(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
เธอโอเคไหม
มันอันตรายนะ มานี่สิ
ทำไม
จะฆ่าเหรอ
เขาใจดีขึ้นแล้วนะ
ไปตรงโน้น
เธอคืออีอึนยูเหรอ
เธอรู้จักฉันได้ยังไง
ทุกคนหายไปหมดเพราะเธอ
พวกเขาไม่ได้เลวร้ายสักหน่อย
เดี๋ยวก่อน…
อย่า
ห้ามทำนาง
กลับกันเถอะ
จ่าครับ
สัตว์ประหลาดจะกรูกันมา หลังจากได้ยินเสียง
เข้าไปเปิดโหมดฉุกเฉินซะ
ครับ
แล้วคุณป้าล่ะครับ
พาท่านไป
ที่ห้องกักตัว
รับทราบครับ
ไปกันครับ
ยงซอกหายไปพร้อมวิทยุสื่อสาร เราเลยไม่มีทางติดต่อกับสนามกีฬา
เสียงดังใช้ได้เลยด้วย
ระเบิดน่าจะปะทุแถวผนังด้านนอก
ฟังแค่เสียงก็รู้เหรอครับ
นั่นคือทางเดียวที่เสียงจะดังได้ขนาดนั้น
จ่าครับ ผมจ่าสิบตรีอีดงจุน
อือ ว่ามา
สัตว์ประหลาดกำลังเคลื่อนไหว ในรัศมีของเครื่องตรวจจับครับ
ไปทางไหน
ไปทางสนามกีฬาครับ
ซอกชาน
อีกนานแค่ไหนจะถึงสนามกีฬา
อีก 15 นาทีครับ
(สนามกีฬา สถานีจัมชิล)
กลับรถ
ไปให้ไกลจากสนามกีฬามากที่สุด
เราจะหนีไปเหรอครับ
เตรียมพร้อม
ถ้าไม่มีไฟฟ้า น้ำมันในถังจะไม่ออกมาครับ
ไม่สำคัญหรอก เราไม่ได้มาเติมน้ำมัน
จินโฮ
จ่าสิบตรีบังจินโฮครับ
นายต้องแสดงฝีมือหน่อยแล้ว
(ปั๊มน้ำมันซัมจอน)
พวกสัตว์ประหลาดล่ะ
เหมือนจะแห่กันมาแล้วนะ
เยี่ยม
ไปกัน
ออกรถ
จินโฮ เตรียมพร้อม
บังจินโฮ มัวทำอะไร
ทริกเกอร์ไม่พร้อมเหรอ
พวกสัตว์ประหลาดน่าจะรบกวนสัญญาณครับ
จอดรถ
- ถอยไหมครับ - ไม่ เปิดหลังคา
ต้องยิงอีกนานแค่ไหนเนี่ย
เราจะตายเพราะช่วยแคมป์นี่แหละ
เวลาแบบนี้ ช่วยเงียบๆ ได้ไหมครับ
จ่าสิบโทคิมนี่ชักจะเอาใหญ่ขึ้นทุกวัน
ดับเครื่องยนต์
ยกเลิกภาวะฉุกเฉิน
เราจะทำยังไงกันต่อครับ
เรื่องอะไร
เราใช้ซีโฟร์ที่ได้มาวันนี้หมดแล้วนี่ครับ
ต่อไปเราจะใช้อะไร ระเบิดใส่สัตว์ประหลาดครับ
ขอแค่สนามกีฬาปลอดภัยก็พอ
อันนั้นก็ใช่แหละ
แต่ถ้าที่แคมป์ไม่มีอะไร แล้วเราเล่นใหญ่เสียเปล่าล่ะ
ไปถึงเดี๋ยวก็รู้
เธอลำบากเพราะฉันน่าดูเลย
ไม่หรอกครับ
แล้วจุนอิลของฉันล่ะ…
ผมจะไปตามหาเขา
เดี๋ยวก็จะได้เจอกันครับ
จ่าคิมครับ นั่นมันโอจุนอิล
เมื่อกี้ผมขอโทษนะครับ
เรื่องอะไร
ผมทำไปโดยพลการครับ
ผมประมาทแม้แต่ตอนที่ปลดชนวนแล้ว
ทำแบบนั้นทำไม
นายอาจตายได้เลยนะ
ผมทำไปเพราะไม่อยาก…
เสียใจทีหลังครับ
การไม่ลงมือทำอะไรแล้วมาเสียใจทีหลัง
ความรู้สึกนั้น…
ผมเข้าใจดีเลยปล่อยไปไม่ได้ครับ
จ่าครับ
ผมถูกปลดหรือเปล่าครับ
แถวตรง
เกิดระเบิดข้างนอกได้ยังไงครับ
มีคนหนีไประหว่างทำงาน
เราพยายามจะปลดชนวนระเบิด ที่เขาเหยียบอยู่
ใครคือหน่วยคุ้มกัน ที่รับผิดชอบงานซ่อมผนังครับ
พลทหารพัคชานยอง
ผมรับผิดชอบเองครับ
พอแค่นี้เถอะ
- ไม่มีใครเจ็บก็ดีแล้ว - แล้วคนที่หนีล่ะ
ไล่ไปแล้วหรือยังครับ
พัคชานยอง
เขาแสดงอาการกลายร่าง ระหว่างช่วยเหลือ
ตอนนี้กักตัวอยู่ครับ
กักตัวเหรอ
ผมคะยั้นคะยอจ่าสิบเอกเอง…
คิมยองฮู
จ่าเคยบอกว่าจะปกป้อง ทั้งสนามกีฬาและเด็กๆ ของเรา
ผมถึงได้เชื่อจ่ามาตลอด
แต่ดูสิครับ ตอนนี้เป็นยังไง
หนึ่งปีมานี้ เด็กๆ ของเรา ตายไปเกินครึ่งแล้วนะครับ
จากนี้จ่าปกป้องที่นี่ไปเลยครับ
ส่วนผมจะปกป้องเด็กๆ ของผม
ทุกคนทำได้ดีมาก
เข้าข้างในเถอะ
จ่าครับ
จ่าสิบตรีชเวยงซอกยังไม่มาเหรอครับ
หมายความว่าไง
เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยน่ะครับ
เขาน่าจะกลับมาช้าหน่อย
และเราก็เจอผู้หลบหนีการเช็กชื่อ ที่ทางเข้าครับ
(แอลกอฮอล์ล้างแผล)
ไม่มีใครอยู่ครับ กลับไป
เดือดอะไรอยู่ครับ
บุกเข้ามามั่วๆ เดี๋ยวจะโดนลูกปืนนะครับ
ไม่เป็นไร
ยังไงผมก็ได้ขึ้นสวรรค์อยู่ดี
หรือถึงจะตกนรก ก็คงไม่ต่างจากที่นี่เท่าไร
อะไรเนี่ย ดื่มเหล้าเหรอครับ
อือ มีก็แล้วกัน
มีก็ดีเลยนะ
ผมมีกับแกล้มแจ่มๆ อยู่
อะไรล่ะ
เรื่องเล่าสนุกๆ น่ะ
ฉันไม่สนสายนั้นหรอก
ฉันมันสายวิทย์ฯ
เห็นว่าเป็นปฏิบัติการกวาดล้างแหละครับ
ตอนที่ขีปนาวุธระเบิดสนามกีฬาหลักไง
ได้ยินว่านั่นไม่ใช่ความผิดพลาด
แต่เป็นแผนการของพวกเบื้องบน
พอการกลายร่างเกินควบคุม
พวกเขาเลยจะฆ่าเราทิ้งให้หมด
ผมได้ยินมาว่างั้น
มาพูดตอนนี้มันจะได้อะไรล่ะ
แหม ก็ดอกเตอร์มีเอี่ยวนี่ครับ
ผมไม่ได้เปิดประเด็นให้เครียดนะครับ
ก็บอกแล้วไง ว่าเป็นเรื่องสนุกๆ
ไม่เห็นจะสนุก
คนไม่ได้ตายกันหมดนี่
พวกเขาตั้งใจจะกวาดล้างให้หมดจด แต่ดันล้มเหลว
เพราะงั้นพวกนายถึงยังอยู่ที่นี่ไง
และต้องขอบคุณที่ทำให้ดอกเตอร์ ยังอยู่ดีด้วยนะครับ จริงไหม
ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อใช้ชีวิตหรอก
ฉันเล่าเรื่องสนุกๆ ของจริงให้ฟังเอาไหม
เล่ามาสิครับ
ผมจะตั้งใจฟังเอง
จะรับมือไหวไหมไม่รู้นะ
อะไรเนี่ย
ทำไมมีลับลมคมในจังครับ
มีเวลาเหลืออีกตั้งเยอะนี่ ใช้มันสมองดูแล้วกัน
ปัดโธ่
พี่ดอกเตอร์
ผมไม่ขออะไรแค่ลมปากหรอก
นี่ชนะพนันมาก่อนหน้านี้
ออกไป
นี่เวลานอน
ขอให้ร่ำให้รวยนะครับ
นี่ก็ลื่นไปหมดเลย
เดี๋ยวก็ล้มหัวแตกหรอก
แม่
ผมต้องไปหาแม่
เด็กนั่นบอกมา เด็กนั่น…
บอกแบบนั้น
ผมต้องไปหาแม่
ไหนขอดูซิ
เถ้าแก่ มัวทำอะไรล่ะ
ดูลาดเลาสิ
อย่าแอบฉกเงินล่ะ
ทำอะไรของเธอ
ซ้อมไว้
ปัง
ไม่ช่วยแกล้งเจ็บหน่อยเหรอ
ทำไมเล่า
คนอะไรไร้อารมณ์ขันชะมัด
เลิศเว่อร์
ขนม
แฮม บ้าไปแล้ว
ไส้กรอก
ไปกันเถอะ ถึงแล้วค่อยกิน
ขอคำเดียว
เอาไอ้นี่ไปด้วยสิ
หมดแล้วนะ
เขายังไม่ได้สติอีกเหรอ
ครับ
เช็กตาดูซิ
รูม่านตาขยายไหม
ไม่ครับ
ดูซิว่าเขามีบาดแผลหรือเปล่า
ดูให้ทั่ว อย่าเว้นแม้แต่ที่ลับตา
ถ้ามีแผลเปิดก็ให้ยาปฏิชีวนะเขาไป
นี่อะไรกัน
มีแผลจุดหนึ่งบนแขนเขา แต่ดูแปลกๆ ครับ
เฮ้อ ให้ตายเถอะ
อะไรกัน
หน้าพลทหารพัคดูวิกฤตกว่าอีกนะ
ผมไม่เป็นไรครับ
อะไรล่ะเนี่ย
ไม่ใช่รอยไหม้หรือรอยช้ำ
เขามีโรคประจำตัวไหม
อันนั้นผมก็ไม่ทราบครับ
หมอนี่ไม่มีครอบครัวเหรอ
คือว่า…
ผู้ติดเชื้อที่กักตัวอยู่คือแม่หมอนี่สินะ
ไปคุยกันที่อื่นเถอะครับ
เพื่ออะไร เดี๋ยวเขาก็รู้อยู่ดี
แต่มันก็…
เขาคงไม่ถึงตายหรอก ไม่ต้องห่วง
- แม่ - ผมจะเก็บเขาไว้ที่นี่ก่อน
เผื่อๆ ไว้
มัวทำอะไรล่ะ ไปทำงานสิครับ
จ้องแล้วเขาจะหายเร็วขึ้นไหม
ดอกเตอร์ครับ
สัตว์ประหลาด เลือกคนที่จะโจมตีหรือเปล่าครับ
ถ้าระดับเขียวก็ใช่อยู่หรอก
แต่ไม่ใช่เพราะแยกมนุษย์ออก
แค่ดูเป็นแบบนั้นเพราะไม่ก้าวร้าวเฉยๆ
แล้วถ้ามันโจมตี
พุ่งเป้าแค่คนเดียวจากสองคนล่ะครับ
ไปเห็นอะไรมา
หรือว่าแค่ถามเพราะสงสัย
- แล้วคำตอบจะเปลี่ยนไปเหรอครับ - การกลายร่าง…
คือโรคทางจิตเวช
ถ้าจะพูดให้ถูก มันไม่ได้เหมือนกัน
แต่ถ้ามองในภาพรวม มันก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
พวกมันฝักใฝ่อยู่กับความปรารถนา
จนสร้างโลกของตัวเองขึ้นมา ขังตัวเองอยู่ในนั้น
ผมมองว่ามันคือโรคทางจิตเวชชนิดพิเศษ
ที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ
แล้ว…
คิดว่าไอ้พวกตามืดบอดนี่ จะยังหลงเหลือความรัก มิตรภาพอยู่เหรอ
ก็คงงั้นครับ
ไม่ว่าพลทหารพัคจะเห็นอะไรมา
ก็คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
ครับ งั้นผมฝากเขาด้วยนะครับ
พลทหารพัค
ถ้าคราวหน้าได้เห็นอีก บอกผมด้วยนะ
สัตว์ประหลาดที่พลทหารพัคเห็นน่ะ
ต้องบอกว่ามันพยายามปกป้องคนไหมนะ
ไงก็เถอะ ไอ้สัตว์ประหลาดพิเศษตัวนั้น ที่เลือกคนที่จะโจมตีน่ะ
จะดีมากเลยถ้าจับมาให้ผม
ใครจะรู้ล่ะ
มันอาจจะช่วยเรา ไขปริศนาการกลายร่างก็ได้
ฉันคงตาฝาดไปเอง
สัตว์ประหลาดปกป้องคนเนี่ยนะ
พูดมาสิว่าขอโทษ
พูดมาเลยนะว่านายขอโทษ
อะไรเล่า
ฉันบอกให้นายกลับมาไง
ฉันห้ามไม่ให้นายไปเพราะมันอันตราย
ฉันบอกแล้วไงว่าให้กลับมา
แล้วนี่หน้าไปโดนอะไรมาอีก
ใครกัน ใครมันทำนาย
สัตว์ประหลาดเหรอ
ไม่มีอะไรมากหรอก
เห็นนี่ไหม
ฉันย้อมสีผมเลยเวลาเพราะมัวแต่ห่วงนาย
จนผมฉันเหมือนขนหมาไปแล้ว
แล้วถ้าเกิดว่า
นายเป็นอะไรไป แล้วฉันจะอยู่ยังไง
หือ
ถึงฉันจะเป็นอะไรไป เธอก็อยู่ของเธอได้นี่
ช่างเถอะ ช่างมัน
ไว้เราค่อยเจอกันใหม่ ตอนที่สีผมฉันสวยแล้วละกัน
อย่าลืมทายาด้วยนะ
มีอะไรครับ
(ห้องไฟฟ้า)
ผู้แสดงอาการ
ไล่เธอออกไปเลยค่ะ
ทำไมรีบร้อนนักล่ะครับ
คุณน่าจะมีอีกหลายเรื่องที่ด่วนกว่านั้นนะ
ผู้แสดงอาการโผล่มาในรอบหนึ่งเดือน
เป็นคนเดียวจากหลายร้อยคนในนี้
คุณคิดว่าจะไม่เป็นไรเหรอคะ
คนอื่นไม่คิดแบบนั้นนะ
พวกเขานึกภาพกรณีเลวร้ายที่สุดกัน
การกลายร่างไม่ติดต่อกันงั้นเหรอ
ผิดแล้วค่ะ การกลายร่าง
ติดต่อกันผ่านความกลัวและความกังวล
ฉะนั้น กำจัดต้นตอซะ
นั่นคือหน้าที่ของพวกคุณนี่
ต้นตอนั่น
ใครๆ ก็เป็นกันได้นี่ครับ
ไม่ว่าหัวหน้าหรือผม
คุณอยากจะสื่ออะไรกันแน่คะ
"กรณีเลวร้ายที่สุด" ที่คนนึกภาพถึง
คือการปรากฏตัวของสัตว์ประหลาด
หรือการไม่รู้ว่าตัวเอง จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดตอนไหนล่ะ
ตั้งแต่เรามาคุ้มกันที่นี่
ก็ไม่เคยมีสัตว์ประหลาด โผล่มาฆ่าใครในนี้นะครับ
หลายคนอาสาจากไปเอง
ไม่ใช่ว่าผมเห็นอกเห็นใจผู้แสดงอาการหรอก
ผมให้ความหวังกับผู้รอดชีวิตต่างหากครับ
ความหวังเล็กๆ
ที่พวกเขาจะเลือกทางเดินได้ แม้กลายเป็นสัตว์ประหลาด
ของพรรค์นั้นมันมีประโยชน์อะไร ในโลกแบบนี้ล่ะคะ
เราต้องมีลมหายใจต่อไปนี่ครับ
หัวหน้าเองก็คงมีอยู่ในใจสักอย่างนะ
ความหวังบางอย่างที่ไม่มีใครรู้
สถานการณ์แย่ลงเมื่อไหร่
จ่าต้องรับผิดชอบนะคะ
ได้สิครับ
มานั่งสิ
ที่นี่มีแต่แมลงวันบิน ทำไงดีเนี่ย
ความผิดฉันเหรอ
คนสวยสุดในนี้ยังทำหน้าซังกะตายเลย ธุรกิจฉันจะไปได้สวยไหมล่ะ
ปกติก็ขายไม่ออกอยู่แล้วนี่
ถือโอกาสนี้เปลี่ยนอาชีพซะดีไหมนะ
หรือต้องเปลี่ยนคนเชียร์ลูกค้า
หาเงินจ่ายค่ายาบ้างเถอะ
อย่าอวดดีเลย
ยานี่รักษาฉันไม่ได้
เธอหายาอื่นแถวนี้ไม่ได้หรอก
อย่างน้อยก็หมั่นฉีดยาปฏิชีวนะนี่เป็นประจำซะ
ฉันไม่อยากจ้างคนใหม่
บาทหลวงครับ
วันนี้มีชุมนุมเปิดใจใช่ไหมครับ
- ครับ - อ้อ
ได้ยินว่าถ้าพูดเปิดอกที่นี่ ถึงมีอาการ ก็รักษาได้นี่
- ครับ - แม่หนูคนนี้แนะนำมา
มาตรงเวลาเลยนะครับ
เฮ้ย พี่ บ้าไปแล้วเหรอ
ปล่อยนะ บ้าจริง
ฉันอุตส่าห์เก็บไว้ กะจะเอาไว้ใส่ตอนไปสารภาพรัก
ให้ตายสิ
ชีวิตคงน่าอยู่ขึ้นแล้วสิท่า
- มีการวาดรูปด้วย - เอามานะ
- นั่นมันบาทหลวงไม่ใช่เหรอ - ไม่ใช่
จะไม่ใช่ได้ไง
ผมยาวๆ ชุดสีดำ แล้วก็มีสีขาวๆ แค่ตรงนี้
บาทหลวงชัดๆ เลยนะ
หรือว่า
พี่ชอบเขาเหรอ
อะไร
นี่ จะไปไหน
ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณนะคะ
ถ้าไม่ได้อยู่ที่นี่
ฉันคงหนีไม่พ้นตายไปด้วยความกลัวแน่ๆ
ฉันได้มีพื้นเอนหลังนอน
มีหลังคาบังฝน
แถมมีเจ้าหนูอยู่ข้างๆ แบบนี้
ฉันไม่กล้าหวังอะไรไปกว่านี้แล้วค่ะ
ช่างขอบคุณไปเรื่อยซะเหลือเกิน
คุณพี่ครับ
เอามา
อือ
ไหนว่าต้องพูดตรงๆ ไง
แบบนี้เรียกว่าพูดตรงๆ เหรอ พูดเว่อร์ชัดๆ
ขืนเอาแต่เก็บกดและพูดแต่เรื่องดีๆ
เดี๋ยวก็เป็นอย่างแม่จุนอิลหรอก
งั้นคุณก็สารภาพมาก่อนเลยสิครับ
เก็บกดไว้ เดี๋ยวจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดนะ
ระบายมาสิครับ
คนที่มาร่วมชุมนุมที่นี่เป็นยังไงบ้างล่ะครับ
ก็ไม่กลายเป็นสัตว์ประหลาดนี่
ทีนี้เข้าใจแล้วนะครับ
ผมครับ ผมขอพูด
เรื่องนี้ผมไม่เคยบอกใครเลยนะ
ช่วงนี้ผมรู้สึกดีมากครับ
ตื่นมาก็คิดแต่เรื่องกิน
หลังจากนั้นก็นอนหลับไป
ไม่มีใครดีกว่าหรือแย่กว่าใคร
ขอจบชุมนุมเปิดใจวันนี้ไว้แค่นี้นะครับ
ฉันขอสารภาพด้วยสิ ฉันว่าฉันชอบบาทหลวง
ไม่สิ
ฉันชอบบาทหลวง
ไม่ใช่ไปบอกเขาทื่อๆ แบบนั้นสิ
หวังว่าทั้งคู่จะเข้ากันได้นะครับ
บ้าบอของแท้เลย ให้ตาย
ไม่ออกมาล่ะครับ
รอฟังอะไรอยู่ล่ะ
- ไม่แฟร์กับบาทหลวงเลย - ไปกันเถอะ
บาทหลวง
ฉันรบกวนอะไรอย่างได้ไหมคะ
ครับ ว่ามาสิครับ
เรื่องแม่จุนอิลน่ะค่ะ
ช่วยไปหาแกหน่อยได้ไหมคะ
บาทหลวงออกไปได้ถ้าได้รับอนุญาตนี่คะ
ต้องมีค่าใช้จ่ายนะครับ
อ๋อ
ผมทำให้ฟรีก็ได้ครับ
เข้ามาสิ
ผมจะไปตามหาจ่าสิบตรีชเวยงซอก ทันทีที่ฟ้าสางนะครับ
คิดว่ายงซอกจะต้องการแบบนั้นเหรอ
นายรู้สึกยังไงล่ะ ที่มาเป็นทหารที่นี่
จะบอกว่ายงซอกเลือกจากไปเองเหรอครับ
ยืนยันไม่ได้หรอกว่าไม่ใช่
แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนครับ
ผมจะไปตามหายงซอก
- ไม่อนุญาต - จ่าครับ
จะให้ทุกคนเสี่ยงอันตราย เพื่อยงซอกคนเดียวไม่ได้
จ่าสร้างเรื่องวุ่นวาย เพราะผู้แสดงอาการแค่คนเดียว
แล้วตอนนี้ยังพูด เหมือนจะทิ้งลูกน้องอีกนะครับ
ไม่ใช่
ฉันพยายามจะปกป้องพวกนาย
ผมไม่เชื่อคำพูดพวกนั้นแล้ว
สำหรับจ่า หน่วยคุ้มกันคืออะไรเหรอครับ
พวกเขาเสี่ยงชีวิตตัวเอง ออกไปข้างนอกนะครับ
เกียรติยศและศักดิ์ศรี ของหน่วยคุ้มกันน่ะเหรอ
เวลาเราตายไป มันจะมีประโยชน์อะไรกันครับ
ฉันถึงห้ามไม่ให้นายไปไง
จะไปตามหายงซอกงั้นเหรอ
ทุกคนเห็นชอบหรือเปล่าล่ะ
ฉันถามว่าหน่วยคุ้มกันทุกคน เห็นชอบหรือเปล่า
นายเสียเพื่อนไป
เพราะความบุ่มบ่ามกี่คนแล้วล่ะ
จ่าสิบโทคิมยองฮู
ฉันหวังว่านาย
จะแตกต่างจากฉันนะ
จ่าขี้ขลาดขึ้นเยอะเลยนะครับ
ไอ้นี่มันกินได้แน่เหรอ
ก็ไม่ต้องกินครับ
หาได้ดีสุดแค่นี้แหละ
ไปเสี่ยงตายมาแท้ๆ
ไอ้เราก็มาสมัครทหาร เพราะได้ยินว่ากองทัพให้กินดี
ดูซิ สภาพ
นี่ จินโฮ
ยังไม่มีสัญญาณเหรอ
ครับ ไม่มีสัญญาณครับ
หรือจับสัญญาณไม่ได้เพราะอยู่ใต้ดิน
ฉันถือไปข้างบนดีไหม
ผมติดเครื่องทวนสัญญาณไว้ อยู่ในนี้ก็จับสัญญาณได้ครับ
อร่อยไหม
ยังกินข้าวลงอีกเหรอ
ก็ผมบอกว่ายงซอกหนีทัพไปไงครับ
อย่าพูดซี้ซั้ว
นาวิกโยธินก็มีศักดิ์ศรีนะ
ผมไม่ได้บอกว่านาวิกโยธินไม่มีศักดิ์ศรีนี่ครับ
จ่าเอาแต่แกล้งเขาตลอด
เห็นสีหน้ายงซอกทุกวันนี้ไหมล่ะครับ
หน้าเขาเต็มไปด้วยความกังวล
หน้าเหมือนคนจะหนีทหารชัดๆ
จะยังไงก็เถอะ ยงซอก…
ไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกครับ
เขารู้ดีกว่าใครว่าข้างนอกมันอันตราย
ยงซอกมันอาจจะกลายร่างหรือเปล่าครับ
คงขายหน้าที่ดูน่าเกลียด…
ไอ้เวรนี่
มีปากก็สักแต่จะพูดจริงๆ
นี่ถีบผมเหรอครับ
แกต่อสู้เก่งเหรอ
- มาสู้กันแบบไม่มียศไหมล่ะครับ ฮะ - หยุดเถอะครับ
แกไม่ต้องยุ่ง ไอ้เวร
พอได้แล้ว
อย่าให้บานปลายไปกว่านี้
(ยาปฏิชีวนะ เซฟาโลสปอริน)
แกขโมยลูกเบสบอลของน้องฉันไปใช่ไหม
ที่นี่ก็มีอยู่เกลื่อน ฉันจะขโมยของน้องนายทำไม
ลูกเบสบอลขาดๆ นั่น
น้องชายฉันอยากได้
เอามาสิ
นี่มันของฉัน
ไม่มีอะไรในนี้ที่เป็นของแก
- ใครบอก - พ่อฉัน
นี่
ได้ยินว่าพี่สาวแกเป็นนังสารเลวนี่
งั้นแกก็เป็นไอ้สารเลวด้วยสิ
เพราะงั้นแกไม่มีสิทธิ์ครอบครองอะไรทั้งนั้น
สัตว์ประหลาดนี่นา สัตว์ประหลาดหัวขโมย
นี่ อย่านะ
บอกว่าอย่าไง
อย่าสิ
- ออกมา - ปล่อย
ออกมา
พวกนายไปซะ
ไปเร็วๆ สิ
แก ฝากไว้ก่อนเถอะ
ปล่อย
ทำอะไรของเธอ
เธอเป็นนักเลงหรือไง
งั้นจะให้ผมยอมโดนกดหัวเหมือนพี่เหรอ
- คิมยองซู - เขาว่าคนที่โดนต่อย
หรือถูกขโมยอะไรไป คือคนไม่ดี
โลกมันเป็นแบบนั้นไปแล้ว
พี่ฆ่ามันอีกซะสิ
อย่าถูกกระทำฝ่ายเดียว
- คิมยองซู - ผมก็จะทำแบบนั้นด้วย
ถ้าเธอทำให้ใครเจ็บปวด…
มันจะย้อนเข้าตัวเธอเองนะ
เหรอ จริงเหรอ
- จริง - งั้นทำไมผมถึงเจ็บปวดล่ะ
ผมเชื่อฟังพ่อและเป็นเด็กดีมาตลอด
ผมไม่ทำอะไรที่ถูกห้าม แล้วทำไมทุกคนรอบตัวผมถึงตายล่ะ
ทำไมมีแค่ผมที่ยังอยู่ล่ะ
ผมจะไม่เชื่อฟังคำพูดผู้ใหญ่แล้ว
พี่ก็ใช้ชีวิตตามที่พี่ต้องการเถอะ
ผมก็จะทำแบบนั้นด้วย
อะไรวะเนี่ย
โอจุนอิล
นาย…
หายไปไหนแล้ว
ไม่ใช่แน่นะครับ
หูตันหรือไง
ก็บอกว่าไม่ใช่ไง
บ้าหรือไงวะ
สถานการณ์มันชวนให้คิดนี่
แทนที่จะปากแตก ดันเลือดกำเดาไหล
ให้ตายสิวะ
ทำอะไรของเธอเนี่ย
พอใจหรือยังครับ
ดูสิ ดู
ทีนี้สะใจหรือยังล่ะ
ไม่เห็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นเลย
ตัวกระติ๊ดเดียวจะโหดไปไหน
แม่
แม่ ผมมาแล้วนะ
ผมออกไปข้างนอกมา…
แม่ แม่อยู่ไหน…
ยองซู
แม่ฉันอยู่ไหนเหรอ
แม่พี่เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว
ฮะ
ก็มีเลือดกำเดาไหล กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว
งั้นแม่ฉันก็ไม่ตายเหรอ
ไม่ ตายสิ
คนอื่นจะฆ่าแม่พี่
บาทหลวง มาทำอะไรถึงที่นี่คะ
ผมกะจะมาทำหน้าที่บ้างน่ะครับ
มีอะไรจะสารภาพบาปก็ว่ามาเลยครับ
บาทหลวงอุตส่าห์มาหาแบบนี้
ฉันว่าฉันคงกำลังจะตายแล้วจริงๆ
พูดให้ถูกก็ไม่ใช่กำลังจะตายหรอก
ตอนนี้ตายยากกว่าเดิมแล้วนี่ครับ
คนต่างหากที่ตายง่ายสุด
ก็จริงค่ะ
ฉันไม่มีเรื่องจะสารภาพบาปหรอก
แค่อยากถามอะไรสักหน่อย
ผมให้คำตอบไม่ได้หรอกครับ ขอรับฟังไว้แล้วกัน
ฉันทำบาปอะไรไว้นักหนาเหรอคะ
มีใครไม่ก่อกรรมทำบาปบ้างล่ะ
คุณป้าแค่ดวงซวยเฉยๆ
ทำไมถึงโหดร้ายจนวินาทีสุดท้ายแบบนี้
ฉันไม่ได้อยากได้อะไรมากมายสักหน่อย
ทำไมถึงต้องบีบให้ฉันจนมุมขนาดนี้คะ
ไว้ถามตอนเจอเขาสิครับ
ว่าทำไมถึงอยู่เฉยจนทุกอย่างลงเอยแบบนี้
ผมก็อยากรู้เหมือนกัน
ฉันถามสัตว์ประหลาดแล้วด้วยซ้ำค่ะ
"สัตว์ประหลาด
อย่างน้อยแกก็ช่วยตอบฉันมาหน่อยเถอะ"
แล้วมันว่าไงครับ
ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย
สัตว์ประหลาดมันไม่พูด
คนอื่นเขาบอกว่าสัตว์ประหลาดคุยด้วย
แต่ทำไมฉันไม่ได้ยินอะไรเลยล่ะคะ
ทั้งสัตว์ประหลาดและพระเจ้า ทรมานฉันเหมือนกันไม่มีผิด
สิ่งที่ทรมานคนเราไม่จบสิ้น
ไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรือพระเจ้าหรอก
คนที่อยู่ใกล้ตัวเราที่สุดต่างหากครับ
คนพวกนั้นก็เหมือนกับพระเจ้า และสัตว์ประหลาดของเรา
สำหรับคุณป้า ลูกชายเป็นแบบนั้นนี่ครับ
เป็นทั้งพระเจ้า
และสัตว์ประหลาด
แต่ยังไงก็เถอะ…
ฉันก็ยังอยากอยู่กับเขาค่ะ
แม่…
ผมอยากไปหาแม่ครับ
เมื่อเช้านายโดนจับได้ ตอนออกไปข้างนอกใช่ไหม
ไม่เห็นหรือไงว่าฉันต้องมาเฝ้ายาม อดหลับอดนอนเพราะนายเนี่ย
ฉันเตือนแล้วนะ ไสหัวไปซะ
ให้ผมไปเจอแม่เถอะครับ
ผมจะออกไป
- เฮ้ย - ทำไมเปิดไม่ออกล่ะ
เฮ้ย
- ไอ้นี่… - ปัดโธ่ ทำอะไรครับ
ทำอะไรเนี่ย
- คือว่า… - ผมจะไป
ผมเกลียดอะไรแบบนี้ชะมัด
หมายถึงอะไรครับ
เอะอะก็ง้างมือแบบนี้ไง
วิธีการที่ขาดสติของคุณน่ะ
เขาเป็นคนไข้ของผมนะ
ไม่รู้เหรอครับ
ผมจะไปรู้เหรอครับ
ไม่รู้ถือว่าไม่ผิด คราวนี้ผมจะยอมปล่อยไป
แต่คราวหลัง ทำตัวดีๆ กับเขาด้วยนะครับ
ชีวิตเขาอาจจะมีค่ากว่าคุณก็ได้
ปล่อยสิ ปล่อย
ปล่อยเลย
- ผมจะไปข้างนอก - มานี่ๆ เป็นอะไรไหม
- มาเร็วๆ ไปกันเถอะ - แม่…
- แม่ไม่อยู่ตรงนั้นหรอก มานี่ - แม่อยู่ไหน
ไปทางนี้กัน
รู้สึกโอเคไหม
ไม่ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ บ้างเหรอ
ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น นายไปเจอใครมา
ไปพลาดจับอะไรมา หรือว่าโดนอะไรกัดไหม
แบบนี้ไม่ใช่ติดเชื้อหรอก
- เกิดอะไรขึ้นข้างนอกเหรอ - แม่
แม่เป็นสัตว์ประหลาดเหรอ
หือ
ผมต้องไปหาแม่
- เฮ้ย ตั้งสติก่อน - ผมต้องไปหาแม่
- อะไรนะ แม่เหรอ - แม่อยู่ไหน
แม่เหรอ อ๋อ นายอยากไปหาแม่สินะ
เดี๋ยวฉันพาไปหาแม่เอง
จริงเหรอครับ
แต่เรามีเรื่องต้องคุยกันก่อน
อะไรครับ
นายได้นี่มาได้ยังไง
จำไม่ได้เหรอ
เด็ก
อะไรนะ
ที่ดอกไม้…
กับต้นไม้
มีเด็กอยู่
เป็นเด็กผู้หญิง
เธอผลัก…
พูดชัดๆ อีกทีซิ
- เด็กกับดอกไม้เหรอ - ไม่รู้
ผมต้องไปหาแม่
นึกให้ออก
นึกมา
ตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ
หัวหน้าจี
โลกเรานี่ตลกดีนะ
ฉันหลุดพ้นจากความเจ็บป่วย ก็ตอนที่เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว
ดูนี่สิ
ฟันฉันกลับมาแล้ว
เรื่องที่ฉันบอกก่อนหน้านี้
ตัดสินใจได้หรือยังคะ
อือ
ฉันจะจากไปพรุ่งนี้
คิดถูกแล้วค่ะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะช่วย ตอนคุณไปเองค่ะ
หือ
ยังไงเหรอ
จะพาจุนอิลมาเจอฉันไหม
ได้สิคะ
(จำนวนผู้รอดชีวิตบี 2 ทั้งหมด: 432 คน เสียชีวิต: 31 คน รอดชีวิต: 401 คน)
(ผู้รอดชีวิต บี 2)
(หน่วยคุ้มกัน ทั้งหมด: 60 คน เสียชีวิต: 32 คน รอดชีวิต: 28 คน)
(ชเวยงซอก จ่าสิบตรี)
ยังไม่นอนเหรอครับ
นอนไม่หลับน่ะ
ทำไม มีอะไรเหรอ
เรื่องยงซอกน่ะครับ
เขามีสาวอยู่ในนี้
แต่ว่าเธอค่อนข้างป่วย
ยงซอกบอกว่าเขาจะช่วยชีวิตเธอให้ได้
เขาเคยบอกแบบนั้นครับ
อาจจะเป็นโรงพยาบาล หรือร้านขายยา
เขาน่าจะไปที่แบบนั้นครับ
เธอคือใคร
เธอมีสิทธิ์อะไรมาแส่
คิดในมุมของฉันบ้างสิ
ฉันยิ่งถูกเข้าใจผิดบ่อยๆ
ถ้าอยู่ๆ เธอตายไป คนก็จะรุมว่าฉันอีกน่ะสิ
ห้ามฉันไปก็เท่านั้นแหละ
งั้นก็อย่ามากวนใจฉัน จะตายก็ไปตายในที่ที่ฉันไม่เห็นซะ
กินแล้วค่อยตาย ตอนเป็นผีจะได้สวย
(ขอให้ไปสู่สุคติ)
โดซังจิน
ใครเกี่ยวพันกับเธอ เป็นอันตายหมดเลยสินะ
รู้แล้วก็อย่าส่งคนมาสะกดรอยฉันสิคะ
ฉันก็ใกล้จะตายด้วยไหม
เหมือนเธอจะรู้นะ
ฉันอาจจะกลับมาไม่ได้สักพัก
ไหนว่าจะชดใช้ที่ฆ่าสามีฉันไง
ฉันไม่เคยพูดสักครั้งนะว่าฆ่าเขา
เอาจริงๆ มันก็ไม่สำคัญแล้ว
ฉันเคยอยากฆ่าเธอนะ
แต่ฉันจะตัดสินใจได้
ว่าจะแก้แค้นหรือให้อภัยเธอดี
ก็ต่อเมื่อเธอยืนยันว่าไม่ได้ทำ หรืออ้อนวอนว่าผิดไปแล้ว
แต่เธอไม่ทำสักอย่าง
แล้วตอนนี้ตัดสินใจได้หรือยังคะ
อือ
ฉันจะรอ
วินาที…
ที่เธอกลายเป็นสัตว์ประหลาด
ครั้นจะให้อภัย ฉันก็อยากฆ่าเธอทิ้งซะ
ครั้นจะฆ่าเธอ
ฉันก็กลัวว่าตัวเอง จะกลายเป็นฆาตกรเหมือนเธอ
ฉันจะฆ่าเธอในคราบสัตว์ประหลาด
ด้วยน้ำมือฉันเอง
เพราะงั้นอย่าออกไปตายข้างนอก
ไม่งั้นฉันคงสิ้นหวังแย่
มาลาดตระเวนแน่เลย
เหนื่อยหน่อยนะครับ
ก่อนหน้านี้ทำไมเจ้าจุนอิล เป็นแบบนั้นล่ะครับ
เขาโอเคไหม
ไม่มีอะไรมากหรอกครับ
อ๋อ โล่งอกไป
เมื่อเช้า
ผมเห็นเขาตามอีอึนยูไปครับ
มีโดซังจินกับอันดงกีด้วย
รวมเป็นสามคน
จริงเหรอครับ
เดิมพันด้วยนี่เลย ว่าจริง
แต่ผมไม่เห็นอีกสองคนนั้นแฮะ
วันนี้แค่นี้พอนะ
แบบกระป๋องคนอื่นได้ไปแล้ว
จะออกไปอีกเหรอ
อะไร นายย่องตามฉันเหรอ
คงชอบอะไรเสี่ยงๆ สิท่า
พูดกับตัวเองอยู่เหรอ
ไปโดนใครซ้อมมาอีกแล้วนี่
อายไหมที่พูดออกมา ทั้งที่หน้านายก็สะบักสะบอม
เอาตัวเองให้รอดเหอะ
หยุดทำอะไรคนเดียวซะ
ที่นี่อาจจะเสี่ยงอันตรายไปด้วย ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว
รู้อะไรไหม
น้องๆ พวกนี้ก็เสี่ยงชีวิต เพื่อมากินไอ้นี่กันทั้งนั้น
เราต้องเสี่ยงชีวิต เพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการมา
ขนาดแมวมันยังรู้เลย
สายสีแดงนั่น ฉันเคยเห็นนะ
ไม่ต้องสงสัยและไม่ต้องตามฉันมาอีก
เดี๋ยวนายก็ตายจริงหรอก
เพราะงั้นเธอก็เลย
ฆ่าโดซังจินกับอันดงกีเหรอ
อยากรู้ว่าพวกนั้นตายยังไงเหรอ
คราวนี้ก็เป็นฝีมือคนนั้นใช่ไหม
คนที่เธอตามหา
ไม่สิ หรือว่าสัตว์ประหลาดนะ
ในวันที่เกิดเหตุการณ์นั้น
สามีของหัวหน้าจีตาย ในขณะที่เธอยังมีชีวิตอยู่
สัตว์ประหลาดเลือกมนุษย์ที่จะทำร้ายงั้นเหรอ
มันเป็นไปไม่ได้เลย
แล้วอีกอย่าง…
ริบบิ้นสีแดงนั่นที่อยู่กับเธอ…
นายจะพูดอะไรของนาย
สัตว์ประหลาดนั่นปกป้องเธอใช่ไหม
และเธอก็ตามหามันอยู่
ถูกไหม
เธอ เด็กเมื่อตอนนั้น…
ได้เจอพี่เขาหรือยัง
เธอเป็นใครกันแน่
รู้จักฉันได้ยังไง
พี่ที่ว่านั่นบอกมาเหรอ
คนนั้น…
ตอนนี้เขาอยู่ไหน
อยากรู้เหรอ
งั้นไปกับฉันไหมล่ะ
ข้อมูลหมายเลข 23
เลือดที่เก็บมาจากโอจุนอิล
คล้ายกับเลือดของสัตว์ประหลาดมาก
แต่จนปัจจุบันนี้ เขายังไม่แสดงอาการใดๆ ทั้งสิ้น
แม้จะมีความเป็นไปได้ ที่จะพัฒนาไปสู่การกลายร่าง
แต่ไม่มีอาการ
เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่โอจุนอิลอยู่ข้างนอก
ฉันต้องหาคำตอบให้ได้ ว่าระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ณ ตอนนี้
ฉันตั้งใจว่าจะป้อนสิ่งกระตุ้น ที่อาจเป็นผลต่อการกลายร่าง
ให้กับหนูทดลอง
โอจุนอิล
ไปหาแม่กัน
ถอยไป
เธอไม่ได้มาคนเดียว
ฉันจะไม่ยิงค่ะ
ฉันแค่จะพาเด็กคนนั้นไป
ยังมีชีวิตอยู่นี่
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์