NA PODSTAWIE SWEET HOME KIMA CARNBY’EGO I HWANG YOUNG-CHANA
SWEET HOME
DZIEŃ 337 EPIDEMII PRZEMIAN W POTWORY
Pięć minut do apelu.
Przerwijcie pracę i wróćcie na swoje miejsca.
Pięć minut do apelu.
Czekajcie na apel w swojej części mieszkalnej.
Sprawdźcie, czy nikogo nie brakuje, i czekajcie na swoich miejscach.
Zaczekaj na mnie.
Ocalali nie wezmą udziału w tej ekspedycji.
Ekspedycje ocalałych są na tę chwilę zakazane.
Podjęto tę decyzję ze względu na wasze bezpieczeństwo.
Zaufajcie plutonowi i współpracujcie z nami.
Sprawdźcie, czy nikt nie zaginął.
Odbiór.
Oddawaj!
Oddaj mi ją!
Kiedy się skaleczył?
Wczoraj wieczorem.
To może być problem.
Wygląda w porządku.
Nie bądź taki miękki, idioto.
Musimy mieć pewność.
Nie rób tego.
To dziecko.
Też stają się potworami.
Nie ma wyjątków.
Ja to zrobię.
Mogłaś zrobić to wczoraj.
Najpierw ja.
Zadowolony?
Musimy na ciebie uważać.
Jak na każdego mordercę, no nie?
Sierżancie.
Już wystarczy.
Proszę.
Może być?
Chodźmy.
Nic pani nie jest?
Boli mnie brzuch.
Chce pani aspirynę?
Na pewno mogę ją wziąć?
Nie mam ci się jak odwdzięczyć.
Bardzo dziękuję.
Nie ma za co.
Gdzie jest pani syn?
Nie ma go tam?
Chwileczkę.
Oh Jun-il, numer 211, niezrzeszony. Nie ma go w sekcji A.
Hej.
Jak się tu znowu dostałeś?
A apel?
Zabierzcie mnie ze sobą.
Też chcę jechać.
Po co?
Żeby umrzeć?
Nie, żeby…
Żeby zabić.
Tak, musimy zabić potwory.
Ale nie służyłeś w wojsku.
Masz broń?
Nie.
Może dlatego nie możesz jechać.
Mama nie kupiła ci broni?
Sierżancie.
Daj mu spokój.
Nie żartuj ze mnie, pojebie!
Zabiję cię!
Wystarczy.
Co za typ.
Co się dzieje?
Proszę pana.
Macie piknik?
Przestań, Kim.
Chcieliśmy się wyluzować.
Lepiej tego nie róbcie.
Jedziemy na niezweryfikowany teren.
- To coś nowego. - Chodź.
Nie wiemy, co tam jest. Jasne?
- Tak jest. - Tak jest.
Wyruszamy za pięć minut.
To naprawdę niebezpieczne?
Czy udajecie, że szukacie,
i zabieracie wszystko dla siebie?
Coś ty powiedział?
- Słuchaj! - Nie rozumiem.
Kiedyś braliście ze sobą ocalałych.
Dlaczego teraz nie?
Nawet przymknęliście oko na morderstwo.
Trudno uwierzyć,
że się nami opiekujecie.
Weź to. Tam jest niebezpiecznie.
Naprawdę możemy iść?
Nie tego chciałeś?
Tak.
Oczywiście, że tak.
Powodzenia.
- Słucham? - Co?
Nie powinniście nas chronić?
„Powinniśmy”?
To znaczy…
Nie musimy ryzykować dla was życia.
Spróbujcie przetrwać na własną rękę.
Przekonacie się, że nie można brać życia za pewnik.
Idźcie.
Droga wolna.
Skurwysyn!
Bez broni jest nikim!
Ciszej. Usłyszą cię.
I co z tego?
Nie będą mogli nic zrobić.
Ale i tak…
Pieprzony tchórzu.
Pomyśl o tym tak.
Pluton Wrona to nasi ochroniarze.
- Rozumiem. - Mają nas chronić.
Co mogą nam zrobić?
Daj spokój.
Nie przejmuj się nim.
Nie każdy tak myśli.
Dzięki wam żyjemy.
Nie dotykaj.
Długo się goi.
Każdy to przechodzi.
Nic mi nie jest.
Nie martw się.
Obiecuję, że dziś to zdobędę.
Masz kogoś, sierżancie?
Wszyscy kogoś mają, ale udają, że nie.
- A ty? - Daj spokój.
Nie mogę mieć, skoro ty nie masz.
Ja nie potrzebuję.
Czyli jesteś sam z wyboru?
No wiesz…
Tak sobie pomyślałem.
Nie jesteś brzydki.
Umiesz zabijać potwory i przetrwać.
Jesteś dziesiątką, więc dlaczego
nikogo nie masz?
Jak ci się wiedzie, Seok-chan?
Zawsze wyglądasz na wkurzonego.
Chłopaki boją się z tobą rozmawiać.
Częściej się uśmiechaj.
Nie gadaj bzdur.
Ile nam zostało broni?
Mamy granaty i ładunki wybuchowe,
ale kończy się amunicja.
Mamy pudełko zapalających i trzy pudełka zwykłych.
A paliwo?
Jak go nie znajdziemy, wóz będzie złomem.
Martw się o to, a nie o moje życie uczuciowe.
Tak jest.
Gdzie byłeś?
Jak mogłeś pójść tam sam?
- To boli. - Głupcze!
- Przestań. - Jak możesz być taki nieostrożny?
- Spokojnie. - Boże.
Wrócił.
Masz 30 lat.
Nie jesteś już dzieckiem.
Zacznij zachowywać się jak dorosły.
Nie będę wiecznie o ciebie dbać.
Oh Jun-il.
Weź się w garść, dobrze?
Dlaczego ciągle wychodzisz?
Leki.
Co?
Potrzebujesz leków.
Co noc
zaciskasz zęby, żeby znieść ból.
Straciłaś przez to tyle zębów.
Nie lubię, gdy jesteś chora.
Pójdę już.
Poszedł, bo jestem chora.
Darujcie mu to.
Opuścił apel, ale to dobry chłopak.
Jest dobrym człowiekiem.
Proszę się nie martwić.
Nie mogłam tego ukryć.
Całe życie patrzy, jak choruję.
To coś poważnego?
To rak.
Od zeszłego miesiąca czuję,
jakby ktoś rozrywał mi wnętrzności.
Pewnie mam nawrót.
Gdybym była sama,
umarłabym już dawno temu.
Ale tak martwiłam się o Jun-ila,
że nie chciałam się poddać.
Ale zostało mi niewiele czasu.
Myśl o zostawieniu go
samego na tym świecie…
Mówiłeś, że nas wypuszczą, jeśli będziemy uparci.
Liczyłem, że choć raz się najem.
Ale nic z tego.
Ty idioto.
To twoje jedyne życzenie?
Myśleli, że się wycofamy, jak nas nastraszą?
I co teraz zrobisz?
Przestań sprawiać kłopoty.
Chodźmy.
Dokąd?
Do osoby, której nawet żołnierze nie będą lekceważyć.
Komendantko Ji, jesteś tu?
Komendantko Ji.
To ja, Do Sang-jin.
Dzień dobry, jak się masz?
Mieliście tu nie przychodzić.
To pilne.
O co chodzi?
Jestem zły, bo nie jeżdżę na ekspedycje.
To co mam zrobić?
Pomóż nam.
Wiem, że też nie jesteś fanką plutonu.
Gdy zostaliśmy zbombardowani,
to ty i Gi-nam
przyprowadziliście tu ludzi.
A te dupki zachowują się jak u siebie w domu.
I przymknęli oko na to, co spotkało Gi-nama.
Przepraszam.
Przesadziłem.
Jak jesteś głodny, pracuj.
Dzisiaj jest dużo pracy.
Chcę wyjść na zewnątrz.
Po co?
Chcę mieć przyzwoite życie.
Nie mogę tak siedzieć pod ziemią.
Inni siedzą.
Przestań marudzić.
Daj spokój.
Porozmawiaj z nimi w imieniu ocalałych.
Pluton robi swoje, a ja swoje.
Nie przeszkadzamy sobie.
Ale pomogę wam,
jeśli wy pomożecie mnie.
Słucham?
Chcecie wyjść, prawda?
WSPÓŁPRACUJCIE Z WOJSKIEM, ŻEBY PRZYWRÓCIĆ PORZĄDEK I BEZPIECZEŃSTWO
ZASADY PRZYJĘCIA DO AZYLU
FRONT W KIERUNKU WROGA
Ochrona wyłączona.
Czysto.
Otwórz bramę. Ruszamy.
PIWO
ROZMÓWKI FRANCUSKIE
Śmiesznie to brzmi.
PROSZEK CURRY
Co ty wyprawiasz?
Oszalałaś?
Daj mi trochę.
Puszczaj, szajbusko.
Zostaw!
Kurwa.
Oddaj to.
Dawanie to dawanie, a odbieranie to kradzież.
Nie dałam ci tego. Ukradłaś mi to.
Zwyzywałaś mnie?
Zrobiłaś to.
Naprawdę jesteś szalona?
Udajesz świruskę, żeby żerować na mojej mamie, tak?
To ta ładna dziewczyna.
Ładne zamieniają się w potwory.
Gdzie komendantka Ji?
Mama jest w pracy. Jest zajęta. Nie to co ty.
Ty masz najwięcej wolnego czasu.
Hej.
W ostatniej partii nie było czerwieni blond.
- Wszystkie są czerwone. - Są różne odcieni czerwieni.
Poszukaj go.
„Czerwień blond”.
Krew mojego taty była w takim odcieniu czerwieni
czy w takim?
Ty wariatko!
Nie wiesz?
Oszalałam dawno temu.
Ale mogę oszaleć bardziej.
Nie wiem, co wtedy zrobię.
Więc proszę…
uważaj, co przy mnie mówisz.
Pieprzyć to.
Pasuję.
Podwoję twoje 200 milionów.
Pasuję.
Jak się boisz, to pasuj.
Wolno ci w ogóle grać?
Grasz na zwłokę, tak?
Dobra, pasuję.
Zacznijmy kolejną rundę.
Nic nie miałem.
Blefowałeś?
Niesamowite.
Do końca się nie poddawaj.
W tym świecie tak się wygrywa.
Dobra, jeszcze raz.
Hej.
To niesprawdzony teren.
Nie powinniśmy tu być.
Dla nas jest niesprawdzony.
Komendantka Ji wie, gdzie co jest
i dokąd prowadzą ścieżki.
Mamy za nią iść, więc możemy tu wejść.
Co on tu robi?
Weźmiemy go ze sobą?
Po co?
Nie wiemy, na co się natkniemy.
Zwolnij.
Dobrze.
Jesteśmy na miejscu.
Idźcie do punktu poszukiwań.
Zająć pozycje i sprawdzić teren.
Jesteśmy na miejscu.
Sprawdzajcie.
Przeszukajcie teren.
Jak tam jest?
Wygląda w porządku.
- Możemy iść? - Tak.
Wie o tej drodze od komendantki?
Po co by jej mówiła?
Żeby spierdoliła i umarła.
Nie ma mowy.
Nie wyświadczyłaby jej przysługi.
Zabiła jej męża.
To ma sens.
Ale nic nam nie powiedziała.
Jak mamy jej pomóc?
Mówiła, że wychodzi sama i wraca żywa.
Powiedziała nam o tej drodze,
żebyśmy mogli ją śledzić.
Rozumiesz?
Jun-il, prowadź.
Co?
Nie wolno mi wychodzić samemu.
Nie jesteś sam.
Idziemy z tobą.
Znajdź mamie
coś do jedzenia, póki ma zęby.
No nie?
O tak! Bingo!
Co ona robi?
Idzie dalej.
Wracajmy. Mamy dość rzeczy.
Zmyślimy coś na jej temat.
Zabijmy ją.
Co?
Gdy jej nie będzie,
to będzie nasze.
Mamy ją obserwować.
Ucieszy się, jeśli ją zabijemy.
Wiem!
Komendantka Ji wysłała nas tu, żebyśmy ją zabili!
Co ty pleciesz? Nic takiego nie mówiła.
Nie musi mówić tego na głos.
Domyśl się.
Oszaleję przez ciebie.
Teraz mam broń.
- Moja broń. - Daj mi ją.
Gdzie ją znalazłeś?
Bądź czujny.
Nie strzelać.
Alfa, sprawdź go.
Bądźcie gotowi do strzału.
Zielony.
Pozbądźmy się go.
Mamy mało paliwa.
Nie ma sensu.
Dobrze.
Co jest z tym potworem?
Wygląda obrzydliwie.
Nie mów tak.
Płacze.
„Płacze”?
Hej.
Potwory nie płaczą. One wydają dźwięki.
Widzisz, żeby płakał?
Bo ja nie.
Co się dzieje?
To twoja dziewczyna?
O czym mówisz?
Lubi łysych.
Skoro jesteśmy na jego terenie,
nic nam nie będzie.
No to świetnie.
Zabierz swoją laskę tam i nam nie przeszkadzaj.
Jest uciążliwa.
Co mam z nią zrobić?
Słucham?
Idź na plac zabaw.
Załóż jej pierścionek na palec
i zrób sobie wolne.
Naprawiamy zewnętrzną ścianę?
Brzmi niebezpiecznie.
Pluton idzie z nami.
Ostatnio daliśmy radę.
To lepsze niż jeżdżenie na ekspedycje.
To bezpieczne, ale niewiele z tego mamy.
Nie dają nam nawet zbyt wiele jedzenia.
Ekspedycje były całkiem przyjemne.
Można było znaleźć wódkę.
Cholera, teraz chce mi się pić.
Dokąd dzisiaj idziemy?
Naprawdę chcesz pracować?
Trzeba coś jeść.
Żartuje.
Skończyła mu się kasa na hazard.
Trochę przyzwoitości.
Po co komendantka by cię brała?
Właśnie.
Przestań mącić wodę.
Spadaj.
Dlaczego?
Co ja takiego zrobiłem?
Ty tak serio?
Jesteś rodziną tej wiedźmy.
Co ty…
Mam na nazwisko Kang!
Lee Eun-yu nie jest moją rodziną!
Jeśli kogoś naprawdę nienawidzisz, to nienawidzisz nawet jego psa.
Żyjecie tylko dzięki hojności komendantki Ji.
Już dawno powinni was wyrzucić.
- Cholera! - Co zrobisz?
Nic.
- Odpuść sobie. - Cholerny…
Cholera.
Pani Jung.
Porozmawiasz z komendantką,
żebym mógł iść dziś do pracy?
Czemu mnie pytasz?
Wszystko, co mówili, to prawda.
To niesprawiedliwe.
Miej pretensje do Lee Eun-yu.
To wszystko wina tej wariatki.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
Mamo!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mamo. - Dzień dobry.
Jak plecy?
Dobrze, dzięki tobie.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Dzień dobry.
Dziś będziemy naprawiać wschodnią część ściany.
To praca na zewnątrz,
więc pójdzie tylko kilka osób.
- Pan Yoon. - Tak?
- Gdzie Cheol-yong? - Tutaj.
- Pan Kim. - Dziękuję.
Nie ma za co. Jae-chan.
- Seok-chan. - Dzięki.
- Chudzielec! - Jestem!
I jeszcze…
Seung-wan.
Tak?
Dobrze!
Załatwmy to przed zachodem słońca.
- Chodźmy. - Dobrze.
Reszta wraca do swoich zajęć.
No już.
Jest zbyt wspaniałomyślna.
Mówmy na nią Komendantka Budda.
Po co wzięła tego dupka?
Uważaj, co mówisz.
Dzięki niej jest tu porządek i mamy co robić.
Jestem zły, bo zrobiłem serce, a mnie nie wybrała.
Daj spokój.
Przyjdźcie dziś na spotkanie.
Przyjdźcie po dobre słowo.
Dziękuję.
Wyrzućcie z serca kłopoty.
Dziękuję.
Przyjdźcie, a dostaniecie.
Ulżyj sobie.
I wywiąż się z obowiązków.
Cóż za marnotrawstwo takiej ładnej buźki.
Prawda, Jin-a?
Idź tam.
SZPITAL UNIWERSYTECKI SUNGIL
Komendantko Ji.
Mogę do was dołączyć?
To ciężka praca.
Nie szkodzi.
Kiedyś pracowałam sama na farmie.
Przykro mi.
Wiem, że za pracę na zewnątrz jest nagroda.
Nie mogę ciągle być ciężarem.
I chcę się przewietrzyć.
Przyda mi się trochę ruchu. Proszę.
Wezmę połowę tego, co dostają młodsi.
Nie o to chodzi.
Te są moje.
Seon-hwa.
Widzisz bloki obok tamtego budynku?
Są moje.
Jestem bogatsza od ciebie.
Nie.
One też są moje.
To daj mi jeden, skoro się tobą zajmuję.
Dlaczego?
Myślisz, że jestem głupia?
No to usiądź tutaj.
Zawsze był przystojny.
Zobacz, jaki jest piękny.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ojejku.
Spójrz na ten uśmiech.
Nie można mu się oprzeć.
Chyba się zakochałaś.
Co?
Idź za głosem serca.
Żebyś niczego nie żałowała.
Wiem.
Dlatego robię sobie metamorfozę.
Dokończę włosy.
W takich nie zaproszę go na randkę.
Zbieg!
Mamy zbiega!
Dokąd idzie ten idiota?
Szkoda, że nie mogę go zastrzelić.
- A on? - Zostawmy go.
Pieprzona suka!
Kurwa!
Cholerna suka.
Hej, Chan-yeong!
Chan-yeong!
Mamo!
Co, do diabła?
Nie!
Uwaga na stopy!
Proszę tak zostać.
Spokojnie.
Po co tu pani przyszła?
Chciałam zniknąć.
Chciałam odejść po cichu, ale prosiłam o zbyt wiele.
Myślałam, że pogodziłam się ze śmiercią, ale się myliłam.
Boję się.
Chyba chcę żyć.
Nawet w moim wieku…
Po tych wszystkich latach…
nadal chcę żyć.
Długo tak nie wytrzymam.
Cofnijcie się.
Nie róbcie sobie krzywdy z powodu starej baby.
Aż do śmierci jestem utrapieniem.
Nie podchodź!
Proszę dać mi rękę.
Wiesz, jak ją rozbroić?
Nie.
Proszę się nie ruszać.
Pomoc wkrótce nadejdzie.
Nie możesz tu spać.
Hej.
Obudź się.
Leki. Nie lubię, gdy jesteś chora.
Mama?
Nie ja to zrobiłam.
Mama…
Mama jest chora.
To nie moja wina.
Tylko twoja.
Coś się tam stało.
Nie, wracajmy do środka.
Co jest?
- Co się dzieje? - Koniec na dziś.
- Do środka. - Zróbcie to.
Z drogi! Chan-yeong!
- Co zrobisz? - Sprowadzę go tutaj.
Nic nie możemy zrobić. Wejdź do środka.
Chcesz go tak zostawić?
Wszyscy do środka.
Puszczaj!
Puść mnie!
Wracaj, Chan-yeong!
Hej!
Idź już.
Nie mogę.
Mam prośbę.
Nie pożegnałam się z Jun-ilem.
Jeśli tak umrę,
pomyśli, że go porzuciłam.
Powiedz mu, że to nie tak.
Powiedz mu, że go nie porzuciłam.
Sama mu pani powie.
Musi mu to pani sama powiedzieć.
Jak długo to trwa?
Nie wiem.
Odsuń się.
Z całym szacunkiem,
ale nie mogę.
Ona żyje, bo jeszcze nie jest potworem.
Mina powinna eksplodować,
ale to pewnie niewypał.
Nic jej nie będzie?
Jest taka możliwość.
Zaraz stracisz rękę.
Puść ją.
Może wybuchnąć, jeśli z niej zejdzie.
Nie wiemy, jaki będzie zasięg.
Musimy zrobić, co w naszej mocy.
Zginiesz, jeśli się nie uda.
Ale może się udać.
Wracajmy już.
Pokaż się, gdziekolwiek jesteś
Wracajmy do domu, proszę!
Dziewczynko.
Pokaż się, gdziekolwiek jesteś
Wracajmy już!
Ja pierdolę.
Zamknij się, bezużyteczny idioto.
Chodźmy.
Proszę.
Hej.
To tylko dziecko.
Właśnie.
Co za ulga.
Odbiło ci.
Hej.
Nic ci nie jest?
Żyjesz, prawda?
Hej, mała.
Ona ma ludzkie oczy.
Hej.
Wyjdź.
Bezużyteczny bydlaku.
Pojebało cię?
Jestem potworem.
Spadaj, dupku.
Dobrze.
Żegnaj.
Cholera!
Są moje.
Nikt ich nie dostanie.
Zabiję was!
Tak.
Nie można ruszać moich rzeczy.
Chcę iść…
Co jest?
Słaby połów.
Poza ładunkami wybuchowymi wszystko jest bezużyteczne.
Ktoś już tu był.
Fajnie, że są inni ocalali,
ale szkoda, że nas ubiegli.
Hej, Kim.
Przeszukajmy inny teren. Wyprzedzimy ich.
Nie, pada.
Wracamy.
Sierżancie Kim!
Sierżant Choi zniknął.
O czym ty mówisz?
A komunikator?
Nie odpowiada.
Ma wyłączone radio.
Kto ostatni widział Yong-seoka?
Wchodził do sklepu.
To zbyt duży obszar, żebyśmy go znaleźli.
I co z tego?
Chcesz go tu zostawić?
A gdyby był twoją rodziną?
Wszyscy jesteśmy rodziną.
To czemu mówisz, jakby cię to nie obchodziło?
Podniosę panią.
To w azylu?
Coś się dzieje?
Kang Seok-chan.
Tak?
Widziałeś krew albo ślady walki w sklepie?
Nie.
To wracamy.
- A Yong-seok? - Stadion jest ważniejszy.
Zabraliśmy cały sprzęt. Musimy wrócić.
Jeśli Yong-seok jest cały,
da radę wrócić sam.
Albo po niego wrócimy.
Musimy iść.
Chodź.
- Wracamy. - Przygotujcie się!
Eun-hyeok.
To ty, prawda?
Jak ostatnio.
Jestem pewna.
Eun-hyeok.
Eun-hyeok!
Pokaż się choć raz.
Nie uciekaj.
Pozwól mi cię zobaczyć.
Nie obchodzi mnie, jak wyglądasz.
Chcę cię zobaczyć.
Eun-hyeok.
Błagam cię.
Pokaż się choć raz.
Proszę…
Napisy: Kamila Krupiński