‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เดือนกันยายน ปี 2020)
‪เข้าประจำที่
‪เตรียมตัวยิง
‪ทุกหน่วยประจำตำแหน่ง
‪รายงานหน่อย
‪มีความเห็นว่าไง
‪พบสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด ‪ทุกคนเฝ้าระวังไว้
‪- ออกมาแล้วครับ ‪- คนหรือเปล่า
‪ยังตรวจสอบไม่ได้ครับ
‪มองเห็นไม่ชัดเพราะพายุหิมะครับ
‪เข้าใกล้แล้วจะตรวจสอบให้ครับ
‪เหมือนจะเป็นคนครับ
‪พายุหิมะทำให้ทัศนวิสัยไม่ชัดเจน
‪รออยู่ตำแหน่งเดิมจนกว่าจะตรวจสอบได้
‪เข้ามาใกล้เรื่อยๆ เลย ทำยังไงดีครับ
‪รออยู่บนสะพานก่อน
‪ทีมสไนเปอร์สแตนด์บาย
‪หยุด อย่าขยับ
‪หากไม่หยุด เราจะยิง
‪อัลฟ่า พร้อมปฏิบัติการ
‪ทีมสไนเปอร์ประจำที่เรียบร้อย
‪ยืนยันเป้าหมาย
‪เตรียมตัวยิง
‪เริ่มยิงได้
‪ใครบางคนได้พูดไว้
‪"แม้แต่ความมืดมิดที่มืดมนที่สุด
‪ก็ยังสลายไป ‪ด้วยแสงที่เลือนรางที่สุด"
‪นี่คือเรื่องราวของพวกเรา ‪ที่พยายามตามหาเหตุผล
‪ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
‪บนโลกใบนี้
‪ที่การหาเหตุผลเพื่อจะมีชีวิตอยู่ ‪ยากยิ่งกว่า
‪การเอาชีวิตรอด
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪(เดือนสิงหาคม ปี 2020)
‪(ยุติโครงการฟื้นฟู)
‪(สมาชิกสหภาพที่ขาดคุณสมบัติ ‪ไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องฟื้นฟูกรีนโฮม)
‪(ช่วยรักษาสิทธิในการดำรงชีพ ‪ของผู้อยู่อาศัยในกรีนโฮมด้วย)
‪อ้าว นักเรียน ‪เกือบเป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ
‪เดี๋ยวสิ ทำไมกระเด็นมาไกลขนาดนี้ได้
‪ขอโทษที นี่ไม่ใช่งานฉันหรอกนะ
‪แต่เขาบอกว่าสุดสัปดาห์ไม่มีคนงานน่ะ
‪คนที่นี่ชอบคิดว่ารปภ.เป็นขี้หมา…
‪เดี๋ยวนะ
‪จะว่าไปแล้ว
‪ฉันไม่เคยเห็นนายเลย
‪มาทำอะไรเหรอ
‪ย้ายบ้านครับ
‪อะไรนะ ได้ยินไม่ชัดเลย ‪พูดดังๆ หน่อยสิ
‪ย้ายบ้านครับ
‪ย้ายบ้านเหรอ
‪ที่บอกว่าจะมีคนย้ายมาอยู่ห้อง 1410 ‪คือนายเองเหรอ
‪คนเดียวเหรอ
‪ครับ
‪ว่าไงนะ พอดีได้ยินไม่ค่อยชัดน่ะ
‪คนเดียวครับ
‪อือ
‪(สวยงามและสะอาด ‪สำนักงานดูแลกรีนโฮม)
‪ตายดีไหม
‪ลุง
‪ตายจริง ครับๆ
‪อู้หลับทุกวันเลย
‪- ไม่ดูแลความปลอดภัยเหรอครับ ‪- ขอโทษครับ
‪เอาเตียงออกมาครับ
‪อะไรนะครับ
‪มีคนร้องเรียนมาครับ ‪บอกให้เก็บเตียงในห้องรปภ.ออก
‪เพราะมีเตียงลุงเลยสบาย
‪เลยงีบอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอครับ
‪แล้วผมจะพักผ่อนยังไงล่ะครับ
‪ก็ไม่ต้องพักผ่อนไงครับ
‪โอเคนะ
‪พูดจาไม่รู้เรื่องเลย ให้ตายสิ
‪โอ๊ย หนวกหู ไร้มารยาทจริงๆ
‪อ้าว สวัสดีครับ
‪ไม่ต้องใส่ใจมากนักหรอกค่ะ ‪ไม่มีใครสั่งสอนเขาน่ะ
‪แต่ก่อนหน้านี้ฉันเคยอยู่ที่คังนัม
‪ในห้องรปภ.ที่นั่นก็ไม่มีเตียงนะ
‪อะไรนะครับ
‪แค่บอกเฉยๆ น่ะ
‪ว่าแต่มีธุระอะไรเหรอครับ
‪อ้อ จริงด้วย ‪พอดีมีคนส่งปลามาให้ฉันน่ะ
‪คุณก็รู้ว่าฉันกินแค่ปลาจวดยองกวัง
‪เลยจะให้คุณกินแทน
‪ให้หมดเลยเหรอครับ ขอบคุณนะครับ
‪"คนที่มีควรช่วยเหลือผู้ด้อยกว่า" ‪รู้ใช่ไหมคะ
‪- ตั้งใจทำงานนะคะ ‪- ครับ ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง
‪จะทานให้อร่อยเลยครับ
‪แม่งเอ๊ย ซวยชะมัด
‪เวรเอ๊ย
‪นี่
‪ฝีมือนายเหรอ
‪เปล่าครับ
‪ลุงมาเฟียหรือเปล่านะ
‪นายเห็นหรือเปล่า
‪ไม่ครับ
‪สูบไหม
‪ไม่ครับ
‪เพื่อนไม่คบเหรอ
‪แต่ถ้าหน้าตาดี ‪เพื่อนก็ไม่น่าจะแบนนะ
‪หรือนิสัยใช้ไม่ได้ขนาดนั้นเลย
‪อย่าตายที่นี่เลย
‪อย่าตายที่นี่แล้วทำให้ ‪คนหลายคนต้องเดือดร้อน
‪ไปหาที่อื่นดูนะ
‪ทำอะไรอยู่เหรอครับ
‪ฉันบอกให้นายแวะมา ‪ไม่รู้ว่าลืมไปแล้วหรือเปล่า
‪ต้องกรอกแบบฟอร์มย้ายเข้าน่ะ
‪เดี๋ยวผมแวะไปทีหลังครับ
‪เมื่อกี้ขอโทษนะ
‪เอ้านี่
‪ครับ
‪อ้อ แม่
‪ถ้าไม่ผ่านออดิชั่นรอบนี้ ‪แล้วจะกลับไป
‪บอกกี่ครั้งแล้วว่าเดี๋ยวกลับ ‪รอบนี้รอบสุดท้าย
‪ถ้าหนูดังแล้วอย่ามากลับคำแล้วกัน
‪คราวนี้หนูผ่านแน่
‪สปอนเซอร์เหรอ
‪หนูไม่ทำอะไรสกปรกแบบนั้นหรอก ‪แค่นี้นะ
‪- อ้าว สวัสดีครับ ‪- ค่ะ
‪หิวจะตายอยู่แล้ว
‪ทำไปเพื่อหาเลี้ยงปากท้องแท้ๆ ‪ขืนเป็นแบบนี้ได้อดตายกันพอดี
‪โอ๊ย อะไรเนี่ย ทำไมเลือดกำเดาไหล
‪- เป็นไง ‪- ห่วยแตก
‪จะไปออกงานนั้นจริงๆ เหรอ ‪ไม่มีศักดิ์ศรีบ้างเลยเหรอ
‪นี่ ศักดิ์ศรีมันกินได้หรือไง
‪งานนั้นให้เงินดีนะ
‪ฉันจะขายวิญญาณไปเลย
‪เฮ้ย ฉันต้องไปทำงานแล้ว แค่นี้นะ
‪เพิ่งย้ายมาเหรอคะ
‪ค่ะ ย้ายมาเมื่ออาทิตย์ก่อน
‪ขอโทษที่แนะนำตัวช้าไปหน่อย ‪ฉันอยู่ห้อง 1510 ค่ะ
‪ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
‪ตายจริง ดาอึน ไม่ต้องตกใจหรอกลูก
‪พี่สาวเพื่อนบ้านหนูน่ะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันเสียงดังไปหน่อยใช่ไหมคะ
‪ต่อไปฉันก็คงต้องขอโทษคุณ ‪อีกเรื่อยๆ เลยค่ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪กี่เดือนแล้วเหรอคะ
‪เจ้าหญิงคนนี้ 12 เดือนแล้วค่ะ
‪สวัสดีจ้ะ
‪น่ารักใช่ไหมคะ
‪ค่ะ น่ารักค่ะ
‪ไม่เข้ามาเหรอคะ
‪อ๋อ ฉัน
‪ลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ที่ห้องน่ะค่ะ
‪เดี๋ยวฉันกดลิฟต์รอไว้ให้ค่ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ เชิญลงก่อนเลย
‪ป้าคนนั้นเป็นอะไรของเขา
‪ไม่เป็นไรหรอกครับ เธอเป็นคนดีครับ
‪เธอเสียลูกไปเมื่อปีที่แล้วน่ะครับ
‪เห็นว่ารถเข็นลูกของเธอ
‪ไถลไปบนถนนตอนที่เธอเผลอน่ะครับ
‪แย่จังเลยนะคะ
‪บางทีพระเจ้าก็ทรงให้บททดสอบ ‪ที่ยากที่จะผ่านไปได้
‪แต่เราก็ไม่ควรวิจารณ์เขา
‪หรือกลัวเขา
‪เพียงเพราะเขาไม่สามารถ ‪ผ่านบททดสอบนั้นได้ครับ
‪ค่ะ คุณพูดถูก
‪เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าครับ
‪ยินดีที่ได้พบครับ
‪ผมจองแจฮอน อยู่ห้อง 1506 ครับ
‪ผมเป็นกันเองไปหรือเปล่าครับ
‪เปล่าค่ะ พอดีมือฉัน
‪เหม็นบุหรี่น่ะค่ะ
‪อ๋อ ครับ
‪ฉันยุนจีซูค่ะ
‪เล่นกีตาร์เหรอครับ
‪เบสค่ะ
‪อ๋อ ครับ
‪คุณทำงานอะไรเหรอคะ
‪ผมเป็นอาจารย์สอนภาษาเกาหลีครับ
‪อันนี้ วันนี้วันอาทิตย์ ‪ผมเลยจะออกไปโบสถ์ครับ
‪- ดีจังเลยค่ะ ‪- ครับ
‪(คัมภีร์ไบเบิล)
‪ไม่ได้จะมาเผยแผ่ศาสนานะครับ
‪อ๋อ รู้แล้วค่ะ
‪- ขอตัวก่อนนะคะ ‪- ครับ
‪อย่าเข้ามานะ
‪- ค่าเรียนเดือนนี้ ‪- ฉันจ่ายแล้ว
‪- เอาเงินมาจากไหน ‪- ไปหลอกลุงมาได้คนหนึ่ง
‪บอกมาดีๆ
‪แล้วถ้าบอก
‪จะมีอะไรเปลี่ยนไปเหรอ
‪ยุ่งไม่เข้าเรื่องอยู่ได้
‪ฉันแค่ดึงหนวดมันออก
‪จากนั้นก็ใช้มีดถลกหนังมัน
‪นี่แหละ อันนี้แหละ
‪เห็นนี่ไหม
‪นี่คุณจับงูมาด้วยเหรอครับ
‪พูดอะไรของนาย โอ๊ะ อะไรน่ะ
‪งู
‪ทำอะไรของคุณเนี่ย
‪- นี่ ‪- อะไรน่ะ งูเหรอ
‪- อะไรเนี่ย ‪- คุณ…
‪โอ๊ย ตายแล้ว
‪เฮ้ย เตรียมตัวนะ
‪ทำไม ทำไมทำกับผมอย่างนี้ครับ
‪ผมไปทำอะไรให้คุณ
‪- นี่ มันอันตราย ‪- ผมไม่รู้หรอกนะว่าอะไร
‪แต่ทั้งหมดเป็นความผิดผมเอง
‪ผมจะไม่แจ้งความครับ
‪และจะไม่บอก ไม่บอกใครเลยครับ
‪แกจะไปจริงเหรอ
‪จำไม่ได้เหรอ
‪ตอนที่แกอยู่ป.สี่…
‪ทำไมครับ มันคืออะไรเหรอครับ
‪ไว้ชีวิตผมเถอะครับ
‪ฉันพยายามอยู่
‪(ขอแสดงความยินดี)
‪(คุณถูกเลือกให้ลองสัมผัสประสบการณ์ ‪"ลาสต์เวิลด์ รีมาสเตอร์")
‪(พบกันที่แฟนเฟสติวัล 25 สิงหาคม ‪ที่ตึกจีทาวเวอร์ คังนัม)
‪(สิงหาคม)
‪(หัวข้อ)
‪(วันอังคารที่ 25 สิงหาคม ฆ่าตัวตาย)
‪(ห้ามเข้า)
‪อะไรกันเนี่ย
‪คนว่างงานเหรอ
‪ดูจากภายนอกก็เหมือนนักเลงอยู่นะ
‪นี่จ่ายค่าเช่าไหมคะ
‪เก็บไว้ถามที่โรงเรียนเถอะ
‪โดนไล่ออกมาแล้ว
‪ฉันจุดไฟเผาโรงเรียนน่ะ
‪ย้ายบ้านมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว
‪ท้องไส้ไม่ดี ‪เพราะกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
‪แต่ก็ไม่สนใจเท่าไร
‪ยังไงก็จะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว
‪(เปิด)
‪เหนื่อยชะมัด น้ำหนักไม่ลดเลย
‪เฮ้อ อารมณ์เสีย
‪คิตตี้
‪เจ้าของอดข้าวอยู่แต่แกกินหนำใจเลยนะ
‪ฮัลโหล อ้อ สวัสดีค่ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ไว้ต่อไปถ้ามีโอกาส…
‪เหล้าเหรอคะ
‪ค่ะ ฉันดื่มเก่งค่ะ
‪เรียกได้เสมอเลยค่ะ ค่ะ
‪(ช่วงนี้ฉันหูแว่ว ‪เลือดกำเดาไหลทุกวัน)
‪โธ่เอ๊ย ทำไงดีเนี่ย
‪(ควรหาหมอไหม ‪ตอนนี้อาการหนักมาก)
‪เวรเอ๊ย
‪(เวร ใครให้ออกจากแช็ต)
‪(มันย้ายบ้านด้วย)
‪(มันไปเพราะพ่อแม่ตาย)
‪(สงบนิ่งไว้อาลัย)
‪(ไว้อาลัย มีแค่มันที่รอดเหรอ)
‪(แหงล่ะสิ)
‪(ไอ้เบื๊อก อย่าตายนะ ‪จนกว่าเราจะอนุญาต)
‪(ไอ้เบื๊อก)
‪(พัสดุมาส่งครับ ห้องรปภ.ไม่มีใคร ‪เลยวางไว้หน้าประตูครับ)
‪(รามยอน)
‪อะไรกันวะเนี่ย
‪ของกินเหรอ
‪คุณคะ
‪ไม่อยู่เหรอคะ
‪ช่วยฉันด้วยค่ะ
‪ฉันกลัวค่ะ ช่วยฉันหน่อยนะคะ
‪ไม่มีใครอยู่เลยเหรอคะ
‪ได้โปรดเถอะค่ะ ช่วยฉันที
‪ได้โปรด
‪คุณคะ
‪ช่วยฉันหน่อยค่ะ
‪ฉันกลัวมากเลย
‪คุณ
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ
‪คุณอยู่บ้านเหรอคะ
‪มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪พอฉันกลับมาถึงบ้าน
‪ประตูห้องก็เปิดอยู่
‪ห้องเละไปหมดเลยค่ะ
‪แมวฉันก็หายไปด้วย
‪ที่พื้น…
‪ที่พื้นมีเลือดเปื้อนอยู่
‪ช่วยฉันด้วยนะคะ ได้โปรด
‪ใจเย็นก่อนนะครับ
‪ผมจะแจ้งตำรวจให้ครับ
‪อยู่เป็นเพื่อนฉันไม่ได้เหรอคะ
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪แม่จ๋า
‪รอเดี๋ยวนะครับ
‪ได้โปรด เปิดประตูให้หน่อยนะคะ
‪ฉันกลัวมากเลย
‪อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยนะคะ ได้โปรด
‪คุณคะ
‪เปิดประตูให้ฉันหน่อยค่ะ
‪เปิดประตูให้ฉันเถอะค่ะ ได้โปรด
‪เปิดประตูให้หน่อยนะคะ
‪คุณ…
‪ยกแขนให้ผมดูหน่อยครับ
‪อะไรนะคะ
‪แขนคุณ
‪ผมขอดูแขนคุณหน่อยครับ
‪ว่าไงนะคะ
‪แขนครับ
‪ผมขอดูแขนหน่อยครับ แขน
‪เปิดประตูสิ เปิดประตู
‪บอกให้เปิดประตูไงวะ
‪ไอ้เฮงซวย
‪เลือดนี่นา
‪เลือดเยอะจังเลย
‪ข้างบนนั่น
‪คุณเห็นผู้หญิงแปลกๆ หรือเปล่าครับ
‪โว้ย
‪รู้งี้น่าจะเล่นให้เบาหน่อย
‪ค่า
‪โมโหมากเลยใช่ไหมคะ
‪ขอโทษค่ะ พอดีฉันมักจะ ‪มีแรงบันดาลใจซ้อมตอนกลางคืนน่ะค่ะ
‪- ฉันหิว ‪- อะไรนะคะ
‪เปิดประตู
‪หน้าคุณ…
‪คุณบาดเจ็บเหรอคะ
‪ต่อไปฉันจะไม่ทำเสียงดังแล้วค่ะ
‪ฉันขอโทษแล้วไง ทำเกินไปแล้วนะคะ
‪บอกให้เปิดประตูไง
‪ฉันหิว
‪ให้ตายเถอะ
‪(เวชศาสตร์การกีฬา ‪คณิตศาสตร์พื้นฐาน)
‪ไปทำงานก่อนนะ
‪อย่าต้มรามยอนกินอีกล่ะ
‪(แบสเทิร์ด)
‪ขี้เกียจแค่ไหนก็ต้องกินข้าว
‪ถ้ากลับมาไม่เจอจะแจ้งคนหายนะ
‪แจ้งคนตายก่อนเลย
‪อึดอัดจนหายใจไม่ออกแล้วเนี่ย
‪(ห้ามอีอึนฮยอกเข้า)
‪(อยู่ระหว่างซ่อม)
‪มีผู้หญิงคนหนึ่ง ‪มาเคาะประตูบอกว่าหิว
‪มีเลือดเปื้อนอยู่บนหน้าเธอด้วย
‪เหมือนเธอจะบาดเจ็บ แต่ก็โมโหมาก
‪เลยเคาะประตูแรงมาก…
‪เธอคงไม่ได้กระโดดลงไป ‪จากตรงนี้ใช่ไหมคะ
‪เธอไม่ได้เคาะหรอก
‪กระแทกเข้าเต็มแรงต่างหาก
‪โอ๊ย สายแล้วด้วยสิ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪รปภ.ไปไหนของเขา
‪ลูกสาวฉันยังไม่กลับมาเลย
‪ใครปิดประตูน่ะ
‪คุณคะ
‪โทรศัพท์ใช้ได้ไหมคะ
‪เหมือนจะไม่ได้เลยครับ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
‪- เพิ่งลงมาเหรอคะ ‪- ครับ
‪ตอนลงมาไม่เห็นอะไรแปลกๆ เหรอคะ
‪- แบบไหนเหรอครับ ‪- ไม่มีอะไรค่ะ
‪ผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น
‪กำลังสืบหาอยู่ค่ะ
‪ไม่ใช่แค่ประตูหน้า แต่ประตูหลัง ‪กับทางเข้าที่จอดรถก็ล็อกอยู่ค่ะ
‪แปลว่าเราโดนขังเหรอครับ
‪อาจจะมีคนขังเราไว้ในตึกนี้ก็ได้ค่ะ
‪เฮ้ย
‪- เฮ้ย ‪- ที่รัก รอก่อนสิคะ
‪- ไม่มีใครอยู่ข้างในเลยเหรอ ‪- ที่รักคะ
‪พี่สะใภ้ครับ เรารอมาจนป่านนี้แล้ว
‪จะให้รอไปถึงไหนครับ ‪จะบ้าอยู่แล้วเนี่ย
‪ทำธุรกิจคนอื่นเจ๊งหมด ‪ไอ้พวกเฮงซวยเอ๊ย
‪ที่รักคะ
‪ฉันถ่ายรูปเก็บไว้แล้วค่ะ
‪หลักฐาน
‪ยังเปิดไม่ได้อีกเหรอคะ
‪อะไรเนี่ย
‪เดี๋ยวก่อน
‪คุณจะทำอะไร
‪ถ้าไม่ช่วยก็หลบไปค่ะ
‪ค่าซ่อมประตูคือค่าบำรุง ‪ของเราทุกคนนะ
‪- คุณจะจ่ายให้ไหมล่ะ ‪- หลีกทางหน่อยครับ
‪อะไรอีกล่ะเนี่ย เฮ้ย อะไรน่ะ
‪โอ๊ย พี่ครับ
‪เป็นอะไรหรือเปล่าครับลุง
‪ผมน่ะ
‪เห็นไอ้เด็กเวรนั่นไหม
‪(สำนักงานดูแล)
‪นี่เลิกงานกันหมดแล้วเหรอ ให้ตายสิ
‪สวัสดีค่ะ ซออีกยอง พนักงานดับเพลิง ‪จากศูนย์ดับเพลิงซูจอง…
‪ตอนนี้พนักงานให้บริการเต็มทุกคู่สาย
‪กรุณาติดต่อเข้ามาใหม่อีกครั้งค่ะ
‪ตอนนี้พนักงานให้บริการเต็มทุกคู่สาย
‪- กรุณาติดต่อเข้ามาใหม่… ‪- โทรศัพท์มีสายใช้ได้แฮะ
‪ตอนนี้พนักงานให้บริการเต็มทุกคู่สาย
‪กรุณาติดต่อ…
‪คุณได้แตะต้องอะไรหรือเปล่าคะ
‪นี่ ยัยผู้หญิงคนนี้ ‪ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ
‪พยายามจะเปิดประตูอยู่นี่ไง
‪- ทำกลับให้เหมือนเดิมด้วยค่ะ ‪- เออ รู้แล้วน่า
‪ไม่ใช่เหรอ
‪โอ๊ย ไม่รู้ด้วยแล้ว
‪พรุ่งนี้พนักงานคงเข้ามาซ่อมเองแหละ
‪โดนขังอย่างนี้แล้ว ‪เรื่องแค่นั้นจะไปสำคัญอะไร
‪อันนี้เหรอ
‪ฉันเจอสวิตช์แล้ว
‪โอ๊ย โล่งอกไปที
‪เดี๋ยวประตูจะเปิดแล้วครับ ‪พี่ชายผมเจอปุ่มแล้ว
‪- เร็วเข้าๆ ‪- ไปกัน
‪- เปิดเลยๆ ‪- ทำไมถึงปิดเหรอครับ
‪ไม่รู้สิ ลองกดปุ่มแล้วเปิดได้เฉยเลย
‪- อะไรน่ะ ‪- ออกไปได้แล้วล่ะ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪เปิดสวิตช์ประตูใหญ่ก่อน
‪แล้วกดตรงนี้
‪ทำไมสีหน้าเป็นแบบนั้นล่ะ
‪เปิดแล้วใช่ไหม
‪ถ้าไม่ได้ฉันนะ ‪ไม่ได้ออกจากที่นี่หรอก
‪ตรงปากนั่นเลือดเหรอ
‪เอาประตูลงครับ
‪ตายแล้ว
‪ผมบอกให้รีบปิดประตูไง
‪ช่วยฉัน…
‪ลุงครับ
‪ถ้าผมให้สัญญาณแล้วปิดเลยนะครับ
‪เข้าใจแล้ว
‪ที่รัก ที่รักคะ
‪ลุงครับ
‪ปิดเลย
‪(ประตูใหญ่)
‪ตอนนี้แหละ
‪เร็วสิครับ
‪เร็วครับ เร็วเข้า
‪ขอบคุณนะครับ
‪มันคืออะไรเหรอคะ
‪มันไม่ใช่มนุษย์ครับ
‪มันไปหรือยัง
‪- ไม่รู้ ‪- น่าจะไปแล้วล่ะ
‪ค่อยๆ เดินนะ
‪นี่คุณ
‪บอกว่าเป็นนักดับเพลิงนี่
‪รัฐบาลมัวทำอะไรอยู่
‪พวกเขาต้องจัดการได้แน่ค่ะ
‪ปีหนึ่งเสียภาษีไปตั้งเท่าไร
‪สัตว์ประหลาดตัวเดียวก็จัดการไม่ได้
‪ไม่ใช่ครับ
‪ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว
‪โปรตีน
‪เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ไม่รู้สิครับ
‪ในที่สุดโลกของเรา
‪คงจะอวสานแล้วล่ะครับ
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม