(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
คุณซึงวาน อย่าส่งเสียงนะ
เงียบๆ ได้ใช่ไหม
คุณซึงวาน
ช่วยฉันหน่อยนะ
ให้ผม…
ช่วยหัวหน้าเหรอครับ
ขอแค่หัวหน้าบอกมา ผมจะ…
ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณมาก
ครับ
จ่าครับ
ผมเข้าไปได้ไหมครับ
จ่าครับ
ดึกป่านนี้แล้ว มีอะไร
เอ่อ คือว่า…
ไม่ใช่การขัดข้อง
มีใครบางคนจงใจตัดสาย
ประตูเข้าออกชั้นใต้ดินล็อกอยู่ตอนไฟดับครับ
ใครเป็นคนเก็บกุญแจไว้
จ่าสิบตรีบังจินโฮกับหัวหน้าจีครับ
แต่จ่าก็รู้นี่ครับ
ตอนนั้นจ่าสิบตรีบังจินโฮ กับหัวหน้าจีอยู่ที่สนามกลาง
ใครมันทำอะไรแบบนี้
คงปิดบังบางอย่างไว้น่ะสิ
อะไรนะครับ
คงมีคนก่อเรื่องบางอย่าง โดยใช้การไฟดับเป็นข้ออ้าง
หมายถึงใครเหรอครับ
ว่าแต่ผมจะช่วยอะไรได้เหรอครับ
มีช่างคนอื่นอีกตั้งเยอะแยะ
ผมแค่เคยศึกษามาอย่างเดียว
ฝีมือไม่เก่งหรอกครับ
คุณซึงวาน
ครับ
อยู่ที่นี่เป็นไงบ้างคะ
แหม ผมก็อยู่ๆ ไปเพราะไม่กล้าตายน่ะครับ
แต่พออยู่ไปอยู่มา
ก็เหมือนจะผูกพันกับที่นี่ไปแล้วครับ
ใช่ไหมล่ะคะ
สัตว์ประหลาดยึดโลกทั้งใบไปแล้ว
แต่ว่าที่นี่…
ยังมีกลิ่นของมนุษย์อยู่
หัวหน้าครับ
ว่าแต่ให้ผมมาทำไม…
มาดูนี่หน่อยสิคะ
นี่อะไรเหรอครับ
นี่คือพื้นที่ที่เราอยู่ค่ะ
มองภาพรวมแล้วดูแคบๆ ใช่ไหมคะ
ฉันเลยว่าจะขยายออกค่ะ
ไม่รู้สิครับ ผมคิดว่าที่ผมเคยเห็น คือทั้งหมดแล้วซะอีก
สิ่งที่เห็นไม่ใช่ทุกอย่างหรอก
แต่จ่าทักคงจะพยายามห้ามฉันแน่เลยค่ะ
ทำไมครับ
ผู้แสดงอาการไม่ได้หากันง่ายๆ ถ้าตั้งใจจะซ่อนซะอย่าง
อ๋อครับ
โล่งอกไปใช่ไหมคะ
แต่ถ้ายิ่งควบคุมดูแลยาก
ที่นี่ก็จะยิ่งอันตรายไม่ใช่เหรอครับ
แต่คุณซึงวานไม่เป็นไรนี่นา
อะไรนะครับ
ทำอะไรครับ
คุณซึงวานบอกว่าจะช่วยฉันนี่
ฉันก็เลยพยายามจะช่วยคุณด้วยไง
ผมพูดงั้นตอนไหนครับ
นึกแล้วว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่แรก
ผมจะไปบอกทุกคน
ไปบอกเลยค่ะ
แต่คุณจะบอกใครล่ะ
หน่วยคุ้มกันเหรอ
หรือว่าจ่าทัก
กล้าบอกหรือเปล่าล่ะ
คุณซึงวาน
เป็นผู้แสดงอาการนี่นา
ลุกขึ้นครับ
บ้าเอ๊ย
- นี่คุณ - โอ๊ย ให้ตาย
มีอะไรคะ
ไม่รู้เหรอว่าการนอนหลับ สำคัญกับผิวมากแค่ไหน
ถ้าผิวฉันพังขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบไม่ทราบ
นี่ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องนั้นนะครับ
นี่ของคุณใช่ไหม
ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย
งั้นของใครล่ะ
ทำไมคะ
ก็บอกว่าไม่ใช่ของฉันไงคะ
ไม่ใช่ของของฉันสักหน่อย ให้ตายสิ
ทำไมไม่เชื่อกันเนี่ย
คุณทหารคะ
ฉันไม่เห็นคุณซึงวานเลยค่ะ
เขาขี้กลัวมาก ไม่กล้าไปห้องน้ำคนเดียวกลางดึกด้วยซ้ำ
ลองหาเขาดูอีกที ถ้ายังไม่เจออีกก็ค่อยบอกนะครับ
นี่ ฉันเจ็บนะ
ปล่อยสิ
ทำงานหนักจนดึกเลยนะครับ
ไหนจะเรื่องสัตว์ประหลาด เรื่องไฟดับ
หนึ่งวันช่างยาวนานค่ะ จ่า
ที่ผมไม่ก้าวก่าย งานของหัวหน้ามาจนถึงตอนนี้
เพราะผมคิดว่าคุณ จำเป็นต่อความปลอดภัยของส่วนรวม
แล้วยังไงคะ
ผมมีความคิดว่า
ผมน่าจะคิดผิดไป
คิดว่าฉันทำให้ที่นี่เสี่ยงอันตรายเหรอคะ
เรื่องนั้นเดี๋ยวก็ได้รู้กันครับ
บอกให้ปล่อยฉันไง ปล่อยนะ
ปล่อยสิวะ เวรเอ๊ย
คุณเห็นเองกับตาแล้ว ผมคงไม่จำเป็นต้องอธิบาย
มีคนตัดสายไฟในห้องควบคุมครับ
เราพบแหวนของลูกสาวหัวหน้าที่นั่นด้วย
ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ทำไงคะ
ปล่อยสิวะ
แม่
พูดอะไรสักอย่างสิ
แม่
ทราบเรื่องนี้หรือเปล่าครับ
ฉันไม่รู้เรื่องค่ะ
งั้นก็ดีครับ
แม่…
แม่ ทำไมทำแบบนี้
แม่ ไม่เอาสิ
แม่
ปล่อยฉัน
ถ้าโดนจับได้ตอนนี้
จะไม่มีการกักตัว หรือไล่ออกไปหรอกนะคะ
ตั้งแต่เกิดเรื่องแม่จุนอิล
วิธีการจัดการกับผู้แสดงอาการก็เปลี่ยนไป
จะเอายังไงล่ะคะ
ไม่กลับมาแล้วหรือเปล่าเนี่ย
ผมนึกว่าหัวหน้าจะไม่กลับมาแล้วซะอีกครับ
ผมกลัวมากเลย
ฉันบอกแล้วไงคะว่าจะกลับมา
นั่นสิครับ
ผมขอโทษที่เมื่อกี้นี้ระแวงนะครับ
ขอบคุณครับ
หัวหน้า ที่นี่คืออะไรเหรอครับ
- คุณซึงวาน - ครับ
หัวหน้า
ทำแบบนี้กับผมทำไม
ทางที่ดีคุณไม่ควรฟื้นขึ้นมาสิ
ฉันอยากส่งคุณไปอย่างไม่เจ็บปวดนะ
หมายความว่าไงครับ
ผมจะออกไป ผมจะออกไปครับ
ผมจะไม่ดันทุรังแล้วครับ
ผมจะเชื่อฟังครับ ได้โปรดเถอะ
คุณซึงวาน
- ไม่นะ - มันสายไปแล้ว
ผมจะเชื่อฟัง ได้โปรด…
ผมจะเชื่อฟังครับ ได้โปรดเถอะ
จ่า
จ่ามิน
เวรเอ๊ย
คิมยองฮู
แม่งเอ๊ย
วิทยุไม่ทำงานเหรอครับ
เช็กสัญญาณซิ
จับตำแหน่งยงซอกได้ไหม
ไม่ได้ครับ
ยงซอกอยู่ที่นี่แน่เหรอครับ
ไม่ใช่ว่าจ่าคิมเดาผิดเหรอ
ขืนเป็นแบบนี้ เราก็ตายอย่างหมากันหมดสิ โธ่เว้ย
เรามาที่นี่เพื่อจะช่วยใครสักคน
ต่อให้คนนั้นคือนายก็เถอะ ไอ้เวร
แบบนั้นไม่ใช่เหรอ ที่เรียกว่าครอบครัว
ขอโทษครับ
ผมกลัวเหมือนคนโง่โดยไม่รู้ตัวเลย
กลัวก็ไม่แปลก
ถึงขี้ขลาดก็เข้าใจได้
แต่เรามาสู้ให้ถึงที่สุดเถอะ
เราต้องตามหายงซอกสิวะ
เรามาเพื่อแบบนั้นนี่
จงฮยอน
ว่าไง
ไอ้นี่
ตรงนี้คลื่นไม่ค่อยดีเลยครับ
คงจะเป็นเพราะสัตว์ประหลาด
มันคงจะซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ปลอดภัย
เราจะเอายังไงดีครับ
เข้าไปในพื้นที่ทดลอง แล้วตามหาจ่าจองกับจ่ามินก่อน
แล้วหลังจากนั้นเราจะตามหายงซอกกัน
ปล่อยดอกเตอร์อิมไว้แบบนั้น จะไม่เป็นไรเหรอครับ
ผมเป็นห่วงน่ะครับ
เราเตือนเขามากพอแล้ว
เขาจะวิทยุมาถ้าเสี่ยงอันตราย เตรียมเช็กดีๆ
ครับ
ไปกัน
ครับ
ยงซอก
ชเวยงซอก
นั่นมันอะไรน่ะ
สัตว์ประหลาดทั้งนั้นเลย
แต่มันแปลกๆ นะว่าไหม
หมายถึงอะไรครับ
ภาพมันไร้ที่ติเกินไปนี่
อย่างกับมีคนจงใจแยกพวกมันออกมา
แม่งเอ๊ย
พวกเวร
เดี๋ยวพวกมันจะปีนขึ้นมานะ
ไปหลบในที่ปลอดภัยสิครับ
(ศูนย์การแพทย์ทหาร)
ไม่มีอะไรเลยครับ
เก็บทุกอย่างที่น่าจะใช้งานได้มา
ไงนะ
เคยเป็นคนยังไงมาก่อนครับ
มีครอบครัวไหม
อ๋อ ตัวคนเดียวเหรอ
คนเดียวแหละดีแล้ว
บางคนก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด
บางคนก็ยังมีชีวิตเป็นมนุษย์ต่อไป เหมือนกับผม
เป็นสัตว์ประหลาดแล้วเป็นไงบ้าง
ดีกว่าไหม
ผมยังไม่เคยเจอกับตัวก็คงไม่มีทางรู้
น่าเสียดายชะมัด
สมมตินะครับ
ยงซอกน่ะ
ถ้าเขาเปลี่ยนไปแล้ว
เราจะทำยังไงครับ
ผมรู้ว่ากังวลไม่เข้าเรื่อง…
ถ้าเขาเป็นสัตว์ประหลาด จะฆ่าเขาไหมน่ะเหรอ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ถ้าฉันลังเล นายก็ตัดสินใจเองเลย
ผมเหรอครับ
แกเป็นอะไร คนหรือเปล่า
ลืมตาแล้วมองฉัน
ลืมตา
จ่าครับ
โอเคไหมครับ
เราจะไม่ทำร้ายคุณ
เป็นคนใช่ไหมครับ
มองผมหน่อยได้ไหมครับ
ขอบคุณครับ
เจ็บตรงไหนไหมครับ
ออกมาหน่อยได้ไหมครับ
หนาวเหรอครับ
นี่ คังซอกชาน
จ่าบอกให้ผมตัดสินใจเองนี่ครับ
ทหารเหรอคะ
ตอนนี้ไม่ใช่ครับ
เราเป็นผู้รอดชีวิตเหมือนกัน
อยู่คนเดียวเหรอครับ
ที่นี่มีคนอื่นอีกไหม
เราอยู่ที่นี่กันค่ะ
ไม่อันตรายเหรอครับ ที่นี่ยังมีสัตว์ประหลาดอยู่นี่
สัตว์ประหลาดไม่มาที่นี่ค่ะ
เห็นคนใส่ชุดทหารเหมือนเราบ้างไหมครับ
เขาน่าจะเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่นาน
- เห็นค่ะ - เห็นเหรอครับ
ที่ไหนครับ
เราจำเป็นต้องตามหาเขา
พาเราไปได้ไหมครับ
เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
เกิดไฟไหม้ที่ที่เธออยู่ และเธอน่าจะหนีออกมาไม่ได้ครับ
ตอนที่ผมเข้าไป
เธอก็หมดสติอยู่แล้วครับ
ภาวะพิษจากคาร์บอนมอนอกไซด์
น่าจะมีพวกถังออกซิเจนพกพาอยู่
ลองไปหากัน
(สำหรับใช้ทางการแพทย์ ออกซิเจน)
เจอแล้ว
ได้ไหม
ทำไม มีอะไร
ไม่มีออกซิเจนแล้ว
งั้นจะเป็นยังไงต่อ
ถ้าเธอไม่ได้รับออกซิเจน
อวัยวะก็จะล้มเหลว
- แล้วก็… - ไม่มีวิธีอื่นนอกจากนั้นแล้วเหรอ
สายไปแล้ว
ทำไมพูดบ้าๆ แบบนั้นล่ะ ยังไม่ลองด้วยซ้ำนะ
ถ้าไม่อยากช่วยก็ไปให้พ้น
ชาฮยอนซู ช่วยประคองหน่อย
ไปที่สนามกีฬากัน
เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้เลย
บอกให้ช่วยประคองไง
อัปลักษณ์ชะมัด
หน้าตาก็ว่าอัปลักษณ์แล้ว
จิตใจดันอัปลักษณ์ยิ่งกว่าอีก
คนปอดแหก
ขี้โกหก
ให้มันน้อยๆ หน่อย
ไหนว่ารังเกียจคนนักหนา แล้วทำไมถึงเก็บฉันไว้ล่ะ
ฉันมีอะไรแตกต่างเหรอ
พวกนั้นน่ะ
ดูเปล่งประกายมากเลย ในสายตาฉัน
ตลกเนอะ
แต่พวกเขาดูเป็นงั้นจริงๆ นะ
อยู่ดีๆ นังนั่นก็ดูสวยขึ้นมาเฉย
ดูมีชีวิตชีวาจริงๆ
ฉันก็อยากเป็นแบบนั้นบ้าง
แต่ตอนนี้ฉันเหลือแต่เปลือกกลวงๆ
เธอแตกต่างตรงไหนน่ะเหรอ
ฉันชอบที่เธอกลวงๆ
ชอบที่เธอไม่เปล่งประกาย
นั่นแปลว่าเธอจะไม่กลายเป็นสัตว์ประหลาด
ถึงจะมีแต่เปลือกกลวงๆ ก็ไม่เป็นไร
สิ่งสำคัญก็คือ…
เรายังมีชีวิตอยู่
แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อ
ที่ที่ไม่มีมนุษย์หรือสัตว์ประหลาด
ไม่เห็นสนุกเลย
ดีขึ้นบ้างหรือยัง
เราทำเต็มที่แล้ว
นายไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ
มันถูกต้องแล้วหรือไง ที่จะปล่อยให้พี่เขาตายไปแบบนั้น
พอมาลองคิดดู…
พี่เขาน่าจะต้องการแบบนี้
ว่าไงนะ
ถึงไฟจะไหม้เรือ
แต่พี่เขาก็ไม่ยอมออกมา
ทำไม
ทำไมพี่อีกยองไม่ออกมา
ฉันมีเรื่องจะถาม
ทุกคนเป็นยังไงบ้าง
พี่ฮเยอินกับซูยองตายแล้ว
ยุนจีซูด้วย
ทุกคนจากไปแล้ว
ฉันขอถามอย่างหนึ่งด้วยสิ
(ผู้รอดชีวิต กำลังกลายร่าง ตาย)
เขาคงจะมีอาการ
(อีอึนฮยอก)
วันนั้นนายเห็นอีอึนฮยอก
เป็นคนสุดท้ายใช่ไหม
เจอเขาใช่ไหม
เขาเป็นยังไง
เขาดูปกติดี
ฉันไม่รู้สึกเลยว่าเขาแปลกไป
ถ้างั้น…
นายก็ไม่รู้สินะ
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
กลายเป็นสัตว์ประหลาดไหม หรือว่า…
ยังไงก็ขอบคุณนะ
ที่นายกลับมาหาฉัน
เดี๋ยวก่อน
ผมขอโทษที่เสียมารยาท
แต่คุณต้านทานอยู่ใช่ไหมครับ
ครับ
ขอโทษนะครับ
ผมรู้ว่ามันหยาบคาย
แต่ผมต้องตรวจสอบน่ะครับ
ไม่เป็นไรครับ
คนที่อึนยูตามหา…
ใช่คุณไหมครับ
ไม่ครับ
คงไม่ใช่ผมหรอก
มีอีกคนที่สำคัญกับอึนยูมากกว่า
ฝากดูแลพี่อีกยองกับอึนยูด้วยนะครับ
คุณจะไปไหนครับ
ผมต้องไปตามหาคนคนหนึ่งครับ
พี่อีกยองควรจะได้บอกลาเป็นครั้งสุดท้าย
(เทศกาลสวนโซล)
พี่อีกยองกำลังเจ็บหนักนะ
อาจจะตายเลยก็ได้
ไปกับฉันเถอะ
ความตายคืออะไร
การจากลา
จากนี้จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
แบบนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก
พี่นี่ไม่รู้อะไรสักอย่าง
แม่เกลียดหนู
แม่อยากให้หนูหายไป
เพราะงั้นหนูไม่ไปหรอก
เธอต่างหากที่ไม่รู้อะไรเลย
ถึงตอนนี้เธอจะไม่เป็นไร
แต่สุดท้ายแล้วเธอจะเสียใจ
ไปกัน
ไม่อยากให้แม่หนูตายเหรอ
ใช่
งั้นก็อย่าปล่อยให้ตายสิ
ทำได้แบบนั้นก็คงดี
แต่ไม่มีวิธีเลย
ถ้าไปแล้วหนูต้องทำอะไร
ไม่ต้องทำอะไรก็ได้
แค่…
อยู่ข้างๆ แม่เธอก็พอ
ชื่อชาฮยอนซูใช่ไหม
เขาคือสัตว์ประหลาดที่ฆ่าลุงกีนัมใช่ไหม
คำว่าฆ่า มันขัดหูฉันจัง
ก็ที่ฉันรู้มันเป็นแบบนั้น
จะอยากรู้อะไรนักหนา
ลุงกีนัมเป็นผู้แสดงอาการ
ฉันก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่
ตายซะ ไอ้ชาติชั่ว
แล้วทำไมเธอไม่บอก
เธอถูกมองเป็นฆาตกรเลยนะ
จริงอยู่ที่หัวหน้ากับฉัน
ไม่ถูกชะตากันเลย
แต่ทุกคนก็รอดชีวิตมาได้ เพราะเธอเปิดประตูสนามกีฬาให้
ฉันจะกล้าบอกได้ไง เดี๋ยวเธอจะเดือดร้อนเอา
อีอึนยู
อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่แค่เหตุผลนั้นหรอก
ตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่าเป็นฮยอนซู
แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากบอกหน่วยคุ้มกัน
ขอเวลาส่วนตัวหน่อยสิ
พี่ ฟื้นขึ้นมาสิครับ
ผมพาแกมาแล้วนะ
แม่…
ขอโทษ
ทำไมออกมาเร็วจังล่ะ
อยู่กับแม่อีกสักหน่อยสิ
แม่ไม่ตายหรอก
พี่ก็ไม่ต้องร้องไห้ไป
พี่
พี่…
ไม่อยากให้แม่หนูตายเหรอ
งั้นก็อย่าปล่อยให้ตายสิ
ระวัง
ไม่นะ
สายไปแล้ว เธอถูกกลืนไปแล้วครับ
พี่
พวกเธอกลับไปซะ
จะทำยังไงกับพี่อีกยอง แล้วนายล่ะ
พี่เขาไม่มีอาการอะไรสักหน่อย
- ทำไมจู่ๆ … - ลูกของพี่เขาทำให้เป็นแบบนี้
ทำให้เป็นสัตว์ประหลาดเหรอ
มนุษย์ทำให้เกิดการกลายร่างไม่ได้ครับ
เพราะแกไม่ใช่มนุษย์
นายพูดบ้าอะไรของนาย
รีบไปสิ
สัตว์ประหลาด…
ต้องตายให้หมด
อึนยู ฉันเห็นทุกอย่าง
เห็นความโลภของคน ที่กลายเป็นสัตว์ประหลาด
พวกเขาใช้ชีวิตอยู่กับ ภาพลวงตาแบบไหนกันบ้าง
ฉันเห็นทั้งหมด
ทุกคนต่างก็มีความสุข
ในความฝันของตัวเอง
แต่ว่าพี่เขา
ไม่มีความสุขแม้แต่ในนั้น
ฉันต้องหยุดมัน
ต้องเป็นฉัน
จริงเหรอ
เราต่างก็คิดว่าถ้ากลายร่างแล้ว
จะไม่มีทางเป็นปกติได้อีก
เราไม่ได้มองว่าพวกเขาคือมนุษย์
ถึงได้กำจัดพวกเขาไป
แต่ถ้าจริงตามที่เขาพูด
แปลว่าฉันฆ่าคนมาโดยตลอด
ไม่หรอก
จะทำไงได้ล่ะ ในเมื่อพวกเขาปรี่มาฆ่านาย
เธอจะทำยังไงต่อไป
ฉันจะรอจนกว่าฮยอนซูจะฟื้น
นายล่ะ
ฉันต้องกลับไป
ฉันออกมานานเกินไปแล้ว
ดีแล้ว
นายคงลำบากแย่เลยที่ตามฉันมา
เธอนี่เร็วดีนะ
ไม่ว่าการเรียบเรียงความคิด
หรืออะไรก็ตาม
นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้
มีอะไรจะฝากบอกไหม
มีคนรอเธออยู่ที่แคมป์นี่
ไม่
ปล่อยให้ฉันถูกลืมไปเถอะ
ไปได้แล้ว
และอย่ากลับมาอีก
บ้าจริง
ตื่นแล้วเหรอ
เถ้าแก่
โทษทีนะ
นังนี่…
อยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว
ถอยหลังยังไงนะ
เดี๋ยวนะ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
พวกเขาถูกกักตัวไว้แล้ว
เพราะเราอยู่ร่วมกับสัตว์ประหลาดไม่ได้
เธอบอกว่ามีคนเหมือนเราอยู่ไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่ได้โกหกค่ะ
ที่นี่มีผู้แสดงอาการอยู่ด้วย
คนที่พวกคุณตามหา…
อยู่ตรงนั้นค่ะ
ผู้แสดงอาการเหรอ
ยงซอกเป็นผู้แสดงอาการเหรอครับ
ยงซอก
อยู่ข้างในไหม
ยงซอก
จ่า…
จ่าครับ
ช่วยผมด้วย
พาผมออกไปทีครับ
ยงซอก นายโอเคไหม
ซอกชาน
เวรเอ๊ย
ซอกชาน นี่
เปิดเดี๋ยวนี้
ฉันก็ไม่รู้วิธีค่ะ
ที่นี่มีผู้รอดชีวิตนอกจากเธอใช่ไหม
จ่าครับ…
อย่านะครับ จ่า
- นายคอยดูยงซอกไว้นะ ซอกชาน - จ่าครับ
- จ่าครับ… - ฉันจะรีบกลับมา
นี่ ยงซอก
ซอกชานจะอยู่กับนาย รออีกเดี๋ยวนะ
นำทางไป พวกเขาอยู่ไหน
คุณครับ
ขอบคุณมากนะครับที่บอก
ดีแล้ว
อดทนได้เก่งมาก
แค่นี้ก็อดทนได้เก่งมากแล้ว
อดทนได้เก่งมาก
เท่านี้ก็ถือว่าทนได้ดีแล้ว
แค่ทักทายคงจะไม่เป็นไรใช่ไหม
ดีใจที่ได้เจอนะ
หวัดดี
ใครน่ะ
ใคร
สัตว์ประหลาดหรือคน
นี่
จะไม่ไปไหนใช่ไหม
เดี๋ยวฉันมานะ
สรุปว่าหายามาได้ไหม
แฟนนายร้องไห้ใหญ่เลย
นายควรกลับไปปลอบเธอสิ
ซอกชาน
ฝากเอานี่ให้จินอาทีสิ
(สำหรับเอชไอวี/เอดส์)
นี่อะไร
ฝากบอกเธอว่าฉันขอโทษที่หามาได้แค่นี้
และบอกด้วยว่า…
ฉันหนีไปเพราะกลัว
นี่ ไอ้เวร
หยุดพูดจาขี้แพ้เลยนะ
จ่าไม่มีทางยอมแพ้กับนายหรอก
ฉันก็ไม่ยอมด้วย
เพราะงั้น นายตั้งสติให้ดีซะ
ซอกชาน
พวกนั้น…
ไม่ปล่อยเราไปหรอก
หนีไปซะ
บอกให้หนีไปไง
นี่มันอะไรกัน
มาคุยกันหน่อย
อธิบายอะไรสักหน่อยสิ
บอกว่ามาคุยกันไง
สรุปว่ามีธุระอะไรล่ะครับ
เราจะพาทหารในห้องกักตัวไป
ส่งเขามาแต่โดยดี อย่าขัดขวาง แล้วเราจะออกไปเงียบๆ
ไม่ครับ
ผมไม่อนุญาต
นี่ดูเหมือนข้อเสนอเหรอ
ให้พูดใหม่ตั้งแต่แรกไหม
มันเป็นกฎที่ต้องกักตัวผู้แสดงอาการ
วิธีการที่พวกคุณชอบนักหนาไงครับ
หยุดพูดหมาๆ
แกรู้ใช่ไหมว่าเขาไม่มีอาการ
ฉันไม่รู้หรอกว่าแกจับคนปกติดี มาทำเรื่องห่าเหวอะไร
แต่ฉันไม่สนุกด้วย
ผมให้โอกาสครับ โอกาส
โอกาสที่จะเป็นเหมือนกับเรา
พวกนั้น…
เคยเป็นหนูทดลองของที่นี่
ไอ้เวรนี่
จายอง
จ่าครับ
จ่า
ชาฮยอนซู
จะใช้ไอ้นั่นฟาดฉันเหรอ
เอาคืนมา
คืนชาฮยอนซูมา
เขาเจ็บอยู่ไง
ปล่อยให้เขาพักเถอะ
ฉันอุตส่าห์ออกมาช่วย เพราะเห็นว่าเขาเจ็บเจียนตาย
เจอแบบนี้น้อยใจแฮะ
นี่เป็นเพราะพวกเธอนั่นแหละ
ฮยอนซูเป็นคนคุมอยู่ไม่ใช่เหรอ
ฉันก็ชาฮยอนซูเหมือนกัน
ฮยอนซูตัวจริงสิ ไม่ใช่สัตว์ประหลาด
เราตกลงว่าจะช่วยกัน
เพราะถ้าหมอนี่ตาย ฉันเองก็…
ลำบากเหมือนกัน
ปล่อยเขาแล้วไสหัวไปซะเถอะ
จริงเหรอ
แบบนั้นจะโอเคเหรอ
ถึงจะเป็นชาฮยอนซูคนอ่อนแอ…
เธอก็โอเคเหรอ
ใช่
นายจะทำอะไร
นั่นสิ
ทำอะไรดีล่ะ
อยากทำอะไรเหรอ
(เอ็มเอช 1)
คิดแล้วว่านายต้องกลับมา
ถ้าไม่ดวงซวยไปตายที่ไหนซะก่อน
อ้อ
แต่ฉันไม่เคยเจอนายเลยนะ
ที่นี่ก็เป็นทุกอย่างสำหรับนายนี่
ปกติมันจะเป็นแบบนี้ไง
การเป็นคนดังน่ะ
มีหลายคนรู้จักเรา แต่เราจำพวกเขาทุกคนไม่ได้หรอก
นายเคยเป็นนักวิจัยเหรอ
พอดีฉันเป็นพวกไม่ค่อยสนใจคนอื่น
ฉันไม่ค่อยชอบคนน่ะ
แต่ดูเหมือนนาย จะสนใจในตัวฉันมากเลยนะ
งั้นเหรอ
สรุปว่า
นายเป็นใครล่ะ
หนูทดลอง…
ตัวแรก
อย่าหนี
มาทักทายกันหน่อย
ฉันนึกแล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง
ฉันอยากให้นายเห็นจริงๆ
นี่เรียกว่าเอ็มเอช 1 ใช่ไหม
ไม่สิ ต้องเรียกว่า
เพื่อนนาย
นัมซังวอน ถึงจะถูก
ได้เจอกันอีกทีแล้วนะ
ฉันกังวลแทบแย่
ว่านายจะตายซะก่อน
(สวีทโฮมจะกลับมาอีกครั้ง ในฤดูร้อนปี 2024)
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์