ORYGINALNA OPOWIEŚĆ WEBTOON SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
SWEET HOME
Seung-wan, bądź cicho.
Możesz być cicho?
Seung-wan.
Musisz mi pomóc.
Potrzebujesz…
mojej pomocy?
Powiedz słowo, a…
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Nie ma sprawy.
Sierżancie.
Mogę wejść?
Sierżancie.
O co chodzi?
To nie…
To nie była usterka.
Ktoś celowo przeciął kable.
Podczas awarii prądu drzwi do piwnicy były zamknięte.
Kto ma klucze?
Sierżant Bang i komendantka Ji.
Jak wiesz,
oboje byli na placu.
Po co ktoś miałby to robić?
Ma coś do ukrycia.
Słucham?
Wykorzystał awarię, żeby coś ukryć.
Kto mógłby to zrobić?
Na pewno mogę pomóc?
Są inni wykwalifikowani technicy.
Całymi dniami się uczyłem. Jestem słaby w pracach manualnych.
Seung-wan.
Tak?
Jak ci się tu podoba?
Żyję tylko dlatego, że boję się umrzeć.
Ale szczerze mówiąc,
polubiłem to miejsce.
Prawda?
Cały świat jest pełen potworów.
Ale tutaj czuję…
że mam kontakt z ludzkością.
No to
w czym mam pomóc?
Spójrz na to.
Co to?
To część mieszkalna.
Ciasno tu, nie?
Chcę ją powiększyć.
Myślałem, że to całość.
Pozory często mylą.
Sierżant Tak będzie próbował mnie powstrzymać.
Dlaczego?
Trudno znaleźć osoby z objawami, jeśli się schowają.
No tak.
Czyż to nie ulga?
Będzie więcej miejsc do sprawdzania.
Nie będzie tu bardziej niebezpiecznie?
To nie twój problem.
Co?
A to za co?
Mówiłeś, że mi pomożesz.
Ja też próbuję ci pomóc.
Kiedy tak powiedziałem?
Wiedziałem, że coś tu śmierdzi.
Powiem wszystkim!
Śmiało.
Ale komu powiesz?
Plutonowi?
Sierżantowi Takowi?
Odważysz się?
Seung-wan.
Wiem, że masz objawy.
Wstawaj.
Cholera.
- Hej! - Przestań!
O co chodzi?
Sen jest ważny dla urody.
Naprawisz mi cerę, jeśli się popsuje?
Masz większe zmartwienia.
To twój, prawda?
Nie.
To czyj?
A co?
Mówiłam, że nie jest mój.
W życiu go nie widziałam.
Dlaczego mi nie wierzycie?
Przepraszam.
Seung-wan zniknął.
W nocy boi się nawet chodzić do toalety.
Poszukaj go i daj znać, czy się znalazł.
To boli!
Puśćcie mnie.
Znów pracujesz do późna?
Potwór, awaria prądu…
To był długi dzień, sierżancie.
Nie przeszkadzałem ci w pracy,
bo uważałem cię za niezbędną dla bezpieczeństwa.
No i?
Myślę…
że się pomyliłem.
Myślisz, że jestem zagrożeniem.
Wkrótce się dowiemy.
Puśćcie mnie!
Puszczajcie, dupki!
Chyba nie muszę tego tłumaczyć,
ale ktoś przeciął kable w sterowni.
Znaleziono tam pierścionek twojej córki.
Nie zrobiłam tego!
Puśćcie mnie!
Mamo.
Powiedz coś.
Mamo.
Wiedziałaś o tym?
Nie miałam pojęcia.
To dobrze.
Mamo…
Mamo, co robisz?
Mamo, daj spokój.
Mamo!
Puśćcie mnie!
Jeśli ktoś się dowie,
nie wsadzą cię do izolatki ani nie wyrzucą.
Po incydencie z mamą Jun-ila
zmieniły się zasady dla osób z objawami.
Co zrobisz?
A jeśli ona nie wróci?
Myślałem, że nie wrócisz.
Bardzo się bałem.
Mówiłam, że wrócę.
Wiem.
Przepraszam, że w ciebie zwątpiłem.
Dziękuję.
Co to za miejsce?
- Seung-wan. - Tak?
Komendantko Ji.
Dlaczego?
Dlaczego mi to robisz?
Mogłeś pozostać nieprzytomny.
Chciałam, żeby cię nie bolało!
O czym ty mówisz?
Chcę wyjść.
Przestanę być taki samolubny!
Będę grzeczny. Przysięgam.
Seung-wan.
- Nie! - Już za późno.
Będę grzeczny. Proszę…
Będę grzeczny. Proszę.
Sierżancie.
Sierżancie Min!
Cholera.
Kim Yeong-hu!
Kurwa!
Radio nie działa?
Sprawdź sygnał.
Masz położenie Yong-seoka?
Nie.
Yong-seok tu w ogóle jest?
A jeśli sierżant Kim się mylił?
Kurwa, wszyscy zginiemy na marne!
Przyjechalibyśmy tu dla każdego.
Nawet dla ciebie, dupku.
Nie od tego jest rodzina?
Przepraszam.
Wystraszyłem się jak idiota.
Rozumiem.
To normalne, że się boisz.
Ale zróbmy to.
Znajdźmy Yong-seoka!
Po to tu jesteśmy.
Jong-hyun.
Dobrze?
Chodź.
Słaby tu zasięg.
To pewnie przez te potwory.
Pewnie się ukrywają.
Co robimy?
Poszukamy Jeonga i Mina w laboratorium.
Potem poszukamy Yong-seoka.
Na pewno chcesz tam zostawić doktora?
Tylko się martwię.
Ostrzegliśmy go.
Da znać, gdy coś się stanie. Bądźcie czujni.
Dobrze.
Chodźmy.
Dobrze.
Yong-seok.
Choi Yong-seok.
Cholera, co to?
To potwory.
Czy to nie dziwne?
Co?
To zbyt idealne.
Jakby ktoś celowo je odizolował.
Kurwa.
Pierdolcie się!
Niedługo wyjdą.
Ukryjmy się.
WOJSKOWE CENTRUM MEDYCZNE
Nic tu nie ma.
Bierz to, co może się przydać.
I co?
Jakim byłeś człowiekiem?
Miałeś rodzinę?
Byłeś sam, tak?
Miło.
Niektórzy zostali potworami,
a inni jak ja żyją jak ludzie.
Jak to jest być potworem?
Jest lepiej?
Nie dowiem się, póki sam nie spróbuję.
Szkoda.
Sierżancie.
Co do Yong-seoka.
Co zrobimy…
jeśli jest potworem?
Nie powinienem…
Zabijemy go, jeśli nim jest?
Nie mam pojęcia.
Rób, co trzeba, jeśli się zawaham.
Na pewno?
Kim jesteś? Jesteś człowiekiem?
Otwórz oczy i spójrz na mnie.
Otwórz oczy!
Sierżancie.
Nic ci nie jest?
Nie skrzywdzimy cię.
Jesteś człowiekiem?
Spójrz na mnie.
Dziękuję.
Nic ci nie jest?
Możesz stąd wyjść?
Zimno ci?
Hej, Kang Seok-chan.
Robię to, co uważam za słuszne.
Jesteście żołnierzami?
Teraz nie.
Jesteśmy ocalałymi.
Jesteś sama?
Jest tu ktoś jeszcze?
Mieszkamy tu.
Jest tu bezpiecznie? Są tu potwory.
Potwory tu nie przychodzą.
Widziałaś kogoś w mundurze?
Mógł być tu niedawno.
- Widziałam go. - Tak?
Gdzie jest?
Musimy go znaleźć.
Zaprowadzisz nas do niego?
Co się stało?
W jej kryjówce wybuchł pożar i nie mogła uciec.
Była nieprzytomna,
gdy wszedłem.
Zatrucie tlenkiem węgla.
Pewnie są tu butle z tlenem.
Poszukajmy.
TLEN
Mam!
Działa?
Co się stało?
Brak tlenu.
Co teraz?
Bez tlenu jej narządy
przestaną funkcjonować.
- A potem… - Daj mi rozwiązanie, nie problem.
Za późno.
Mówisz tak, ale nie spróbowałeś.
Odejdź, jeśli nie chcesz pomóc.
Hyun-su, pomóż mi.
Chodźmy na stadion.
Musimy już iść.
Pomóż mi!
Jesteś taki brzydki.
Jesteś brzydki na zewnątrz,
a w środku jeszcze brzydszy.
Tchórz.
Kłamca.
Wystarczy.
Po co mnie trzymasz, skoro nienawidzisz ludzi?
Jestem inna?
Tamta dwójka…
Wyglądali tak promiennie.
Zabawne, prawda?
Ale tak było.
Nawet ta kokietka była ładna.
Wyglądali tak żywo.
Też tego chciałam.
Ale czuję się jak pusta skorupa.
Wiesz, czemu jesteś inna?
Lubię twoją pustkę.
To, że nie promieniejesz.
To znaczy, że nie zmieniłaś się w potwora.
Możemy być pustymi skorupami.
Ważne,
że żyjemy.
Dokąd teraz?
Gdzie nie ma ludzi i potworów.
Brzmi nudno.
Lepiej się czujesz?
Dość już zrobiliśmy.
Pasuje ci to?
Mamy pozwolić jej umrzeć?
Gdy tak o tym pomyślę…
to chyba tego chciała.
Co?
Łódź się paliła…
a ona nie uciekła.
Dlaczego?
Dlaczego nie uciekła?
Mam pytanie.
Jak się wszyscy macie?
Hye-in i Su-yeong nie żyją.
Ji-su też.
Odeszli.
Też mam pytanie.
ZMIENIAJĄCY SIĘ…
Na pewno miał objawy.
LEE EUN-HYEOK
Czy ty jako ostatni…
widziałeś Eun-hyeoka?
Spotkaliście się.
Jaki był?
Wyglądał normalnie.
Wszystko było z nim w porządku.
Czyli…
też nie wiesz…
co się z nim stało.
Czy się przemienił, czy…
Ale dziękuję.
Za to, że do mnie wróciłeś.
Przepraszam.
Wybacz tę bezpośredniość.
Opierasz się, prawda?
Tak.
Przepraszam.
Niegrzecznie pytać,
ale musiałem.
W porządku.
Jesteś osobą…
której szukała Eun-yu?
Nie.
Pewnie nie.
Jest ktoś dla niej ważniejszy.
Opiekuj się Yi-kyung i Eun-yu.
Dokąd idziesz?
Muszę kogoś znaleźć.
Yi-kyung powinna móc się pożegnać.
FESTIWAL OGRODÓW W SEULU
Yi-kyung jest ciężko ranna.
Może umrzeć.
Chodź ze mną.
Co to znaczy „umrzeć”?
Pożegnać się.
Już jej nie zobaczysz.
Nie szkodzi.
Naprawdę nic nie wiesz.
Mama mnie nienawidzi.
Chciała, żebym zniknęła.
Więc tam nie pójdę.
To ty nic nie wiesz.
Teraz ci to pasuje…
ale będziesz tego żałować.
Chodźmy.
Nie chcesz, żeby umarła?
Nie.
Więc nie pozwól jej umrzeć.
Chciałbym.
Ale nie mogę.
Co mam zrobić?
Nic nie musisz robić.
Po prostu…
przy niej bądź.
Cha Hyun-su, tak?
To potwór, który zabił pana Kima?
Nie podobają mi się te słowa.
Tyle wiem.
Dość tych pytań.
Pan Kim miał objawy.
Nie wiem, kiedy się zaczęły.
Giń, śmieciu!
Czemu nikomu nie powiedziałaś?
Nazwali cię morderczynią.
Komendantka Ji i ja
od dawna się nie lubimy.
Ale żyjemy, bo udostępniła nam stadion.
Nie chciałam jej wykiwać.
Eun-yu.
To nie jedyny powód. Nie zrozum mnie źle.
Nie wiedziałam, że to Hyun-su…
ale nie chciałam powiedzieć plutonowi.
Zostawicie nas samych?
Yi-kyung, obudź się.
Przyprowadziłem ją.
Bardzo…
mi przykro.
Dlaczego już wychodzisz?
Zostań z nią jeszcze.
Mama nie umrze.
Nie płaczcie.
Yi-kyung.
Yi-kyung…
Nie chcesz, żeby umarła?
To jej nie pozwól.
Uważaj!
Nie!
Za późno. Odeszła!
Yi-kyung.
Wyjdźcie stąd.
A ty i Yi-kyung?
Nie miała objawów.
- Jak mogła… - To jej córka.
Zmieniła ją w potwora?
Ludzie nie mogą tego robić.
Nie jest człowiekiem.
O czym ty mówisz?
Wyjdźcie!
Wszystkie potwory…
muszą zginąć.
Widzę to, Eun-yu.
Widzę pragnienia ludzi, którzy się przemienili.
Widzę iluzję,
w której żyją.
Są szczęśliwi
w swoich marzeniach.
Ale Yi-kyung
nie jest tam szczęśliwa.
Muszę to zakończyć.
To muszę być ja.
To prawda?
Zabijaliśmy potwory,
bo myśleliśmy…
że nie da się tego odwrócić.
Nie uważaliśmy ich za ludzi.
Ale jeśli ma rację,
to cały czas mordowałem ludzi.
Nie.
Chcieli cię zabić. Nie miałeś wyboru.
Co teraz zrobisz?
Poczekam, aż Hyun-su się obudzi.
A ty?
Muszę wracać.
Zbyt długo mnie nie ma.
No tak.
Przepraszam, że cię w to wplątałam.
Jesteś bardzo szybka.
Szybko dochodzisz do siebie.
Musi być fajnie.
To może być ostatni raz.
Chcesz coś powiedzieć
czekającym na ciebie w azylu?
Nie.
Niech o mnie zapomną.
Idź już.
I nigdy nie wracaj.
Ja pierdolę.
Dzień dobry.
Szefie.
Przepraszam.
Przeklęta…
Nie mogę tak dłużej żyć.
Jak się cofa?
Chwila.
Spokojnie.
Są odizolowane.
Nie możemy żyć z potworami.
Mówiłaś, że są tu ludzie.
Nie kłamałam.
Są tu też osoby z objawami.
Jest tutaj osoba…
której szukacie.
Osoby z objawami?
Yong-seok też je ma?
Yong-seok.
Jesteś tam?
Yong-seok!
Sierżant Kim…
Sierżancie Kim.
Proszę, uratujcie mnie.
Wydostańcie mnie.
Nic ci nie jest?
Seok-chan?
Kurwa.
Seok-chan, czekaj.
Otwieraj!
Nie wiem jak.
Są tu inni ocalali, prawda?
Sierżancie…
Nie rób tego.
- Zostań z nim, Seok-chan. - Sierżancie.
- Sierżancie… - Zaraz wracam.
Hej, Yong-seok.
Seok-chan z tobą zostanie. Trzymaj się.
Prowadź. Gdzie oni są?
Czekaj.
Dziękuję za pomoc.
Tak.
Świetnie ci idzie.
Świetna samokontrola.
Dobra powściągliwość.
Dość długo się powstrzymywałeś.
Nie zaszkodzi się przywitać.
Miło cię poznać.
Cześć.
Kto tam?
Kto tu jest?
Potwór czy człowiek?
Czekaj.
Zostań tutaj.
Zaraz wrócę.
Znalazłeś leki?
Twoja dziewczyna płakała.
Musisz ją pocieszyć.
Seok-chan,
daj to Jin-ie.
NA HIV / AIDS
Co to?
Przeproś ją, że tylko takie znalazłem.
I powiedz jej…
że się przestraszyłem i uciekłem.
Posłuchaj, idioto!
Nie bądź taki słaby.
Sierżant Kim cię nie zostawi.
Ja też nie.
Więc weź się w garść.
Seok-chan.
Oni…
nas nie wypuszczą.
Uciekaj.
Uciekaj, mówię!
Co się dzieje?
Porozmawiajmy.
Wytłumacz się.
Ze mną będziesz rozmawiał.
Czego ode mnie chcesz?
Zabieramy żołnierza z izolatki.
Nie przeszkadzaj, a wyjdziemy spokojnie.
Nie.
Nie pozwolę na to.
Nie pytam o zgodę.
Mam zacząć od początku?
Według zasad izolujemy tych z objawami.
Żołnierze lubią zasady, nie?
Nie chrzań.
Wiesz, że nie miał objawów.
Nie wiem, czemu izolujesz zdrowych ludzi,
ale nie pozwolę na to.
Dałem mu szansę.
Żeby był taki jak my.
Te istoty…
były ich obiektami badań.
Ty draniu.
Ja-yeong.
Sierżancie!
Cha Hyun-su.
Uderzysz mnie tym?
Sprowadź go.
Sprowadź Hyun-su.
Jest ranny.
Zostaw go.
Pomagałem mu, bo cierpiał.
Daj mi spokój.
To wasza wina.
Hyun-su nie miał kontroli?
Ja też nim jestem.
Prawdziwy Hyun-su, nie ty.
Mieliśmy sobie pomagać.
Jego śmierć
by mi zaszkodziła.
Zostaw go i spadaj.
Naprawdę?
Chcesz tego?
Pasuje ci Cha Hyun-su…
jako słabeusz?
Tak.
Co robisz?
Nie wiem.
Co zrobimy?
Co chcesz zrobić?
LP-1
Wiedziałem, że wrócisz.
Jeśli wcześniej nie zdechniesz.
No tak.
Nie wiem, kim jesteś.
To miejsce było dla ciebie wszystkim.
Tak to już jest.
Jestem osobą publiczną.
Ludzie mnie rozpoznają, ale ja ich nie.
Byłeś naukowcem?
Nie zwracam uwagi na ludzi.
Nie przepadam za nimi.
Ale mną byłeś zainteresowany.
Jasne.
Powiedz mi.
Coś ty za jeden?
Twój pierwszy…
obiekt badań.
Nie uciekaj.
Przywitaj się.
Wiedziałem, że ten dzień nadejdzie.
Chciałem ci pokazać.
LP-1, tak?
A może
twój kolega,
Nam Sang-won.
Miło cię widzieć.
Bałem się,
że już nie żyjesz.
SWEET HOME POWRÓCI LATEM 2024 ROKU
Napisy: Kamila Krupiński