‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ชาฮยอนซู บอกอาการตอนนี้มา
‎ฉันชนะใช่ไหม
‎ฮยอนซูไม่เป็นอะไรครับ
‎ผิดคาดแฮะ
‎อยู่นิ่งๆ เถอะ
‎ของพวกนี้ไม่ทำให้ผมตายหรอกครับ
‎ห่วงเรื่องไม่เป็นเรื่อง
‎ถ้าต้องฆ่า ‎เดี๋ยวก็หาทางฆ่าได้เองแหละ
‎นาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‎มานี่สิ เร็วเข้า
‎มานี่สิ
‎เก็บปืนเถอะครับ
‎เขาช่วยผมเอาไว้
‎คิดถึงที่พวกมันทำกับเราไว้สิ
‎นี่ ฮยอนซู
‎มันฆ่าแม้กระทั่งพวกตัวเองนะ
‎- เชื่อได้เหรอ ‎- แล้วคุณเชื่อผมไหมครับ
‎คนคนนี้เป็นเหมือนผมครับ
‎เพราะฉะนั้นเอาปืนลงครับ
‎(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‎โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‎(สิบ)
‎ผมทำเองครับ
‎ผมเป็นคน…
‎ฆ่าป้าเองครับ
‎ฉันรู้ว่านายไม่มีทางเลือก
‎อดทนไปจนถึงวินาทีสุดท้ายนะ
‎เธอคงหวังไว้แบบนั้น
‎พอรู้แล้วล่ะว่านายอยู่มาได้ยังไง
‎แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปครับ
‎ต้องตามหาคนที่เหมือนพวกเราสิ
‎ถ้าการล่าจบลงแล้ว
‎หมาล่าเนื้อก็จะตาย
‎เราต้องอยู่อย่างหมาป่าสิ
‎ไปกับฉันเถอะ
‎เพื่อนนายเหรอ
‎มานี่สิ ไม่เป็นไร
‎พี่ครับ เห็นลุงดูชิกบ้างไหม
‎ไม่
‎ขาทีราโน่หลุด
‎ลุงบอกว่าจะซ่อมให้
‎พี่ซ่อมให้ไม่ได้เหรอ
‎อือ
‎แล้วพวกเราล่ะ
‎คิดว่าเราจะซ่อมได้ไหม
‎ฉันเคยคิดแบบนั้นนะ
‎เพราะคิดว่ามันเป็นโรค
‎ฉันเลยอาสาเป็นหนูทดลอง
‎พวกเขาพยายามเอามัน ‎ออกมาจากตัวฉันให้ได้
‎เอาไปแช่แข็ง เอามาละลาย
‎เอามาตัด แทง แล้วก็รีด
‎สุดท้ายเป็นยังไงรู้ไหม ‎มันไม่หลุดออกมาเลย
‎ทำไมน่ะเหรอ
‎เพราะสัตว์ประหลาด ‎ไม่ได้อยู่ในตัวฉัน แต่มันคือฉันเอง
‎ฉันเลยคิดได้ว่า อ๋อ
‎มันคือวิวัฒนาการนี่เอง
‎ฉันเป็นคนที่ถูกเลือกนี่เอง
‎พวกมนุษย์พลาดแล้วล่ะ
‎ไม่ใช่แค่การทดลองล้มเหลวนะ
‎แต่พวกมันโดนคัดออกตามธรรมชาติไปแล้ว
‎ยอมรับซะเถอะ
‎ยังไงมนุษย์กับเรา
‎ก็อยู่ร่วมกันไม่ได้อยู่ดี
‎ลุงคะ
‎มาเร็ว มานี่เร็ว
‎- จะไปไหน ‎- โธ่เว้ย
‎พี่ นั่นเพื่อนผมนะ
‎เขาช่วยผมไว้นะ
‎อย่านะ
‎- หลบสิ ‎- ไม่ได้นะ
‎- หลบไปซะ ‎- อย่านะ
‎- หยุดก่อนครับ ‎- อย่าทำเขานะ
‎- มันไม่ทำร้ายเรา ‎- ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…
‎ไม่รู้จะกลายร่างเป็นอะไรอีกนี่
‎ยิงเลยค่ะ มันเป็นสัตว์ประหลาดนะ
‎ไม่ได้นะ
‎อย่านะ
‎โธ่เว้ย
‎อย่านะ ไม่
‎อย่าทำเขา
‎- ไม่ได้นะ ‎- ไปเถอะ
‎ผมว่าคุณพูดถูก
‎ที่ว่ามนุษย์กับสัตว์ประหลาด ‎อยู่ด้วยกันไม่ได้
‎มันก็ช่วยไม่ได้นี่นะ
‎- ไม่ต้องร้องนะ ‎- ลุกขึ้นมา
‎นี่
‎ถึงจะไม่ค่อยมีใครคบ ‎แต่ก็ช่วยเลือกคบเพื่อนหน่อยเถอะ
‎นายดูเพื่อนเยอะจังเลยนะ
‎ไม่มีหรอกครับ
‎หมอนั่นจะทำอะไรฮยอนซูกันแน่
‎ไม่รู้
‎แต่เขาดูร่วมมือกันดี ‎กระตุ้นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก
‎แค่ดูก็รู้แล้วว่าเพี้ยน
‎ยิ่งไปกว่านั้น…
‎(วิธีแจ้งผู้ติดเชื้อพิเศษ)
‎นี่อะไร
‎จะทำอะไรกับมัน
‎น่าสนใจดีออก
‎ข้อตกลงใช้ได้เลย
‎แล้วยังไง
‎จะขายฮยอนซูเพื่อให้เรารอดงั้นเหรอ
‎- บ้าไปแล้วเหรอ ‎- ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นนะ
‎เดี๋ยวนะ นี่เชื่อไอ้ใบนี้เหรอ
‎ใช้ชีวิตแบบยุ่งเหยิงต่อไปเถอะ
‎- อือ ก็ว่าจะทำแบบนั้น ‎- หือ
‎"แคมป์รักษาความปลอดภัย" ‎น่าขำจะตายไป
‎คนที่อยู่ในนั้นก็ไม่รู้ว่า ‎จะเป็นสัตว์ประหลาดอีกเมื่อไหร่
‎จะรับประกันความปลอดภัยได้ยังไง
‎การให้สัญญาอย่างแน่วแน่ ‎ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางทำได้แบบนี้
‎มีความเป็นไปได้สูง ‎ว่าจะไม่ใช่ความจริง
‎แล้วจะเอายังไง
‎เราต้องลองคุยกับเจ้าตัวก่อน
‎ไม่เอาครับ
‎- ขอคุยด้วยแป๊บ… ‎- ก็ไม่อยากคุยไงครับ
‎เรื่องที่คุณพูด ‎ไม่เคยเป็นเรื่องดีสำหรับผมเลย
‎นี่ ชาฮยอนซู
‎ผมไม่ใช่หมาล่าเนื้อ ‎ของพวกคุณอีกต่อไปแล้ว
‎จะอยู่ที่นี่ต่อเหรอครับ
‎คงงั้นครับ
‎แต่อยู่ไม่นานหรอกครับ
‎เดี๋ยวก็ไปแล้ว
‎ก่อนหน้านี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอคะ
‎รู้เรื่องที่ศูนย์วิจัยไหมคะ
‎คุณไม่น่าจะอยากฟังนะครับ
‎ไม่โทรแจ้งเหรอครับ
‎พอดีผมเป็นพวกขี้สงสัยน่ะ
‎หัวดีนี่
‎เพื่อเป็นการขอโทษคนที่อยู่ที่นี่
‎ผมจะบอกให้อย่างหนึ่ง
‎รู้จัก "ยุทธศาสตร์โกลเด้นไทม์" ‎ไหมครับ
‎มันคืออะไรเหรอครับ
‎เป็นยุทธศาสตร์สุดท้ายของพวกทหาร ‎สำหรับเหตุการณ์นี้ครับ
‎ผมได้ยินมาจากพวกทหารครับ
‎"ถ้าไม่สามารถแยกแยะ ‎มนุษย์กับสัตว์ประหลาดได้
‎และถ้าไม่สามารถเดาได้ว่ามนุษย์ ‎จะเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหน เมื่อไหร่
‎ก่อนที่จะหมดหน้าที่ของทหาร ‎โดยสิ้นเชิง
‎เราจะต้องทำความสะอาดพื้นที่ ‎ให้ได้มากที่สุด"
‎หรือว่า…
‎พวกทหารไม่ช่วยเราหรอกครับ
‎เขาจะกำจัดเราทั้งหมดต่างหาก
‎หาทางรอดเอาเองนะครับ
‎ตอนนี้โลกมันก็เป็นแบบนั้นล่ะ
‎ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย
‎- โอ๊ย ‎- เอาล่ะ
‎นี่
‎เฮ้ย ไอ้ฟันทอง
‎ถ้าล้ำเส้นออกมา ตายสถานเดียวนะ
‎เกือบจะพาไปรู้จักกับยมบาลซะแล้ว ‎ดีนะที่อดทนไว้ก่อน
‎คุณไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกค่ะ
‎อะไรนะ
‎กินข้าวหม้อเดียวกันมาตั้งนาน ‎ยังไม่รู้จักผมอีกเหรอ
‎โนบยองอิลคนนี้ ‎ถึงเวลาก็ทำได้ทุกอย่าง
‎- พูดอย่างเดียวน่ะเหรอ ‎- โอ๊ย ยัยป้านี่
‎ช่างมันเถอะค่ะ
‎เห็นบมไหมคะ
‎บมเหรอ
‎ไม่นะครับ ผมไม่ได้ฆ่าใครเลย ‎ผมแค่ทำตามที่เขาสั่งเฉยๆ
‎ผมเป็นอาชญากรด้านการเงินครับ ‎ใช้สมองน่ะ
‎มือผมไม่เคยเปื้อนเลือดเลยครับ
‎ปล่อยไว้ข้างนอกนี่แหละค่ะ ‎เดี๋ยวก็มีตัวอะไรมากินเอง
‎- บมจ๋า ‎- อ้าว คุณอึยมยอง
‎ช่วยคุยกับคนพวกนี้ให้หน่อยสิครับ
‎เดี๋ยวสิ อึยมยอง…
‎- อะไรเนี่ย ‎- เราเคยสนิทกันครับ
‎- เท้า ‎- ครับ ยกค้างไว้อยู่
‎แปลว่าถ้ากดปุ่มนี้ ‎แล้วทหารจะมาใช่ไหมครับ
‎ไม่ยุติธรรมเลยนะ
‎ผมบอกคุณทุกอย่างไม่มีตกหล่นเลย
‎เพราะฉันเชื่อใจนายไม่ได้
‎แล้วตอนนี้เชื่อไหมครับ
‎มากกว่าทหารกับผู้ชายคนนั้นแล้วกัน
‎ควรจะดีใจไหมเนี่ย
‎นายคิดว่ายังไง
‎ผมแค่ฟังอย่างเดียว
‎ความคิดเห็นของคนที่เห็นกับตา ‎สำคัญกว่าครับ
‎ผมบอกแล้วใช่ไหม
‎ว่าถ้าไม่มีคุณ
‎ผมก็คงปกป้องเด็กๆ ไว้ไม่ได้หรอก
‎แต่ว่า
‎ผมอยากทำให้ได้ครับ
‎ผมอยากทำให้ได้จริงๆ
‎น่ากลัวจังแฮะ
‎ถ้าฉัน…
‎กลายเป็นตัวอัปลักษณ์ขึ้นมา ‎จะทำยังไงดีนะ
‎น่ากลัวชะมัด
‎โธ่เอ๊ย เจ้าพวกนี้
‎ตายแล้วก็ยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้
‎ฉันไม่ยอมตายที่นี่หรอก
‎ทำอะไรอยู่เหรอคะ
‎- ขุดดิน ‎- อันนั้นฉันรู้ค่ะ
‎คุณตา อย่าหักโหมสิคะ
‎ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า แค่นี้เอง
‎มัวแต่ขุดหาอุโมงค์ ‎เดี๋ยวก็ได้ขุดอุโมงค์เองหรอกค่ะ
‎อย่างนั้นก็ดีนะ
‎คุณตาป่วยนะคะ
‎ถ้ายังทำต่อ เดี๋ยวก็…
‎ตายงั้นเหรอ
‎เอ้อ ก็ไม่เลวนะ
‎แค่กลบดินทับก็เรียบร้อยแล้ว
‎หลบไป
‎ทำไมเหรอครับ
‎- เขาจะออกไปข้างนอก ‎- ไม่เป็นไรนี่ครับ
‎ถ้าเขาแจ้งเบาะแส พวกทหารจะมานะ
‎ตอนนั้นเราคงไม่อยู่ที่นี่แล้วครับ
‎เพราะผมจะไปกับคุณ
‎จะออกไปข้างนอกทำไมเหรอครับ
‎ปล่อยเขาออกไปเถอะครับ
‎ยังไงก็ตายอยู่ดี
‎- อะไร… ‎- วิ่ง
‎อย่าหันกลับไปมองเลยค่ะ
‎ได้สิ
‎อีกแค่นิดเดียวนะ
‎ช่วยหน่อยเร็ว ช่วยหน่อย
‎โธ่ ไอ้เวรเอ๊ย
‎คุณคะ
‎คนอย่างผม
‎ถ้าทำอะไรที่ไม่เคยทำก็มักจะตายตลอด
‎ผมบอกคุณแล้วไง
‎ว่าถ้าถึงเวลาผมก็จะทำ
‎เพิ่งจะได้รู้เอาตอนสุดท้ายเนอะ
‎ทำไงดี
‎ทำยังไงดี ทำไงดีคะ
‎คุณ
‎ตื่นขึ้นมาสิคะ ตื่นขึ้นมา
‎ตื่นสิคะ นี่คุณ
‎คุณคะ
‎ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนที่นายซึม ‎หลังจากที่ฆ่ายัยป้านั่น
‎ฉันเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟังเอาไหม
‎ที่จริงแล้วนายไม่ได้ฆ่าใครเลยนะ
‎เพราะที่จริง นั่นคือฉันต่างหากล่ะ
‎ไม่มีใครออกไปได้ทั้งนั้น
‎(กรีนโฮมแมนชันอะพาร์ตเมนต์)
‎- ปล่อย ‎- จะทำอะไรของเธอ
‎- มันเป็นสัตว์ประหลาด ‎- เขายังเป็นฮยอนซูนะ
‎เขายังเป็นฮยอนซูอยู่ อย่า
‎ไม่เป็นไรนะ ฮยอนซู
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่ใช่ความผิดนาย
‎ฮยอนซู ไม่เป็นไรนะ
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไรนะ
‎ฮยอนซู
‎ไม่ใช่ความผิดของนายนะ
‎มันไม่ใช่ความผิดนาย
‎ฉันฆ่าคนตายค่ะ
‎ไม่หรอก
‎ที่เธอฆ่า
‎มันไม่ใช่คน
‎ฉันกลัวว่ามันจะเป็นความทรงจำสุดท้าย
‎ฉันกลัวมากเลยค่ะ
‎อย่าไปคิดถึงมัน
‎ลืมมันไปซะ
‎ลุงก็เหมือนกันนะคะ
‎อือ
‎ตายงั้นเหรอ
‎เอ้อ ก็ไม่เลวนะ
‎แค่กลบดินทับก็เรียบร้อยแล้ว
‎แค่กลบดิน…
‎คนนี้เป็นใครเหรอครับ
‎ทำไมผมถึงน้ำตาไหลล่ะ
‎หัวใจผม
‎เจ็บปวดมากเลยครับ
‎ฮยอนซูเป็นยังไงบ้าง
‎เขาจำอะไรไม่ได้เลยครับ
‎จำได้ถึงตอนไหน
‎ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ
‎ไหนๆ ก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
‎ถ้าเขาลืมความทรงจำ ‎ที่เจ็บปวดไปด้วยก็คงดีเนอะ
‎(วันอังคารที่ 25 สิงหาคม ฆ่าตัวตาย)
‎แค่นี้เอง
‎แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย
‎หือ
‎อดทนนะ
‎เพื่อตัวนายเอง
‎ตอนนี้นายสัญญากับฉันแล้วนะ
‎และเพื่อพวกเราด้วย
‎คิมยองซู
‎บอกแล้วไงว่าอย่าไปไหนคนเดียว ‎รู้ไหมว่าพี่ตามหานานแค่ไหน
‎ไปเลย ผมเกลียดพี่
‎ทำไมล่ะ ทำไมถึงเกลียดพี่
‎เขาอาจจะเป็นพ่อก็ได้นะ
‎เมื่อกี้เขามาหาเพราะเขาอยากเจอผมนะ
‎แต่พี่พูดว่า "นั่นสัตว์ประหลาด
‎ฆ่ามันเลย" นี่
‎ไม่ใช่พ่อหรอก
‎พ่อตายไปแล้ว
‎จะนอนอีกกี่สิบกี่ร้อยคืน
‎นายก็ไม่ได้เจอพ่อหรอก
‎ไม่จริง พี่นี่ซื่อบื้อจริงๆ เลย
‎เธอก็ซื่อบื้อนะ
‎ผมไม่ได้ซื่อบื้อนะ
‎เห็นที่เธอทำตัวไม่ดีกับพี่แล้ว
‎สุดจะซื่อบื้อเลยล่ะ
‎ถ้าร้องไห้แบบนี้
‎จะไล่ออกจากตำแหน่งเจ้าหน้าที่ลับนะ
‎ปู่ซานต้าก็จะไม่ให้ของขวัญ…
‎ของขวัญเหรอ
‎อะไรเหรอ
‎(สองวันก่อน)
‎หลอกใช้คนแก่เหรอ
‎ฝากด้วยนะครับ
‎ต้องไปจริงๆ เหรอ
‎ลุงดูชิกฝากฉันไว้
‎ของขวัญของพวกเธอล่ะ
‎แต่นแต๊น
‎สิ่งนี้เรียกว่า "เข็มเกียรติยศ"
‎รางวัลแก่คนที่ปกป้องคนอื่นยังไงล่ะ
‎(คิมยองซู)
‎เอาล่ะ
‎ได้ไปแล้ว ต่อไปนี้
‎อย่าทะเลาะกันอีกนะ
‎ต้องปกป้องกันและกันนะ หือ
‎คุณตา ตื่นได้แล้วค่ะ
‎(พ่อ แม่ กาโป)
‎คุณตาคะ
‎ตาคะ
‎คุณคะ
‎คุณตาไม่ยอมตื่นค่ะ
‎คุณตาคะ คุณตา
‎คุณตา ไปเล่นกันเถอะ
‎ขอบคุณนะคะ
‎คุณบยองอิล
‎นี่มัน นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎คุณตาหาเจอจนได้
‎หลับให้สบายนะครับ
‎หิมะนี่นา
‎พวกคุณถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว
‎ส่งตัวผู้ติดเชื้อออกมาเดี๋ยวนี้
‎ส่วนผู้รอดชีวิตจะถูกส่งตัว ‎ไปยังแคมป์รักษาความปลอดภัย
‎พวกคุณถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว
‎ส่งตัวผู้ติดเชื้อออกมาเดี๋ยวนี้
‎ส่วนผู้รอดชีวิตจะถูกส่งตัว ‎ไปยังแคมป์รักษาความปลอดภัย
‎ไปไหนเหรอ
‎พี่ มือเย็นมากเลย
‎หนาวเหรอ
‎พี่ต้องออกไปข้างนอก
‎ถ้าอยู่ด้วยกันจะไม่หนาวนะ
‎อยู่ในนี้แหละ
‎อยู่กับพวกเราเถอะ
‎เวรเอ๊ย
‎ปัดโธ่เอ๊ย ทำไมทางตันล่ะเนี่ย
‎โธ่เอ๊ย
‎เวรแล้วไง
‎เกือบปลิวแล้วไหมล่ะ
‎เหมือนพวกเขาจะมีอาวุธนะครับ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เร็วเข้า
‎จะไปไหน
‎ฮยอนซู
‎ฮยอนซูหายไป
‎เดี๋ยวฉันไปพาเขามาเอง
‎ฉันจะกลับมาให้ได้
‎ไม่ต้องห่วง
‎ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัย
‎พูดจริงใช่ไหม
‎อือ
‎ควรเอาไปคืนแท้ๆ
‎ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ
‎พบความเคลื่อนไหวในตึกครับ
‎รีบเข้ามาเร็วเข้า
‎อีอึนฮยอกยังไม่กลับมาเลย
‎ฮยอนซูก็ด้วย
‎แต่เมื่อกี้เขาสัญญากับฉันแล้ว ‎ว่าเขาจะกลับมาให้ได้
‎การให้สัญญาอย่างแน่วแน่ ‎ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางทำได้แบบนี้
‎มีความเป็นไปได้สูง ‎ว่าจะไม่ใช่ความจริง
‎ฉันจะกลับมาให้ได้
‎ไม่ต้องห่วง
‎ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัย
‎ไม่นะ พี่
‎พี่ๆ
‎ไม่นะ ปล่อยฉัน
‎ไม่นะ ลงมาเร็วเข้า
‎พี่ ทำไมยังไม่มาอีก
‎สัญญาแล้วไงว่าจะกลับมา
‎พี่
‎ไม่เจ็บเหรอ
‎ไม่รู้ว่าเจ็บตรงไหนบ้าง ‎เอาไปติดเองแล้วกัน
‎ทำให้คนอื่นเห็นบ้างสิ
‎"ฉันบาดเจ็บเพราะพวกแก ‎แม่งเจ็บจะตายอยู่แล้ว"
‎ขอโทษนะคะ
‎ที่ทำให้คุณลำบากกว่าเดิม
‎อดทนได้ยังไงกันนะ
‎ขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะคะ
‎ไม่ใช่ความผิดนาย
‎รอดไปให้ได้นะ
‎คราวนี้นายเลือกเลย
‎"สวีทโฮม"
‎รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยครับ
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎เราจะหลงอยู่ในนี้จนตายเลยเหรอ
‎เลิกพูดเป็นลางได้แล้ว
‎ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมตายในนี้ ‎แบบนี้หรอกนะ
‎บม
‎บมจ๋า บม
‎ไปอยู่ไหนมาเนี่ย
‎ไปไหนมาลูก
‎บมลูก
‎บม
‎เจอแล้ว
‎ผมเป็นคนแจ้งเองครับ
‎โอ๊ย ตายแล้วๆ
‎คุณไม่ได้กดเองสินะ
‎ตอนนี้ไม่สนใจว่านัมซังวอน ‎จะเป็นตายร้ายดียังไงแล้วเหรอคะ
‎ข้อตกลงยังไม่จบนะคะ
‎เดี๋ยวก่อนค่ะ ยังมีคนไม่ได้ขึ้นมา…
‎ยังเหลืออีกคนหนึ่งที่ยังไม่ขึ้นมานะ
‎รอดไปให้ได้นะคะ
‎ชาฮยอนซู
‎ไม่เจอกันนานเลยนะ
‎(ต้นฉบับ SWEET HOME ‎โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‎คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม