(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
ฉันจะไม่ยิงค่ะ
ฉันแค่จะพาเด็กคนนั้นไป
- พี่ นี่ฉันเองนะ อีอึนยู - อยู่ห่างจากเด็กไว้
มานี่
เร็วเข้า
เจอกันใหม่นะ
พี่
ฉันจะไม่เข้าไปในนั้น
ไม่ต้องการความช่วยเหลือด้วย
ทำเป็นไม่เห็นฉันซะ
เดี๋ยวสิ
เดี๋ยวสิ ฉันมีเรื่องต้องถามค่ะ
เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยว ไม่ได้นะ
มันอันตราย อย่าไปเลย
เตือนแล้วไงว่าถ้าห้ามฉัน นายตายแน่
ลูกแม่…
ลูกที่น่ารักของแม่…
แม่ยังเจ็บอยู่ไหม
ไม่จ้ะ แม่ไม่เจ็บเลย
ใช่แล้ว
แม่น่ะ
เจ็บมากมาตลอด
ผมถึงได้เศร้า
ใช่
แต่ตอนนี้…
แม่หายดีแล้วนะ
แม่ไม่ไอเป็นเลือด
แล้วก็ไม่ปวดท้องแล้ว
ดูสิ ฟันก็กลับมาแล้ว
แม่หายดีแล้วนะ
ผม…
ต้องช่วยแม่
ไม่ ผมทำได้
จุนอิล…
ผมทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ให้แม่หายเจ็บ
ผม…
หายามาให้แม่แล้ว
(สารเคมีกำจัดวัชพืช)
จุนอิล นี่มัน…
ใช่แล้ว แม่ต้องตายจะได้ไม่เจ็บ
แกเป็นอะไรไป
แม่หายดีแล้วนะ
แม่น่ะ เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ทรุด สุดท้ายก็เจ็บอีก
เดี๋ยวก็ดีอีก เดี๋ยวก็เจ็บอีก
แม่เป็นแบบนั้นตลอด
จุนอิล…
แกเป็นอะไรไป แม่บอกว่าแม่หายดีแล้วไง
แม่
แม่ต้องตายนะ ทุกอย่างจะได้จบ
ผมทำได้
ผมเป็นเด็กดี
จุนอิล ตั้งสติหน่อยสิ
กินสิ
จุนอิล
เงียบๆ แล้วกินไปซะ
แม่
ตายแล้วเหรอ
ทีนี้ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม
ทีนี้ก็เรียบร้อยแล้วครับ
ทำดีมาก
ทำไมไม่ตายล่ะ
ทำไมไม่ตาย
ทำไมยังไม่ตายอีก
ถ้าไม่ตาย แม่จะเจ็บอีกนี่
ตายซะ
ตาย
ตายซะ เดี๋ยวนี้
ตายซะ
ตาย
ตายซะ
จุนอิล
เหนื่อยใช่ไหม
แม่ขอโทษนะ
เวรเอ๊ย
โธ่เว้ย
กลางดึกแบบนี้หาไม่เจอหรอก
เธอหลุดมือไปแล้ว…
ปล่อยนะ ปล่อย
ปล่อย บอกให้ปล่อย
ปล่อยสิ ปล่อย
ปล่อย
กว่าฉันจะได้เจอเธอ
ฉันปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
เพราะงั้นนายอย่ามายุ่ง
ถ้ายังตามฉันมาอีกที ฉันจะฆ่านายจริงๆ ด้วย
เดี๋ยว
ปล่อยสิ
ไม่
แบบนี้ได้ตายกันทั้งคู่แน่ ปล่อย
จับแน่นๆ
นับถึงสามแล้วฉันจะดึงเธอ
ยันเท้าไว้ข้างๆ แล้วพยุงตัวไว้
เดี๋ยวนะ
เหมือนจะมีอะไรข้างล่าง
ระวังนะ
นับถึงสาม
ฉันจะปล่อยมือนะ
ชิดข้างๆ เข้าไว้
หนึ่ง สอง สาม
ฝีมือโอจุนอิลครับ
ผมแค่อยากจะกระตุ้นเขาเฉยๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะระเบิดแบบนี้
ตัวอย่างเลือดของเขา ใกล้เคียงกับการกลายร่างมาก
แต่เขาไม่มีอาการเลย
เขามีสัญญาณที่จะกลายร่าง
แต่ไม่มีอาการอย่างพวก เลือดกำเดาไหล หรือเห็นภาพหลอนเลย
ผมน่าจะปล่อยไปตามขั้นตอน และระวังกว่านี้อีกสักหน่อย
กว่าจะเจอหนูทดลองแบบนี้ ไม่น่าดีใจออกนอกหน้าเลย
พอเถอะ
คุณสำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าครับ
ฮะ
โอจุนอิลมาหาแม่
แต่แม่เขาคือผู้แสดงอาการ ที่ต้านทานการกลายร่างไม่ได้
และฆ่าลูกชายตัวเองขณะที่อาละวาด
พอดอกเตอร์เห็นแบบนั้น เลยมารายงาน
แล้วหน่วยคุ้มกันก็มาปราบเธอ
ถูกต้องไหมครับ
แล้วเมื่อกี้ฉันคุยกับใครเนี่ย
หูไม่ค่อยดีเหรอครับ
ให้ผมอธิบายอีกทีไหม
โอจุนอิลกลายเป็นสัตว์ประหลาด โดยไม่มีอาการครับ
แล้วไงเล่า
เขาคือเคสที่ต่างจากที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง
การกลายร่าง อยู่นอกเหนือความเข้าใจของเราอยู่แล้ว
เห็นคุณอุตส่าห์ลากผมมาถึงนี่
แถมสร้างห้องวิจัยที่จัดว่าเข้าท่าให้ผม
ผมก็นึกว่าคุณมองภาพกว้างซะอีก
สรุปว่าแค่แสดงหรอกเหรอ
ถูกครึ่งผิดครึ่ง
คุณวาดภาพแบบไหนอยู่ล่ะ
ภาพกว้างๆ ที่คุณวาดไว้มันเป็นยังไง
คิดว่าทำไมผมถึงไว้ชีวิตคุณล่ะ
เพราะคุณคือสัญลักษณ์แห่งความหวัง
มนุษย์ยังคงไม่ยอมแพ้
สักวันเราอาจจะเอาชนะเรื่องพวกนี้ได้
- นั่นไม่ใช่ความจริงสักหน่อย - ความจริงไม่สำคัญหรอก
สำคัญที่ว่าจะเชื่อยังไงต่างหาก
อย่าสั่นคลอนความศรัทธาของคน
ไม่งั้นทุกอย่างจะพังทลาย
บ้าเอ๊ย
ขึ้นสิ
หนูออกมาตามหาพี่
จะไปไหม
หนูไม่กลับจนกว่าจะเจอพี่
แล้วไปที่นั่นทำไม
ไปในที่ที่มีคนอยู่ทำไม
ไม่ได้นะ
ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว
อดทนอีกนิดเดียวนะ
ใกล้แล้วล่ะ
แม่
แม่นอนที่นี่เหรอ
ไม่ค่อยได้นอนล่ะสิ หน้าแม่มันฟ้อง
แกมีมือไว้ทำไมฮะ
ไว้แต่งหน้าอย่างเดียวเหรอ
ทำไมไม่รู้จักเคาะประตู
ก็…
หนูแค่ตามหาแม่เพราะเป็นห่วง
แกเข้าห้องฉันได้ แต่อย่ามาที่นี่
ฉันเตือนแล้วนะ
ฉันพูดจริง
อือ
ไปซะ
ถึงเวลาเช็กชื่อแล้ว
การเนรเทศผู้ติดเชื้อในวันนี้ ถูกยกเลิกแล้วครับ
ผู้ติดเชื้อกลายร่างเมื่อคืนนี้
หน่วยคุ้มกันจึงเข้าปราบแล้ว
วอนผู้รอดชีวิตอย่าตื่นตระหนก
และเตรียมตัวเช็กชื่อครับ
จบการประกาศ
คุมได้ไหมครับ
อะไรนะครับ
ครับ
พวกเราข่มตานอนหลับได้ เพราะหน่วยคุ้มกันเลยครับ
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะดี๊ด๊านะครับ
อะไรนะ
คนตายทั้งคนนะ
ไม่ใช่คน แต่เป็นสัตว์ประหลาดต่างหาก
ต่างกันแค่เส้นบางๆ ครับ
ถ้าแผลนี่หาย คุณเองก็จะลงเอยสภาพนั้น
ไปกันเถอะ
อือ
ได้ยินอะไรมาบ้างไหม เมื่อกี้มันอะไรกัน
ไม่รู้สิ
คงเป็นฝีมือพวกเวรดึกมั้ง
แล้วพวกนั้นจะไม่บอกเชียวเหรอ มันภูมิใจกันจะตายที่ได้ทำผลงาน
จ่าสิบเอกว่ายังไงก็ตามนั้นแหละ
เขาคงไม่กุเรื่องหรอก
ก็อาจจะ
เฮ้ย
ระวังคำพูดหน่อย
เกิดเรื่องที่มีแค่เราไม่รู้แบบนี้ ยังดูไม่ออกอีกเหรอ
ฉันไม่เชื่อใครทั้งนั้น นอกจากจ่าสิบโทคิม
ไอ้นี่พูดอะไรของแกวะ
มาสารภาพบาปสิครับ
การสารภาพบาปคือข้ออ้างที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับการนินทาใครสักคน
เกิดอะไรขึ้น
เธอควรจะถูกปล่อยตัวไปเช้านี้สิ
เธอควรจะถูกปล่อยตัวไป หลังได้เจอกับจุนอิลสิ
นี่ไม่ใช่โลกที่จะรักษาสัญญาได้นะครับ
อะไรกัน
เกิดอะไรขึ้น
ถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น
รู้ไหมครับว่านี่อะไร
นี่คือจุนอิล
ถ้าผมบอก จะเชื่อผมไหมครับ
หัวหน้าเคยบอกว่า ผมคือคนที่ไม่น่าเชื่อถือสุดในนี้
จะว่าไปคุณนี่ก็ตาแหลมนะ
ว่าแต่ทำไมคุณถึงเดือดจังเลยล่ะ
พวกคุณก็ไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้นนี่
จริงไหมครับ
ฉันพูดกับใครอยู่ล่ะเนี่ย
อะไรนะ ผู้หญิงเหรอ
อือ
นายรู้อะไรบ้างไหม
ไม่เลย
แน่ใจเหรอ
ไม่งั้นยงซอกคงบอกฉันไปแล้ว
งั้นก็แปลว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะหนีไปน่ะสิ
เราต้องไปรับเขานะ
ฉันจะให้เด็กๆ เตรียม…
- เขาไม่อนุญาต - ฮะ
หมายความว่าไง…
ฉันจะไปหาจ่าสิบเอก
นี่ ซอจิน
อะไร
อย่าบอกนะว่านายคิดเหมือนเขา
เปล่า เราต้องตามหายงซอกนั่นแหละ
แล้วมันทำไม
หน่วยคุ้มกันทำงาน เพื่อสาธารณประโยชน์เท่านั้น
ยงซอกไม่ได้หายสาบสูญไป
เขาไปโดยไม่ได้รับอนุญาต
ณ เวลานี้ เรื่องของยงซอกเป็นแค่เรื่องส่วนตัว
งั้นเราจะทิ้งยงซอกเหรอ
ไหนนายบอกว่าเขาจะกลับมาไง
ไหนว่าค่อยไปตามเขากลับมาไง
นี่
ฉันกลับมาเพราะเชื่อใจนายนะ จ่าคิม
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้…
ฉันยอมตามหาเขาคนเดียวดีกว่า
ถ้าเราออกไปอีกในสถานการณ์แบบนี้ เราอาจจะเสียทุกคนไปนะ
ยงซอกมีวิทยุกับเครื่องส่งสัญญาณอยู่กับตัว
เอาไว้มีสัญญาณขึ้นมาเมื่อไหร่ เราค่อยคุยกันอีกที
ไอ้ขี้ขลาดตาขาว
แกต่างจากจ่าสิบเอกตรงไหนวะ
หลบไป
จ่าครับ
ไม่เห็นพัคชานยองเลย
เกิดปัญหาระหว่างการเช็กชื่อด้วยครับ
น่าจะมีทางออกที่เราไม่รู้อยู่
ตั้งทีมผู้รอดชีวิตแล้วค้นหาให้ทั่วสนามกีฬา
ถ้าเจอก็กั้นไว้ได้เลย
ครับ
โดซังจิน อันดงกี อีอึนยู
และพัคชานยองหายไปครับ
ขาดเช็กชื่อเหรอ
ครับ หายสาบสูญทั้งสี่คนเลย
โดซังจินกับอันดงกีไม่พอใจมาก ที่ถูกห้ามออกสำรวจ
ส่วนอีอึนยูก็ดูเหมือนจะออกไป เพราะมีเหตุจำเป็น
แต่ประตูหลักไม่ได้ถูกเปิด
เลยน่าจะมีทางอื่นอีก
เราจะตามหาแล้วปิดกั้นครับ
โอเค ทำตามนั้นเลย
ร่วมมือกับหัวหน้าจี ตามหาทางออกและปิดกั้นทันที
ตามประกบและเช็กด้วย
จ่าครับ
เราจะปล่อย ไอ้พัคชานยองไว้แบบนี้เหรอครับ
ค่อยลงโทษทางวินัย ตอนเขากลับมาก็ไม่สาย
จ่ามินล่ะ
ไม่ยอมออกมาจากที่พักครับ
พาเด็กๆ ไปหาทางออกก่อนแล้วกัน
ครับ ได้ครับ
จ่าสิบโทคิมยองฮูใช่ไหมคะ
ช่วยตามหา…
ยงซอกด้วยนะคะ
เจอแล้วเหรอคะ
กำลังค้นหาครับ
งั้นมีธุระอะไรคะ
เมื่อวานมีคนออกไป จากสนามกีฬาสามคนครับ
ทราบไหมครับ ว่าพวกเขาออกไปที่ไหนและทำไม
นี่ระแวงฉันเหรอคะ
ฉันไม่รู้ค่ะ
ไม่มีเหตุผลที่จะปิดบังด้วย
คุณด่วนสรุปไปแล้วว่าไม่มีทางออกอื่น นอกจากประตูหลัก
และตอนนี้เรากำลังตามหา ทางออกที่คุณบอกว่าไม่มีนั่นอยู่
จ่าสิบเอก
คุณนั่งจ้องกล้องวงจรปิด วันละตั้งกี่ชั่วโมงล่ะคะ
ดูเหมือนคุณจะอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่
การอยากจะรอบรู้ทุกอย่างอยู่คนเดียว
คือจุดเริ่มต้นของความเผด็จการนะคะ
ซึ่งแน่นอนว่าคุณคงจะเริ่มไปแล้ว
การรู้อะไรอยู่คนเดียว แล้วผลักให้คนอื่นต้องเสี่ยงอันตราย
แบบนั้นเรียกว่าอะไรล่ะครับ
ผมรู้ว่าหัวหน้าคือบุคคลสำคัญของที่นี่
แต่ก็ไม่ได้แปลว่า
คุณจะทำอะไรตามอำเภอใจได้นะครับ
นี่ขู่เหรอ
ขอความร่วมมือต่างหากครับ
ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ค่อยบอกผมตอนนั้นก็ได้นะครับ
คงจะตายแล้วใช่ไหม
ใคร
ตัวปัญหาจากบ้านนั้นน่ะ
ปัดโธ่ หมายถึงตัวปัญหาคนก่อนหน้านี้สิ อีอึนยูน่ะ
เอ้า ใครจะไปรู้ล่ะ
ยัยนั่นเป็นขาโหดอยู่แล้วนี่
เราลำบากเพราะไอ้พวกนั้นแท้ๆ เลย
แกล้งๆ ตามหาให้จบๆ ไปเถอะ
ขนาดหน่วยคุ้มกันยังไม่เจอ เราจะเจอได้ไงล่ะ
จริงสิ
น้องเล็กของหน่วยคุ้มกัน ก็หายไปกับนางด้วยนี่
เท่าที่ได้ยินมา
เหมือนสองคนนั้นจะรู้จักกันอยู่ก่อนแล้วนะ
เหรอ
ถึงว่าล่ะ
สายตาที่ไอ้หนุ่มนั่นมองนาง มันดูมีอะไรชอบกล
หนีตามกันไปไหมเนี่ย
บ้าบอ
ถึงโลกจะเป็นแบบนี้ ก็ห้ามความรักไม่ได้จริงๆ แฮะ
จะหนีตามกันไปเพื่ออะไรล่ะ
หน่วยคุ้มกันก็ไม่ได้ห้ามมีแฟนสักหน่อย
ก็จริงแฮะ
งั้นก็ไม่ได้หนีตามกันเพราะรักสินะ
ก็ไม่ใช่น่ะสิ
เกิดมาฉันเพิ่งจะได้ยินอะไรที่งี่เง่าแบบนี้
ถามจริง จะชงชานยอง กับยัยบ้านั่นทำไมตั้งแต่แรกคะ
ไม่ไง ก็สองคนนั้นหายไปพร้อมกัน…
พอเลย
ถ้าเรื่องงี่เง่านั่นเข้าหูฉันอีกทีนะ
ฉันไม่ปล่อยไว้จริงๆ แน่
หนีตามกันจริงแฮะ
หนีไปจากยัยนั่นน่ะ
เฮ้ย เงียบปาก
แม่
แม่ นังอีอึนยูมันหายหัวไปไหน
ปัดโธ่เว้ย
ในหนังเขาทำกันแบบนี้นี่
- ทำอะไร - แม่
อยู่ข้างในเหรอ
หนูได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ ก็เลยจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น
บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้ามาในนี้
อ้อ ลืมไปเลย
คืองี้ หนูจิตใจว้าวุ่น เพราะพัคชานยองกับอีอึนยูน่ะ
ขอโทษนะ
ฉันโอ๋แกมามากพอแล้ว
ฉันยอมให้แกอ้างชื่อฉันลำพองใส่คนอื่น
แต่แกมันไม่มีขอบเขตเลย
- แม่… - ไปซะ
ไป
แม่
แม่ หนูขอโทษ
แม่ หนูผิดไปแล้ว หนูจะไม่ทำอีกนะ
แม่จะทิ้งหนูไม่ได้นะ แม่อย่าทิ้งหนูนะ
แม่
แล้วจะตามมาทำบ้าอะไร
ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอปิดบังอะไรไว้
เพราะว่านั่น…
อาจจะเป็นภัยต่อสนามกีฬาก็ได้
จะเสี่ยงชีวิตปกป้องไว้ทำไมนักหนา
เราแค่ติดอยู่ในนั้นโดยไม่มีทางเลือก ที่นั่นสำคัญนักเหรอ
เราไม่มีที่อื่นให้ไปแล้วนี่
สำหรับผู้รอดชีวิต
สนามกีฬาคือบ้านหลังสุดท้าย
หน่วยคุ้มกันมีหน้าที่ต้องปกป้องที่นั่น
เชิญเลย
ฉันไม่ยุ่งให้เหนื่อยหรอก
- นายรนหาที่เอง - เธอก็เสี่ยงชีวิตเหมือนกันนี่
เธอกับฉันไม่ได้ต่างกันหรอก
อยู่นิ่งๆ
ยก
ฉันไม่บอกหรอกนะ
ฉันรู้
เธอเชื่อว่าที่ปิดบังอยู่มันถูกต้องนี่
งั้นก็ปิดบังต่อไป
ส่วนฉันจะหาทางหาคำตอบเอง
วันที่ลุงกีนัมตาย…
สิ่งที่นายเห็นวันนั้น…
คือสัตว์ประหลาดจริงๆ เหรอ
มันไม่ใช่มนุษย์
ดีแล้ว
แค่นั้นก็โอเคแล้ว
ตอนแรกฉันคิดว่า
สัตว์ประหลาดจะเล่นงาน ทั้งเธอและลุงกีนัม
แต่ว่า…
คนที่ตายมีแค่ลุงกีนัม
ส่วนเธอกลับรอดชีวิต
นายพูดถูก
ต้องมีอะไรปกป้องฉันอยู่แน่ๆ
ใครเหรอ
ไม่รู้
เขาไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าฉัน
ฉันแค่เลือกที่จะเชื่อว่าเขาคือคนคนนั้น
แล้วเขาคือใคร
ฉัน…
ฉันแค่หวังว่าจะได้เจอเขาสักครั้ง
ดูจากที่เขาพยายามหลบเลี่ยงฉันขนาดนี้…
แปลว่าฉันไม่ควรเจอเขาจริงๆ หรือเปล่า
เขาคงมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น
แต่ว่าฉันรับได้ทุกอย่างจริงๆ นะ
ขอแค่สักครั้ง…
ไม่หรอก
คนที่จะได้เจอกัน…
ยังไงก็ต้องได้เจอ
ใครน่ะ
มีใครอยู่ตรงนั้นไหมคะ
ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดล่ะ
งั้นสัตว์ประหลาดมันโยนนี่มาให้เหรอ
เหยียบมาเลย
เอ้า
หนึ่ง สอง สาม
เหยียบไหล่ฉัน
ช่วยฉันด้วย
เธอคงไม่ได้จะทิ้งฉันไปใช่ไหม
สัญญามา
ว่า
ว่านายจะไม่ตามฉันมา และจะไม่อยากรู้อะไรอีก
ฉันสัญญาไม่ได้
มันใช่เวลาไหม
ก็ฉันทำไม่ได้ จะให้รับปากได้ไง
ก็ได้ อยากจะทำยังไงก็ตามใจ
จับไว้
นี่
เดี๋ยวก่อน เหมือนจะมีอะไร
รีบขึ้นมา เร็วเข้า
อะไรเนี่ย
น้ำมันนี่
หลบ
ยังมีชีวิตอยู่นี่
พวกตัวตุ่นจากสนามกีฬานี่
จำผมได้ใช่ไหมครับ
รถบัสที่พาไปแคมป์ตอนนั้น
จำได้สิ
ฉันเกือบตายเพราะนายเลย
กลับไปในที่ของพวกนายซะ อย่าเที่ยวแส่ไปทั่ว
พ่อ
เราทิ้งนังจิ้งจอกนั่นไป แล้วเก็บเขาไว้ได้ไหม
เธออยากได้หมอนี่ไหม
- อือ - ทำอะไรของเธอ
ขานายเป็นงั้นจะเดินได้ไหมล่ะ
ฉันไม่อยากเลี้ยงปากท้องใครเพิ่ม ไปตามทางของพวกนายซะ
ยัยคนนี้น่าจะคิดอีกแบบนะ
ทำอะไร
ฉันไม่เชื่อใจพอจะปล่อยพวกเธอหรอก
วางนั่นซะ ตอนที่ฉันยังพูดดีด้วย
นี่น่ะเหรอ
อยากได้คืนเหรอ
งั้นแลกกับคนนี้สิ
แล้วฉันจะให้
สมองมีแต่ขี้เลื่อยเหรอ
ฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือไง
ก็บอกให้เอาเขาไปซะไง
นี่
เธอต้องชดใช้ที่ทำกับดักของฉันพังสิ
แบบนี้มันปล้นกันชัดๆ
พรุ่งนี้ฉันจะเปิดประตูให้ แล้วจะไปไหนก็ไป
อย่าเสนอหน้ามาที่นี่อีก
- ฮานิ - อะไร
ไปได้แล้ว
ไปก็ได้ เถ้าแก่
- กำลังไป - นี่ ปล่อยนะ
ปล่อยสิ
นี่
เปิดสิ ฉันจะไปตอนนี้นี่แหละ
ไปวันนี้หรือพรุ่งนี้ แล้วมันต่างกันตรงไหน ฮะ
เปิดสิวะ
นี่
อะไร
เมื่อกี้เธอจริงจังไหม
ที่เธอพูดเมื่อกี้
ที่บอกให้เขาเอาฉันไป
นอนไปซะ
บ้าไปแล้ว บ้าแน่ๆ
บ้าสุดๆ
(แอลกอฮอล์ล้างแผล)
ตอนนี้ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ
ยิ่งคิด ก็มีแต่ฉันที่จะทรมาน
แต่ว่า…
การกลายร่างของโอจุนอิล
มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป
อาการก็ไม่มี
บ้าเอ๊ย
อย่าไปคิดถึงมัน
ทำสมองโล่งๆ ไว้
ทำสมองให้โล่ง
อย่าไปคิดถึงอะไรทั้งนั้น
เป็นเพราะแผลนั่นเหรอ
(เด็กผู้หญิง แม่ ดอกไม้ ต้นไม้ การกระตุ้น)
จำไม่ได้เหรอ
เด็ก
จุนอิล…
ที่ดอกไม้…
นายเห็นอะไรกันแน่
กับต้นไม้
- มีเด็กอยู่ - มนุษย์เหรอ
- เป็นเด็กผู้หญิง - สัตว์ประหลาดเหรอ
เธอผลัก…
หรือว่า…
แม่
เป็นอะไรไหม
ไม่เป็นไร
ยังกลัวหนูอยู่อีกเหรอ
เพราะหนูทำร้ายแม่ตอนนั้นเหรอ
เข้าไปข้างใน
ไม่ หนูไม่ได้ทำอะไรผิด
ฉันทำไปเพื่อจะปกป้องแก
ปกป้องหนูเหรอ
แม่เนี่ยนะ
โกหก
โกหกทั้งเพ
แม่ก็เหมือนกับคนพวกนั้น
นี่…
แกไปเจอคนมาอีกแล้วเหรอ
แกใช้มือนั่นทำให้พวกเขา…
เป็นสัตว์ประหลาดอีกแล้วเหรอ
แล้วจะทำไม
พวกเขาใจดีขึ้นแล้วไง
ครั้งนี้ก็อีกแล้ว
แกทำแบบนั้นอีกแล้ว
ทำทำไม ทำแบบนั้นอีกทำไม
เพราะแบบนี้ฉันถึงขังแกไว้ไง เพื่อตัวแกเอง
แกจะได้ไม่ทำอะไรแบบนี้อีก
ปล่อยนะ
ห้ามออกมาเด็ดขาดนะ
ไอ้สัตว์ประหลาดตายหรือยัง
น่าจะยังไม่ตายนะ
เป็นอะไรไปวะ
เฮ้ย
นี่
แม่…
ไม่นะ
อย่านะ
อย่าสิ
ทำแบบนั้นทำไม
- มันเป็นสัตว์ประหลาด - จะทำแบบนั้นกับหนูด้วยไหม
ไม่
- ทำไมฉันต้อง… - เพราะหนูเป็นสัตว์ประหลาด
แม่เองก็คิดแบบนั้นนี่
ถึงแม่จะบอกว่าไม่ใช่ แต่หนูต่างจากแม่
หนูรู้ทุกอย่าง
ไม่ใช่สักหน่อย
แม่คลอดแกมาเอง แกจะเป็นสัตว์ประหลาดได้ไง
เหรอ
"แกเกิดมาจากความผิดพลาด
แกคือสัตว์ประหลาด
ฉันกลัวแก"
นี่แกพูดเรื่องอะไร
"ฉันอยากให้แกหายไปซะ"
- ไม่ใช่ - "ฉันทิ้งแกเองไม่ได้
แกควรจะทิ้งฉันไปซะ
หายไปอยู่ในที่ที่ฉันหาไม่เจอทีเถอะ ขอร้อง"
ไม่ใช่นะ
แม่คิดแบบนั้นมาตลอด
ทำอะไร
อยากตามพี่ฉันไปเหรอ
สรุปว่าเขาเป็นพี่ พ่อ หรือเถ้าแก่ของเธอ
เอาสักอย่างสิ
เรียกว่าผู้ช่วยให้รอดแล้วกัน
ว่าไง
จะไปหรือไม่ไปล่ะ
ตื่นซะแล้ว
คนที่มากับผมล่ะครับ
ไม่รู้สิ
เมื่อกี้นางออกไปก่อนแล้ว
ปืนผมอยู่ไหนครับ
- ถามทำไม - ผมต้องกลับไปแล้วครับ
ถ้านาย
จะเดินไปไหนมาไหนตั้งแต่ตอนนี้
นายต้องตัดขาทิ้งนะ
ผมชินกับบาดแผลพวกนี้แล้ว
แค่นี้ไม่ร้ายแรงหรอกครับ
นายเห็นฉันง่ายเหรอ
อะไรนะครับ
ฉันให้นายกิน ให้ที่หลับนอน
อุตส่าห์ปรนนิบัติดูแลแผลให้ แต่พอจะไปก็ไปดื้อๆ เหรอ
ใครสั่งใครสอนให้ทำแบบนี้
ศีลธรรมในประเทศนายเป็นงี้เหรอ
เราอยู่ประเทศเดียวกันไม่ใช่เหรอครับ
ไม่
ฉันมาจากนอกโลก
อ๋อครับ
ผมขอบคุณที่ช่วยผมไว้นะครับ
ผมจะตอบแทนแน่นอน
แต่ผมต้องไปแล้วครับ
ก็ได้
งั้นก็…
กินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปนะ
กินสิ
นี่ทำจากอะไรเหรอครับ
เห็นที่นี่เป็นร้านมิชลินเหรอ
มีอะไรให้กินก็กินๆ ไป
หน้าตาไม่เหมือนของกินเลยนะ
กลัวว่ากินแล้วจะตายเหรอ
จบนะ
กินแล้วอย่ามาขอเพิ่มแล้วกัน
ครับ ขอบคุณครับ
เฮ้อ
ให้ตาย
ทำไมเพิ่งมาเนี่ย
จะอู้งานอีกนานไหม
ไม่เห็นหรือไงเนี่ย
ผมทำงานเหนื่อยๆ แทนคุณอยู่นี่ไง
คุณซึงวานนี่ชิลจังนะ
ไม่ห่วงแม่หนูคนนั้นบ้างเหรอ
ตอนมาก็มาด้วยกันนี่
คนอะไรแล้งน้ำใจซะไม่มี
ปัดโธ่เว้ย
แล้วผมจะเป็นห่วง คนที่รนหาที่ออกไปเองทำไม
เธอไม่ได้เป็นอะไรกับผมนะครับ
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องเป็นมายังไง
แต่ฉันได้ยินว่าที่หัวหน้า ยอมให้นายอยู่ที่นี่ เป็นเพราะแม่หนูนั่นนะ
นายควรจะขอบคุณเธอสิ
นิสัยใจคอแบบนั้น
เดี๋ยวก็เป็นสัตว์ประหลาดซะหรอก
ขอบคุณบ้าอะไรล่ะ
เฮ้อ บ้าจริง
เรื่องใหญ่แล้วนะเนี่ย
แค่นี้จะอยู่ได้อีกสักเท่าไรกัน
ไอ้พวกหน่วยคุ้มกันนั่น ก็ไม่เห็นจะเหมือนเมื่อก่อนเลย
ระวังปากหน่อยนะ
ไอ้พวกเวรนี่
นี่ลุง
คนที่เคยทำงานที่นี่
โดนไล่ออกเพราะปากเป็นเหตุนะ
เดี๋ยวก่อน
จะเอาไปหน้าตาเฉยแบบนั้นไม่ได้สิ
เราเสี่ยงตายไปเอาของพวกนี้มานะเว้ย
พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งอย่างนั้นอย่างนี้
ครับ
- อีกแล้วเหรอครับ - แกล้งไม่เห็นซะ
ผมก็ตั้งใจว่างั้นอยู่หรอก
แต่ถ้าคนพวกนั้นไปฟ้องจ่าสิบเอก…
แม่งเอ๊ย
ก็ให้มันฟ้องไปสิ ฉันจะได้ไปจากที่นี่ซะ
จ่าครับ
เดี๋ยวก็มีคนได้ยินหรอก
แค่นี้คนก็เม้าท์กันสนุกปากแล้ว ว่าการหนีทัพกำลังมาแรง
ไอ้ปากหมาที่ไหนมันพูด
ไอ้พลทหารพัคชานยองเวรนั่น เหมือนกับยงซอกตรงไหน
พวกชาติหมา
มีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะใครกันล่ะ
ไม่รู้จักบุญคุณ เก่งแต่เห่ากันอยู่นั่น
จ่าสิบโทคิมตามหาจ่าตั้งแต่เช้าแล้วครับ
ฝากบอกมันว่าไปไกลๆ ตีน
ตายที่นี่ก็ไม่ได้เหรียญ หรือถูกฝังศพอย่างมีเกียรติหรอก
เราก็แค่ทำเรื่องโง่ๆ ไร้ความหมาย แล้วตายอย่างหมานั่นแหละ
บัดซบ
รอบนี้นานแฮะ
ไม่ตามหายงซอกหรือไงคะ
มาที่นี่ได้ยังไงครับ
ฉันถามว่าทำไมถึงไม่ไปช่วยเขา
เขาก็เป็นหน่วยคุ้มกันนี่
ครอบครัวเดียวกัน
ยงซอกคิดแบบนั้นกับพวกคุณนะ
คุณปล่อยให้เขาไปนี่
ก็น่าจะห้ามเขาไว้สิ
คุณรู้ว่าเขาอาจจะไปตาย
แล้วปล่อยไปทำไม
ได้ยินว่าคุณป่วยเหรอ
คุณต้องการอะไร
เป็นเพราะเรื่องบ้าอะไร
เขาถึงได้จากไปโดยไม่บอกสักคำ
ฉันต้องการยาค่ะ
ฉันรู้ว่าเป็นโรคนี้ยังไงก็ตาย
แต่ฉันอยากมีชีวิตต่ออีกหน่อย
ฉันเลยให้ยงซอกไปค่ะ
ฉันห้ามแล้ว
แต่ยงซอก
เขาก็ยังดื้อที่จะไป
ก็เขาบอกว่าจะหามาให้ฉันนี่
แล้วมันผิดตรงไหน
ฉะนั้น ไปพาเขากลับมาค่ะ
ไปพายงซอกกลับมาซะ
คุณต้องการอะไร
ยงซอก หรือยาที่หมอนั่นจะหามาให้
สำคัญด้วยเหรอคะ
นั่นคือคำตอบเหรอ
(ขอความช่วยเหลือ)
(บัมซอม)
คนจอมปลอม
แกไม่ใช่ตัวจริง
ก็ไม่ใช่อยู่แล้วน่ะสิ
ตัวจริงมันตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว
ในวินาทีที่แกบีบคอครอบครัวตัวเอง ด้วยสองมือนั่น
รู้สึกยังไงล่ะ
ที่จริงแกรู้สึกดีใช่ไหม
แกชอบแบบนั้นนี่…
ที่ได้ฆ่าคน
แล้วแกก็ทำได้ดีที่สุดด้วย
เอาเลยสิ
แกไม่ได้อยากมีชีวิตสักเท่าไรนี่
มี
อะไรนะ
ฉันยัง…
มีสิ่งที่ต้องทำ
ไม่นะ ไม่
พีทีเอสดี
โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง
แบบนั้นถึงจะเข้าใจได้
ใช่ไหมครับ
ผมว่าผมน่าจะช่วยจ่าได้นะ
ผมไม่เล่นอะไรสกปรกๆ อย่างการขู่หรอก
มีคำที่เพราะกว่านั้นอีกเยอะ อย่างเช่น ดีล
ทำข้อตกลง
หรือเจรจา
นายต้องการอะไร
ส่งผมออกไปหน่อย
รู้ไหมครับว่าเคสของโอจุนอิล มีความหมายยังไง
มันขัดแย้งกับทฤษฎีการกลายร่าง ที่เราเคยรู้มา
ซึ่งแปลว่ามันอาจจะพัฒนาไปแล้ว
จะอยู่เฉยแบบนี้เหรอครับ
ต้องเสี่ยงทำอะไรสักอย่างสิ
ทุกการทดลองล้มเหลว
และดอกเตอร์อิม คุณทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
จ่าคงจะไม่รู้อะไรซะแล้ว
ผมไม่ได้จะรักษา การกลายร่างของคุณให้หาย
ผมจะช่วยให้คุณต้านทานมันไว้
จะได้ไม่กลายเป็นสัตว์ประหลาดต่างหาก
รู้เรื่องผู้ติดเชื้อพิเศษใช่ไหม
ผมทำให้จ่าเป็นแบบนั้นได้นะ
ถ้าจ่าเป็นอะไรไป ที่นี่ก็จะพังยับในอีกไม่นาน
ไหนว่าอยากปกป้องที่นี่ไง
เขาไม่ทำร้ายใคร
ฉันตามหาพี่อีกยองอยู่
รู้ใช่ไหมว่าพี่เขาอยู่ไหน
ฉันต้องเจอพี่เขาให้ได้
ทั้งแม่…
และผู้คน…
ใจร้ายกันทั้งนั้น
เธอเรียกว่าแม่เหรอ
เธอก็เหมือนกัน
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์