Bałam się…
tego dziecka,
które za wcześnie wydałam na świat.
I siebie, bo musiałam podjąć tę decyzję.
Bałam się tego wszystkiego.
Nie potrafiłam cię zabić.
Więc cię porzuciłam.
Myślałam, że o tobie zapomnę.
Hyun-su!
A potem chciałam wiedzieć…
dlaczego się taka urodziłaś.
Może to moja wina, bo za krótko cię nosiłam.
A może moje brudne żądze
zmieniły cię w to, kim jesteś.
Czym jest moje dziecko?
Darem czy klątwą?
Nie wiedziałam.
Pomyślałam…
że może ty wiesz.
Przyszłam za późno, prawda?
Nie.
Dobrze, że jesteś.
Przywitaj się.
To twoja mama.
Cześć.
Zachowywałaś się normalnie.
Ulżyło mi.
Każdego dnia spędzonego z tobą ukrywałam niepokój…
Każdego dnia stąpałam po cienkim lodzie…
Pomyślałam, że to życie
nie jest takie złe.
Myślałam, że cię straciłam.
Nagle przestałaś skręcać się z bólu.
Przede mną stanęła zupełnie inna istota.
Zrozumiałam wtedy…
że nieważne, jak bardzo zaprzeczam,
moje dziecko jest potworem.
Co się dzieje?
Musisz to robić?
Jestem jej mamą.
Nieważne, jak bardzo urośnie
i czym się stanie,
muszę ją rozpoznać.
Nigdy jej nie stracę.
Nie wiem, czy chronię cię przed światem,
czy świat przed tobą.
Nigdy ich nie zdejmuj.
Próbuję…
z tobą być.
Rozumiesz?
ORYGINALNA OPOWIEŚĆ WEBTOON SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
SWEET HOME
Mama…
Ludzie…
Wszyscy są źli.
„Mama”?
Jesteś taka sama.
Cha Hyun-su.
Cha Hyun-su!
Naprawdę tak odejdziesz?
Spodziewałaś się ciepłego powitania?
Tak.
Możesz chociaż spytać, co u mnie słychać.
Nie interesuje mnie to.
To byłeś ty?
To ty pomogłeś mi na budowie, prawda?
Zwodzisz mnie tymi bzdurami,
a teraz próbujesz uciec?
Powiedz coś.
Co?
Znowu uciekniesz?
Jak idiota?
Akurat byłem w okolicy.
Pomogłem ci, bo cię znam.
Żyjesz.
To nie wystarczy?
Chcesz umrzeć?
Co tu robisz, półpotworze?
Spadaj.
Ty idiotko.
Nawet Ha-ni ceni swoje życie.
Po co ganiasz za potworem?
Ciesz się, że żyjesz.
Dzięki Bogu.
Trzyma się.
Żyje.
Jeśli chcesz zadzierać z potworami
i je do nas sprowadzać,
to też spadaj.
- Czemu to zrobiłaś? - Bo jej nie lubię.
Dlaczego?
Przez nią krzywdzisz moich przyjaciół i znikasz!
Chcesz ją chronić.
Już ci nie ufam.
Na początku…
byłam ciekawa ludzi.
Są jak mama.
Zbliżyłam się do nich,
a oni mnie skrzywdzili.
Krzyczeli, odpychali mnie
i robili mi krzywdę.
Spalili moich przyjaciół!
Zmusili mnie do samotności.
Po prostu boją się…
że stracą kogoś bliskiego.
Zrobię im to samo.
Zapłacą za to, co zrobili.
Teraz poczujesz to, co ja.
Może w końcu zrozumiesz
moje cierpienie.
To chciałam ci powiedzieć.
Wracajmy do domu.
Proszę.
Nie mamy domu.
Pali się.
Teraz…
nie potrzebuję ciebie
ani mamy.
Yi-kyung!
Gdzie jesteś?
Yi-kyung…
Hyun-su.
Nic ci nie jest?
Wszystko zepsułam.
Chciałam, żeby była taka jak ty.
Tylko tego chciałam.
To nie twoja wina.
Powinnam była ją zabić.
Ciągle o tym myślałam, gdy ją wychowywałam.
Na pewno…
wiedziała, co czuję.
Nie.
Widziałem, jak ją wychowujesz.
Widziałem, jak wszystko znosiłaś.
To moja wina.
Narobiłam tego bałaganu.
Tak będzie lepiej.
Może lepiej, żebym tu umarła.
Nie będę musiała…
sama jej zabijać.
Naprawdę chciałaś to zrobić?
Dlaczego? Jesteś jej mamą.
Więc dlaczego?
Nie zasługuję, żeby być mamą.
Myślałam o tym setki razy.
„Dlaczego moje dziecko takie się urodziło?”
„To moja wina”.
„Moje pragnienia…
zmieniły ją…
w…
potwora”.
Co w tym złego?
Bycie potworem to nie zbrodnia.
Mamo…
Ten cię chronił.
Uważał cię za rodzinę.
Potwory czują
i rozpoznają twarze.
Kiedyś były ludźmi.
Mamo…
Co mu jest?
Otwórz oczy.
Co ty wyprawiasz?
On chyba nie żyje, szefie.
Co się dzieje?
Nic mu nie było. Co się stało?
Został otruty.
Ile mu dałaś?
Tyle.
Tylko jedną miskę.
Dałaś mu to wszystko?
Co to jest?
Trujące grzyby.
Wywołują halucynacje.
Ona jest na nie odporna.
Ale on potrzebuje odtrutki.
Hej!
Obudź się!
Co za palant.
Jak mógł znowu zniknąć?
Najpierw mnie rani, zaciągając się do wojska.
A teraz płaczę, bo ma inną?
PARK CHAN-YEONG
Kończę z nim.
Wezmę ją, jeśli jej nie chcesz.
Cholera.
Wiesz, jaka jest cenna?
Tam jest ich cała sterta.
Są inne.
Chan-yeong dał mi ją wraz z autografem.
Wyrzuciłaś ją. Myślałam, że jej nie chcesz.
Wkurzasz mnie.
- Gotowa? - Na co?
Wychodzisz?
Pamiętasz, że spotykamy się dziś z ojcem Peterem?
Nie jestem w nastroju.
Chodź. Nie chcę iść sama.
Pójdę z tobą.
Nie.
To sprawa osobista.
Yong-seok to sprawa osobista? Jesteś nieostrożny.
Nie dramatyzuj.
Złóż jutro za mnie raport.
Powiedz mu, że wrócę z Yong-seokiem.
Nie mogę, sierżancie.
Przykro mi.
Musiałem cię chronić.
Dostałeś sygnał z Bamseom.
Tak.
Poradzisz sobie sam?
Weź kilku ze sobą.
Czemu nagle zmieniłeś zdanie?
Też jadę w tamtą stronę. Dołączę.
Nie obchodzi mnie, co myślisz.
Skup się na tym, żeby wrócić żywym.
Też jadę.
To mój podwładny i przyjaciel.
Zostań, Min.
Kim Yeong-hu.
Mówiłeś, że jesteśmy rodziną.
Nie pozwolisz mi?
Posłuchaj.
Kto ich poprowadzi, jeśli obaj zginiemy?
Jesteś tu potrzebny.
Seo-jin.
Wrócę z nim.
Zaufaj mi.
Ufam.
We wszystkim jesteś ode mnie lepszy.
Ale czuję,
że muszę tam pojechać.
Nie mogę tu siedzieć bezczynnie.
Weź mnie ze sobą.
Posłuchaj.
Jeśli coś stanie się wam albo Yong-seokowi,
będę bezużyteczny.
Zrobiło się poważnie.
Jadę z wami.
Ja też.
To żenujące.
Aż mam gęsią skórkę.
Jedźmy!
Nie mogę prowadzić z rozwaloną ręką.
Chodźcie.
Nic w nich nocą nie widzę.
Jedziemy.
Nie idziesz?
Co się stało? Jesteś dziś taka cicha.
Nie zniosę tego.
- Napijmy się. - Co?
Możesz robić to dyskretnie?
Daj mi je.
Zapłacę ci.
Mogę dołączyć?
Jak chcesz.
Więc co?
Umówisz się z nią czy nie?
Przestań. Jest księdzem, na litość boską.
Co? Nie każę mu się z nią żenić.
Może chodzić na randki.
Wystarczy ci.
Czekaj.
Co jest między wami?
Jesteście parą?
Bawisz się z Seon-hwą?
Jesteś pijana. Wyjdź.
Wszyscy faceci to tchórze.
Dlatego żadnego nie masz.
Uciekają, bo tak się zachowujesz.
Co powiedziałaś, suko?
Hej!
Gówno wiesz.
Co ty wiesz o miłości?
Myślałam, że zmieniam się w potwora.
Myślałam, że mam omamy słuchowe.
Nie mów tak.
Ostatnio mieliśmy wypadek.
Boże.
Dawno nie słyszałem muzyki.
Ojcze.
Jesteś całkiem zaradny.
To nie za darmo.
Możesz wypić, gdy się wyspowiadasz.
Nie przyszedłeś na spotkanie.
Nie bądź taka.
Mogliście coś przynieść.
Co?
Chciwość zmienia człowieka w potwora.
Trzeba się dzielić.
Przemiana w potwora nie byłaby zła.
Żyłoby się dłużej.
Nie byłoby się chorym
ani przestraszonym.
- Daj spokój. - To prawda.
Wprawdzie życie tu jest popieprzone,
ale nie jestem sam.
Jestem szczęśliwy, o ile nie jestem potworem.
Niczego więcej nie pragnę.
Ja chcę odejść jak najszybciej.
Jest tyle rzeczy, które chcę pokazać i nauczyć,
ale tutaj to trudne.
A ty, ojcze?
Opowiedz nam o sobie.
Nigdy o sobie nie mówisz.
Ona ma rację.
Słuchamy.
Moje życie niewiele się zmieniło.
Nie mam dokąd wrócić.
Podoba mi się.
Podoba mi się ten zrujnowany świat.
Dogadujemy się, bo jesteśmy tacy sami.
W końcu nie jestem samotna.
Byłaś bezdomna, prawda?
Jestem bogata.
Gówno prawda.
Bogacze tak nie mówią.
Czemu kochasz to miejsce, skoro wszystko straciłaś?
To przygnębiające.
Chrzanić to.
Ja, Jung Ye-seul,
poprawię wam nastrój.
Chodź.
Dobra!
Muszę zmienić szyld.
Jesteś szczęśliwy.
Dla was to nic, bo często wychodzicie,
ale spróbujcie mieszkać pod ziemią przez rok.
Wszystko będzie wydawać się nowe.
Nie wszyscy są tacy jak ty.
Ludzie zwykle się boją.
Co to za walizka?
Tajne pudełko.
Co jest w środku?
Nie wiesz, co to sekret?
To sekret, bo nie wiem, co tam będzie.
Stop!
Nie. Stop!
Stop!
O nie.
Nie.
Stop!
O co chodzi?
Boli mnie brzuch.
Już prawie jesteśmy.
Muszę się załatwić.
To nie potrwa długo.
- Jong-hyun! - Tak?
Idź z nim.
Cholera.
Po co ją wziąłeś?
Nie wiem, co tam może być.
Jong-hyun, nadal czekasz?
Długo to w sobie trzymał.
Co on zjadł?
Bądź czujny.
Oczywiście.
Ruch przed nami.
Przygotujcie się do ukrycia.
Dobrze.
Widzisz go?
Nic nie widzę.
- Szykuj się. - Dobrze.
Nie dotykaj tego…
Wytarłem.
Co to?
- Zostaw ją. - Nie.
Nie ma mowy.
Kurwa.
W nogi!
Ale ona ciężka!
Cholera.
Uciekajcie!
- Zostaw ją. - Pieprzyć to.
- Wyżyj się na mnie. - Zabiję cię.
Co tam jest? Prawie połamałem ręce.
Powinieneś więcej ćwiczyć.
Ukrywasz coś?
Niczego nie ukrywam.
Sprawdź walizkę, Jong-hyun.
Nie dotykaj!
Kurwa mać.
Mówiłem, żeby ją wyrzucić!
Sierżancie Min, jesteś bojaźliwy.
I tak nie żyje.
No właśnie.
Po co ci martwy potwór?
Otwierasz muzeum potworów?
- Tego nigdy nie widziałem. - Cholera.
Zauważyliście coś innego
w tych potworach?
Potwory się nie rozpoznają.
Nigdy nie polowały razem
na jeden cel.
- Ale te teraz? - Ma rację.
Jakby na nas czekały.
Pracowały razem.
Mówisz, że to była zasadzka?
Może chciały coś ochronić.
ZGROMADZENIE NARODOWE
Cholera.
Co to?
Gorzkie, ale żuj.
Nie zjem tego.
Nic od was nie zjem.
Zabierz go stąd. Wkrótce umrze.
To ta odtrutka?
Powiedz, co to jest, zanim mu to dam.
Myślisz, że dałbym umierającemu coś niejadalnego?
Żuj.
Zamknij się i żuj.
Chodźmy.
Minął dokładnie rok.
Czekajcie.
Minął tylko rok.
To już nie jest wyspa.
Przyroda adaptuje się do katastrofy.
Co masz na myśli?
Bez ludzi
wszystko wraca do normy.
Czysto.
- Seok-chan. - Słucham.
To pomaga?
Dodaje mi otuchy.
Damy radę, prawda?
Czemu pytasz mnie?
Spytaj tego, w którego wierzysz.
Dlatego pytam ciebie.
Zamknij się, idioto.
Chodź ze mną, doktorze.
Seok-chan, za mną.
Tak jest. Oczywiście.
Myślałem, że trzymamy się razem.
Trochę się boję.
Mam grzechy, za które muszę zapłacić.
Seo-jin, weź resztę i szukajcie Yong-seoka.
Dobrze.
Potem się znajdziemy.
Hej, Seo-jin.
Wróćcie w jednym kawałku.
Idziemy.
Dokąd idziemy?
Do mojego sektora.
Do laboratorium?
Dobrze się bijesz?
Umiesz zabijać potwory?
Mam taką nadzieję.
Nie wiem, co tam znajdziemy.
Chodźmy.
Zawsze ten sam rysunek.
Tak. To mój dom.
Kiedy odeślą nas do domów? Chcę do domu.
Później.
Nie teraz, później.
Jak długo mam czekać?
Nie pójdziesz do domu.
Yeong-su.
To kłamstwo.
A jeśli staniemy się potworami jak mama Jun-ila?
Jesteś niegrzeczny.
Ty też nie powinnaś być dobra.
Możesz zginąć.
- Kim Yeong-su. - Zostaw!
Kim jesteś, żeby mnie pouczać?
Nie jesteś moją mamą!
Czemu opiekujesz się tym gnojkiem?
Zaraz puszczą mi nerwy. Nie wkurzaj mnie.
Nic tam nie ma.
Tak myślisz?
Mam nadzieję, że żaden potwór nam tu nie wyskoczy.
- To znaczy? - Nie wiesz?
Można zburzyć sufit, szukając mrówek.
Nawet mały dom skrywa niespodzianki, a to miejsce jest ogromne.
Kto wie, co tu siedzi.
Nie przesadzaj.
Zarobimy więcej, jak się postaramy.
Też idziesz?
Czemu nie.
Akurat.
Nie musisz tego robić, Ye-seul.
Po co ci dodatkowa praca?
Komendantka Ji o ciebie dba.
Chcę być pożyteczna.
Muszę coś zrobić, żeby nie zhańbić mamy.
Twoje serce jest tak piękne jak twoja uroda.
Słuchaj, starcze.
Nie jestem starcem.
Nie jestem dużo starszy od ciebie.
Wiesz, ile mam lat?
No…
Lubisz mnie?
Nie powiem, że nie.
Wszyscy cię tu lubią.
Wiesz co?
Ja ciebie nie lubię.
Nie jesteś w moim typie.
Nie byłbyś, nawet gdyby świat miał się skończyć.
Rety.
Co to było?
Ye-seul.
Musisz mi pomóc.
Tylko tobie mogę zaufać.
Proszę.
Odzywali się?
Tak, dotarli do Bamseom.
Dasz ich na radio?
Nie. Są daleko.
Jeśli coś się pojawi, dajcie mi znać.
Dobrze.
Co się z tym dzieje?
Co to?
UWAGA ALARM
UWAGA ZAGROŻENIE
Coś zakłóca sygnał.
Jestem pewien!
Na pewno go słyszałem.
Słyszałem potwora
za ścianą.
Pogadaj z sierżantem Takiem.
Dobrze.
Sierżancie.
Wygląda na to…
że na stadionie jest potwór.
Sierżancie.
Zobacz.
- Wykrył potwora. - Cholera.
Co się dzieje?
Apel kryzysowy.
Chodź na główny plac.
Zaraz przyjdę.
Musisz iść teraz.
Sierżant Tak chce cię widzieć.
Znalazł wyjście?
Nie.
Na stadionie chyba jest potwór.
Wykrywacze potworów
piszczały wszystkie na raz.
Ten jest prawdziwy.
- Widziałeś go? - On mówi poważnie?
Gdyby nie ja, już byście nie żyli.
- Czyżby? - Boże!
- Co za ulga! - Świetna robota!
Nie znoszę tego starca.
Ja też.
Czemu jesteś sam?
Zostawiłeś rodzinę?
A ty?
Ja jestem inna.
Tylko się pokłóciliśmy.
Ty bezczelny bachorze.
Potem dorosłam i zrozumiałam, że to była moja wina.
Gdy dorośli się na ciebie złoszczą, to mają powód.
Przeproś mamę.
Moja mama nie żyje.
Co robisz?
Można mieć kilka mam.
Możesz mieć dwie lub trzy.
Pani Cha nią jest, jasne?
Smarkaczu.
Co się dzieje?
- Naprawdę jest tu potwór? - Zabijcie go!
Wykonajcie swoją pracę.
Co wy robicie?
Pluton Wrona zajmie się dzisiejszym incydentem z potworem.
Nikt nie jest bezpieczny.
Na tym polega ta katastrofa.
Musieliśmy być świadkami śmierci
rodziny, przyjaciół, ukochanych.
Patrzymy na nią
i nadal będziemy.
Nikomu nie ufajcie.
Tylko tak ochronimy to miejsce.
Nie proście o ochronę.
Walczcie zaciekle o własne życie.
Jeśli się nie przygotujecie,
zginiecie.
Od teraz ci,
którzy ukrywają objawy, i ci, którzy ich kryją,
będą ponosić konsekwencje.
Pomóżcie nam
mieć czyste ręce.
O czym on mówi?
Zabiją każdego z objawami.
Wprowadził terror.
Ale wykrywacze piszczały!
Zajęli się tym czy nie?
Jesteśmy bezpieczni?
Na pewno się tym zajęli.
Świetna przemowa.
Ale o czymś nie zapomniałeś?
Przestań kryć się za swoimi ludźmi
i daj innym przykład.
Sierżancie, nie musisz tego robić.
- Co? - Co się dzieje?
- Co z tym światłem? - Co jest?
Czemu zgasło światło?
- Co się dzieje? - Co, do cholery?
Nie mogę czekać.
- To tutaj? - Chyba tak.
Nie spytacie, czego szukam?
Nie chcecie wiedzieć?
Chodzi o twoje badania?
Chcę wiedzieć tylko to, co dotyczy tej misji.
Mamy zabezpieczyć twoją rzecz i się stąd wynosić.
Skoro jest taka ważna…
ktoś mógł już ją wziąć.
Nie znalazłby jej.
Dobrze ją ukryłem.
Jesteś taki pewny.
Oczywiście.
Nie szukam…
przedmiotu.
Smród może nas zabić.
Coś tu jest.
U-seok.
U-seok!
Cholera.
Skurwysyny.
Zabijcie wszystko,
co zobaczycie.
Co się…
tutaj stało?
Doktorze, nie chodź…
Yeong-hu.
Mają U-seoka.
Yeong-hu.
Seo-jin, co się dzieje?
Sierżancie Min, zgłoś się.
Sierżancie Min!
U-seok.
Co tu robisz?
Weź się w garść.
U-seok, odpowiedz.
Hej.
Obudź się.
Odpowiedz.
Odpowiedz!
U-seok.
Musimy iść.
Sierżancie!
On nie żyje.
Musimy iść!
Nie żyje!
Musimy uciekać!
Chodź, U-seok.
Weź się w garść! Musimy iść!
U-seok…
- Chodź. - U-seok.
- Chodź już!
U-seok.
Sierżancie Min.
Odpowiedz!
Seok-chan, powiedz im…
Co to, do cholery?
To były potwory.
Ale ewoluowały.
Czyli…
to wszystko potwory?
Nie dotykaj.
Już zapomniałeś?
Mam udawać, że tego nie widziałem?
Czemu?
Nie rób niczego, co zaszkodzi misji.
Sierżancie Kim.
Tak działa ten świat.
Żeby coś zyskać, musisz być gotowy na stratę czegoś innego.
Ale to wiesz, prawda?
Dlatego przetrwałeś tak długo.
Jeśli mam być gotów stracić swoich ludzi,
nie zagwarantuję ci bezpieczeństwa.
Mam na to tylko patrzeć?
Mam je przed sobą.
Do laboratorium.
Coś się stało?
Chłopaki chyba mają problem.
Nie mam z nimi kontaktu.
Spotkajmy się z nimi.
- Chodźmy. - Gdy już tu jesteśmy?
Nie mogę.
Nie ma mowy.
Nie mogę wrócić z pustymi rękami.
To co mamy zrobić?
Zostaniesz tu sam?
Dobra.
Chciałem powiedzieć,
że będę wam tam tylko przeszkadzał.
Załatwię sprawy tu i poczekam na zewnątrz.
- To niebezpieczne. - Dam radę.
Idźcie. Mogą być w niebezpieczeństwie.
Dobra.
Idziemy.
Niczego nie dotykaj. Znajdź, czego szukasz, i wracaj.
Rozumiesz?
Dobrze.
Jestem strachliwy, więc będę ostrożny. Idźcie.
Idziemy.
Nic mi nie jest.
Przewrócisz się.
Usiądź przy ogniu.
To jak?
Brat? Szef? Tata?
Kim naprawdę jesteś?
Co ci do tego?
Zjedzcie i spadajcie.
Chodźcie z nami na stadion.
Będziecie bezpieczni.
Wezmę z tobą ślub?
Nie.
„Bezpieczni”? Poszczęściło się wam.
Albo jesteś ignorantem.
Radzimy sobie lepiej, niż myślisz.
Nie ufam ludziom.
Ani potworom.
A ona? Ufasz jej?
Chyba tak.
Chodźmy z nimi.
Proszę.
Jak śmiesz tu przychodzić?
Pomóżcie mi.
Nie wiedziałem, dokąd pójść.
Co jej się stało?
A co z dzieckiem? Dziewczynka, która była z tobą.
Weźmy ją do środka.
Pomóż mi.
Dobrze.
Proszę pana!
Masz tupet, żeby tu przychodzić.
Przestań.
Wystarczy!
Mówiłem,
żeby nie sprowadzać potworów.
Ona ich szukała.
- Porozmawiaj z… - Wygląda jak człowiek?
Nie ruszaj się.
Jeszcze krok,
a ją zabiję.
Dlatego nie ufam ludziom.
Tak mi się odwdzięczacie za uratowanie wam życia.
Mówiłam, że ich zabiorę.
Więc w czym problem?
Jesteś groźna, skoro zadajesz się z potworami.
Ludzie mają trzymać się z ludźmi.
Jesteś pewny?
Że nie staniesz się potworem?
Możesz już mieć objawy.
Będziesz musiał się zabić.
Bo potwory zasługują na śmierć.
Wystarczy.
A co z nią?
Zabij ją, jeśli się przemieni.
A może mam zabić ją wcześniej?
Nazwijmy to urazą.
Przestań.
Nie rób tego, Eun-yu.
Ha-ni!
Chodź, staruszku.
Chodź, jedziemy.
W tym życiu nie jesteśmy sobie przeznaczeni.
Do zobaczenia w następnym.
Nie bierz jej ze sobą.
Możesz się ruszać?
Jak rana?
Nic mi nie jest.
Znajdźmy bezpieczne miejsce.
Strzał mógł przyciągnąć potwory.
Chodźmy.
Hipokryta.
Tchórz.
Znów powiesz, że nie miałeś wyboru?
Po prostu uciekałeś.
Ciągle podejmujesz złe decyzje.
- Tato! - Powiedziałeś, że ich ochronisz.
Tato!
TATO POMÓŻ MI
Pomóż mi!
Zobacz, co robisz.
Boję się.
Powiedz wszystkim.
Tato!
Powiedz im, że ty jesteś tym potworem na stadionie.
Sierżancie.
Mogę wejść?
Sierżancie.
Mamy problem.
Sierżancie.
Napisy: Kamila Krupiński