NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Hyun-su, w jakim jesteś stanie?
Wygrałem?
Hyun-su jest w porządku.
Tego się nie spodziewałem.
Nie ruszaj się.
Tym mnie nie zabijesz.
O to się nie martw.
Znajdę sposób, żeby to zrobić.
Hyun-su… Nic ci nie jest?
Chodź tu, szybko.
Chodź tu.
Odłóżcie broń.
On mnie uratował.
Zapomniałeś, co zrobili?
Hyun-su.
Zabił swoich ludzi.
- Ufasz mu? - A ty ufasz mi?
Jest taki sam jak ja.
Więc odłóżcie broń.
ORYGINALNA OPOWIEŚĆ WEBTOON SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
DZIESIĘĆ
Zrobiłem to.
Zabiłem…
panią An.
Nie miałeś wyjścia.
Trzymaj się do samego końca.
Ona by tego chciała.
Widzę, jak żyłeś.
Co teraz zrobisz?
Znajdę więcej takich jak my.
Gdy polowanie się kończy,
pies gończy umiera.
A powinien żyć jak wilk.
Chodź ze mną.
To twój kolega?
Chodź tutaj. Nie bój się.
Hyun-su. Widziałeś pana Hana?
Nie.
Mój tyranozaur ma złamaną nogę.
Pan Han miał go naprawić.
Wiesz, jak go naprawić?
Nie.
A my?
Można nas naprawić?
Kiedyś tak myślałem,
bo uważałem, że to choroba.
Zgłosiłem się do eksperymentu.
Próbowali to ze mnie wyciągnąć.
Zamrażali, odmrażali,
piłowali, przebijali, przypalali.
Wiesz, jaki był rezultat? Nie wyszedł!
A czemu?
Bo potwór nie jest we mnie. Ja nim jestem!
Wtedy zrozumiałem…
że to ewolucja!
Że zostałem wybrany!
A ludzie zawiedli.
Nie tylko nie podołali eksperymentom…
ale też nie zostali wybrani przez naturę.
Pogódź się z tym.
Ludzie i my…
nie możemy razem żyć.
Panie Han!
Szybko! Pospiesz się!
- Dokąd idziesz? - Rety!
Su-yeong, to mój przyjaciel.
Pomógł mi.
Nie!
- Z drogi! - Nie!
- Odejdź. - Nie!
- Przestańcie! - Nie!
- Nie zaatakuje nas. - Ale…
Nie wiesz, jak się zmieni!
Zastrzelcie tego potwora!
Nie!
Nie róbcie tego!
Cholera!
Nie!
Nie róbcie tego!
- Nie! - Chodź.
Chyba miałeś rację.
Ludzie i potwory nie mogą razem żyć.
Nic na to nie poradzimy.
- Nie płacz. - Wstań.
Hej.
Wyrzutek musi rozważnie dobierać sobie przyjaciół.
Masz wielu przyjaciół.
Nie mam.
Co ten kretyn chce zrobić z Hyun-su?
Nie wiem.
Na razie z nami współpracuje, więc go nie prowokujmy.
To jasne, że to psychol.
Tak czy siak…
ZGŁASZANIE NADZWYCZAJNYCH ZARAŻONYCH
Co to?
Co chcesz z tym zrobić?
To kuszące, prawda?
To dobry układ.
No i?
Chcesz wydać Hyun-su, żebyśmy mogli przeżyć?
- Oszalałeś? - Tego nie powiedziałem.
Naprawdę w to wierzysz?
Bądź dziwakiem, którym jesteś.
- Właśnie. - Co?
„Bezpieczny obóz” brzmi absurdalnie.
Nie wiadomo, kto i kiedy przemieni się w potwora,
więc jak zagwarantują bezpieczeństwo?
Kiedy ktoś obiecuje coś tak nieprawdopodobnego,
to jest duża szansa, że to kłamstwo.
Co zrobisz?
Porozmawiam z Hyun-su.
Nie.
- Chcę pogadać o… - Nie chcę.
To zawsze źle się dla mnie kończy.
Hej, Hyun-su.
Już nie jestem waszym psem gończym.
Zostaniesz tutaj?
Pewnie tak.
Ale nie na długo.
Wkrótce odejdę.
Gdzie wcześniej byłeś?
Wiesz o ośrodku badawczym?
Nie chcesz o nim słuchać.
Nie wydacie mnie?
Jestem z tych sceptycznych.
Mądry jesteś.
Chcę was wszystkich przeprosić,
więc coś wam powiem.
Słyszeliście o operacji Złota Godzina?
Co to?
To operacja wojskowa, która ma rozwiązać ten problem.
Słyszałem o niej od żołnierzy.
„Jeśli nie możemy odróżnić ludzi od potworów,
jeśli nie możemy przewidzieć, kiedy i w jakie potwory się przemienią,
zanim wojsko straci kontrolę,
zniszczmy tyle miejsc, ile to możliwe”.
Niemożliwe.
Wojsko nikogo nie uratuje.
Chcą wszystko zniszczyć.
Radźcie sobie sami.
To jedyne wyjście.
Muszę ci coś powiedzieć.
- No dobra. - Cóż…
Proszę.
Hej, złotozębny.
Zginiesz, jeśli wyjdziesz za linię. Zabiłbym cię teraz, ale się powstrzymuję.
- Nie masz do tego jaj. - Co?
Tak długo tu razem siedzimy, a ty nadal mnie nie znasz.
- Jestem człowiekiem czynu. - Tylko tak gadasz.
- Przestań, kobieto. - Jak wolisz.
Widziałeś Boma?
Boma?
Nie, nikogo nie zabiłem. Tylko załatwiałem sprawy.
Popełniałem przestępstwa finansowe. Jestem mózgiem.
Nigdy nikogo nie zabiłem.
Wyrzućcie go. Coś go zje.
- Gdzie jesteś, Bom? - Ui-myeong!
Opowiedz im o mnie.
Hej, Ui-myeong…
- Co to było? - Kiedyś byliśmy sobie bliscy.
- Twoja stopa. - Dobra, odstawię ją.
Gdy naciśniesz guzik, przyjdą żołnierze, tak?
To nie fair.
Mówiłem ci wszystko, ale ty mi nie.
Bo ci nie ufałam.
Teraz mi ufasz?
Bardziej niż wojsku i temu gościowi.
Mam się z czego cieszyć?
Co o tym myślisz?
Ja tylko o tym słyszałem.
Twoja opinia jest ważniejsza. Widziałaś to.
Mówiłem ci,
że bez ciebie…
nie dam rady ochronić dzieci.
Ale…
chciałem.
Naprawdę chciałem.
Boję się.
A jeśli…
przemienię się w coś ohydnego?
Tego się boję.
Biedactwa.
Nawet śmierć ich stąd nie wyciągnęła.
Nie mogę tutaj umrzeć.
Co pan robi?
- Kopię. - Widzę.
Proszę się nie przemęczać.
Nic mi nie jest.
Szuka pan tunelu, a zaraz sam go pan wykopie.
Byłoby fajnie.
Jest pan chory.
Jeśli pan nie przestanie…
To umrę?
Tak. Też byłoby fajnie.
Przysypiesz mnie ziemią.
Z drogi!
Co się dzieje?
- Próbowali uciec. - Nieważne.
Jeśli nas zgłoszą, przyjdą tu żołnierze.
Już nas tu nie będzie.
Bo odejdę z tobą.
Dlaczego chcieliście wyjść?
Pozwól im wyjść.
I tak umrą.
- Co do… - Uciekajcie!
Nie oglądaj się za siebie.
Dobrze.
Jeszcze kawałek.
Szybko. Pomóżmy mu.
Cholera.
Byeong-il…
Tacy jak ja umierają,
gdy robią coś, czego zwykle nie robią.
Mówiłem ci.
Jestem człowiekiem czynu.
Teraz już wiesz.
Co zrobimy?
Boże.
Byeong-il.
Obudź się!
Obudź się, Byeong-il.
Byeong-il.
Mogłem się domyślić. Byłeś smutny, gdy zabiłeś tamtą kobietę.
Powiedzieć ci coś zabawnego?
Prawdę mówiąc, nikogo nie zabiłeś.
Bo ja byłem tą kobietą.
Nikt stąd nie wyjdzie.
ZIELONY DOM
- Zostaw. - Co robisz?
- To potwór. - To nadal Hyun-su.
To nadal Hyun-su.
Już dobrze.
To nie twoja wina.
Już dobrze, Hyun-su.
Już dobrze.
Hyun-su.
To nie twoja wina.
Zabiłam człowieka.
Nie.
To, co zabiłaś…
nie było człowiekiem.
Boję się, że to będzie…
moje ostatnie wspomnienie.
Postaraj się zapomnieć.
Nie myśl o tym.
Ty też o tym nie myśl.
Dobrze.
Umrę?
Też byłoby fajnie.
Przysypiesz mnie ziemią.
Przysypiesz mnie…
Kim on jest?
Dlaczego płaczę?
Moje serce…
jest złamane.
Jak się ma Hyun-su?
Nic nie pamięta.
A ile może pamiętać?
Nie wiem.
Skoro nie pamięta,
to nie chcę, żeby przypominał sobie o złych rzeczach.
25 SIERPNIA, WTOREK ZABIĆ SIĘ
O tak.
Tak lepiej.
Co?
Przeżyj.
Dla siebie.
Obiecałeś mi.
I dla nas wszystkich.
Yeong-su.
Miałeś nie chodzić sam. Wszędzie cię szukam!
Odejdź! Nienawidzę cię!
Co? Dlaczego?
To mógł być tata!
Wrócił, bo za mną tęsknił.
Ale powiedziałaś, że to potwór.
Kazałaś im go zabić!
To nie był tata.
Tata nie żyje.
Nawet jeśli prześpimy 10 nocy, 100 nocy,
to nigdy go nie zobaczymy.
Nieprawda! Jesteś głupia!
Ty też jesteś głupi.
Nie jestem głupi!
Jesteś podły dla siostry,
więc jesteś bardzo głupi.
Jeśli będziesz tak płakał,
nie będziesz agentem specjalnym.
Święty Mikołaj nie przyniesie ci prezentu…
Prezentu?
Co to?
DWA DNI TEMU
Każesz staruszkowi pracować?
Zrób to dla mnie, proszę.
Naprawdę musisz iść?
Du-sik to u mnie zostawił.
To prezent dla was.
Tadam!
To medale.
Nagroda dla osoby, która kogoś chroni.
KIM YEONG-SU
Proszę.
Wręczę wam medale, więc już się nie kłóćcie.
Opiekujcie się sobą, dobrze?
Dziadku, obudź się.
TATA, MAMA, KAPO
Dziadku.
Dziadku?
Przepraszam.
Dziadek się nie budzi.
Proszę pana.
Dziadku, pobawmy się.
Dziękuję.
Byeong-il.
Co to?
Pan An w końcu go znalazł.
Może pan spocząć w pokoju.
Pada śnieg.
Jesteście otoczeni.
Natychmiast oddajcie zakażonych.
Ocalali zostaną przeniesieni do bezpiecznego obozu.
Jesteście otoczeni ze wszystkich stron.
Natychmiast oddajcie zakażonych.
Ocalali zostaną przeniesieni do bezpiecznego obozu.
Dokąd idziesz?
Hyun-su, masz zimne ręce.
Zimno ci?
Muszę wyjść na zewnątrz.
Będzie ciepło, jeśli zostaniemy razem.
Zostań tu.
Zostań z nami.
Cholera.
Niech to szlag. Czemu nie ma wyjścia?
Cholera.
Szlag.
Prawie wybuchł.
Chyba są uzbrojeni.
Co się dzieje?
Szybko.
Dokąd idziesz?
Hyun-su.
Nie ma go.
Pójdę po niego.
Wrócę.
Nie martw się.
Nic mi nie będzie.
Obiecujesz?
Tak.
Powinienem był go oddać.
Nie jest za późno.
Coś się rusza w budynku.
Chodź, szybko.
Nie ma Eun-hyeoka.
Ani Hyun-su.
Obiecał, że wróci.
Kiedy ktoś obiecuje coś tak nieprawdopodobnego,
to jest duża szansa, że to kłamstwo.
Wrócę.
Nie martw się.
Nic mi nie będzie.
Nie. Eun-hyeok!
Eun-hyeok!
Nie! Puść mnie!
Nie! Eun-hyeok!
Eun-hyeok! Nie!
Obiecałeś, że wrócisz!
Eun-hyeok!
Boli?
Nie wiem, gdzie jesteś ranny, więc sam się opatrz.
Żeby zrozumieli.
„Jestem ranny przez was. To cholernie boli!”
Przepraszam.
Utrudniliśmy ci życie.
Jak ty to znosiłeś?
Dziękuję, że nas uratowałeś.
To nie twoja wina.
Żyj.
Tym razem możesz wybrać.
Słodki dom.
Czuję się jak w domu.
Nic ci nie jest?
Zginiemy, wałęsając się tutaj?
Nie mów takich strasznych rzeczy.
Nie mogę tu tak umrzeć.
Bom.
Bom. Hej, kochany.
Gdzie byłeś?
Bom.
Bom?
Bom.
Znaleźliśmy je.
Nacisnąłem go.
Boże.
Czyli nie ty nacisnęłaś guzik.
Nam Sang-won już cię nie obchodzi?
Nasza umowa jeszcze się nie zakończyła.
Chwila. Nie wszyscy wsiedli.
Czekamy na kogoś.
Musicie przeżyć.
Cha Hyun-su.
Dawno się nie widzieliśmy.
NA PODSTAWIE SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
Napisy: Kamila Krupiński