ORYGINALNA OPOWIEŚĆ WEBTOON SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
SWEET HOME
Nie będę strzelać.
Tylko wezmę dziecko.
- Yi-kyung. To ja, Eun-yu. - Odsuń się!
Chodź tu.
Już!
Do zobaczenia.
Yi-kyung.
Nie wejdę tam.
Nie chcę twojej pomocy.
Zapomnij, że mnie widziałaś.
Czekaj.
Muszę cię o coś spytać.
Czekaj!
Czekaj. Nie.
To niebezpieczne. Zostań.
Nie powstrzymuj mnie, bo cię zabiję.
Moje dziecko…
Moje maleństwo…
Nadal jesteś chora?
Już nie.
Tak.
Jesteś.
Zawsze jesteś.
To mnie smuci.
Wiem.
Ale…
już mi lepiej.
Już nie kaszlę krwią
i nie boli mnie brzuch.
Zęby mi odrosły.
Już mi lepiej.
Muszę…
ci pomóc.
Dam radę.
Jun-il…
Zrobię wszystko, żeby ci pomóc!
Mam…
Mam dla ciebie lek.
HERBICYD
Jun-il, to…
Jeśli umrzesz, nie będziesz już źle się czuła.
O co chodzi?
Już mi lepiej.
Ty tak w kółko.
Raz ci lepiej, a potem znów jest źle.
Zawsze tak jest.
Jun-il.
Mówię ci, że już mi lepiej.
Mamo.
Gdy umrzesz, będzie po wszystkim.
Dam radę.
Jestem dobrym chłopcem.
Jun-il, opanuj się.
Wypij to.
Jun-il…
Bądź cicho i pij.
Mamo.
Mamo?
Nie żyjesz?
Już nie jesteś chora, prawda?
Udało mi się.
Dobra robota.
Dlaczego nie umarłaś?
Dlaczego nie jesteś martwa?
Czemu nadal żyjesz?
Jeśli nie umrzesz, będziesz chora!
Umrzyj!
Umrzyj w końcu!
Umrzyj!
Jun-il.
Przepraszam…
Byłam takim ciężarem.
Cholera!
Niech to szlag!
Po ciemku jej nie znajdziesz.
Ona już…
Puszczaj!
Puść mnie!
Zostaw mnie!
Puszczaj!
W końcu ją spotkałam.
Nie zostawię jej tak.
Nie wchodź mi w drogę.
Zabiję cię, jeśli znów za mną pójdziesz.
Czekaj.
Puść mnie.
Nie.
Puść albo oboje zginiemy.
Trzymaj się mocno!
Wciągnę cię na trzy.
Zaprzyj się nogami i się trzymaj.
Czekaj.
Na dole coś jest.
Uważaj.
Puszczę…
na trzy.
Trzymaj się ściany.
Raz, dwa, trzy.
To Oh Jun-il.
Chciałem go pobudzić. Nie sądziłem, że tak wybuchnie.
Próbka krwi wykazała oznaki przemiany w potwora,
ale nie miał żadnych objawów.
Były oznaki przemiany,
ale nie było krwawienia z nosa czy halucynacji.
Mogłem bardziej uważać.
Znalazłem okaz i za bardzo się podekscytowałem.
Wystarczy.
Coś ci się pomyliło.
Co?
Oh Jun-il poszedł do matki.
Ona uległa przemianie w potwora
i w szale zabiła swojego syna.
Ty widziałeś to i zgłosiłeś,
a pluton się nią zajął.
Tak było?
Z kim rozmawiałem?
Masz problemy ze słuchem?
Wyjaśnić to jeszcze raz?
Oh Jun-il stał się potworem bez żadnych objawów.
Co z tego?
Jest inny niż pozostałe.
Nie rozumiemy przemiany w potwora.
Gdy mnie tu zaciągnęliście
i stworzyliście mi nowoczesną placówkę badawczą,
myślałem, że macie jakiś cel.
To było na pokaz?
Masz rację tylko w połowie.
Widzę to po twojej twarzy.
Jaki masz plan?
Myślisz, że dlaczego trzymam cię przy życiu?
Jesteś symbolem nadziei,
której ludzie nie stracili.
Myślą, że to pokonamy.
- To nieprawda. - Prawda nie ma znaczenia.
Liczy się to, w co wierzysz.
Nie podważaj ich wiary,
bo wszystko się rozpadnie.
Kurwa.
Wsiadaj.
Próbuję go znaleźć.
Zostajesz?
Aż go znajdę.
To po co tam poszłaś?
Po co poszłaś do ludzi?
Zostań.
Minął już miesiąc?
Trzymaj się.
Już niedługo.
Mamo.
Mamo?
Spałaś tu?
Nie wyspałaś się. Widzę to na twojej twarzy.
Po co masz ręce?
Żeby się malować?
Nie umiesz pukać?
Ja…
Martwiłam się o ciebie.
Wchodź do mojego pokoju, ale nie tu.
Ostrzegam cię.
Mówię poważnie.
Dobrze.
Idź.
Pora na apel.
Odwołano wygnanie zarażonej.
Wczoraj zamieniła się w potwora,
a pluton ją unieszkodliwił.
Nie bójcie się
i przygotujcie się do apelu.
Odbiór.
Złapaliście ją?
Słucham?
Tak.
Dzięki plutonowi możemy spać spokojnie.
Nie ma się z czego cieszyć.
Słucham?
Ktoś umarł.
Potwór, a nie człowiek.
To cienka granica.
Jedna niegojąca się rana, a też tak skończysz.
Chodźmy.
Dobrze.
O co chodziło? Słyszałeś coś?
Nie wiem.
To pewnie coś na nocnej zmianie.
Powiedzieliby nam. Chwalą się zabijaniem potworów.
Skoro Tak tak mówi, to tak było.
Nie zmyślałby.
Może zmyśla.
Hej.
Uważaj, co mówisz.
Nie widzisz, że trzymają nas w niewiedzy?
Ufam tylko sierżantowi Kimowi.
Jak możesz tak mówić?
Wyznajcie grzechy.
To dobra wymówka, żeby obgadywać kogoś za plecami.
Co się stało?
Mieli ją wypuścić dziś rano.
Miała wyjść po spotkaniu z Jun-ilem!
Dziś obietnice nic nie znaczą.
Co do cholery?
Co tu się stało?
Mów, co się stało.
Wiesz, co to jest?
To Jun-il.
Gdy ci powiem, uwierzysz?
Mówiłaś, że nie jestem godny zaufania.
Jesteś bardzo wnikliwa.
Czemu tak się nią przejmujesz?
Nie byłyście sobie bliskie.
Mylę się?
Z kim rozmawiam?
Dziewczyna?
Tak.
Coś ci to mówi?
Ani trochę.
Na pewno?
Yong-seok by mi o niej powiedział.
Więc nie uciekł, prawda?
Znajdźmy go.
Każę chłopakom…
- Nie mamy zgody. - Co?
Co ty…
Pogadam ze starszym sierżantem.
Hej, Seo-jin.
Co?
Nie mów, że się z nim zgadzasz.
Nie, musimy znaleźć Yong-seoka.
Więc o co chodzi?
Pluton działa dla dobra społeczeństwa.
Yong-seok nie zaginął.
On zdezerterował.
Na razie to tylko osobiste porachunki.
Więc go porzucimy?
Mówiłeś, że wróci.
Że możemy po niego wrócić!
Posłuchaj.
Wróciłem, bo ci ufałem.
Gdybym wiedział,
to zostałbym tam i go szukał.
Możemy stracić wszystkich ludzi, jeśli wyjdziemy.
Yong-seok ma radio i nadajnik.
Pogadamy o szukaniu go, gdy nada sygnał.
Jesteś tchórzem.
Nie różnisz się od Taka.
Z drogi.
Sierżancie Kim.
Chan-yeong zniknął.
Mieliśmy też problem na apelu.
Jest tu wyjście, o którym nie wiemy.
Przeszukajcie stadion z grupą ocalałych.
Zablokujcie to wyjście.
Dobrze.
Do Sang-jin, An Dong-gi, Lee Eun-yu
i Park Chan-yeong zaginęli.
Nie byli na apelu?
Nie, zaginęli.
Sang-jin i Dong-gi byli źli, że nie idą na ekspedycję.
Lee Eun-yu wyszła ze swoich powodów.
Głównej bramy nie otwarto.
Jest inne wyjście.
Zablokujemy je.
Dobra, do roboty.
Współpracujcie z komendantką.
Pilnujcie pracowników.
Sierżancie.
Chan-yeong może robić, co chce?
Załatwimy to, gdy wróci.
Gdzie jest Min?
Nie opuści koszar.
Znajdźcie to wyjście.
Dobrze.
Sierżant Kim?
Proszę…
Znajdźcie Yong-seoka.
Znaleźliście?
Nadal szukamy.
To co tu robisz?
Trzy osoby opuściły wczoraj stadion.
Wiesz, gdzie i dlaczego uciekli?
Oskarżasz mnie o coś?
Nie wiem.
Niczego nie ukrywam.
Mówiłaś, że nie ma innego wyjścia poza główną bramą.
Szukamy nieistniejącego wyjścia.
Sierżancie Tak.
Ile czasu spędzasz na oglądaniu monitoringu?
Chcesz wiedzieć wszystko o tym miejscu.
Chęć bycia wszechwiedzącym
to początek dyktatury.
Już ją chyba zacząłeś.
A jak nazwiesz zatajanie informacji
i narażanie ludzi?
Wiem, że jesteś tu ważną postacią.
Ale to nie znaczy,
że możesz robić, co chcesz.
Grozisz mi?
Proszę o współpracę.
Daj znać, jeśli zmienisz zdanie.
Ona pewnie nie żyje.
Kto?
Mącicielka z tej rodziny.
Mówię o poprzedniej mącicielce, Lee Eun-yu.
Kto to wie.
Jest twarda.
Sprawiają nam tyle kłopotów.
Udawaj, że szukasz.
Jeśli pluton go nie znalazł, jak my mamy to zrobić?
No tak.
Najmłodszy z plutonu zniknął razem z nią.
Wygląda na to,
że już wcześniej się znali.
Tak?
Rzeczywiście,
było coś w tym, jak na nią patrzył.
Uciekli, żeby być razem.
Mój Boże.
Nawet teraz miłość zwycięża.
Po co mieliby uciekać?
Pluton nie zabrania związków.
To prawda.
Nie uciekli, żeby być razem.
Jasne, że nie!
To najgłupsza rzecz, jaką w życiu słyszałam.
Czemu parujecie Chan-yeonga z tą walniętą suką?
Zniknęli mniej więcej w tym samym…
Zamknij się!
Jeśli jeszcze raz usłyszę te bzdury,
zapłacicie mi za to.
Uciekli, żeby być razem.
Uciekli przed nią.
Cicho.
Mamo.
Mamo!
Mamo, gdzie jest Lee Eun-yu?
Cholera.
Tak robią w filmach.
- Co robisz? - Mamo.
Jesteś tutaj?
Usłyszałam hałas i się martwiłam.
Miałaś tu nie wchodzić.
Racja, zapomniałam.
Wkurzam się przez Chan-yeonga i Eun-yu…
Przepraszam.
Zbyt długo cię rozpieszczałam.
Pozwoliłam ci tyranizować innych.
Ale nie ma granicy, której byś nie przekroczyła.
- Mamo… - Wyjdź.
Idź.
Wynocha!
Mamo.
Przepraszam.
Mamo, przepraszam. To się nie powtórzy.
Mamo, nie opuszczaj mnie.
Mamo!
Niepotrzebnie za mną poszedłeś.
Musiałem poznać twój sekret.
To mogło…
zagrażać stadionowi.
Czemu tak ci na nim zależy?
Utknęliśmy tam. Jest dla ciebie taki ważny?
Nie mamy dokąd pójść.
Dla ocalałych
stadion to ostatni dom.
A zadaniem plutonu jest go chronić.
Nieważne.
To twój problem.
- Mam to gdzieś. - Też ryzykowałaś życie.
Jesteśmy tacy sami.
Nie ruszaj się.
Podnieś.
Nigdy ci nie powiem.
Wiem.
Wierzysz, że należy to ukrywać.
Więc ukrywaj.
Zrobię, co w mojej mocy, żeby się dowiedzieć.
Gdy umarł pan Kim…
To, co widziałeś…
To naprawdę był potwór?
To nie był człowiek.
Dobra.
Pasuje mi to.
Na początku myślałem,
że potwór zabił ciebie i pana Kima.
Ale…
zginął tylko pan Kim.
Ty przeżyłaś.
Masz rację.
Coś mnie chroni.
Kto?
Nie wiem.
Nie chce się pokazać.
Chcę wierzyć, że to pewna osoba.
Kto to może być?
Chciałabym…
Chciałabym choć raz go zobaczyć.
Tak bardzo mnie unika…
Może nie powinnam chcieć go zobaczyć.
Na pewno ma dobry powód.
Ale zaakceptuję go takim, jaki jest.
Więc chociaż raz…
Nie.
Jeśli wam to pisane,
to go spotkasz.
Kto to?
Kto tam jest?
A jeśli to potwór?
Potwór nie rzuciłby nam liny.
Pomogę ci.
Dobra.
Raz, dwa, trzy.
Na ramię.
Pomóż mi.
Chyba mnie tu nie zostawisz.
Obiecaj.
Co?
Że nie będziesz mnie śledzić ani o nic pytać.
Nie obiecam.
Głupia odpowiedź.
Mogę nie dotrzymać tej obietnicy.
Dobra, rób, co chcesz.
Łap.
Hej.
Czekaj, coś tu jest.
Szybko.
Co to?
To benzyna.
Uważaj!
Nadal żyjecie.
Jesteście kretami ze stadionu.
Pamiętasz mnie?
Z autobusu do azylu.
Jasne, że tak.
Prawie przez ciebie umarłem.
Wracajcie, skąd przyszliście, i nie myszkujcie tutaj.
Tato.
Możemy wyrzucić tę kokietkę, a jego zabrać?
Chcesz go zabrać?
- Tak. - Co robisz?
Możesz normalnie chodzić?
Nie potrzebuję więcej gęb do wykarmienia. Idźcie.
Ona myśli inaczej.
Co robisz?
Nie ufam wam.
Odłóż go, póki jestem miła.
Nóż?
Chcesz go odzyskać?
Wymienimy się.
Daj mi go.
Głupia jesteś?
Nie rozumiesz, co mówię?
Możesz go sobie wziąć!
Hej.
Musicie zapłacić za zniszczenie pułapki.
To rabunek.
Jutro otworzę drzwi, więc wyjdźcie.
I nigdy nie wracajcie.
- Ha-ni. - Co?
Chodźmy.
Już idę, szefie.
- Już idę. - Rozwiąż mnie.
Szybko.
Hej!
Otwórzcie! Pójdę teraz!
Co to za różnica, czy dziś, czy jutro?
Otwierać!
Hej.
Co?
Mówiłaś poważnie?
Kiedy kazałaś jej
mnie zabrać?
Śpij.
To szaleństwo.
Jakiś obłęd.
SPIRYTUS SALICYLOWY
Teraz nic nie mogę zrobić.
Czuję się gorzej, gdy o tym myślę.
Ale…
przemiana Jun-ila w potwora…
Stało się to zbyt szybko.
Nie miał objawów.
Cholera!
Przestań o tym myśleć.
Zapomnij.
Oczyść umysł.
Nie myśl o niczym.
To przez tę ranę?
DZIEWCZYNA, MAMA, KWIATY, DRZEWO, STYMULACJA
Nie pamiętasz?
Dziecko.
Jun-il…
Dziecko…
Co widziałeś?
…było wśród kwiatów
- i drzew. - To był człowiek?
- To była dziewczyna. - Czy potwór?
Popchnęła mnie.
A może to…
Mamo.
Jesteś cała?
Tak.
Nadal się mnie boisz?
Bo cię wtedy zraniłam?
Wejdź do środka.
Nie, nie zrobiłam nic złego.
Próbuję cię chronić.
Chronić?
Ty?
Kłamiesz.
Cały czas.
Jesteś jak oni.
Czy znów…
spotkałaś ludzi?
Użyłaś swoich rąk…
żeby zmienić ich w potwory?
Co w tym złego?
Stali się milsi.
Znowu to samo.
Znowu to zrobiłaś.
Dlaczego to zrobiłaś?
Dlatego cię zamknęłam. Dla twojego dobra.
Żebyś więcej tego nie zrobiła!
Puszczaj!
Zostań tu.
Potwór nie żyje?
Pewnie żyje.
Nic ci nie jest?
Hej.
Hej!
Hej.
Mamo…
Nie!
Przestań!
Czemu to zrobiłaś?
- To potwór. - Mnie też byś to zrobiła?
Nie.
- Czemu… - Jestem potworem.
Też tak uważasz.
Mówiłaś, że nie jestem, ale jestem inna.
Wiem wszystko.
To nieprawda.
Nie urodziłam potwora.
Nie?
„Byłaś błędem”.
„Jesteś potworem”.
„Boję się ciebie”.
O czym ty mówisz?
„Chciałabym, żebyś zniknęła”.
- Nie. - „Nie porzucę cię,
ty porzuć mnie”.
„Udaj się tam, gdzie cię nie znajdę”.
Nie.
Cały czas tak myślałaś.
Co robisz?
Chcesz śledzić mojego brata?
To twój brat, tata czy szef?
Zdecyduj się.
Powiedzmy, że to mój wybawca.
To jak?
Idziesz czy nie?
Nie śpisz.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Wyszła wcześniej.
Gdzie mój pistolet?
- A co? - Muszę wracać.
Posłuchaj.
Jeśli będziesz chodził za szybko,
trzeba będzie amputować nogę.
Znam się na tych urazach.
Nie jest tak źle.
Wyglądam jak popychadło?
Słucham?
Karmię cię, daję ci dach nad głową,
opatruję twoją ranę, a ty tak po prostu odchodzisz?
Gdzie twoje maniery?
Tak to się robi w twoim kraju?
Jesteś z innego kraju?
Nie.
Jestem z kosmosu.
No tak.
Dziękuję za pomoc.
Kiedyś się odwdzięczę.
Ale muszę już iść.
Dobrze.
Ale…
zjedz przed wyjściem.
Jedz.
Z czego to jest zrobione?
Myślisz, że to restauracja?
Jedz, co ci podano.
Nie wygląda na jadalne.
Boisz się, że cię zabije?
Widzisz?
Nie proś o dokładkę.
Dobrze, dziękuję.
Ojejku.
O rety.
Co tak długo?
Przestań się obijać!
Nie widzisz tego?
Odwalam za ciebie robotę.
Jesteś taki beztroski.
Nie martwisz się o nią?
Przyszliście tu razem.
Jesteś zimnym sukinsynem.
Cholera!
Czemu mam się nią przejmować, skoro postanowiła odejść?
Nie mam z nią nic wspólnego!
Nie znam szczegółów,
ale ponoć przez nią komendantka Ji pozwoliła ci tu pracować.
Powinieneś być wdzięczny.
Jeśli dalej będziesz taki bezduszny,
to zmienisz się w potwora.
Wdzięczny, akurat.
Cholera.
Niedobrze.
Tego nie wystarczy na długo.
Dranie z plutonu nie są już tacy jak kiedyś.
Uważaj, co mówisz.
Skurwiele.
Hej, ty.
Ludzie, którzy tu pracowali,
zostali zwolnieni, bo pyskowali.
Przepraszam.
Nie możesz tego zabrać.
Ryzykowaliśmy dla tego nasze życie!
Nie mów, co możemy robić.
Dobrze.
- Znowu to samo. - Nic nie mów.
Jasne.
Ale jeśli zgłoszą to Takowi…
Do kurwy nędzy!
Niech zgłaszają! Wtedy stąd wyjdę.
Sierżancie.
Ktoś może cię usłyszeć.
Już żartują, że dezercja jest w modzie.
Kto tak mówi?
Yong-seok jest inny niż ten goguś, szeregowy Park Chan-yeong.
Sukinsyny.
Żyją tylko dzięki nam!
Niewdzięczne dupki.
Sierżant Kim szuka cię cały dzień.
Każ mu spierdalać.
Za śmierć tutaj nie dostanę medalu.
Robimy bezsensowne rzeczy, aż padniemy trupem.
Jebać to.
Trochę to potrwa.
Nie szukacie Yong-seoka?
Jak się tu dostałaś?
Dlaczego go nie ratujecie?
Jest członkiem plutonu.
Mówił, że jesteście rodziną.
Tak o was myślał.
Pozwoliłaś mu iść.
Mogłaś go powstrzymać.
Wiedziałaś, że może umrzeć.
Dlaczego go puściłaś?
Jesteś chora.
Czego potrzebowałaś?
Dlaczego do cholery…
tak zniknął bez słowa?
Potrzebowałam leków.
Mój stan jest nieuleczalny,
ale chciałam żyć dłużej.
Dlatego go puściłam.
Powstrzymywałam go.
Ale Yong-seok
nalegał, że pójdzie.
Powiedział, że je zdobędzie!
To coś złego?
Znajdźcie go.
Sprowadźcie tu Yong-seoka!
Czego chcesz?
Jego czy leku, który przyniesie?
Czy to ma znaczenie?
To twoja odpowiedź?
BAMSEOM
Hipokryta.
Nie jesteś prawdziwy.
Oczywiście, że nie.
Prawdziwy ja wtedy umarł.
W chwili, gdy udusiłeś własną rodzinę.
Jak się wtedy czułeś?
Podobało ci się to, prawda?
Wiem, że lubisz…
zabijać ludzi.
To umiesz najlepiej.
Zrób to.
Nie masz po co żyć.
Mam.
Co?
Nadal mam…
rzeczy do zrobienia!
Nie.
To PTSD.
Zespół stresu pourazowego.
To jedyne wyjaśnienie.
Mam rację?
Mogę ci pomóc.
Nie lubię gróźb.
Ale można je nazwać inaczej. Umowa.
Transakcja.
A nawet negocjacje.
Czego chcesz?
Wypuść mnie stąd.
Rozumiesz znaczenie sprawy Jun-ila?
To podważa naszą teorię na temat przemiany w potwora.
Mogła ewoluować.
Musicie działać.
Czas podjąć ryzyko.
Eksperymenty zawiodły.
Nic nie możesz zrobić.
Jest coś, o czym nie wiesz.
Nie dam ci leków, przez które nie zamienisz się w potwora.
Ale pomogę ci to zwalczyć,
żebyś się w niego nie zamienił.
Ci nadzwyczajni zarażeni.
Możesz nim być.
Jeśli pójdziesz na dno, to wszystko runie.
Mówiłeś, że chcesz chronić to miejsce.
Nie zaatakuje cię.
Szukam Yi-kyung.
Wiesz, gdzie jest, prawda?
Muszę się z nią zobaczyć.
Mama…
Ludzie…
Wszyscy są źli.
„Mama”?
Jesteś taka sama.
Napisy: Kamila Krupiński