NA PODSTAWIE SWEET HOME KIMA CARNBY’EGO I HWANG YOUNG-CHANA
SWEET HOME
Nic ci nie jest?
Chodź. To niebezpieczne.
Co?
Zabijesz go?
Nareszcie jest miły.
Zaczekaj tam.
Jesteś Lee Eun-yu?
Skąd znasz moje imię?
Zginęły przez ciebie.
Nie są groźne.
Czekaj…
Przestań.
Ją zostaw.
Wracajmy.
Sierżancie.
Hałas zwabi potwory.
Wejdź do środka i ogłoś alarm.
Dobrze.
A ona?
Odprowadź ją.
Do izolatki.
Dobrze.
Chodźmy.
Yong-seok wziął radio. Nie mamy łączności ze stadionem.
Wybuch był głośny.
Przy ścianie pewnie wybuchła mina.
Wiesz to po dźwięku?
Tylko ona mogła narobić tyle hałasu.
Tu sierżant Lee Dong-jun.
Mów.
W zasięgu skanera poruszają się potwory.
Dokąd idą?
W stronę stadionu.
Seok-chan.
Jak daleko do stadionu?
Jakieś 15 minut.
KOMPLEKS SPORTOWY, STADION JAMSIL
Zawróć.
Jedź jak najdalej od stadionu.
Uciekamy?
Przygotujcie się.
Bez prądu nie zatankujesz.
Nie po to przyjechaliśmy.
Jin-ho.
Tak?
Wykorzystasz swoje umiejętności.
STACJA PALIW SAMJEON
Gdzie potwory?
Już się zbierają.
Świetnie.
Do roboty!
Jedziemy.
Szykuj się.
Na co czekasz?
Spust nie jest gotowy?
Potwory zakłócają sygnał.
Zatrzymaj się.
- Wycofujemy się? - Otwórz dach.
Jak długo musimy to robić?
Zginiemy, ratując obóz.
Zamknij się i strzelaj.
Kim jest coraz bardziej nieostrożny.
Wyłącz silnik.
Odwołaj alarm.
Co teraz?
To znaczy?
Zużyliśmy materiały wybuchowe.
Jak teraz wysadzimy potwory?
Ważne, że stadion jest bezpieczny.
No tak.
A jeśli azyl jest cały, a my je zużyliśmy?
Zobaczymy, jak wrócimy.
Przepraszam za kłopot.
Nic nie szkodzi.
Jeśli chodzi o Jun-ila…
Poszukam go.
Zobaczycie się.
To Oh Jun-il?
Przepraszam za wcześniej.
Za co?
Działałem na własną rękę.
Byłem nieostrożny nawet po rozbrojeniu miny.
Czemu to zrobiłeś?
Mogłeś zginąć.
Nie chciałem
tego żałować.
Wiem, co to znaczy…
wahać się…
a potem tego żałować.
Sierżancie.
Mogę już iść?
Uwaga.
Co spowodowało wybuch?
Mieliśmy uciekinierkę.
Rozbrajaliśmy minę, na której stanęła.
Kto nadzorował remont ściany?
Ja. Szeregowy Park Chan-yeong.
Wystarczy.
- Wszyscy są cali. - A uciekinierka?
Usunięto ją?
Park Chan-yeong.
Ma objawy przemiany w potwora,
więc jest w izolatce.
W izolatce?
Nalegałem na to.
Yeong-hu.
Miałeś chronić stadion i naszych ludzi.
Zaufałem ci
i zobacz, co z tego mamy.
Przez rok straciliśmy połowę ludzi!
Chronisz to miejsce.
Ja będę chronić swoich ludzi.
Dobra robota.
Możecie odejść.
Sierżancie.
Widziałeś sierżanta Choi?
O czym ty mówisz?
Doszło do incydentu.
Jeszcze nie wrócił.
I mamy jednego, który nie stawił się na apelu.
SPIRYTUS SALICYLOWY
Nikogo tu nie ma. Wyjdź.
Czemu się złościsz?
Mogą cię zastrzelić za wtargnięcie.
Nic mi nie zrobią.
I tak pójdę do nieba.
A piekło nie różni się od tego miejsca.
Pijesz?
Tak. Napiłem się.
Świetnie.
Mam smaczną zagryzkę.
Jaką?
To ciekawa historia.
Nie interesują mnie twoje historie.
Jestem naukowcem.
To była czystka.
Pamiętasz, jak zbombardowano główny stadion?
To nie była pomyłka.
Góra to zaplanowała.
Ta epidemia wymknęła się spod kontroli,
więc podobno postanowili
wszystkich się pozbyć.
Jakie to ma teraz znaczenie?
Wiem, że dla ciebie ma.
Nie zgrywam się.
Mówiłem, że to ciekawa historia.
Nie jest.
Nie zabili wszystkich.
Próbowali oczyścić to miejsce, ale im się nie udało.
Nie dlatego żyjecie?
A dzięki temu twoje życie tutaj jest wspaniałe, prawda?
Nie przyszedłem tu żyć.
Chcesz usłyszeć ciekawszą historię?
Powiedz.
Zamieniam się w słuch.
Nie wiem, czy dasz radę.
Serio?
Czemu jesteś taki tajemniczy?
Ty masz dużo czasu. Na pewno to rozgryziesz.
Rety…
No weź, doktorku.
Dam ci coś w zamian.
Wygrałem je.
Wyjdź.
Pora spać.
Dobrze.
Czemu podłoga jest taka śliska?
Przewrócisz się i rozbijesz głowę.
Mamo.
Muszę iść do mamy.
To dziecko…
Ono mi kazało.
Muszę iść do mamy.
Zobaczmy, co tu mamy.
No weź, szefie.
Stań na czatach.
Niczego nie ukradnij.
Co to miało być?
Ćwiczę.
Bum!
Też udawaj.
Co?
Zawsze psujesz zabawę.
Cholera!
Przekąski.
Mielonka? Nie wierzę.
Kiełbasa.
Chodź. Zjesz, jak wrócimy.
Jeden gryz.
To też weźmy.
Bo już nie mamy.
Nadal jest nieprzytomny?
Tak.
Sprawdź jego oczy.
Ma oczopląs?
Nie.
Sprawdź, czy ma blizny.
Sprawdź go dokładnie.
Jeśli ma otwartą ranę, daj mu antybiotyk.
Co to?
Ma dziwną ranę na ramieniu.
Cholera.
Co?
Ty wyglądasz gorzej od niego.
Nic mi nie jest.
Co to?
To nie oparzenie ani siniak.
Choruje na coś?
Nie wiem.
Nie ma rodziny?
Ma…
To jego matkę izolowano.
Pogadajmy gdzie indziej.
Dlaczego? I tak się dowie.
Ale i tak…
Raczej nie umrze, więc się nie martw.
- Mamo. - Zatrzymam go tu
na wszelki wypadek.
Nie stój tak. Wracaj do pracy.
Tak go nie uleczysz.
Doktorze.
Potwory wybierają, kogo atakować?
Zielone tak.
Ale nie odróżniają ludzi.
Tak nam się wydaje, bo nie są agresywne.
A jeśli zaatakował
jedną z dwóch osób?
Widziałeś coś
czy pytasz z ciekawości?
- To zmienia odpowiedź? - Przemiana…
to choroba psychiczna.
Więc są inne.
Ale patrząc na to szerzej, nie są inne.
Pogrążasz się w pragnieniach
i tkwisz w świecie, który stworzył twój mózg.
To wyjątkowa choroba psychiczna
prowadząca do fizycznej metamorfozy.
Myślisz…
że te niewidome stworzenia czują miłość i przyjaźń?
Tak.
Cokolwiek widziałeś,
to musiał być przypadek.
Dobrze. Opiekuj się nim.
Szeregowy.
Daj mi znać, gdy go zobaczysz.
Tego potwora.
Może próbował chronić tę osobę?
Tak czy siak, dziwny potwór, który wybiera swoje cele.
Albo lepiej go złap.
Kto wie.
Może pomoże nam rozwiązać tajemnicę przemiany w potwora.
Coś mi się musiało pomylić.
Potwór chroniący ludzi?
Przeproś.
Przeproś!
O co ci chodzi?
Kazałam ci wrócić.
Mówiłam, że jest tam niebezpiecznie.
Mówiłam, żebyś wrócił!
Co ci się stało w twarz?
Kto ci to zrobił?
Jakiś potwór?
To nic takiego.
Widzisz to?
Nie zmyłam farby, bo się martwiłam,
a teraz włosy są do dupy.
Jak będę żyć,
jeśli coś ci się stanie?
Co?
Co masz na myśli? Poradzisz sobie.
Nieważne.
Pogadamy, gdy będę miała odpowiedni kolor włosów.
Posmaruj sobie twarz lekarstwem.
W czym mogę pomóc?
ROZDZIELNIA
Kobieta z objawami.
Natychmiast ją wyrzućcie.
Skąd ten pośpiech?
Na pewno masz ważniejsze sprawy na głowie.
Myślisz, że wszystko w porządku,
bo to pierwsza osoba od miesiąca
z setek osób tutaj?
Ludzie tak nie pomyślą.
Wyobrażą sobie najgorsze.
Przemiana nie jest zaraźliwa?
Mylisz się.
Przenosi się przez strach i niepokój.
Więc zduś to w zarodku.
To twoja praca.
Każdy…
może być tym zarodkiem,
ty i ja tak samo.
Co próbujesz powiedzieć?
To „najgorsze”, co sobie wyobrażą.
Myślisz, że to potwory,
czy to, że sami mogą się nimi stać?
Odkąd chronimy to miejsce,
nikt nie zginął z rąk potwora z zewnątrz.
Ale wielu odeszło z własnej woli.
Nie lituję się nad osobami z objawami.
Staram się dać nadzieję ocalałym.
Chcę im pokazać,
że nawet po przemianie mogą podejmować decyzje.
Na co nam nadzieja w takim świecie?
Musimy ją mieć.
Ty pewnie ją masz.
Promyk nadziei, o którym nikt nie wie.
Jeśli sytuacja się pogorszy…
weźmiesz za to odpowiedzialność.
Dobrze.
Usiądź.
Dlaczego nikt tu nie przychodzi?
A to moja wina?
Twoja zamyślona twarz rujnuje biznes.
Nigdy się nie kręcił.
Może powinienem znaleźć nową pracę.
Albo nowego pracownika.
Na prochy trzeba zapracować.
Nie chełp się.
To mnie nie wyleczy.
Nic lepszego tu nie znajdziesz.
Bierz te antybiotyki regularnie.
Nie chcę zatrudniać nikogo nowego.
Ojcze Peterze.
Mamy dzisiaj spotkanie, tak?
- Tak. - Dobrze.
Podobno na tym spotkaniu można wyleczyć osobę z objawami.
- To prawda. - Ona kazała nam przyjść.
Jesteście w samą porę.
Odbiło ci?
Puszczaj! Cholera.
W niej chcę go kiedyś zaprosić na randkę.
Serio.
Musi być ci tu wygodnie.
- Spójrz na ten rysunek. - Oddaj go.
- To ojciec Peter? - Nie.
Tak, to on.
Długie włosy, czarne ubranie i to coś białego na szyi.
To na pewno on.
Chwila.
Lecisz na niego?
Co?
Dokąd idziemy?
Powinnam być wdzięczna.
Gdyby nie to miejsce,
umarłabym tam w strachu.
Mam podłogę do leżenia
i dach, który chroni od deszczu.
Mam nawet dziecko przy sobie.
Nie mogę prosić o więcej.
Co za bzdury.
Bracie.
Daj mi to.
Hej.
Mamy być ze sobą szczerzy.
To ma być szczerość? Plecie bzdury.
Jeśli będziesz wszystko tłamsić i mówić tylko miłe rzeczy,
skończysz jak matka Jun-ila.
To może ty zaczniesz?
Duś to, a staniesz się potworem.
Wyrzuć to z siebie.
Pomyśl o wszystkich, którzy przychodzą na spotkania.
To nadal ludzie.
Rozumiesz?
Teraz ja.
Nikomu o tym nie mówiłem.
Ale teraz jestem szczęśliwy.
Muszę tylko jeść.
A potem idę spać.
Nie ma tu lepszych ani gorszych.
Na tym zakończmy.
Też chcę coś powiedzieć. Chyba mi się podobasz, ojcze.
Nie.
Podobasz mi się.
Nie możesz mówić tego wprost.
Bądźcie razem szczęśliwi.
Co za widok.
Nie idziecie?
Nie słuchajcie tych bzdur.
- To nie wina ojca. - Chodźmy.
Ojcze.
Mogę o coś prosić?
Jasne. O co chodzi?
Chodzi o mamę Jun-ila.
Możesz ją odwiedzić?
Możesz stąd wyjść, jeśli ci pozwolą.
To będzie trochę kosztować.
Rozumiem.
Ale zrobię to za darmo.
Proszę.
O świcie poszukam sierżanta Choi.
Myślisz, że Yong-seok tego chce?
Jak się tu czujesz jako żołnierz?
Mówisz, że odszedł z własnej woli?
Nie mamy pewności.
To nic nie zmienia.
Poszukam go.
- Nie pozwolę na to. - Sierżancie.
Nie będziemy narażać innych przez niego.
Zrobiłeś tyle dla osoby z objawami,
a tak chętnie porzucasz podwładnego.
Nie.
Próbuję was chronić.
Nie wierzę już w te słowa.
Czym jest dla ciebie ten pluton?
Ci ludzie ryzykują życie, żeby tam iść.
Honor i godność plutonu?
Po co nam one, skoro wszyscy umrzemy?
Dlatego nie mogę cię puścić.
Chcesz znaleźć Yong-seoka?
Wszyscy chcą?
Pytam, czy cały pluton chce go szukać.
Ilu ludzi zginęło
przez twoją lekkomyślność?
Sierżancie Kim.
Mam nadzieję,
że nie jesteś taki jak ja.
Jesteś tchórzem.
To jadalne?
Nie musisz tego jeść.
Nic lepszego nie dostaniemy.
Tyle dostanę za ryzykowanie życia?
Zaciągnąłem się, żeby jeść regularne posiłki.
Zawiodłem się.
Hej, Jin-ho.
Był sygnał?
Nie.
Może dlatego, że jesteśmy pod ziemią.
Zabrać go na górę?
Zainstalowałem wzmacniacz, więc sygnał powinien tu być.
Smakuje ci?
Jak możesz teraz jeść?
Yong-seok nas opuścił.
Uważaj, co mówisz.
Piechota morska ma godność.
Nie zaprzeczam temu.
Ale zawsze robiłeś mu kawały.
Widziałeś ostatnio Yong-seoka?
Zawsze chodził smutny.
Wiadomo było, że ucieknie.
Mimo to Yong-seok…
by tego nie zrobił.
Wie, że jest tam niebezpiecznie.
Może Yong-seok przemieniał się w potwora.
I nie chciał…
Ty gnoju.
Miałeś uważać, co mówisz.
Uderzyłeś mnie?
Masz się za twardziela?
- Chcesz się bić? - Daj spokój.
Nie wtrącaj się, skurwielu.
Wystarczy.
Koniec tematu.
ANTYBIOTYK CEFALOSPORYNA
Ukradłeś piłkę mojemu bratu.
Po co, skoro ich tu pełno?
Ta zniszczona piłka.
Mój brat ją chce.
Oddaj ją.
Jest moja.
Nic tu nie jest twoje.
- Kto tak mówi? - Mój tata.
Hej.
Twoja siostra to suka.
Więc ty jesteś bratem suki.
Więc nie masz prawa nic posiadać.
To potwór. Złodziejski potwór.
Przestań!
- Zostaw go. - Puszczaj!
Zostaw go.
Wynoście się stąd.
Już!
Lepiej uważaj.
Puszczaj!
Co to było?
Zbirem jesteś?
Wolałabyś, żebym im na to pozwolił jak ty?
- Kim Yeong-su. - Mówią, że to twoja wina,
jeśli cię biją albo okradają.
W takim świecie żyjemy.
Też powinnaś wszystkich zabić.
Nie bądź bierna.
- Kim Yeong-su. - Ja nie będę.
Gdy kogoś skrzywdzisz…
potem się to na tobie zemści.
Naprawdę? Czyżby?
- Tak. - Więc dlaczego cierpię?
Byłem dobry, jak chciał tata.
Czemu wszyscy wokół mnie umarli, skoro nie zrobiłem nic złego?
Czemu tylko ja zostałem?
Nie ufam już dorosłym.
Więc żyj, jak chcesz.
Ja zrobię to samo.
Co jest?
Oh Jun-il.
Co…
Gdzie on jest?
Na pewno?
Nie słyszałeś?
Tak powiedziała.
Odbiło ci?
Musimy być ostrożni.
Krwawi z nosa, na litość boską.
Cholera.
Coś ty zrobił?
Zadowoleni?
Widzisz?
Zadowolony?
Nie musiałeś tego robić.
Porąbany gnojku.
Mamo.
Mamo, wróciłem.
Wyszedłem na zewnątrz i…
Mamo, gdzie…
Yeong-su.
Gdzie moja mama?
Zmieniła się w potwora.
Co?
Krwawiła z nosa i zmieniła się w potwora!
Więc nie umrze?
Umrze.
Ludzie ją zabiją.
Co cię tu sprowadza, ojcze?
Choć raz zrobię, co do mnie należy.
Jeśli chcesz coś wyznać, mów.
Naprawdę myślałam, że umieram,
kiedy cię zobaczyłam.
Nie umierasz.
Teraz będzie to trudniejsze.
Łatwiej umrzeć jako człowiek.
Masz rację.
Nie mam nic do wyznania.
Chcę tylko zapytać.
Nie odpowiem ci. Tylko posłucham.
Jakim grzechem mogłabym na to zasłużyć?
Każdy popełnia grzechy.
Miałaś pecha.
Jak Bóg może być tak okrutny do samego końca?
Nie chciałam wiele od życia.
Więc czemu mnie tak spycha w kąt?
Zapytaj go, gdy go zobaczysz.
Zapytaj, czemu na to pozwolił.
Też chciałbym wiedzieć.
To samo pytanie zadałam potworowi.
Powiedziałam:
„Potworze, odpowiedz mi”.
Co powiedział?
Nic nie słyszałam.
Potwór nie mówił.
Wszyscy mówią, że potwory do nich mówią,
więc czemu mój do mnie nie mówi?
Bóg i potwór chcą mnie torturować!
Nie torturuje nas…
Bóg czy potwór.
Tylko osoba, która jest nam najbliższa.
Ta osoba jest twoim bogiem i potworem.
Dla ciebie to twój syn.
Był twoim bogiem
i potworem.
Ale i tak…
I tak chciałam z nim być.
Mamo…
Chcę zobaczyć się z mamą.
Nie przyłapali cię na wymykaniu się?
Przez ciebie mam nocną wartę.
Ostrzegam cię. Spadaj.
Chcę do mamy.
Chcę wyjść!
- Hej! - Czemu się nie otwiera?
Hej!
- Cholerny… - Przestań.
Przestań.
- No… - Chcę iść.
Nie podoba mi się to.
O czym mówisz?
Twoje barbarzyńskie metody
uciekania się do przemocy.
To mój pacjent.
Nie wiesz?
Skąd mam wiedzieć?
Niewiedza to nie zbrodnia. Tym razem przymknę na to oko.
Następnym razem bądźcie dla niego łagodni.
Może być cenniejszy od was.
Puść go.
Puść.
- Chcę wyjść. - Chodź tu. Nic ci nie jest?
- Chodź. Chodźmy. - Mama…
- Mamy tu nie ma. Chodź. - Gdzie mama?
Chodźmy tędy.
Dobrze się czujesz?
Słyszysz coś?
Co tam się stało? Kogo spotkałeś?
Dotknąłeś coś albo coś cię ugryzło?
To nie jest zaraźliwe.
- Co tam się stało? - Mama.
Mama jest potworem?
Co?
Muszę iść do mamy.
- Ogarnij się. - Muszę do niej iść.
- Co? Mama? - Gdzie mama?
Mama? Więc chcesz iść do mamy.
Zabiorę cię do niej.
Naprawdę?
Ale najpierw porozmawiajmy.
O czym?
Skąd to masz?
Nie pamiętasz?
Dziecko.
Co?
Dziecko…
było wśród kwiatów
i drzew.
To była dziewczyna.
Popchnęła mnie.
Możesz powtórzyć?
- Dziecko i kwiaty? - Nie wiem.
Muszę iść do mamy.
Pomyśl.
Przypomnij sobie.
Jaki w tym sens?
Komendantko Ji.
Życie jest zabawne.
Jako potwór w końcu mam się lepiej.
Zobacz.
Odzyskałam zęby.
To, co mówiłam wcześniej.
Podjęłaś decyzję?
Tak.
Jutro odejdę.
Mądry wybór.
Pomogę ci, gdy wyjdziesz.
Co?
Jak?
Pozwolisz mi zobaczyć się z Jun-ilem?
Oczywiście.
LICZBA OCALAŁYCH B2 MARTWI: 31, ŻYWI: 401
OCALALI B2
PLUTON WRONA MARTWI: 32, ŻYWI: 28
CHOI YONG-SEOK, SIERŻANT SZTABOWY
Nie śpisz.
Nie mogłem zasnąć.
No i? O co chodzi?
O Yong-seoka.
Ma tu dziewczynę.
Jest bardzo chora.
Yong-seok powiedział, że dopilnuje…
żeby przeżyła.
Chyba poszedł do szpitala…
albo apteki.
Kim ona jest?
Dlaczego mi przeszkadzasz?
Robię to, co muszę.
Ludzie często mnie nie rozumieją.
Jeśli tu umrzesz, ludzie będą mnie wytykać palcami.
Nie powstrzymuj mnie.
To umrzyj gdzieś, gdzie cię nie zobaczę.
Zjedz coś, żeby być ładniejszym duchem.
SPOCZYWAJ W POKOJU
Do Sang-jin.
Umierają ci, którzy się z tobą zadają.
Więc nie każ im mnie śledzić.
Też niedługo umrę?
Myślałam, że wiesz.
Nie będzie mnie jakiś czas.
Miałaś wynagrodzić mi śmierć męża.
Nie mówiłam, że go zabiłam.
To już nieważne.
Kiedyś chciałam cię zabić.
Mogłabym zdecydować,
czy się zemścić, czy ci wybaczyć,
gdybyś udawała niewinną lub błagała o wybaczenie.
Nie zrobiłaś tego.
Podjęłaś decyzję?
Tak.
Poczekam
na to…
aż zmienisz się w potwora.
Nie wybaczę ci, bo chcę cię zabić.
Ale nie mogę cię zabić,
bo nie chcę być mordercą jak ty.
Zabiję cię własnymi rękami,
gdy zamienisz się w potwora.
Więc nie umieraj.
Bo będę rozczarowana.
Pewnie jesteś na patrolu.
Dziękuję za służbę.
Dlaczego Jun-il tak się zachowywał?
Nic mu nie jest?
To nic takiego.
Co za ulga.
Widziałem rano,
jak śledził Lee Eun-yu.
Razem z Do Sang-jinem i An Dong-gim.
Było ich trzech.
Na pewno?
Przysięgam na jego imię.
Nie widzę pozostałych dwóch.
To wszystko, co dziś mam.
Dałam puszkę komuś innemu.
Znowu wychodzisz?
Śledzisz mnie?
Lubisz dreszczyk emocji.
Mówisz o sobie?
Widzę, że znowu ci dokopali.
Spójrz na siebie, zanim zaczniesz mówić.
Pilnuj swojego nosa.
Przestań działać sama.
Narażasz siebie i to miejsce na niebezpieczeństwo.
Wiesz co?
Te koty ryzykują życie, żeby to zjeść.
Nawet koty wiedzą, że trzeba ryzykować życie,
żeby osiągnąć cel.
Widziałem już tę czerwoną wstążkę.
Nie bądź taki ciekawski i przestań mnie śledzić.
Bo jeszcze umrzesz.
Dlatego zabiłaś
Sang-jina i Dong-giego?
Powiedzieć, jak umarli?
To znowu była ta osoba, prawda?
Osoba, której szukasz.
A może potwór?
Tamtej nocy
zginął mąż komendantki Ji, ale ty przeżyłaś.
Potwory wybierające swoje cele?
To niemożliwe.
A do tego…
ta twoja czerwona wstążka…
O czym ty mówisz?
Ten potwór cię chroni, prawda?
A ty go szukasz.
Prawda?
To ty.
Spotkałaś go już?
Kim jesteś?
Skąd mnie znasz?
Powiedział ci?
Gdzie…
Gdzie on teraz jest?
Chcesz wiedzieć?
Chodź ze mną.
Dane numer 23.
Pobrana krew Oh Jun-ila
była bardzo podobna do krwi potwora,
ale nie wykazywał żadnych objawów.
Może się przemienić w potwora,
ale nie ma objawów.
Był na zewnątrz tylko kilka godzin.
Muszę się dowiedzieć, co się wtedy działo.
Teraz
pokażę obiektowi stymulant, który może wywołać
przemianę w potwora.
Oh Jun-il.
Zobaczysz swoją mamę.
Odsuń się.
Nie jest sama.
Nie będę strzelać.
Tylko wezmę dziecko.
Ona żyje.
Napisy: Kamila Krupiński