิดมาให้ฉันหมด ‪แล้วจะตัดหางปล่อยวัดงั้นเหรอ
‪อยากฆ่าให้หมดเลย
‪หัวหน้าฮันเหรอ
‪หัวหน้าฮัน ไอ้เวรเอ๊ย
‪หัวหน้าฮัน
‪คุณคะ คุณ
‪คุณจีซู
‪อย่าเข้าไปใกล้ครับ
‪คุณอาจจะตายก็ได้นะครับ
‪อันตรายครับ
‪ลูกสาวฉันยังไม่กลับมาเลย
‪มาปิดประตูแบบนี้ได้ยังไง
‪ถ้ามินจูลูกฉันเป็นอะไรไป ‪พวกแกจะรับผิดชอบไหม
‪- ใจเย็นก่อนนะคะ ‪- ปิดไว้เถอะครับ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪บอกให้รอก่อนไง
‪เธออยู่ตรงนี้
‪ฉันจะรีบไปรับเธอเข้ามา
‪เปิดให้ฉันแค่แป๊บเดียวนะ
‪ไม่ได้ครับ
‪นายเป็นใคร รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
‪ผมปล่อยให้ที่นี่ ‪ตกอยู่ในอันตรายไม่ได้ครับ
‪อย่านะ
‪ขอแค่แป๊บเดียว
‪ขึ้นมาแล้ว
‪เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ
‪(แจ้งเตือนภัยพิบัติฉุกเฉิน)
‪โรคระบาดเหรอ
‪ลุงคนเมื่อกี้บอกฉันตอนเช้า ‪ว่าจะไปโรงพยาบาล
‪โรงพยาบาลทดลองอะไรหรือเปล่า
‪เป็นเพราะกัมมันตภาพรังสีแหงเลย
‪(ซูเปอร์มาร์เก็ต)
‪(หากมีอาการผิดปกติ เช่น เลือดกำเดาไหล)
‪(หมดสติ จู่โจมผู้อื่น ‪ให้แยกตัวทันที)
‪(7,800 วอน มีข้อความเข้า)
‪ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอคะ
‪ตอนนี้ผมตกใจและเครียดมากครับ
‪คนนั้น ไม่สิ
‪คือ ไอ้ตัวนั้น
‪ตายหรือยังคะ
‪อาจจะครับ
‪เรากลับบ้านกันเถอะครับ
‪มัวนั่งทำอะไรกันอยู่ตรงนี้
‪หน่วยกู้ภัยจะมาช่วยเราไหมครับ
‪ไม่เห็นไอ้นั่นเหรอครับ
‪จบเห่หมดแล้วเนี่ย
‪ประเทศเราไม่จบเห่แบบนี้หรอกครับ
‪ใช่ไหมครับ คุณทหาร
‪ครับ ถูกต้องครับ
‪ถ้าเรารออย่างใจเย็น…
‪- กลับไปรอที่บ้านก็ได้ไง ‪- โอ๊ะ
‪แถวนี้น่าจะมีที่หลบภัยอยู่ ‪ไม่ใช่เหรอ
‪รู้เหรอว่ามันอยู่ที่ไหน
‪แต่ถ้าเรานั่งรถไป…
‪ที่จอดรถใต้ดินก็ถูกปิดครับ
‪บอกแล้วไงว่าต้องขึ้นไปข้างบน
‪มีคนอยู่ชั้นเจ็ดไหมครับ
‪ผมครับ
‪ลูกพี่ เราขึ้นไปพร้อมกันก็ได้นี่นา
‪เดี๋ยวก่อนๆ
‪ถ้าจะขึ้นไป ก็ไปพร้อมกันให้หมดสิ ‪ว่าไหมครับ
‪ไปกันครับพวกเรา ขึ้นไปหมดนี่แหละ
‪- ไปๆ ‪- ไม่ได้ค่ะ
‪เดี๋ยวก่อนครับ ‪เราต้องขวางทางเข้าเอาไว้ก่อน
‪รอดูสถานการณ์อีกนิด…
‪จะขวางหรือจะดูอะไร ‪ก็เชิญตามสบายครับ
‪ส่วนผมจะขึ้นข้างบน
‪- อย่านะ ‪- ไม่ได้นะครับ
‪เฮ้ย ไอ้เวรนี่ จะหนีไปไหน หา
‪จะหนีเอาตัวรอดเหรอ ไอ้พวกขี้ขลาด
‪ทำแบบนั้น ‪เพราะห่วงร้านตัวเองใช่ไหมครับ
‪เห็นฉันเป็นคนยังไง
‪บยองอิล มานี่สิ
‪อยากตายกันหมดหรือไง
‪มานี่สิ เร็วเข้า
‪ถูกต้องๆ
‪ยังไงถ้าเราเปิดประตู ‪เราก็ตายกันหมดอยู่ดี
‪หลีกไปครับ ให้ไว
‪รู้เหรอว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่หลีกให้หรอก
‪- ปัดโธ่ ‪- ทำไมทำแบบนี้
‪- หยุดเลย ‪- อย่านะ
‪- นี่ๆ ‪- อย่านะ
‪อะไรน่ะ
‪- เสียงอะไรน่ะ ‪- เสียงอะไร
‪- อะไรน่ะ ‪- ถอยเร็ว
‪ให้ตายสิ
‪มีอะไรน่าดูเหรอ
‪ให้ตาย คุณโดนมันกัดเหรอครับ
‪หยุดอยู่ตรงนั้น
‪บยองอิล
‪เข้าไปดูให้หน่อยสิ รีบไปดูเร็วเข้า
‪โดนกัดแล้ว โดนพวกมันกัดแล้ว
‪ตายแล้ว
‪ฉันจับมันได้แล้ว จับได้แล้ว
‪เห็นใช่ไหม เห็นนะ
‪ดูรอยกัดที่ไหล่สิ
‪จับได้แล้ว
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ไอ้ซอมบี้เวร
‪ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรนะ
‪(แปดชั่วโมงต่อมา)
‪สิ่งนี้ไม่ใช่โรคภัย
‪แต่เป็นคำสาป
‪(ครูครู)
‪(สิ่งนี้ไม่ใช่โรคภัย แต่เป็นคำสาป)
‪พวกเขามีเลือดกำเดาไหล
‪และอาการหูแว่วบ่อยครั้ง
‪ไม่มีอะไรถูกเปิดเผยทั้งสิ้น
‪เดิมทีพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
‪พวกเขาแสดงอาการจึงย้ายมาที่นี่
‪พวกเขากลายร่างเป็น ‪สิ่งที่น่าสยดสยองและสิ้นหวัง
‪สมมติฐานทุกข้อถูกปัดทิ้ง
‪วันหนึ่ง จู่ๆ มันก็เริ่มขึ้น
‪และจะไม่มีวันจบสิ้น
‪ฉันเองก็ถูกมันกลืนกิน
‪มนุษย์ไม่สามารถเอาชนะมันได้
‪ถ้ามีอาการให้รีบฆ่าตัวตาย ‪ก่อนที่จะสายไป
‪เพราะการมีชีวิตอยู่ ‪จะทำให้คนอื่นเดือดร้อน
‪แต่ถ้าตัดสินใจจะอยู่จนถึงที่สุด
‪- มีสิ่งหนึ่งที่ควรรู้ไว้ ‪- มีสิ่งหนึ่งที่ควรรู้ไว้
‪- นั่นคือ… ‪- นั่นคือ…
‪(ไม่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้)
‪(ลองใหม่)
‪ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง
‪ยังอยู่ไหมนะ
‪(รามยอน)
‪คงไม่มีใครหรอกเนอะ
‪มองไม่เห็น
‪ได้ยินแล้ว
‪มอง…
‪ไม่เห็น
‪มองไม่เห็น
‪มองไม่…
‪เราต้องฆ่ามัน
‪ฆ่าเลยเหรอ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪พี่ฆ่าได้ไหมครับ
‪ให้ฉันทำเหรอ
‪ใช่ พี่เป็นผู้นำนี่นา
‪- มันก็ใช่ ‪- อือ
‪แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นคนนะครับ
‪โอ๊ย จริงๆ เลยเว้ย
‪คุณซึงวานไม่เคยดูหนังเหรอ
‪ขืนช่วยคนที่โดนกัด ‪พวกเราตายกันหมดแน่
‪ถือเป็นการป้องกันตัวเอง ‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ใช่ไหมครับ ลูกพี่
‪ถ้าปล่อยไว้ ก็คงจะอดตายเองใช่ไหม
‪แบบนั้นถ้าเขาหิว ‪แล้วจับพวกเรากินหมดล่ะครับ
‪- เราควรทำอะไรก่อนสิครับ ‪- "เราควรทำอะไรก่อนสิครับ"
‪เดี๋ยวปั๊ด
‪ลูกพี่ เข้าไปข้างในสิครับ
‪ว่าไงนะ
‪ใช่ครับ
‪- คุณแจฮอน ข้างในมีคนอยู่ค่ะ ‪- สาม
‪สอง หนึ่ง
‪สอง
‪- ใช่คนหรือเปล่าครับ ‪- หนึ่ง
‪คนค่ะ
‪เขาบอกรหัสเข้าห้องอยู่
‪สอง หนึ่ง สาม สอง
‪ขอบคุณครับ
‪คิดว่าจะตายสภาพนี้ซะแล้ว
‪- เกิดอะไรขึ้น… ‪- ผมโดน…
‪โจรปล้นครับ
‪คุณโดนพันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
‪หลายวันแล้วครับ
‪ข้างนอกมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
‪เหมือนผมได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ
‪ต้องออกไปดูเองถึงจะรู้ค่ะ
‪ครับ
‪เดี๋ยวก่อนครับ
‪ผมว่าผมควรจะมีอะไรติดไม้ติดมือ ‪ออกมาบ้างน่ะครับ
‪เราควรรวมอยู่ในที่เดียวกัน ‪จนกว่าหน่วยกู้ภัยจะมาช่วย
‪รวมกันอยู่จะปลอดภัยกว่า
‪พวกเราจะไปที่ไหนกันครับ
‪บ้านเด็กเล็กครับ
‪ตรงนั้นอยู่ไกลทางเข้า ‪น่าจะปลอดภัยกว่า
‪แล้วก็มีที่นอนด้วย
‪น่าจะดีกว่าอยู่ที่นี่ครับ
‪ใครสั่งให้ไป
‪- ไม่ได้ ‪- ป้าเป็นใครถึงมาห้าม
‪เธอเป็นผอ.บ้านเด็กเล็กค่ะ
‪ไอ้พวกอวดดี
‪ไอ้ขยะในบ่อของเสีย
‪ตอนนั้นยังเมินที่ฉันขอร้องอยู่เลย ‪หน้าด้าน
‪ตอนนี้ลูกสาวคุณก็คงต้องการ ‪ความช่วยเหลือจากใครบางคนอยู่นะคะ
‪ฉันเลยบอกว่าจะออกไปยังไงล่ะ ‪ให้ฉันออกไปเถอะนะ
‪หลังจากฉันออกไปแล้ว ‪จะทำอะไรก็ตามใจเลย
‪แล้วป้าล่ะครับ
‪ถึงป้าจะตายก็ไม่เป็นไรเหรอครับ
‪มีแผนรับมือหรือเปล่าครับ
‪ใช้ไม่ได้ทั้งโทรศัพท์ ‪ทั้งอินเทอร์เน็ต
‪จะแน่ใจกับตำแหน่งติดตามได้ยังไง
‪- แต่ว่า… ‪- เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ
‪จะได้ไปตามหาลูก ‪หรือไม่ก็ช่วยลูกได้ไงครับ
‪นี่ครับ ใจเย็นก่อนนะครับ
‪ช่วยหน่อยนะครับ
‪ผมจะช่วยคุณทีหลังแน่นอนครับ
‪เอาที่สบายใจเลย
‪ประตูตรงนี้เปิดอยู่นี่ครับ
‪ไม่ดูน่าจะดีกว่านะครับ
‪(จากนี้มันเป็นของเธอแล้วนะ)
‪เขาคิดว่าโลกแตกแล้ว ‪ก็เลยสิ้นหวังรึเปล่าครับ
‪ไม่หรอกครับ เขาตายมาอาทิตย์กว่าแล้ว
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ก็มันดูเป็นอย่างนั้น ไม่ใช่เหรอ
‪(25 สิงหาคม ฆ่าตัวตาย)
‪ตายตอนนี้เลยดีไหม
‪อย่างน้อย
‪จะได้ตายตอนเป็นคนไง
‪พ่อ อย่าไปเลย มันอันตรายเกินไป
‪ซูยอง ไม่ต้องร้องไห้นะ
‪ตอนพ่อไม่อยู่ ฝากดูยองซูด้วยนะ
‪เข้าใจไหม
‪- พ่อ ‪- อย่าร้องไห้สิ ซูยอง
‪ถ้าพวกสัตว์ประหลาดได้ยิน ‪จะโผล่ออกมานะ
‪พ่อเคยอยู่หน่วยพิเศษมาก่อน ‪รู้ใช่ไหม
‪พ่อออกไปหาของกินแป๊บเดียว ‪ยองซู เชื่อฟังพี่ด้วยนะ เข้าใจไหม
‪หลบไป
‪หลบไปครับ
‪- พ่อ ‪- พ่อ
‪พ่อ
‪- พ่อ ‪- พ่อ
‪พ่อ
‪ไปไกลๆ เลยนะ
‪ออกไปนะ ไอ้สัตว์ประหลาด ออกไป
‪อย่าเข้ามานะ
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪ช่วยด้วยค่ะ ช่วยเราด้วย
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ
‪คือ…
‪(มันอาจจะตามเสียงมาก็ได้)
‪(พวกมันไม่ตาย)
‪พ่อ
‪- พ่อ ‪- พ่อ
‪พ่อ
‪(อยากช่วยเด็กๆ เหรอ)
‪(ถ้าโทรค้างไว้ ‪ตอนสัตว์ประหลาดอยู่ใกล้ๆ )
‪(จะมีเสียงแทรกเข้ามา)
‪(เบอร์โทรฉุกเฉิน)
‪(ตัดสินใจได้แล้วค่อยมาหาฉัน)
‪ยังไงผมก็คิดว่า
‪อยู่ในบ้านน่าจะดีกว่านะครับ
‪ไปด้วยกันน่าจะดีกว่านะครับ
‪ไม่ครับ
‪ผมคงรบกวนคุณสองคนอีกไม่ได้หรอก
‪ผมจะหาทางของผมเองครับ
‪- แต่ว่า… ‪- ก็ได้ค่ะ
‪ระวังตัวด้วยนะคะ
‪ยังไงทุกคนก็ใช้ชีวิต ‪ตามทางของตัวเองอยู่ดี
‪ไม่เป็นอะไรหรอกน่า
‪แน่สิ จะเป็นอะไรได้ยังไง
‪อะไรของเขา
‪เฮ้ย วันทยหัตถ์
‪อะไรกัน เราเคยเจอกัน ‪หน้าลิฟต์ตอนนั้นไง
‪อ้อ ครับ ผมอีซูอุงครับ
‪ห้อง 1305 ใช่ไหมคะ
‪ส่วนคุณอยู่ห้อง 308
‪ฉันอยู่ห้อง 1009 ค่ะ ชื่อซนฮเยอิน
‪โอ้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪ผมรยูแจฮวานครับ
‪มีใครมีครีมกันแดดไหมครับ
‪- หือ ‪- เอ่อ
‪- เดี๋ยวผมลองหาก่อนครับ ‪- ครับ
‪หาไปทำไม
‪เอาเป็นว่าผมชื่อโนบยองอิลครับ
‪เป็นเพื่อนบ้านกัน แต่ไม่เคยได้…
‪เดี๋ยวนะ
‪ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย
‪ค่ะ
‪เธอไม่ค่อยพูดน่ะ
‪อ๋อ ไม่ค่อยพูดเหรอ
‪ป้ารู้ทุกเรื่องเลยนะเนี่ย
‪ฉันไม่ใช่ป้าสักหน่อย ไอ้ลุงคนนี้นี่
‪เดี๋ยวนะ ผมก็ไม่ใช่ลุงนะ
‪- หมอนั่นไปไหนแล้ว ‪- ตกใจหมด
‪หมอนั่นอยู่ไหน หา
‪- ไอ้เวรนั่นอยู่ไหน ‪- ใคร
‪- ลูกพี่ ใครเหรอ ใคร ‪- ไอ้นักเลงคนนั้นไง
‪ไอ้นักเลงนั่นทำให้ฉันเป็นแบบนี้
‪ไอ้เวรตะไล
‪จะไปไหนก็ไปสิคะ
‪ฉันจะไปตามทางฉันเหมือนกัน
‪เป็นไงคะ
‪เห็นคนแล้วอยากกัดจนแทบบ้าเลยไหม
‪จะไปชั้นไหนเหรอคะ
‪รู้กันสองคนไม่เสียหายนี่ ‪เราฆ่าคนมาด้วยกันนะ
‪หุบปากไม่ก็ลงไปซะ
‪ไม่เอาด้วยหรอก
‪ถ้ากลายร่างแบบนี้คงขายหน้าแย่
‪ถ้ากลายร่างฉันฆ่าเธอแน่
‪ฉันก็เหมือนกันค่ะ
‪อันนี้น่าจะเอาลุงอยู่นะ
‪ค่อยๆ เดินนะ
‪ฉันฮันดูชิก
‪นายล่ะ
‪ชาฮยอนซูครับ
‪พูดไม่คล่องเหรอ
‪ต้องทำยังไง
‪ถึงจะช่วยเด็กได้เหรอครับ
‪จะทำยังไงล่ะ นายก็ต้องไปไง
‪หรือจะให้ฉันไป
‪ฉันค่อนข้างมีชื่อเสียง ‪แถวชองกเยชอนน่ะ
‪รู้ใช่ไหม ถ้ามีแบบมาให้ฉัน
‪ฉันก็ประกอบรถถังขึ้นมาได้
‪หมายความว่าฉันทำให้ไม้ที่นายถืออยู่ ‪กลายเป็นของที่มีประโยชน์ขึ้นมาได้
‪- เอามานี่สิ ‪- อะไรนะครับ
‪ฉันบอกให้เอามันมานี่ ไม้นั่นน่ะ
‪อ๋อ อาวุธ
‪ที่รักๆ
‪สามีหายไปก็ยังไม่รู้ตัว ดีจริงเชียว
‪ไปเอาไข่มา เร็วเข้า
‪ยัยโง่เง่าเบาปัญญาเอ๊ย
‪ให้ตาย
‪(ซูเปอร์มาร์เก็ต)
‪กัดมันเลย
‪เอาให้เหวอะ
‪เสร็จเรียบร้อย
‪เฮ้ย
‪(โล่เกียรติคุณ ร้อยโทฮันดูชิก)
‪พวกมันโดนตัดหัวแล้วยังเดินต่อได้เลย
‪มีดแค่นี้จะไปทำอะไรมันได้
‪ต้องประมาณนี้สิ
‪ใช้ไม้นี้จับมันได้ใช่ไหมครับ
‪เปล่า จับไม่ได้หรอก
‪รู้ได้ยังไงครับ
‪ฉันรู้แล้วกัน ต้องเดินหลบมันเอาไว้
‪ถ้าเจอมันเข้า ให้รีบหนีสุดชีวิต
‪ไม่สิ
‪อย่าให้มันจับได้เด็ดขาด
‪งั้นผมขอยืมปืน ‪อย่างปืนใหญ่หน่อยสิครับ
‪อันนี้ไม่ได้หรอก
‪ชิ้นส่วนข้างในไม่ดี ‪ยิงได้แค่สองสามนัดเท่านั้นแหละ
‪เมื่อกี้ยิงไปหนึ่ง ‪ถ้ามันเข้ามาก็ยิงอีกหนึ่ง
‪และเพื่อวัยชราที่แสนสุขใจของฉัน
‪นัดสุดท้าย
‪มองไม่เห็น
‪เจอตัวแล้ว
‪อย่าเพิ่งไป
‪(ทางออกฉุกเฉิน)
‪อยู่ไหนนะ
‪โอ๊ย ของพวกนี้ละลายซะแล้ว
‪เสียดายชะมัด ทำไงดีเนี่ย
‪นี่ คุณภรรยา ‪ของพวกนั้นเสียหมดแล้วเห็นไหม
‪ก็ไฟมันดับ จะให้ทำยังไงล่ะคะ
‪ยังจะเถียงอีกนะ
‪โธ่เอ๊ย
‪ฝากเฝ้าสำนักงานดูแลแทนผมทีครับ
‪ผมต้องไปที่ห้องระบบไฟฟ้า
‪ผมดูข้างนอกแล้ว ‪มีบางจุดที่ไฟเปิดอยู่
‪ถ้าไฟดับจริง ‪แถวนี้ต้องดับหมดแล้วครับ
‪มีปัญหาแค่ตึกนี้สินะ
‪ต้องไปที่ห้องระบบไฟก่อนถึงจะรู้ครับ
‪เรามีอาหารแค่นั้นก็เลยต้องรีบครับ
‪อะไรนะ นี่ไอ้หนุ่ม ‪ทั้งหมดนี้ของนายหรือไง
‪พูดอะไรไร้สาระอยู่ได้ เดี๋ยวปั๊ด
‪ยังไงถ้าละลายก็กินไม่ได้อยู่แล้ว
‪- แบ่งให้พวกเขา… ‪- หุบปาก
‪ฉันไปดูเองค่ะ
‪เฮ้ย
‪ทำอะไรของเธอ
‪หา
‪ฉันถามว่าทำอะไร
‪นี่มันลักขโมยชัดๆ
‪สถานการณ์คับขันน่ะค่ะ
‪เฮ้ย
‪เฮ้ย ไอ้…
‪เด็กพวกนี้เห็นคนอื่นเป็นอะไร ‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪โธ่เว้ย
‪สามีเธอดูเป็นตัวตลก ‪เพราะเธอนั่นแหละ ยัยบ้า
‪มันชาร์จอยู่ครับ
‪ไม่รู้ว่าจะใช้ได้ถึงเมื่อไหร่
‪แล้วก็
‪ระวังตัวด้วยนะครับ
‪เวลาแบบนี้เราควรทำยังไงครับ
‪(สามชั่วโมงก่อน)
‪นักดับเพลิงน่าจะมีคู่มือ ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪ต้องทำให้ผู้ประสบภัยสงบลง ‪และห้ามไม่ให้ทำอะไรตามใจตนเองค่ะ
‪ต้องหาน้ำและอาหาร
‪ต้องหาทางออกด้วยค่ะ
‪ที่สำคัญที่สุด
‪คือการทำความเข้าใจสถานการณ์ค่ะ
‪กล้องวงจรปิดล่ะคะ
‪มีข้อจำกัดครับ เพราะบางที่ก็ไม่มี
‪- น่าจะมีที่อัดไว้นะคะ ‪- ต้องมีรหัสผ่านครับ
‪ลุงรปภ.น่าจะรู้
‪หรือว่าที่ปิดตึกนี้…
‪ไม่ได้เป็นการขัง
‪แต่ปกป้องเราเอาไว้งั้นเหรอ
‪ตรงนั้น
‪เข้าไปไม่ได้นะคะ
‪ทำไมเหรอคะ
‪มันเห่าตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪ฉันจะระวังตัวค่ะ
‪หือ อ้าว
‪เป็นอะไร กลัวเหรอ
‪ในนั้นมีอะไรเหรอ
‪รู้แล้วน่า
‪พี่ครับ
‪ผมกลัว
‪พี่ครับ
‪มืดจังเลย
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เราจะไม่เป็นอะไร
‪แล้วพ่อล่ะ
‪เดี๋ยวพ่อก็กลับมา
‪เด็กๆ ฉันมาช่วยแล้ว
‪พี่ครับ
‪ช่วยพ่อผมหน่อยสิครับ
‪อะไรนะ
‪พ่อผม
‪ตกลงไปข้างล่าง
‪ฉันรู้
‪บางทีพ่ออาจจะยัง…
‪ไม่มีใครรอดจากการตกตึก 12 ชั้นหรอก
‪ในห้องของลุงคนหนึ่งที่ชั้น 14 ‪มีของกินเยอะเลย
‪ตอนนี้พวกเธอหิวใช่ไหม
‪พวกเธอไม่ได้จะอยู่ตรงนี้ต่อไปใช่ไหม
‪เราจะออกไปตรงทางเดิน ‪ที่มีสัตว์ประหลาดวิ่งพล่านอยู่
‪เตรียมใจแล้วหรือยัง
‪พวกเธออายุเท่าไรกัน
‪เก้าขวบค่ะ ส่วนน้องหกขวบ
‪อายุเหมาะกับการต่อสู้ ‪กับสัตว์ประหลาดเลยแฮะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะปกป้องเธอสองคนเอง
‪(ปั๊มดับเพลิง)
‪จะปกป้องเด็กงั้นเหรอ
‪ต้องการแบบนั้นเหรอ
‪เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
‪อยู่ห่างจากฉันไว้
‪รีบไปสิ
‪ใช่ นายเป็นคนแบบนั้น ‪พวกที่ชอบวางฟอร์มต่อหน้าคนอ่อนแอ
‪แต่ทำไปแล้วเป็นยังไงล่ะ
‪เป็นเพราะฉันเอง
‪(ชาฮยอนซู)
‪ออกมา
‪- ความผิดของฉันเอง ‪- มันไม่ใช่ความผิดนาย
‪ไอ้เวร
‪มันเป็นเพราะนายนั่นแหละ
‪นายมันน่าสงสาร
‪นายรู้สึกไม่ยุติธรรม
‪ตายซะ
‪ใช่แล้ว
‪ฉันรู้สึกไม่ยุติธรรม
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม