(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
(วันที่ 337 ตั้งแต่การกลายร่างระบาด)
ห้านาทีก่อนการเช็กชื่อ
ขอให้ท่านหยุดสิ่งที่ทำอยู่ และกลับไปประจำที่ครับ
อีกห้านาทีจะเริ่มการเช็กชื่อ
ขอให้กลับไปยังพื้นที่อาศัยของตัวเอง แล้วเตรียมตัวเช็กชื่อครับ
โปรดตรวจสอบว่ามีสมาชิกหายไปหรือไม่ แล้วรออยู่ประจำที่ของตัวเอง
รอด้วยสิ
นอกจากนั้นแล้ว ผู้รอดชีวิต จะไม่ร่วมออกสำรวจกับเราในครั้งนี้
ห้ามผู้รอดชีวิตออกสำรวจสักระยะครับ
นี่คือการตัดสินใจเพื่อเห็นแก่ ความปลอดภัยและความอยู่รอดของทุกท่าน
ขอให้เชื่อในการตัดสินใจของหน่วยคุ้มกัน และให้ความร่วมมือครับ
โปรดช่วยกันตรวจสอบ ว่ามีสมาชิกหายไปหรือไม่ด้วยครับ
จบการประกาศ
เอามานะครับ
เอามา
ได้แผลนี่มาเมื่อไหร่ครับ
เมื่อคืนนี้ค่ะ
ก้ำกึ่งอยู่นะ
ไม่เป็นไรมั้งครับ
ไอ้นี่ก็อะลุ่มอล่วยไปทั่ว
เอาให้ชัดแล้วกัน
หยวนๆ เถอะค่ะ
แกยังเด็กอยู่นะ
เด็กเป็นสัตว์ประหลาดไม่ได้หรือไง
ไม่มีข้อยกเว้นสักหน่อยครับ
งั้นฉันทำเองค่ะ
ทำไมไม่ทำตั้งแต่เมื่อคืนล่ะ
เริ่มจากฉันก่อนสิ
พอใจแล้วนะ
กับเธอน่ะ ต้องเช็กให้ชัดกว่านี้สิ
เธอเคยฆ่าคนมานี่ จริงไหมล่ะ
จ่าสิบตรี
ผมว่าพอได้แล้วนะครับ
นี่ค่ะ
แค่นี้เพียงพอใช่ไหมคะ
ไปกันเถอะ
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
ฉันปวดท้อง
นี่ยาแอสไพริน ทานสักหน่อยสิครับ
ของมีค่าเลยนี่
ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนเธอด้วย
ขอบคุณมากเลยนะ
ครับ ผมขอตัวก่อน
ว่าแต่ลูกชายไปไหนเหรอครับ
เขาไม่อยู่ข้างนอกเหรอคะ
นี่ เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยว…
โอจุนอิล หมายเลข 211 ไม่มีสังกัด หายไปจากพื้นที่เอครับ
นี่ๆ
นายมาที่นี่อีกได้ไง เฮ้ย
แล้วเรื่องเช็กชื่อล่ะ
ผมอยาก…
ออกไปสำรวจด้วยครับ
ไปทำอะไร
ไปตายเหรอ
ไม่สิ…
ไปฆ่า
ใช่ เราต้องฆ่าสัตว์ประหลาด
แต่นายไม่ได้เข้าเกณฑ์ทหารนี่
ปืนก็ไม่มีใช่ไหม
ไม่มี
สงสัยนายอดไปเกณฑ์ทหาร เพราะไม่มีปืนแน่เลย
แม่ไม่ได้ซื้อให้เหรอ ปืนน่ะ
โธ่ จ่า
อย่าไปแหย่เขาสิครับ
อย่ามาล้อฉันนะเว้ย ไอ้เวรตะไล
ไม่งั้นฉันฆ่าแน่
พอสักที
เกะกะชะมัด
ทำอะไรน่ะ
วันทยหัตถ์
อู้งานเหรอ
จ่าคิม อะไรอีกเนี่ย
เราแค่ยืดเส้นยืดสายแป๊บเดียวเอง
อย่าวางใจสิ
วันนี้เราจะไปพื้นที่นอกการตรวจสอบกัน
- ครั้งนี้ไม่เหมือนการสำรวจที่ผ่านมา - ไปกันเถอะ
ไม่มีใครรู้ว่าจะเจออะไรบ้าง เข้าใจไหม
- ครับ - ครับ
เตรียมตัวออกเดินทางอีกห้านาที
มันอันตรายจริงไหมเหอะครับ
ไม่ใช่ว่าพวกคุณทำเป็นค้นหา
แล้วฮุบมาแบ่งกันเองเหรอ
นี่ก็สักแต่จะพูด
- เฮ้ย - ก็จริงนี่ครับ
เมื่อก่อนพวกคุณนึกจะลากเราไปเท่าไรก็ได้
แล้วทำไมตอนนี้ถึงห้ามเราไปล่ะ
ตอนมีเหตุฆ่าคนตายข้างนอก พวกคุณก็ไม่สนไม่แคร์
พอตอนนี้ดันบอกจะออกไปเพื่อเรา
ไม่แปลกก็บ้าแล้วไหม
เอาไปสิครับ ข้างนอกมันอันตราย
เราออกไปได้จริงๆ เหรอ
ก็อยากออกไปไม่ใช่เหรอครับ
ใช่ครับ
อยากออกไป
งั้นก็โชคดีแล้วกันครับ
- อะไรนะ - ทำไมครับ
หน่วยคุ้มกันควรจะไปคุ้มครองเรา…
"ควร" เหรอ
เอ่อ จ่า ผมไม่ได้…
ทำไมการเสี่ยงชีวิตเพื่อพวกคุณ ถึงเป็นเรื่องสมควรสำหรับเรา
มั่นใจนัก ก็ออกไปใช้ชีวิตเองซะ
จะได้รู้ซึ้งสักทีว่าความสบายที่ผ่านมา ไม่ใช่สิ่งที่สมควรอยู่แล้ว
ไปสิ
ผมไม่ห้าม
โธ่เว้ย ไอ้ชาติหมา
มีดีที่มีปืนแหละวะ
เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวเขาได้ยิน
ได้ยินแล้วจะทำไมวะ
ถึงเราจะทำอะไรบ้าๆ พวกมันก็ทำอะไรเราไม่ได้หรอก
ไงก็เถอะ…
ไอ้บื้อนี่ก็กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง
คิดง่ายๆ เลยนะ
หน่วยคุ้มกันก็แค่บอดี้การ์ดของเรานี่แหละ
- รู้แล้ว - ได้ชื่อว่าหน่วยคุ้มกัน
แล้วพวกมันจะทำอะไรเราได้ล่ะ
พอแล้วน่า
อย่าไปสนใจคำพูดพวกนั้นเลย
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะคิดแบบนั้นหรอก
พวกเรารอดตายมาได้เพราะใครกันล่ะ
อย่ามาจับนะ
ยังไม่หายดีด้วยซ้ำ
ทุกคนก็โดนเหมือนกันนี่
ไม่เป็นไรหรอก
ไม่ต้องกังวลนะ
วันนี้ฉันจะหามาให้ได้
จ่าไม่มีแฟนกับเขาเหรอครับ
พวกเด็กๆ แกล้งทำเป็นไขสือ แต่เอาจริงก็มีแฟนกันหมด
- นายก็มีเหรอ - ปัดโธ่
ของแบบนี้มันมีลำดับ จ่ายังไม่มี ผมจะชิงมีก่อนได้ไง
ฉันว่ามันไม่จำเป็น
คือไม่มี หรือว่าหาไม่ได้ครับ
คืองี้…
ผมลองไปคิดดูแล้วนะ
หุ่นจ่าก็แซ่บอยู่
ฆ่าสัตว์ประหลาดก็เก่ง เอาตัวรอดเป็นเยี่ยม
จัดว่าสิบเต็มสิบในโลกตอนนี้เลยนะ แต่ทำไม…
ถึงหาแฟนไม่ได้นะ
ช่วงนี้นายเป็นไงบ้างล่ะ ซอกชาน พอไหวไหม
ก็จ่าเล่นหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา
เด็กๆ มันกลัวจนไม่กล้าคุยด้วยแล้วนะ
ยิ้มบ้างเถอะครับ
อย่าพูดเหลวไหล
เราเหลืออาวุธอีกเท่าไร
เราพอมีลูกระเบิดกับวัตถุระเบิดอยู่
แต่ปัญหาอยู่ที่กระสุนครับ
มีกระสุนเพลิงหนึ่งกล่อง กับกระสุนธรรมดาสามกล่อง
เชื้อเพลิงล่ะ
ถ้าคราวนี้เราไม่ได้อะไรมา ไอ้นี่จะกลายเป็นแค่เศษเหล็ก
งั้นนายก็ควรจะห่วงเรื่องพวกนี้ แทนที่จะห่วงชีวิตรักของฉันไหม
ครับ ได้ครับ
แกหายไปไหนมา
แกเสนอหน้าไปที่นั่นคนเดียวได้ยังไง
- เจ็บนะ - ไอ้ลูกโง่ ปัดโธ่เว้ย
- หยุดนะ - ไม่มีสมองคิดบ้างหรือไง
- ใจเย็นๆ ก่อนครับ - ให้ตายเถอะ
เขากลับมาแล้วนี่ไงครับ
แกอายุ 30 แล้วนะ
ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว
แกควรจะเป็นผู้เป็นคนได้แล้วสิ
แม่ต้องดูแลแกไปถึงเมื่อไหร่
โอจุนอิล
แกต้องตั้งสติใช้ชีวิตให้ดีนะ
จะออกไปข้างนอกอยู่เรื่อยทำไม
ยา
อะไรนะ
ก็แม่ไม่มียา
แม่ต้องกัดฟัน
ทนความเจ็บปวดทุกคืนเลยนี่
แม่กัดฟันแน่นจนมันหลุดออกมา
ผมไม่อยากให้แม่เจ็บ
ผมไปนะครับ
แกแค่ทำลงไปเพราะแม่ป่วย
ให้อภัยแกสักครั้งนะ
ที่แกขาดเช็กชื่อ ก็ไม่ใช่ว่าจะไปทำเรื่องเลวร้ายที่ไหน
แกไม่ใช่คนนิสัยแบบนั้นหรอก
ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
ฉันจะปิดยังไงก็ไม่มิดอยู่ดี
แกโตมากับการเห็นแม่นอนป่วยมาตลอด
อาการแย่มากเลยเหรอครับ
มะเร็งน่ะ
ตั้งแต่เดือนที่แล้วมา
ข้างในมันเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
อาการคงจะทรุดลงน่ะ
ถ้าฉันตัวคนเดียว
ป่านนี้ฉันคงตายไปนานแล้ว
แต่ก็ดิ้นรนใช้ชีวิตมา
เพราะเป็นห่วงจุนอิล
แต่ตอนนี้คงเหลือเวลาไม่มากแล้ว
พอคิดว่าฉันต้องจากไป
แล้วทิ้งเขาไว้ในโลกแบบนี้คนเดียว…
ไหนว่าถ้าเราใจกล้าพอ พวกเขาก็ยอมให้ออกไปไง
อุตส่าห์หวังไว้เต็มเปี่ยม ว่านานๆ ทีจะได้กินให้พุงตึง
ความหวังดับสลายหมดแล้วตอนนี้
ไอ้นี่
แกนี่ก็ช่างมักน้อยอะไรขนาดนั้น
คิดว่าขู่ให้กลัวแล้วเราจะหนีไปว่างั้น
จะทำอะไรอีกเนี่ย
อยู่เฉยๆ บ้างเหอะ
ไปกัน
ไปไหนล่ะ
ไปหาคนที่แม้แต่พวกทหารก็ไม่กล้าแหย็ม
หัวหน้า อยู่ไหมครับ
หัวหน้า
ผมโดซังจินนะครับ
สวัสดีครับ เรียบร้อยดีใช่ไหมครับ
ฉันบอกแล้วนี่ว่าอย่ามาหา
คือว่ามันเป็นเรื่องด่วน
อะไรล่ะ
ผมทนไม่ไหวแล้วครับที่ไม่ได้ออกสำรวจ
แล้วจะให้ฉันทำยังไง
ช่วยเราหน่อยนะครับ
เอาจริงๆ หัวหน้าก็ไม่ค่อยถูกชะตา กับพวกหน่วยคุ้มกันนี่ครับ
ตอนระเบิดลง
คนที่พาผู้คนมาอยู่ที่นี่
คือหัวหน้ากับพี่กีนัมแท้ๆ
แต่ไอ้พวกนั้น ทำเหมือนที่นี่เป็นของพวกมันนี่ครับ
แถมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เรื่องพี่กีนัมด้วย
ขอโทษครับ
ผมพลั้งปากไป
หิวก็ทำงานสิ
วันนี้เรามีงานต้องทำ
ผมอยากออกไปข้างนอกนี่ครับ
จะออกไปทำอะไร
ผมอยากใช้ชีวิตอย่างคนครับ
การได้แต่หายใจอยู่ใต้ดินแบบนี้ มันเหมือนการใช้ชีวิตตรงไหนครับ
ใครๆ ก็ใช้ชีวิตแบบนี้กัน
อย่าเรื่องเยอะ
ไม่เอาสิครับ
ช่วยต่อรองให้เรา ในฐานะตัวแทนหน่อยเถอะครับ
หน่วยคุ้มกันก็ทำงานของเขา ส่วนฉันก็ทำงานของฉัน
เราตกลงแล้วว่าจะไม่ก้าวก่ายกัน
แต่ฉันก็ช่วยได้อยู่นะ
ถ้าพวกนายช่วยฉัน
อะไรนะครับ
ไหนว่าอยากออกไปข้างนอก
(โปรดให้ความร่วมมือกับทหาร เพื่อคืนความสงบเรียบร้อยและความปลอดภัย)
(ระเบียบการเข้าแคมป์)
(ด้านหน้า หันออกสู่ศัตรู)
คลายการรักษาความปลอดภัย
ทุกอย่างปกติ
เปิดเลย เรากำลังจะไป
(เบียร์)
(สำนวนภาษาฝรั่งเศส)
ออกเสียงเหมือน "ชาติหมา" เลยแฮะ
(ผงกะหรี่)
ให้ตายสิ ทำบ้าอะไรเนี่ย
บ้าหรือเปล่าเนี่ย
ขอหน่อย
ปล่อยนะ ให้ตายสิ นังบ้านี่
ปล่อยเลย
เวรเอ๊ย
เอานั่นคืนมา
ให้แล้วให้เลยสิ เอาคืนได้ที่ไหน
ฉันไม่เคยให้สักหน่อย แกขโมยไปย่ะ
เมื่อกี้ด่าใช่ปะ
นี่ด่าฉันใช่ไหม
จริงๆ แล้วพี่สติดีใช่ไหมล่ะ
แค่แกล้งบ้าเพื่อขูดรีดแม่ฉันหรือเปล่า
พี่สาวคนสวยนี่นา
คนสวยเป็นสัตว์ประหลาดกันหมดแล้วมั้ง
หัวหน้าล่ะ
แม่ฉันก็ไปทำงานน่ะสิ ไม่ได้ว่างเหมือนเธอจ้ะ
คนที่ว่างสุดในนี้คือเธอไม่ใช่เหรอ
นี่
ฉันไม่เห็นว่าจะมีสีบลอนด์แดง ในของที่เธอเอามาคราวก่อนเลยนะ
สีแดงทั้งนั้นเลยนี่
สีแดงไม่ได้เหมือนกันหมดนะ
ไปหามาใหม่
บลอนด์แดง
สีเลือดพ่อฉัน เป็นสีแดงเฉดนี้
หรือว่าสีแดงเฉดนี้ล่ะ
นังบ้า
เพิ่งรู้เหรอ
ฉันเป็นบ้ามาตั้งนานแล้ว
แต่ฉันยังบ้าได้มากกว่านี้อีก
ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะบ้าได้แค่ไหน
เพราะงั้น ขอร้องนะ…
ระวังปากไว้หน่อย
ปัดโธ่เว้ย
หมอบครับ
เอาไปอีก 200 ล้านเลย
หมอบ
ป๊อดนักก็หมอบไปซะสิ
เขาไม่ให้เล่นกันแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
ถ่วงเวลาเหลือเกิน
โอ๊ย หมอบก็ได้
เริ่มใหม่ให้ไวเลย เริ่มใหม่ๆ
ฉันมีแค่นี้แหละ
ไพ่แหลหรอกเหรอ
โดนเข้าแล้ว
เอาตัวรอดให้ถึงที่สุดสิ
จะได้เป็นผู้ชนะในโลกนี้
มา อีกตาแล้วกัน
เฮ้ยๆ
นี่พื้นที่นอกการตรวจสอบนี่
เราไม่ควรเข้าไปมั่วซั่วหรือเปล่า
นอกการตรวจสอบแค่สำหรับเราน่ะสิ
หัวหน้าจีรู้ทุกอย่างว่าอะไรอยู่ที่ไหน
และเส้นทางไหนเชื่อมไปไหนบ้าง
หัวหน้าจีบอกให้เราตามนางไป ก็แปลว่าเราไปได้น่ะสิ
ว่าแต่หมอนี่มาไงเนี่ย
พาไปด้วยดีไหม
จะพาเขาไปเพื่อ
ก็เราไม่รู้ว่าจะเจออะไรข้างหน้าบ้างนี่
ลดความเร็ว
ครับ
เข้าสู่พื้นที่นอกการตรวจสอบแล้ว
จะไปยังจุดค้นหาตั้งแต่นี้
เข้าประจำตำแหน่งและเฝ้าระวัง
มาถึงพื้นที่ปฏิบัติการ
เริ่มการสำรวจ
เริ่มการค้นหา
เฮ้ยๆ เป็นไงบ้าง
โอเคอยู่ครับ
- โอเคเหรอ - อือ
หัวหน้าบอกทางนี้ให้นางเหรอ
บอกทำไมกัน
ให้นางออกไปตายไง
ไม่มั้ง
แล้วหัวหน้าจะอยากให้คนที่ฆ่าสามีตัวเอง
อยู่ดีกินดีหรือไง
อันนั้นมันก็ถูก
แต่หัวหน้าไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย
เธอจะให้เราช่วยอะไรกันแน่
ก็นางออกไปข้างนอกคนเดียว แล้วรอดชีวิตมาได้ตลอดไง
เท่ากับหัวหน้าให้เราไปสะกดรอยนาง
แลกกับการบอกเส้นทางปลอดภัยไง
ตามนี้แหละ
โอจุนอิล นายนำหน้าซิ
ฮะ
ผมถูกห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอกคนเดียว
คนเดียวที่ไหนล่ะ
เราก็ไปด้วยกันนี่ไง
เราควรจะหาอะไรไป
ให้แม่นายได้กินตอนที่ยังมีฟันอยู่สิ
จริงไหมล่ะ
โห ลาภแล้วโว้ย
นางทำอะไรของนางนะ
เฮ้ย มันไปแล้ว
เรากลับกันเถอะ ของก็ได้มาแล้ว
ส่วนเรื่องนาง ก็ค่อยแถเอา
ฆ่ากันเถอะ
ฮะ
ถ้าไม่มีนางสักคน
ทั้งหมดนี่ก็เป็นของเรา
เราแค่ถูกสั่งให้มาจับตาดูนะ
หัวหน้าน่าจะดีใจถ้าเราฆ่าให้นะ
อ๋อ รู้ละ
หัวหน้าส่งเรามาฆ่ายัยนั่นนี่เอง
พูดอะไรของนาย หัวหน้าไม่เคยบอกแบบนั้นสักหน่อย
อย่าบื้อสิ ไม่ต้องให้บอกหรอก
เป็นอันรู้กัน
ฉันล่ะจะบ้าตาย
ผมมีปืนกับเขาสักที
- ปืนผม - เอามา
นายไปได้ไอ้นี่มาจากไหน
ระวัง
เตรียมพร้อม
อัลฟ่า เช็กระดับ
ที่เหลือ เตรียมยิงทันที
เขียว
กำจัดทิ้งกันเถอะ
มีน้ำมันเยอะนักเหรอ
สู้โดยไม่จำเป็นซะเปล่า
ก็ได้ๆ
ทำไมเป็นงั้นล่ะนั่น
อัปลักษณ์ขั้นสุด
อย่าว่าสิครับ
มันร้องไห้อยู่นะนั่น
"ร้องไห้" เหรอ
นี่
ไอ้พวกนั้นก็เก่งแต่แหกปากแหละ ร้องไห้ที่ไหนล่ะ
แบบนั้นเรียกว่าร้องไห้เหรอ
ในสายตาฉันนี่ แค่แหกปากล้วนๆ
อะไรวะนั่น
แฟนนายเหรอ
พูดอะไรครับเนี่ย
คลั่งรักคนหัวโล้นนี่เอง
แต่ถ้าเราอยู่ในเขตของมัน
ก็คงไม่เป็นไรมั้งครับ
งั้นก็ดีเลย
นายพาเมียนายไปตรงโน้น แล้วไปอยู่นิ่งๆ นะ
เดี๋ยวนางมากวนการทำงาน
แล้วให้ผมทำอะไรต่อครับ
ฮะ
ไปที่สนามเด็กเล่น
แล้วก็สวมแหวนให้เธอ
ใช้วันหยุดได้เลย
ได้ยินว่าให้ซ่อมผนังด้านนอกนะ
ไม่อันตรายเหรอนั่น
ยังไงหน่วยคุ้มกันก็ไปด้วยอยู่ดี
คราวก่อนก็ปลอดภัยดี
ก็นะ ดีกว่าออกสำรวจเป็นไหนๆ
ปลอดภัยก็จริง แต่ประเด็นคือเราเสียเปรียบนี่สิ
ที่เราได้มาก็ไม่ใช่ว่าจะเยอะอะไร
แต่ออกสำรวจก็แจ่มอยู่นะ
บางทีเราก็ได้กรึ๊บบ้างอะไรบ้าง
บ้าเอ๊ย สลัดความคิดนี้ไปซะ
วันนี้เราจะไปไหนกันครับ
นี่อย่าบอกนะว่านายจะมาทำงานด้วย
คนเราต้องกินเพื่ออยู่สิครับ
บ้าบอ
สงสัยจะหมดเงินเล่นพนันแหง
ไม่มีจิตสำนึก ก็ช่วยมีไหวพริบหน่อยเถอะ
หัวหน้าจะพานายออกไปทำแมวอะไร
จริง
อย่ามาทำให้เสียบรรยากาศเลยดีกว่า
ไปให้พ้นหน้าเลยไป
อ้าว ทำไมผมต้องทำงั้นล่ะ
ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
นี่ไม่รู้ตัวเหรอ
นายเป็นครอบครัวเดียวกับนังแม่มดนั่นไง
พูดอะไร…
ผมนามสกุลคังนะ นามสกุลคัง
ไม่เกี่ยวข้องกับอีอึนยู ทางสายเลือดสักนิดเลย
เวลาคนเราเกลียดขี้หน้าใคร ก็จะพาลเกลียดหมาเฝ้าบ้านมันด้วยไง
พวกนายยังมีชีวิตอยู่ได้ เพราะหัวหน้าเราเป็นคนจิตใจดีหรอก
นายควรจะโดนเฉดหัวไปตั้งนานแล้ว ขอให้รู้ไว้
- โว้ย ไอ้… - "ไอ้" อะไร เดี๋ยวปั๊ด
เปล่าๆ
- ปล่อยมันไป - ไอ้นี่…
บ้าจริง
คุณเยซึล
ฝากคุยกับหัวหน้า
ให้ผมได้ออกไปทำงานวันนี้หน่อยสิ
ทำไมเอาแต่มาบอกฉันล่ะคะ
คนพวกนั้นไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อย
ผมก็รู้สึกไม่แฟร์อยู่นะครับ
ถ้าจะโทษใคร ก็โทษอีอึนยูเถอะค่ะ
ทั้งหมดเป็นเพราะนังบ้านั่น
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
แม่
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
- แม่ - สวัสดีค่ะ
หลังเป็นไงบ้าง
ต้องขอบคุณหัวหน้าเลยค่ะ
- ไม่เป็นไรแล้วนะคะ - ค่ะ
สวัสดีค่ะ
วันนี้เรามีงานซ่อมผนังด้านนอก ทางทิศตะวันออกนะคะ
นี่เป็นงานนอกสถานที่
เราจะออกไปน้อยคนที่สุด โปรดเข้าใจด้วยนะคะ
- ลุงยุน - ครับ
- คุณชอลยงอยู่ไหนคะ - นี่ครับ
- คุณคิม - ขอบคุณครับ
ค่ะ คุณเจชาน
- คุณซอกชาน - ครับ
- กุ้งแห้ง - ครับ
แล้วก็สุดท้าย…
คุณซึงวาน
อะไรนะครับ
ครับ
รบกวนทำให้เสร็จก่อนอาทิตย์ตกดินนะคะ
- ไปกันเลยค่ะ - ครับ
แยกๆ กลับไปทำงานต่อกันเลยค่ะ
ไปทำงานต่อเลยค่ะ
พระพุทธเจ้ามาเกิดชัวร์
หัวหน้าเราแม่พระสุด
เอ็นดูอะไรหมอนั่นถึงเลือกมันไป
เฮ้ย ระวังปากหน่อย
ยังไงเธอก็ทำให้ที่นี่ใช้งานได้ปกตินะ
ฉันก็เสียใจเป็นนะ อุตส่าห์ส่งหัวใจให้แบบนี้แต่เธอไม่สน
โธ่เอ๊ย
ขอเชิญมาที่ชุมนุมเปิดใจวันนี้นะครับ
มาฟังคำพูดดีๆ
ขอบคุณค่ะ
มาทำจิตใจให้สบาย
ขอบคุณนะคะ
มาแล้วผมจะให้ครับ
บรรเทาความเจ็บปวด
ทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เหมาะสม
เสียดายหน้าตาที่สะสวยนั่นนะ
ว่าไหม จินอา
นายไปทางนั้น
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยซองอิล)
หัวหน้า
ฉันขอไปด้วยอีกคนได้ไหม
เดี๋ยวจะเหนื่อยนะคะ
โธ่ ไม่เป็นไรหรอก
สวนทั้งสวนฉันก็ทำคนเดียวมาแล้ว
ฉันขอโทษนะคะ
ถ้าทำงานนี้แล้วจะได้รางวัลนี่
คนแก่อย่างฉันเอาแต่เป็นภาระ
อยู่ที่นี่มันอึดอัดด้วย
ฉันจะได้ออกกำลังกายบ้างไง
ให้ฉันครึ่งหนึ่งของคนหนุ่มก็ได้
เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นหรอกค่ะ
ทั้งหมดนั้นคือของฉันนะ
พี่
เห็นอพาร์ตเมนต์พวกนั้นข้างตึกนั่นใช่ไหม
ทั้งหมดนั่นของฉันแหละ
ฉันรวยกว่าพี่เยอะ
ไม่หรอก
ทั้งหมดนั่นก็ของฉัน
งั้นก็ยกให้ฉันสักตึกสิ นี่ฉันดูแลพี่อยู่นะ
ทำไมต้องให้
เห็นฉันหัวอ่อนเหรอ
งั้นก็มานั่งเลยมา
คนอะไรเจริญหูเจริญตาไม่มีเปลี่ยน
เฮ้อ น่ารักชะมัด
- ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ - ครับ
อุ๊ย
ดูรอยยิ้มนั่นสิ
เกินต้านจริง
เยซึลมีความรักสินะ
อะไรนะ
ซื่อสัตย์กับความรู้สึกสิ
เธอจะได้ไม่เสียใจทีหลัง
รู้แล้ว
ฉันถึงได้เปลี่ยนโฉมตัวเองนี่ไง
ต้องโดนแดดให้ทั่ว
ฉันจะสารภาพความในใจ แบบผมกระดำกระด่างไม่ได้
หนีไปแล้ว
มีคนหนีไป
ไอ้บ้านั่นไปไหนของมัน
จะยิงมันทิ้งก็ไม่ได้อีก
- หมอนั่นล่ะ - ช่างมันสิ ทิ้งไป
แม่งเอ๊ย
โอ๊ย โธ่เว้ย
ตัวก็เปี๊ยกเดียว ให้ตายสิ
นี่ พัคชานยอง ชานยอง
ชานยอง
แม่
อะไรวะเนี่ย
อย่านะ
ระวังเหยียบ
อย่ายกออกนะครับ
ใจเย็นๆ ก่อน
ทำไมต้องมาถึงที่นี่ล่ะคะ
ฉันอยากหายไป
ฉันตั้งใจว่าจะจากไปเงียบๆ แต่ไม่เป็นอย่างที่หวังเลยแฮะ
ที่ว่าพอแก่แล้วจะยอมรับความตายได้ ก็แค่โกหกทั้งนั้น
ฉันกลัว
ฉันคงอยากมีชีวิตอยู่ต่อ
ถึงจะอายุปูนนี้แล้ว
ถึงจะใช้ชีวิตมาอย่างน่าสมเพช
แต่ฉันคงอยากจะมีชีวิตต่อไป
ฉันอยู่แบบนี้นานไม่ได้หรอก
ถอยไปกันซะเถอะ
อย่ามาพลอยเจ็บตัว เพราะคนแก่ไร้ค่าคนเดียวเลย
ฉันนี่มันสร้างภาระจนตอนจะตายเลย
อย่ามา อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา
ส่งมือมาครับ
นายถอดชนวนเป็นเหรอ
ไม่ครับ
อดทนอีกนิดนะครับ
เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยครับ
จะมานอนหลับตรงนี้ไม่ได้สิ
นี่
ตื่นสิ
ยา ผมไม่อยากให้แม่เจ็บ
แม่เหรอ
ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ
แม่…
แม่ป่วย
ไม่ใช่ความผิดฉันนะ
เป็นเพราะนายทั้งนั้น
ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ
ไม่ๆ เราเข้าไปข้างในเถอะครับ
อะไรน่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - ขอหยุดงานวันนี้ไว้ก่อน
- ทุกคนเข้าไปข้างในค่ะ - ใช่ครับ
หลีกไปนะ นี่ พัคชานยอง
- แกจะไปทำอะไร - พาเขากลับมาไง
เราทำอะไรไม่ได้หรอก เข้าไป
งั้นจะปล่อยเขาไว้แบบนั้นเหรอ
เอาล่ะ ทุกคนเข้าไปข้างในนะคะ
ปล่อย ปล่อยสิ
บอกให้ปล่อยไง
นี่ พัคชานยอง กลับมานี่นะ
นี่
พอเถอะ ไปได้แล้ว
ไม่ได้ครับ
ฉันมีเรื่องจะขอเธอ
ฉันมาทั้งที่ไม่ได้บอกลาจุนอิล
ถ้าฉันตายไปแบบนี้
แกคงเข้าใจว่าฉันทิ้งแก
บอกแกทีว่าไม่ใช่แบบนั้น
ฝากบอกแกทีว่าแม่ไม่ได้ทิ้งแกไป
บอกเขาเองเถอะครับ
เรื่องแบบนั้นต้องพูดด้วยตัวเอง
ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
ไม่รู้สิคะ
หลบไป
ผมพลทหารพัคชานยอง
คงทำแบบนั้นไม่ได้ครับ
ท่านยังมีชีวิตอยู่เพราะยังเป็นคน ไม่ใช่สัตว์ประหลาด
มันควรจะระเบิดไปแล้ว
แต่เป็นไปได้สูงว่ามันจะไม่ปะทุ
งั้นก็จะไม่เป็นไรเหรอครับ
ณ ตอนนี้นั่นแค่ความเป็นไปได้
กดไว้แบบนั้น เดี๋ยวนายก็มือหลุดซะหรอก
ปล่อยมือนั่นซะ
ไม่มีอะไรรับประกันว่า ยกเท้าแล้วมันจะไม่ระเบิด
แล้วก็ยากที่จะเดาระยะระเบิดที่แน่นอนด้วย
จ่าครับ เราลองเท่าที่ทำได้ได้ไหมครับ
พลาดขึ้นมานายอาจจะตายก็ได้
แสดงว่ายังมีวิธีสินะครับ
เรากลับกันเถอะนะ
อย่าให้เห็นปลายผมเชียวล่ะ
ปัดโธ่ เรากลับกันสักทีเถอะน่า
ยัยตัวเปี๊ยก
อย่าให้เห็นปลายผมเชียวล่ะ
เรากลับกันได้แล้วน่า เถอะนะ
ไอ้เวรนี่
หุบปากไป ไอ้ไร้ประโยชน์
กลับกันเถอะ
นะ
เฮ้ย
นั่นมันแค่เด็กนี่
ใช่ไง
โล่งอกไป เนอะ
ไอ้บ้านี่
นี่
เป็นอะไรไหม
ยังไม่ตายใช่ไหม
หนู
นั่นมันแววตาคนนี่
เฮ้ย
ไปซะ
ไอ้คนไร้ประโยชน์
บ้าหรือไง ไอ้เวรตะไลนี่
ฉันคือสัตว์ประหลาดนะ สัตว์ประหลาด
ไสหัวไป ไอ้งั่ง
อ๋อ
แกนั่นแหละไปซะ
เวรเอ๊ย
ทั้งหมดนี่คือของฉัน
ฉันไม่ให้ใครทั้งนั้น
ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด
ใช่
ใครก็ห้ามมายุ่ง
อยากกลับบ้าน…
อะไรวะเนี่ย
มันช่างเฉาอะไรขนาดนี้
นอกจากระเบิดที่จัดการยากแล้ว มีแต่ของไร้ประโยชน์ทั้งนั้นครับ
เหมือนเคยมีคนมากว้านไปเลย
ฉันดีใจนะที่ยังมีคนรอดชีวิตอยู่อีก
แต่หงุดหงิดที่มาช้าไปหนึ่งก้าวนี่แหละ
จ่าสิบโทคิม
ไปอีกที่เถอะ
คราวนี้เราไปถึงก่อนแน่
ไม่ ฝนก็ตกแล้ว
วันนี้เราจะกลับกันก่อน
จ่าครับ
ไม่เห็นจ่าสิบตรีชเวยงซอกเลย
หมายความว่าไง
วิทยุล่ะ
เขาไม่ตอบครับ
สัญญาณก็ดับไป
ใครเห็นยงซอกเป็นคนสุดท้าย
ผมเห็นเขาไปค้นที่ศูนย์การค้าครับ
พื้นที่มันกว้างเกินกว่าที่จะค้นหาเขาครับ
เฮ้ย
แล้วนายจะทิ้งเขาไว้แบบนั้นเหรอ
ถ้าเป็นครอบครัวนาย นายจะพูดแบบนั้นไหม
ไม่มีครอบครัวใครครอบครัวมันสักหน่อยครับ
ก็นายกำลังพูดเหมือน เขาเป็นคนอื่นคนไกลไง ไอ้นี่
ลุกขึ้นเถอะครับ
มันมาจากแคมป์ใช่ไหมน่ะ
เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ
คังซอกชาน
ครับ
ที่ศูนย์การค้า มีคราบเลือดหรือร่องรอยฉุดกระชากไหม
ไม่มีครับ
งั้นเรากลับกันก่อน
- จ่าคิม แล้วยงซอกล่ะ - ที่สนามกีฬาต้องมาก่อนสิ
เราหยิบอาวุธส่วนใหญ่ออกมานะ เราต้องกลับไป
ถ้ายงซอกไม่ได้บาดเจ็บ
เขาก็กลับมาคนเดียวได้
ไม่งั้นเราค่อยมารับเขาก็ได้นี่
เราต้องไปนะ
ไปกัน
- กลับ - เตรียมตัวกลับ
พี่
ใช่ใช่ไหม
คราวก่อนก็เป็นพี่เหมือนกัน
ใช่พี่แน่ๆ
พี่
ออกมาให้เห็นสักครั้งได้ไหม
อย่าหนีไปสิ
ออกมาสักครั้งเถอะนะ
จะหน้าตาเป็นยังไงฉันก็ไม่สนหรอก
ออกมาหน่อยเถอะนะ
พี่
ฉันขอร้องนะ
ได้โปรดออกมาสักครั้งเถอะ
ได้โปรด…
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์