ฉันกลัว…
เด็กคนนี้
ที่เกิดมาบนโลกนี้เร็วเกินไป
และฉันที่จำเป็นต้องเลือกทางนี้
ฉันกลัวไปหมดทุกอย่าง
ฉันฆ่าแกไม่ลง
ฉันเลยทิ้งแกไป
ฉันเคยคิดว่าฉันจะลืมได้
พี่
แต่แล้วฉันก็อยากรู้…
ว่าทำไมแกถึงเกิดมาแบบนี้
ผิดที่ฉันหรือเปล่า ที่อุ้มท้องแกไว้ได้ไม่นานพอ
หรือเป็นเพราะความโลภอันโสมมของฉัน
ที่ทำให้แกเป็นแบบนั้น
ลูกฉันคืออะไร
แกคือของขวัญหรือคำสาปกันแน่
ฉันไม่อาจรู้คำตอบนั้นเลย
นาย…
จะให้คำตอบฉันได้ไหมนะ
ฉันมาช้ามากเลยใช่ไหม
ไม่หรอกครับ
มาก็ดีแล้ว
สวัสดีสิ
นี่แม่หนูนะ
หวัดดีจ้ะ
เมื่อได้เห็นเด็กน้อยดูปกติดี
ฉันก็โล่งใจ
ทุกๆ วันฉันใช้ชีวิตอยู่กับแก โดยปิดซ่อนความกังวลไว้
แต่ละวันแสนจะธรรมดาอย่างน่าขนลุก
ฉันคิดว่าชีวิตแบบนี้
ก็โอเคแล้วแท้ๆ
ในตอนที่ฉันคิดว่าเสียแกไปแล้ว
จากที่เคยดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด…
แกกลับยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ในสภาพที่ต่างจากเดิม
ตอนนั้นฉันถึงรู้ตัว…
ว่าต่อให้ฉันปฏิเสธยังไง
ลูกฉันก็เป็นสัตว์ประหลาด
เกิดอะไรขึ้นครับ
ทำไมต้องทำขนาดนี้ครับ
เพราะฉันคือแม่
ไม่ว่าแกจะเติบโตไปมากแค่ไหน
หรือกลายเป็นอะไร
ฉันก็ต้องจำลูกฉันให้ได้
ฉันจะไม่เสียแกไปเด็ดขาด
ฉันยังไม่รู้ว่าฉันปกป้องแกจากโลกใบนี้
หรือปกป้องโลกจากแกกันแน่
ยังไงก็ห้ามถอดออกเด็ดขาดนะ
ฉันแค่…
อยากอยู่กับแกก็เท่านั้น
เข้าใจนะ
(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
ทั้งแม่…
และผู้คน…
ใจร้ายกันทั้งนั้น
เธอเรียกว่าแม่เหรอ
เธอก็เหมือนกัน
ชาฮยอนซู
นายจะไปทั้งอย่างนี้จริงๆ เหรอ
งั้นจะให้ฉันทักทายด้วยความยินดีเหรอ
ใช่สิ
ได้เจอกันแบบนี้แล้ว อย่างน้อยก็ควรจะถามว่าฉันสบายดีไหมสิ
ก็ฉันไม่ได้ยินดีนี่
ที่ผ่านมาคือนายเองเหรอ
คนที่ช่วยฉันที่ไซต์ก่อสร้าง ก็คือนายใช่ไหม
นายทำฉันสับสนด้วยอะไรบ้าๆ นี่
แล้วทำไมพอตอนนี้ถึงจะหนีฉันไป
พูดอะไรสักอย่างสิ
ทำไม
จะหนีไปอีกแล้วเหรอ
จะหนีไปเหมือนไอ้โง่อีกหรือไง
ฉันก็แค่บังเอิญไปเจอ
แค่ช่วยเพราะเห็นว่าเรารู้จักกัน
เธอรอดชีวิต
ก็พอแล้วนี่
อยากตายหรือไง
ไอ้ครึ่งคนครึ่งสัตว์ประหลาด มาที่นี่ทำไม
ไสหัวไปสิ
นังสมองกลับนี่
ขนาดฮานิยังรักตัวกลัวตายเลย
ไม่มีอะไรให้ทำหรือไง ถึงได้เที่ยวตามหาไอ้สัตว์ประหลาดนั่น
ดีใจซะเถอะที่เธอยังไม่ตาย
ค่อยยังชั่วหน่อย
เขายังต้านทานไว้
ไม่ตายไปซะ
ถ้าเธอจะไปวุ่นวายกับไอ้พวกนั้น
แล้วหอบพวกมันมาถึงบ้านฉัน
เธอก็ไสหัวไปด้วยเถอะ
- ทำแบบนั้นทำไม - หนูไม่ชอบ
ก็นั่นแหละ ทำไม
ที่พี่รังแกเพื่อนหนูและหายไปอยู่เรื่อย ก็เป็นเพราะนางทั้งนั้นนี่
เพื่อจะปกป้องนาง
หนูไม่เชื่อพี่อีกต่อไปแล้ว
ตอนแรก…
หนูอยากทำความรู้จักมนุษย์
เพราะพวกเขาเหมือนแม่
หนูก็เลยเข้าหาพวกเขา
แต่พวกเขาทำร้ายหนู
พวกเขากรีดร้อง ผลักไส
และทำให้หนูเจ็บ
พวกเขาเผาเพื่อนหนูหมดเลย
พวกเขาบีบให้หนูเหลือตัวคนเดียว
พวกเขากลัวน่ะ
กลัวว่าจะเสียใครบางคนไป
หนูก็เลยจะทำแบบนั้นบ้าง
หนูจะเอาคืนแบบเดียวกัน
พี่ก็ลองมารู้สึกบ้าง
จะได้เข้าใจว่าหนู…
เจ็บปวดแค่ไหน
หนูมาเพื่อจะบอกเรื่องนี้แหละ
กลับบ้านกันเถอะ
นะ
ไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว
ไฟกำลังไหม้อยู่
จากนี้
หนูไม่ต้องการพี่กับแม่
อีกต่อไปแล้ว
พี่
อยู่ไหนครับ
พี่…
ฮยอนซู
พี่ เป็นอะไรไหมครับ
ฉันทำทุกอย่างพัง
ฉันหวังว่าอย่างน้อย แกจะโตมาเหมือนนาย
แค่นั้นก็พอแล้วแท้ๆ
ไม่ใช่ความผิดพี่หรอกครับ
ฉันควรจะฆ่าแกซะ
ฉันเลี้ยงแกมาด้วยความคิดแบบนั้น
แกเองก็…
คงจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของฉัน
ไม่หรอก
ผมเห็นมาตลอดนะ
ผมรู้ทุกอย่างว่าพี่อดทนมายังไงบ้าง
ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง
ฉันทำให้มันเป็นแบบนี้
ดีแล้วด้วยซ้ำ
ตายไปแบบนี้อาจจะดีกว่าก็ได้
ฉันจะได้ไม่ต้อง…
เป็นคนลงมือฆ่าแกเอง
พี่ตั้งใจจะฆ่าแกจริงๆ เหรอครับ
ทำไมล่ะ พี่เป็นแม่แกนะ
แล้วทำไม
ฉันไม่สมควรที่จะเป็นแม่
ฉันคิดซ้ำๆ เป็นหลายร้อยครั้ง
ว่าทำไมลูกฉันถึงเกิดมาแบบนี้
เป็นเพราะฉันเอง
กิเลสอันชั่วร้ายของฉัน
ทำให้ลูก
ต้องกลายเป็น
สัตว์ประหลาด
แล้วไงล่ะ
ผิดหรือไงที่เป็นสัตว์ประหลาด
แม่…
เขาปกป้องพี่ไว้นะครับ
เพราะเขาคิดว่าพี่คือครอบครัว
สัตว์ประหลาด
ก็มีความรู้สึกและจดจำได้
เพราะพวกเขาก็เคยเป็นมนุษย์
แม่…
เป็นอะไรไปเนี่ย
ลืมตาสิ
ทำอะไรของเธอ
เถ้าแก่ หมอนั่นตายแล้วแหงเลย
มีอะไรคะ
ก่อนหน้านี้เขายังปกตินี่ เกิดอะไรขึ้น
โดนยาพิษเข้าแล้ว
ให้เขากินเยอะแค่ไหน
โน่นน่ะ
แค่ถ้วยเดียวเอง
ให้กินหมดนั่นเลยเนี่ยนะ
นี่มันอะไร
เห็ดพิษ
ทำให้เกิดภาพหลอน
ยัยนั่นทนได้เลยไม่เป็นไร
ส่วนหมอนี่ ต้องได้ยาถอนพิษ
นี่
นี่ ตื่นสิ
คนเลว
หายไปแบบนี้กี่ครั้งแล้วเนี่ย
คราวก่อนก็ทรมานใจฉัน ด้วยการหายไปเข้ากรมไม่บอกไม่กล่าว
พอตอนนี้ยังจะทำให้ฉันเสียน้ำตา เพราะผู้หญิงคนอื่นอีกเหรอ
(พัคชานยอง)
พอกันที
ถ้าเธอทิ้ง ฉันเอานะ
บ้าเอ๊ย
พี่คิดว่านี่มันหาได้ทั่วไปหรือไง
เห็นตรงนั้นก็มีตั้งเยอะนี่
ต่างกันลิบเลยเหอะ
ตัวนี้ชานยองเขียนลายเซ็นให้ฉันเองเลย
เห็นเธอปาทิ้ง ฉันก็คิดว่าเธอจะทิ้งน่ะสิ
หงุดหงิดชะมัด
- พร้อมไหม - อะไร
พี่จะไปไหนเหรอ
วันนี้คือวันพบปะบาทหลวงไง
คิดว่าฉันมีอารมณ์จะไปเหรอ
ไปกันเถอะ ฉันไม่อยากไปคนเดียว
จ่าครับ ให้ผมไปด้วยนะครับ
ไม่ได้
นี่เรื่องส่วนตัว
เรื่องยงซอกจะเป็นเรื่องส่วนตัวได้ไง จ่าบุ่มบ่ามเกินไปนะครับ
อย่ามาเว่อร์สิวะ
พรุ่งนี้รายงานแทนฉันด้วย
ว่าฉันจะกลับมากับยงซอก
ผมทำแบบนั้นไม่ได้ครับ
ขอโทษด้วยนะครับ จ่า
ผมเองก็ต้องปกป้องจ่า
ได้ยินว่ามีสัญญาณจากบัมซอม
ครับ ใช่ครับ
คนเดียวจะไหวเหรอ
พาเด็กๆ ไปด้วยสิ
เพราะอะไรจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจครับ
ไหนๆ เราก็ไปทางเดียวกัน ผมขอติดรถไปด้วยนะครับ
ฉันไม่สนหรอกว่าจ่าคิมจะคิดยังไง
สำหรับตอนนี้ คิดแค่ว่ารอดชีวิตมาให้ได้ก็พอ
ฉันไปด้วย
ยงซอกเป็นทั้งรุ่นน้องและน้องชายฉัน
ไม่ จ่ามินอยู่ที่นี่เถอะ
นี่ คิมยองฮู
ไหนบอกว่า เราเป็นครอบครัวเดียวกันหมดไง
พวกนายจะไปกันเอง ยกเว้นฉันเหรอ
นี่
ถ้านายกับฉันเป็นอะไรไป แล้วใครจะนำเด็กๆ ล่ะ
ยงซอกเป็นน้องคนเดียวสำหรับนายเหรอ
ซอจิน
ฉันจะพาเขากลับมาเอง
เชื่อฉันสักครั้งเถอะ
เชื่อสิ
เพราะนายทำได้ดีกว่าฉันทุกอย่าง
แต่ฉันมีความรู้สึกนี้อยู่
ว่าฉันต้องลงมือทำเองให้ได้
ฉันปล่อยพวกนายไป แล้วนั่งนิ่งๆ ที่นี่ไม่ได้ว่ะ
ให้ฉันไปด้วยนะ ยองฮู
ยังไงซะ
ถ้าพวกนายเป็นอะไรไป หรือถ้ายงซอกกลับมาไม่ได้
ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
จะเอาหล่อกันไปถึงไหน
ถ้าจ่าสองคนไป ผมไปด้วยครับ
ถ้าจะไปก็ไปด้วยกันครับ
มีแค่ฉันที่จั๊กจี้จั๊กเดียมเหรอ
โอ๊ย ขนลุกเกรียว
ไปกันเลยครับ
อ้อ มือฉันเป็นงี้ขับรถไม่ได้สิ
ไปกันครับ ไปกันเลยเรา
ใส่แว่นแล้วมืดสนิทเลยแฮะ
ไปกัน
ไม่ไปเหรอ
เป็นอะไรไป วันนี้ไม่พูดไม่จาเลย
แบบนี้ไม่ได้การละ
- เรามาต่อก๊อกสองกันค่ะ - หือ
ขโมยต่อหน้าต่อตาเลยนะ เธอเนี่ย
ขอยืมสถานที่หน่อยค่ะ
เดี๋ยวจ่ายคืนให้
เยอะไหมคะ
จะร่วมวงก็ตามใจ
สรุปว่า
จะรับรักพี่ฉันหรือเปล่าคะ
พอเถอะ อย่าพูดอะไรที่ไม่สมควร กับบาทหลวงสิ
ทำไมเล่า ไม่ได้บอกให้แต่งกันสักหน่อย
เขาก็ยังมีแฟนได้ไง
หยุดดื่มเถอะ
เดี๋ยว
สองคนนี้คือยังไง เป็นอะไรกัน
คบกันอยู่เหรอ
นี่ปั่นพี่สาวฉันอยู่เหรอ
เมาแล้วก็กลับไปเถอะ
พวกผู้ชายนี่ปอดแหกกันหมด
เพราะงี้เธอถึงโดนทิ้งไง
ทำตัวแบบเธอตอนนี้ ผู้ชายก็หนีไปหมดพอดี
นังเวรนี่ปากดีซะแล้ว
นี่
แกจะไปรู้อะไร
แกรู้จักความรักไหมเหอะ
เมื่อกี้นึกว่าฉันจะเป็นสัตว์ประหลาดซะแล้ว
นึกว่าหูแว่วไปเอง
อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ
เราเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ กันมานะ
แหม
ไม่ได้ยินเสียงเพลงมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
บาทหลวงของเรา
มีสารพัดสิ่งเชียวนะ
กินฟรีเลยเหรอ
ถ้าจะดื่มก็ต้องสารภาพมาก่อน
วันนี้ลุงไม่ได้มาชุมนุมนี่
ปัดโธ่ ไม่มีน้ำใจเลย
มามือเปล่าจริงด้วย ใจดำจัง
โธ่ อะไรล่ะ
โลภมากจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดนะ รู้ไหม
คนเราต้องรู้จักเอื้อเฟื้อแบ่งปันสิ
กลายเป็นสัตว์ประหลาด ก็คงไม่แย่หรอกมั้ง
อายุยืนด้วยนี่
คงจะไม่เจ็บป่วย
และคงจะไม่กลัวอะไร
- ก็ว่าไป - ใช่สิ
ถึงการใช้ชีวิตแบบนี้มันจะเฮงซวย
แต่ก็ไม่ใช่แค่ตัวเราคนเดียว
ดีจะตาย ตราบใดที่ไม่เป็นสัตว์ประหลาดน่ะนะ
ฉันไม่หวังอะไรไปมากกว่านั้นแล้ว
ฉันอยากออกไปให้เร็วที่สุดเลยค่ะ
มีหลายอย่างเลย ที่ฉันอยากทำให้เห็น อยากบอกให้รู้
แต่มันยากเหลือเกิน
บาทหลวงล่ะ
เล่ามาบ้างสิ
คุณไม่เคยพูดเรื่องตัวเองเลยนี่
จริง
เล่ามาให้ฟังหน่อยสิครับ
จะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ชีวิตผมก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร
ไม่มีที่ให้กลับไป
ชอบจัง
ชอบที่โลกมันพินาศแบบนี้
ทุกคนเข้ากันได้ดี เพราะเราก็เหมือนกันหมดไง
ฉันไม่เหงาแล้ว
ป้าเคยเป็นขอทานใช่ไหม
ฉันรวยนะ
กล้าพูด
คนรวยเขาไม่พูดแบบนั้นหรอก
ในเมื่อเสียทุกอย่างไป ได้แต่นั่งกระดกเบียร์แบบนี้ ยังจะชอบอะไร
โอ๊ย หดหู่
ไม่ไหวละ
ฉัน จองเยซึลคนนี้
ต้องแสดงฝีมือหน่อยละ
มา
มาเลย
ต้องเปลี่ยนป้ายแล้วมั้งเนี่ย
ดูมีความสุขจังนะครับ
จ่ามินได้ออกมาข้างนอกบ่อยๆ คงจะไม่รู้หรอก
ลองมาใช้ชีวิตติดแหง็กที่ใต้ดินสักปีสิ
จะไม่รู้สึกว่ามันแปลกใหม่เชียวเหรอ
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเหมือนดอกเตอร์นะครับ
เพราะส่วนใหญ่เขากลัวกัน
แล้วกระเป๋านั่นอะไรครับ
กล่องลับ
อะไรอยู่ในนั้นครับ
ไม่เข้าใจคำว่าลับเหรอ
มันลับเพราะไม่รู้ว่าอะไรอยู่ข้างในไง
หยุด
ไม่นะ หยุดสิ หยุด
หยุด
ไม่นะ
ไม่
หยุด
มีอะไรครับ
ท้องไส้ฉันไม่ค่อยดีน่ะ
เดี๋ยวก็ถึงแล้วครับ
ไม่ ฉันว่าฉันต้องปล่อยของตอนนี้เลย
ไม่นานหรอก รอแป๊บเดียว
- นี่ จงฮยอน - ครับ
ประกบเขา
ปัดโธ่
จะเอาไอ้นั่นไปด้วยทำไมล่ะครับ
ก็ไม่รู้ว่าข้างนอกจะมีอะไรบ้างนี่
จงฮยอน ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
สงสัยจะอั้นไว้นานครับ
แอบกินอะไรคนเดียวมาเนี่ย
อย่าชะล่าใจล่ะ
ครับ ได้ครับ
พบการเคลื่อนไหวข้างหน้า
ขอให้เตรียมยิงหนุน
รับทราบ
ซอจิน ยืนยันได้ไหม
ไม่เห็นอะไรเลย
- ซอกชาน เตรียมพร้อมนะ - ครับ
อย่ามาแตะ…
เช็ดแล้ว
อะไรน่ะ
- ทิ้งไปครับ - ไม่
ไม่ได้เด็ดขาด
เวรแล้ว
วิ่ง
หนักชะมัด
บ้าจริง
วิ่ง
- อย่าระบายกับมันเลย - แม่งเอ๊ย
- มาลงที่ฉันสิ - มันน่าจับหักคอนัก
ในนี้มีอะไรเนี่ย ไหล่ผมแทบหัก
ก็น่าจะเน้นออกกำลังที่ไหล่หน่อยสิ
ซ่อนอะไรไว้ครับ
ไม่ได้ซ่อนอะไรทั้งนั้นแหละ
นี่ จงฮยอน นายเช็กซิ
อย่าแตะนะ เดี๋ยวๆ
เวรเอ๊ย
บอกให้ทิ้งไปไง จะเอาของแบบนั้นมาเพื่อ
จ่ามินนี่ขี้กลัวกว่าที่คิดแฮะ
ยังไงมันก็ตายแล้วไง
ก็ใช่ไงครับ
มันตายแล้วจะเอาไปทำอะไรอีก
จะจัดนิทรรศการสัตว์ประหลาดว่างั้น
- ผมไม่เคยเห็นน่ะ - บ้าเอ๊ย
ไม่คิดว่าพวกสัตว์ประหลาดเมื่อกี้
มันแปลกๆ เหรอครับ
สัตว์ประหลาดจำกันและกันไม่ได้
พวกมันไม่เคยพุ่งเป้าไปที่
เป้าหมายเดียวกัน
- แต่คราวนี้เกิดอะไรขึ้น - ใช่
พวกมันพุ่งมาพร้อมกันเหมือนรออยู่
ทำงานเป็นกลุ่มก้อนซะด้วย
จะบอกว่าพวกมันซุ่มโจมตีเราอยู่เหรอครับ
ไม่ก็พยายามจะปกป้องอะไรสักอย่าง
(รัฐสภา ยออีแดโร)
โอ๊ย ให้ตายเถอะ
นี่อะไรคะ
อย่าคายหรือกลืนเพราะขม เคี้ยวไปเรื่อยๆ
ไม่กิน
ผมไม่กินของที่พวกคุณให้หรอก
พาไอ้นี่ไปที่อื่นซะ เดี๋ยวมันก็ตายแล้ว
ยาถอนพิษเหรอคะ
ฉันควรรู้ว่ามันคืออะไร ก่อนจะเอาให้เขากินสิ
คิดว่าฉันจะเอาของที่กินไม่ได้ ให้คนใกล้ตายหรือไง
เคี้ยว
อย่าพูดมาก เคี้ยวซะ
ไปกัน
ในรอบปีเลยนะเนี่ย
รอด้วยสิ
ผ่านมาแค่ปีเดียวเอง
ที่นี่แทบจะเรียกว่าเกาะไม่ได้แล้วนะครับ
ธรรมชาติกำลังปรับตัวกับภัยพิบัติ
หมายความว่าไงครับนั่น
เมื่อไม่มีมนุษย์แล้ว
มันก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิม
เคลียร์
- ซอกชาน - จ่าสิบตรีคังซอกชานครับ
ทำงั้นแล้วดีขึ้นไหม
ในสถานการณ์นี้ ก็ต้องเชื่อในอะไรสักอย่างสิครับ
เราจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ทำไมมาถามฉันล่ะ
ถามในสิ่งที่นายเชื่อสิ
ผมเลยถามจ่าคิมนี่ไงครับ
ไม่ต้องมาถามฉัน ไอ้เวร
ดอกเตอร์อิมไปกับผมได้เลยครับ
ซอกชาน ตามฉันมา
ครับ ได้ครับ
ไรเนี่ย ไม่ได้ไปด้วยกันทั้งหมดเหรอครับ
ผมแอบกลัวนิดหน่อยน่ะ
พอดีว่าบาปหนา
ซอจิน นายพาเด็กๆ ที่เหลือ ไปตามหายงซอกนะ
แน่นอนสิ
ทีมไหนเสร็จก่อนค่อยตามมาสมทบกัน
นี่ ซอจิน
อย่าเจ็บตัวล่ะ ห้ามตายด้วย
ไป
เราต้องไปไหนกันครับ
ไปเขตฉัน
พื้นที่วิจัยเหรอครับ
จ่าคิมต่อสู้เก่งใช่ไหม
ฆ่าสัตว์ประหลาดเก่งด้วยใช่ไหม
ต้องเป็นงั้นนะ
ผมก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรในนั้นบ้าง
ไปกันครับ
เป็นภาพเดียวกันทุกครั้งเลยนะ
อือ บ้านฉันเองแหละ
ว่าแต่เมื่อไหร่เขาจะส่งเรากลับบ้านนะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
ทีหลังค่ะ
ไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นหลังจากนี้
ต้องรออีกนานแค่ไหนกัน
ไม่ได้กลับบ้านหรอก
ยองซู
ก็แค่เรื่องโกหกทั้งนั้นนี่
ถ้าเรากลายเป็นสัตว์ประหลาด เหมือนแม่พี่จุนอิลขึ้นมาล่ะ
ยองซูใจร้าย
ป้าก็อย่าเป็นคนดีนักเลยครับ
เดี๋ยวก็ตายหรอก
- คิมยองซู - ปล่อย
ป้าเป็นใครถึงมาดุผมครับ
แม่จริงๆ ก็ไม่ใช่
จะเลี้ยงเด็กแบบนั้นไว้ทำไมกันคะ
แค่นี้ก็วุ่นวายพอแล้ว อย่ามายุ่ง จะไปไหนก็ไป
ตรงนั้นก็น่าจะไม่มีอะไรนะ
จะดีเหรอ
ค้นไปค้นมา จะมีตัวอะไรโผล่มาไหมก็ไม่รู้
- หมายความว่าไง - ยังจะถาม
มัวแต่หารังมด เดี๋ยวเพดานจะถล่มลงมาได้นะ ไม่รู้เหรอ
ขนาดบ้านหลังเล็กๆ ยังโดนเลย แล้วที่กว้างๆ แบบนี้จะเหลือเหรอ
จะรู้ได้ไงว่ามีอะไรอยู่
แหม นั่นก็เว่อร์ไป
ถ้าเราขยันทำงาน ก็น่าจะได้อะไรตอบแทนเพิ่มหรือเปล่า
นายจะไปหาด้วยเหรอ
ก็ไม่เชิง
ก็แย่ละ
เยซึลไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ก็ได้นี่
ไม่เห็นต้องลำบากเลย
หัวหน้าจีก็ดูแลดีนี่
ฉันก็มีจิตสำนึกนะคะ
ขืนทำตัวน่านินทา แม่ฉันก็เสียชื่อสิ
เยซึลนี่จิตใจดีเหมือนหน้าตาเลยนะ
ลุง
ฉันยังไม่แก่ถึงขั้นลุงนะ
ฉันอายุห่างจากเยซึลไม่เท่าไรเอง
รู้อายุฉันเหรอคะ
ก็…
ชอบฉันเหรอคะ
จะปฏิเสธก็ไม่ได้ด้วยสิ
มีใครในนี้ไม่ชอบเยชึลบ้างล่ะ
แต่ว่านะ
ฉันไม่ได้ชอบ
ไม่ใช่สเปกฉัน
ถึงโลกจะแตก ลุงก็ไม่มีหวัง
แหม ให้ตายสิ
อะไรน่ะ
เยซึล
ช่วยแม่หน่อยนะ
แกเป็นคนเดียวที่แม่จะเชื่อได้
นะ
มีสัญญาณจากทีมค้นหาเหรอ
ครับ พวกเขาน่าจะ ไปถึงบัมซอมอย่างปลอดภัย
วิทยุล่ะ ได้ไหม
น่าจะไม่ได้ครับ พวกเขาอยู่ไกล
รายงานฉันทันทีที่มีสัญญาณนะ
ครับ ได้ครับ
อะไรเนี่ย ไอ้นี่เป็นอะไร
อะไร
(ฉุกเฉิน เตือน)
(ฉุกเฉิน อันตราย)
เหมือนจะมีอะไรรบกวนสัญญาณครับ
ผมมั่นใจเลย
ผมได้ยินเต็มสองหูเลยนะครับ
ข้างในผนัง
คือเสียงสัตว์ประหลาดจริงๆ นะครับ
ค่อยแจ้งรายละเอียดกับจ่าสิบเอกนะครับ
ครับๆ
จ่าครับ
ผมว่า…
สัตว์ประหลาดน่าจะอยู่ในสนามกีฬาครับ
จ่าครับ
นี่ครับ
- ตรวจจับสัตว์ประหลาดได้ - อะไรกัน
มีอะไรคะ
เช็กชื่อฉุกเฉินครับ
เชิญไปที่ลานส่วนกลางด้วยครับ
เดี๋ยวฉันไปค่ะ
ต้องไปตอนนี้เลยครับ
จ่าสิบเอกให้มาตาม
เจอทางออกแล้วเหรอคะ
ไม่ครับ
สัตว์ประหลาดน่าจะอยู่ในสนามกีฬาครับ
เครื่องตรวจจับสัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนนั่น
ดังติ๊ดๆ พร้อมกันหมด
คราวนี้ของจริงเลย
- เห็นเหรอ จินกุก เห็นเองเหรอ - จริงเหรอ
ถ้าไม่ใช่เพราะผมนะ ป่านนี้ทุกคนไปยมโลกหมดแล้ว
- จริงเหรอ - ตายแล้ว
- โล่งอกไปนะ - เยี่ยมเลย
โอ๊ย มองมุมไหนก็จะอ้วก
นั่นสิครับ
ทำไมเธอมาอยู่คนเดียวล่ะ
หนีมาจากครอบครัวเหรอ
พี่ก็ด้วยเหรอครับ
ฉันไม่เหมือนเธอเหอะ
แค่มีปากเสียงกันเบาๆ
ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ริอ่านจะห้าวแล้วเหรอ
พอพี่โตมาหน่อยนึง พี่ก็คิดได้ว่าพี่ผิดเองทั้งนั้น
ที่ผู้ใหญ่โกรธเรา มันมีเหตุผลทั้งนั้นแหละ
เพราะงั้นไปขอโทษแม่ซะ
แม่ผมตายไปแล้วครับ
ทำอะไรครับ
เรามีแม่ได้แค่คนเดียวเหรอ
จะมีสองคน หรือสามคนก็ได้ทั้งนั้น
ป้าจินอ๊กคือแม่เธอ
ไอ้เด็กแสบนี่
เกิดอะไรขึ้นครับ
- สัตว์ประหลาดจริงๆ เหรอครับ - รีบฆ่ามันเลยครับ
หน่วยคุ้มกันต้องทำงานให้ดีสิครับ
ทำอะไรวะเนี่ย
หน่วยคุ้มกันจะรับผิดชอบ เหตุการณ์กลายร่างในวันนี้เองครับ
ไม่มีใครหลีกหนีได้
ภัยพิบัติที่เราเผชิญเป็นแบบนั้นครับ
ความตายของครอบครัว คนรัก
และเพื่อนของเรา
เราต่างเห็นเต็มสองตาของตัวเอง
และจะได้เห็นต่อไปอย่างไม่รู้จบครับ
อย่าเชื่อใจใครทั้งนั้น
นั่นคือหนทางเดียวที่เราจะปกป้องที่นี่ได้
อย่านั่งรอขอความช่วยเหลือ
อดทนและต่อสู้อย่างดุเดือด เพื่อชีวิตของตัวเองสิครับ
ถ้าทำให้ตัวเองแกร่งขึ้นไม่ได้
สุดท้ายก็จะถูกกลืนกิน
ต่อไปนี้
ผู้ที่ปกปิดอาการและผู้ที่ให้ความช่วยเหลือ
จะถูกพิพากษาทันทีในที่แห่งนี้ครับ
โปรดช่วยให้มือของพวกเรา
ไม่ต้องเปื้อนเลือดด้วย
หมายความว่าไงกันเนี่ย
น่าจะหมายถึงฆ่าทิ้งทันที ถ้าใครมีอาการนะ
ข่มขู่ให้กลัวกันโต้งๆ งี้เลยแฮะ
แต่เครื่องจับสัญญาณมันดังนะ
อะไรกันแน่ สรุปว่าแก้ไขสถานการณ์แล้ว หรือกำลังจะแก้เนี่ย
แปลว่าเราปลอดภัยใช่ไหม
เขาคงแก้ไขแล้วแหละ
พูดมาซะดีเลย
แต่เหมือนจะขาดอะไรเท่ๆ ไปนะคะ
อย่าเอาแต่หลบอยู่หลังหน่วยคุ้มกัน
จ่าก็ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างด้วยสิคะ
จ่าครับ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นนะครับ
- อะไรน่ะ - เกิดอะไรขึ้น
- ไฟเป็นอะไร - อะไรเนี่ย
ทำไมไฟดับไปล่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - อะไรวะเนี่ย
รอไม่ได้แล้ว
- ใช่ที่นี่ไหมครับ - อาจจะนะ
ว่าแต่ไม่เห็นจะถามเลยว่าผมหาอะไร
ไม่อยากรู้เหรอครับ
เป็นเพราะงานวิจัยเหรอครับ
การไม่บอกภาระหน้าที่ แปลว่าไม่มีความจำเป็นต้องรู้
การได้ของแล้วไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด ต้องมาก่อนสิ่งอื่นครับ
ถ้านั่นคือของสำคัญ…
ก็น่าจะมีคนเอาไปแล้วหรือเปล่าครับ
ไม่มีใครเจอหรอกครับ
เพราะผมซ่อนไว้เนียนสุดๆ
ดูมั่นใจจัง
แน่นอนครับ
เพราะสิ่งที่ผมตามหา…
ไม่ใช่สิ่งของ
จะตายเพราะกลิ่นเหม็นก่อนนี่แหละ
มีบางอย่าง
อูซอก
บ้าเอ๊ย
ไอ้พวกเวรตะไล
ตั้งแต่นี้ไป
ฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า
ทำไมที่นี่…
ถึงเป็นแบบนี้
ดอกเตอร์ อย่าทำอะไรโดยพลการ…
ยองฮู
อูซอกโดนแล้ว
ยองฮู
ซอจิน มีอะไร
จ่ามิน รายงานตำแหน่งมา
จ่ามิน
อูซอก
นายมาทำอะไรอยู่ตรงนี้
อูซอก ตั้งสติหน่อย
อูซอก ตอบฉันสิ
นี่
ฟื้นสิ
ตอบสิ
ตอบฉันสิ
ตอบฉันมา
อูซอก
จ่าครับ จ่า เราต้องไปแล้วครับ
จ่า
เขาตายแล้วนะครับ จ่า
เราต้องไปแล้วครับ
อูซอกตายแล้วครับ จ่า
เราต้องไปแล้วนะ
ไปกันเถอะ อูซอก
จ่า ต้องไปแล้วครับ ตั้งสติสิ ขอร้อง
อูซอก…
- ต้องไปแล้วครับ - อูซอก
- ไปกันเถอะครับ
อูซอก
จ่ามิน
ตอบหน่อย จ่ามิน
ซอกชาน บอกเด็กๆ …
นี่มันอะไรกัน
มันเคยเป็นสัตว์ประหลาด
พวกมันพัฒนาเป็นแบบนี้แล้ว
แปลว่าทั้งหมดนี่…
คือสัตว์ประหลาดเหรอครับ
อย่าแตะต้องนะ
ลืมก่อนหน้านี้ไปแล้วเหรอครับ
เห็นขนาดนี้แล้ว จะให้ผมทำเป็นไม่รู้เรื่องเหรอ
เพื่ออะไรล่ะ
อย่าทำอะไรที่ขัดขวางภารกิจสิครับ
จ่าคิม
กฎเกณฑ์ของโลกก็เป็นแบบนี้แหละ
ต้องเตรียมใจที่จะเสียสิ่งหนึ่งไป เพื่อให้ได้อีกสิ่งหนึ่งมาสิ
จ่าคิมก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ
เพราะงั้นถึงอยู่มาได้จนตอนนี้ไม่ใช่หรือไง
ถ้าสิ่งที่จะให้ผมเสียไป หมายถึงชีวิตของลูกน้องผม
ผมก็รับประกันความปลอดภัย ของดอกเตอร์ไม่ได้นะครับ
งั้นจะให้เอาแต่จ้องไอ้นี่นิ่งๆ เหรอ
เหมือนแขวนปลาเค็มกินข้าวเปล่างี้
ไปพื้นที่ทดลอง
มีอะไรเหรอครับ
เหมือนจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กๆ
วิทยุก็ไม่ได้ ปลอดภัยไหมก็ไม่รู้
ไปสมทบก่อนแล้วกัน
- ไปกันครับ - ไหนๆ มาถึงนี่แล้ว จะกลับไปเฉยๆ เหรอ
ผมกลับไม่ได้
ผมกลับไปไม่ได้
แบบนี้ก็กลับมือเปล่าน่ะสิ ผมทำไม่ได้หรอก
งั้นจะเอายังไง
จะอยู่คนเดียวเหรอครับ
ก็ได้ๆ
คืองี้…
ถึงผมไปด้วยก็เป็นภาระอยู่ดี คุณไปกันก่อนเลย
ผมจะทำธุระให้เสร็จ แล้วไปรอข้างนอกแล้วกัน
- มันจะอันตรายนะครับ - ไม่เป็นไรน่า
ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะครับ ถ้าลูกน้องคุณเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ
งั้นก็โอเคครับ
ไปกัน
อย่าแตะต้องอย่างอื่น หาของให้เจอแล้วกลับมาเลย
เข้าใจไหมครับ
เข้าใจแล้วๆ
ผมเป็นพวกปอดแหก ผมไม่ทำอะไรหรอก ไปเถอะครับ
ไปกัน
ไม่เป็นไรครับ
ไม่ได้สิ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก
นั่งผิงไฟสิ
สรุปว่าเป็นอะไรคะ
พี่ เถ้าแก่ หรือพ่อ
อะไรกันแน่ที่จริง
จะรู้ไปทำไม
ยัดนี่เข้าปากแล้วไสหัวไปซะ
ไปสนามกีฬาด้วยกันสิครับ
ที่นั่นปลอดภัยกว่า
นี่ฉันจะได้ออกเรือนเหรอ
ไม่ใช่แบบนั้นครับ
"ปลอดภัย" เหรอ ก็แค่โชคดีมาตลอดหรอก
หรือไม่งั้น นายก็คงไม่รู้อะไรซะแล้ว
พวกเราทำงานอย่างเป็นระบบ กว่าที่คุณคิดนะครับ
ฉันไม่เชื่อใจคนหรอก
สัตว์ประหลาดก็ไม่เชื่อนี่
ยัยนี่ล่ะ เชื่อนางเหรอคะ
สงสัยจะเชื่อแฮะ
ครูคะ เราไปกันเถอะ ไปกับพวกเขา
ไปกันเถอะน่า
กล้าดียังไงถึงมาที่นี่
ช่วยด้วย
ฉันไม่มีที่อื่นให้ไป นอกจากที่นี่
พี่เขาไปโดนอะไรมา
แล้วเด็กนั่นล่ะ มีเด็กผู้หญิงที่อยู่กับนายด้วยนี่
พาเธอเข้าข้างในก่อนเถอะครับ
ช่วยผมหน่อยครับ
อือ
ลุง
กล้าเสนอหน้ามาที่นี่ได้ยังไง
หยุดนะ
บอกให้หยุด
ฉันเตือนเธอชัดแล้วนะ
ว่าอย่าหอบพวกสัตว์ประหลาดมา
เขาคือคนที่เธอตามหานะครับ
- ผมว่าคุยกันดีๆ ก่อน… - ในสายตานาย มันดูเป็นคนเหรอ
แน่จริงก็ขยับสิ
ถ้าขยับอีกสักก้าวเดียว
หัวนังนี่หลุดออกจากบ่าแน่
เพราะแบบนี้ถึงไม่ควรเก็บใครไว้ไง
ฉันอุตส่าห์ฉุดเธอจากความตาย แล้วดูเธอทำเข้าสิ
ฉันบอกว่าจะพาพวกเขาไปไง
ฉันจะพาไปนี่ไง แล้วมันมีปัญหาตรงไหน
พวกเธอคบค้ากับสัตว์ประหลาดมันอันตราย
คนควรจะทำตัวให้สมกับเป็นคนสิ
ลุงมั่นใจเหรอ
ว่าตัวเองจะไม่เป็นสัตว์ประหลาด
ถ้ามีอาการขึ้นมาตอนนี้ล่ะจะทำยังไง
งั้นลุงก็คงต้องฆ่าตัวเองตามที่พูดสินะ
เพราะสัตว์ประหลาดสมควรตายให้หมด
พอได้แล้ว
ยัยนี่ล่ะคะ
ถ้านางเป็นสัตว์ประหลาดก็ต้องฆ่านะ
หรือให้ฉันช่วยฆ่าก่อนจะเป็นดีล่ะ
งั้นก็คิดซะว่าโชคร้ายที่มาเจอกันแล้วกัน
หยุดเถอะ
อย่านะ อีอึนยู
ฮานิ
ไปกันเถอะ ลุง
มัวทำอะไรล่ะ ไปกันได้แล้ว
สงสัยชาตินี้เราคงไม่ใช่เนื้อคู่กัน
เจอกันใหม่ชาติหน้านะ
สลัดนังนั่นให้หลุดก่อนด้วย
ขยับตัวได้ไหมครับ
แผลล่ะ
ผมไม่เป็นไรครับ
เราก็หนีกันบ้างเถอะครับ
สัตว์ประหลาดอาจจะแห่กันมา เพราะเสียงปืน
ไปกัน
คนจอมปลอม
ไอ้ขี้ขลาด
คราวนี้จะบอกว่าไม่มีทางเลือกอีกไหม
แกก็แค่พยายามจะวิ่งหนีไปนี่
แกเอาแต่เลือกทางเดินผิดๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
- พ่อ - ไหนว่าอยากปกป้องไง
พ่อ
(พ่อ ช่วยด้วย)
ช่วยด้วย
ปากบอกว่าอยากปกป้อง แล้วทำอะไรอยู่ล่ะ
ผมกลัว
เปิดเผยไปสิ
พ่อ
ว่าสัตว์ประหลาดในสนามกีฬานี้ คือฉันเองนี่แหละ
จ่าครับ
ผมเข้าไปได้ไหมครับ
จ่าครับ
เกิดปัญหาแล้วครับ
จ่าครับ
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์