Hooch, przypomnijmy, jak to było.
Przed zawałem tata chyba nad czymś pracował.
Odkrył coś, o czym nie chciał mówić.
Śledził drogie auta. Należały do tych przestępców.
- On ma rogi? - Tak, to złoczyńca.
Jeśli Walton urządza walki...
Powstrzymamy go.
Nie masz choćby skrawka dowodu.
Wszystko opiera się na przeczuciu Hoocha?
Istnieje granica zżycia się ze swoim psem.
Poproś szefa o drugą szansę, tym razem bez Hoocha.
Kolego, wiem, że tego nie rozumiesz,
ale może nie jest nam dane pracować razem.
Ani mieszkać.
Kongresmen uwielbia nadziewane serem oliwki.
Spróbuj.
O, są Missy i Carl.
- Coś nie tak? - Muszę zobaczyć się z Hoochem.
Scott, jeśli mnie tu zostawisz, to będzie koniec.
Podobno adoptował pan pitbulla.
Wabi się Atom.
Rano przychodzę, psa brak. Nie mogłem uwierzyć.
- Poważnie? - Złamałem jakieś prawo?
Dotrzesz na imprezę u Eriki?
Jadę po Hoocha.
Widzę dwa sportowe auta w Cypress Beach.
Sprawdzisz numery?
Prześlij. Oddzwonię.
Wybierz numer, a jesteś trup.
Chwila, to jakaś pomyłka.
Przez pomyłkę wszedłeś na cudzą posesję?
Nie wiedziałem. Szukam domu znajomego.
Zawsze odwiedzasz go ze spluwą w kieszeni?
Dawaj.
Powolutku.
Odsuń się od wozu. No już!
To jakiś obłęd. Przyjaciele będą mnie szukać.
Może gdybyś do nich zadzwonił. A tak jesteśmy tylko my.
Scott, tu znowu twoja siostra. Oddzwoń.
Dobrze, że wujek zmienił zdanie i zabierze Hoocha.
- Hooch powinien łapać przestępców. - Rany, Hooch.
Z tęsknoty boli go brzuch.
Miłość ma takie efekty uboczne. Ucz się na przyszłość.
- Halo. - Cześć, Lauro.
Tu Jessica Baxter. Pracuję z twoim bratem.
Poznałyśmy się na jego urodzinach.
Właśnie.
Zajmowałam się wtedy tą małpą...
Zapomnij o tym incydencie. Małpy tak mają.
Nie odpowiadasz za jej czyny.
Widziałaś się ze Scottem?
Dzwonił z Cypress Beach w sprawie podejrzanych aut.
Miałam sprawdzić tablice. A teraz się nie odzywa.
Niedobrze. Matty, trzymaj Hoocha.
Miał tu być pół godziny temu.
Co to za samochody?
Nie chcę cię niepokoić. To auta znanych przestępców.
Niepokoję się, bo to niepokojące.
Co mam robić?
Spróbuję go namierzyć, a ty rozejrzyj się u siebie. Dobra?
No pewnie, obdzwonię wszystkich.
Dzięki. I bez paniki.
Będzie dobrze. W końcu jesteśmy agentami.
Ekspertami od poszukiwań.
Najlepszymi.
Na razie.
A kiedy wracam z pracy, ona czeka już z drinkiem.
Boska.
Bąbelki. Idź.
I przynieś mi.
No bez żartów.
Dziękuję. Dobry piesek.
Pomaga mi też się przebrać.
Boska, kurtka!
Elegancko.
A potrafi tak z bransoletą na kostce?
Nie.
To wyjątkowy pies
i jestem bardzo wdzięczna, że wszyscy pomogliście.
Dziękuję wam.
Pomogła nam z Olivią wyjść na prostą.
Jak dla mnie to Boska uratowała nas.
- Adoptujemy psa? - Zdecydowanie.
Xavier, mogę cię prosić?
Jasne.
Pozwól.
Wracam do biura. Scott jest w Cypress Beach.
Możliwe, że ma kłopoty. Nie odzywa się.
Jadę tam od razu.
Czekaj, jesteś pewien? Prawie nic nie wiemy.
„Prawie” mi wystarczy. To mój partner.
TURNER I HOOCH
Xavier! Czekaj.
Wiem od Jess, że Scott ma kłopoty,
- Boska i ja też jedziemy. - Zostawisz gości?
Scott uratował Boską. Teraz ja muszę mu pomóc.
Skoro tak, to wskakuj.
Ale lubisz K-pop?
OŚRODEK SZKOLENIA PSÓW
Jed, mam sprawę do Waltona.
Szef jest zajęty. Nie można mu przeszkadzać.
Złapałem intruza. Nie wiem, co to za jeden, ale miał broń.
No i co z tego?
W Ameryce ponoć jest więcej broni niż ludzi.
Ten konkretny Amerykanin łaził po terenie szefa.
- Związałem go. - Nazwisko?
Ma dokumenty?
Czekaj.
Nic nie ma.
- Dziwne. - Mówiłem.
Jadę z San Francisco do znajomego.
Nazywam się Anthony Bennett.
Tony Bennett?
Tak, zbieżność nazwisk.
Odwiedzam tu znajomego.
Urządzamy piknik.
Mówi o jakimś pikniku.
Do mrówek będzie strzelać.
Nic teraz nie zrobimy. Skitraj go i przywieź psy.
Przyjąłem.
Chodź, Tony.
No czekaj!
Dokąd mnie zabierasz?
Posiedź tu, aż nie wymyślimy, co z tobą zrobić.
Wiesz, że to jest porwanie?
Ja tylko bronię się przed intruzem ze spluwą.
Atom dotrzyma ci towarzystwa. To nasza gwiazda.
Ponoć najwredniejszy pies w stanie.
Scotty zobaczył dwa drogie auta. Zgłosił to.
W skrócie:
myślę, że to przestępcy i jadą na walki psów.
Jeśli Scott się w to wplątał, grozi mu niebezpieczeństwo.
Zajmujesz się tym od miesięcy i nie raczyłaś mi powiedzieć?
Nie tylko ona.
Podjęliśmy trop, który znalazł twój mąż.
Tu chodzi o walki psów.
Trzeba działać.
Śledzę komunikaty policji.
Koordynuj to z agentami.
Jasne. „Koordynuj” czyli...
Bądź w kontakcie.
Idę koordynić.
David, musimy znaleźć obiekty należące do Waltona,
miejsce tych walk.
Poszukam informacji w ratuszu.
Świetnie. Mamo...
popytajmy w mieście, czy ktoś widział Scotta.
Dobrze.
A ja zajmę się Hoochem.
Nie ma czasu do stracenia. Będziemy w kontakcie.
Dziękuję ci, David.
- Mamo. - Tak?
Przepraszam. Nie chciałam zawieść taty.
Nie jestem zachwycona.
Ale tata zawsze był z ciebie dumny. Teraz byłby tym bardziej.
Dzięki.
Nie ma za co.
Wiem, nie lubisz mnie.
Ale uwierz, jestem po twojej stronie.
Mój tata chciał cię uratować. Teraz moja kolej.
Tu nic dobrego cię nie czeka.
Ani mnie, jeśli dowiedzą się, kim jestem.
Dobra, powoli.
Zmywamy się stąd.
Scott oddał Hoocha?
Jak on mógł?
W lesie życia Scott chce ściąć drzewa i zbudować drogę.
Hooch natomiast chce je obsikać.
Jakie to tragiczne.
Scott nie pojmuje, że Hooch po prostu
po swojemu okazuje mu troskę i miłość.
Scott jest wspaniały. Naprawdę.
Ale niezbyt spostrzegawczy, jeśli komuś...
...na przykład psu, na nim zależy.
Ciekawe.
Albo i nie.
Taka moja teoria.
Grawitacja też kiedyś była teorią.
Tak jak chupacabra. A teraz już wiemy.
Co wiemy?
No właśnie.
Hej, Jess, jak tam?
Jestem w biurze. Sprawdziłam stacje przekaźnikowe.
Ostatni raz telefon Scotta był aktywny chwilę po naszej rozmowie.
Potem już nic.
Może mu się rozładował. Ale...
Wątpię. To nie mieści się w filozofii Scotta.
Gdzie wtedy był?
Wysyłam ci współrzędne.
Dobra, jedziemy.
Punkt oznaczony
- Tam jest Scott? - Niekoniecznie.
To trochę jak ślady stóp na plaży.
Mówią o tym, gdzie ktoś był,
i trochę o tym, dokąd idzie,
a resztę trzeba sobie dopowiedzieć.
Stąd chyba nie ma wyjścia, kolego.
A w ogóle to jestem Scott.
Nie bardzo kochasz ludzi, co?
Nic dziwnego.
Wiesz, ja kiedyś nie lubiłem psów.
No wiem.
To brzmi strasznie. Ale...
Wydawało mi się, że psy wszystko utrudniają.
Od małego.
Zjadały jakieś 60% moich zadań domowych.
Zniszczyły mi przyjęcie maturalne. Działo się.
Przez całe życie chciałem się od nich uwolnić.
I zjawił się on.
Żeby było jasne, wywrócił mi życie do góry nogami.
Ale stało się dzięki temu o wiele lepsze.
Obiecałem mu coś.
Dałem słowo, że będzie moim psem na zawsze.
I złamałem tę obietnicę.
Teraz chyba już się nie dowie, jak bardzo go kocham.
Nie taki wredny, co?
Spokojnie, kolego.
Możesz mnie obwąchać.
Śmiało.
Właśnie tak.
No i już.
Pewnie ci tu smutno samemu.
Potrzebujesz tylko czułości.
Lubisz może oliwki?
Bo chyba...
Tak!
Wiesz, dała mi ją moja dziewczyna... Była dziewczyna.
To chyba coś drogiego i wykwintnego.
Chciałbyś?
Gotowy? Chcesz ją?
No to masz. Na zdrowie.
O właśnie.
Widzisz? Nie wszyscy ludzie są źli.
Może się zakumplujemy.
I wiesz co, Atom?
Czasem przyjaciele sobie pomagają.
Hej, Atom. Coś cię nie słyszę.
Chyba mi tam nie zmiękłeś.
Hej! Nie!
Biegnij, Atom!
Stój!
Szybko, Atom.
Widzę cię, Tony Bennett.
Stój! Do jasnej...
Biegnij, Atom! Uciekaj stąd!
Stój, mówię!
Idź stąd, Atom!
Ani drgnij.
Po prostu mnie wypuść.
Kogoś słyszałem. Widział mnie. Zaraz będą tu gliny.
W tej głuszy kogoś słyszałeś?
Prawie ci wierzę.
Wstawaj!
Wiesz co? Pewnie nie jesteś żaden Bennett.
Hej! Liam, Cody.
Macie chwilę?
Idziemy do kamieniołomu. Pojeździć, będzie piwko.
- Idziesz? - Chciałbym!
Prowadzę poszukiwania. Kojarzycie może Scotta Turnera?
Brata Laury? No raczej. Dawno go nie widziałem.
Sorki, stary.
A może zauważyliście coś dziwnego?
Ja widziałem dmuchany zamek. Wleciał do stawu.
- I to było dziwne. - Nieźle!
Pewnie wiatr go porwał!
Oby nikogo w nim nie było.
Chodzi mi raczej o jakichś gości w ferrari i podobne klimaty.
Do jednostek w Cypress Beach.
Po Elm Road błąka się pies. Proszę o interwencję.
CB-21 zgłasza się. Jaki to pies?
Zgłaszająca mówiła, że groźny i szczekliwy.
Natychmiast tam jadę.
Wybaczcie, chłopaki, lecę.
Do boju, Grade.
Grady, znalazłeś Scotta?
Nie, ale ktoś widział złego psa na Elm Road.
Może to bez związku, ale skoro to pies...
Spotkamy się tam.
Możliwe, że Grady coś znalazł. Jadę.
Zbieraj się, Hooch.
Słuchaj, Matty,
babcia z tobą zostanie. Potem do was zajrzę.
Mamo, boję się.
O wujka Scotta?
Ja też.
I o Hoocha.
Pamiętasz wielkie śledztwo dziadka?
Pierwszy Hooch uratował go przed bandytami,
ale zginął.
Nie chcę, żeby tak się stało.
Nie pozwolę na to.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Wujek Scott chyba ma kłopoty.
Bardzo cię kocha, choć czasem się złości.
A teraz bardzo cię potrzebuje.
Zaśliń się, jeśli rozumiesz.
Wiedziałem.
Znajdź wujka Scotta.
Gotowy, Hooch?
No to chodźmy.
Złapałem go i prowadzę z powrotem do stodoły.
Chciałem dać panu znać, szefie.
Słusznie. Zaraz zaczynamy.
Ten kretyn Jed powinien mi powiedzieć.
- Jak wygląda ten gość? - Pokażę panu.
Stój. No dawaj.
Zapozuj ładnie.
Nie do wiary.
Masz tam agenta federalnego Scotta Turnera.
Co z nim zrobić?
Dzwonił gdzieś?
- Ktoś wie, że tam jest? - Nie.
Nie zdążył.
Dobrze. Słuchaj.
Zajmę się nim osobiście. Pilnuj go.
Spróbuję, ale trochę go nosi.
Podaj mu środki uspokajające.
To go uspokoi.
Dobry pomysł. Te, które dajemy psom?
Tak, na ludzi też działają.
Byle się nie ocknął, zanim tam dotrę.
Się wie, szefie.
Anthony Bennett, co?
Sprytnie, agencie Turner.
Chyba przyda ci się drzemka.
Wyluzuj no! Spokojnie.
O nie.
Tego nie ruszaj. To figurka kolekcjonerska.
No weź, pies.
Ja – Grady. Przyjaciel.
A to zabawka Grady’ego. Dla ludzi.
Rozumie, kiedy mówisz jak potwór Frankensteina?
Chyba zaczyna.
O tym psie ci mówiłem.
Dobrze, że nie dojadłem burrito.
Zwabiłem go nim do auta, ale...
Dlaczego siedzi z przodu?
Fakt, źle to wymyśliłem.
Pamiętasz, jak byliśmy u Waltona?
W sprawie tego psa, Atoma.
Myślę, że to on.
Jesteś Atom, prawda?
Chyba masz rację.
Mógłby nam pokazać, skąd przyszedł, ale...
...kły go świerzbią. Prawie odgryzł mi lepszy pośladek.
Nie jest nastawiony na współpracę.
Nie bardzo.
A może Hooch pójdzie jego tropem.
Świetna myśl.
Wiem. Moje spodnie.
Po tym go wytropi.
Atom nieźle się wgryzł.
To wystarczy.
Zobacz, Hooch.
Czujesz?
Wiem, pachnie jak Grady.
Ale jest tam też drugi zapach.
Psi zapach.
Zgadza się, to ten pies.
Pokaż nam, skąd przyszedł.
- Przyszedł. - No skąd?
- To działa. - Tak jakby.
Niedługo wrócimy.
Grzeczny Hooch.
Dasz radę.
Szukaj Scotty’ego.
Co tam czujesz?
Masz coś, Hooch?
Co wywąchałeś?
- Co to jest? - Pokaż, Hooch.
Ładna skarpetka w środku lasu.
Scott takie nosi. Musiał tu być.
To znaczy, że nadal jest w pobliżu.
A to z kolei oznacza...
Hooch!
Wygodnie jej tam?
Tak, tak.
Denerwuje się, bo czuje mój strach.
- Boisz się? - Jestem przerażona.
No wiesz.
Pracuję w końcu z agentami, a Scott to agent i...
- I zależy ci na nim. - Nie.
To znaczy, nie że nie.
Zależy mi na nim jako na kimś, z kim pracuję.
I czasem biegam.
Zależy jej.
Powiedz pani, żeby się z tym nie kryła.
Nie chcę...
...żeby głupio wyszło.
Słuchanie głosu serca to nie głupota.
W ten sposób odkryłem surfing.
I K-pop.
I Olivię.
A co robisz...
kiedy twoje serce wariuje?
Tu nic nie wariuje.
Jedynie tutaj.
Możesz mi wierzyć.
Idź za sercem. Zawsze.
Hej, X. Co masz?
Jesteśmy już przy tej drodze.
Niewiele tu.
To niedobrze.
Jestem w kontakcie z policją.
Kończą nam się tropy.
Mamy jeszcze jeden.
Kombi i radiowóz na poboczu.
I pies. W radiowozie jest pies, Jess.
To już coś. Stawiam, że to wóz siostry Scotta.
Przesyłam wam jej numer.
Mam. Hej, Jess.
Robi się gorąco. Może warto pójść z tym do szefa.
Co? Nie. Szef ma ważną prezentację.
Z członkami Kongresu.
No to będą mieli okazję zobaczyć agentów w akcji.
Dzięki inicjatywie szeryfa Sickermana
wskaźnik zamkniętych spraw wzrósł o 8%.
- Szefie. - Baxter, jesteśmy zajęci.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale mamy problem.
Chodzi o agenta Turnera.
Sprawdzał trop w Cypress Beach i się nie odzywa.
Proszę wybaczyć na chwilę.
Poważnie?
Mówił, że coś tam odchodzi, ale jego jedynym śladem był pies.
I pies chyba się nie mylił.
Może pan nie popiera tego śledztwa, ale nasz człowiek zaginął.
Szefie, wie pan, że trzeba działać.
Dobra. Weźmiemy śmigłowiec.
Panowie, proszę pani, sytuacja awaryjna. Nie dokończymy.
- Słucham? - To pilne.
Pilniejsze od spotkania z członkami Kongresu?
Może spytajmy pańskiego szefa, szeryfa Sickermana.
Proszę to zrobić.
I powiedzieć mu, żeby sam przewijał slajdy,
bo mój agent ma kłopoty.
Świetne uczucie.
No, no.
Szukaliśmy Hoocha wszędzie i wtedy zadzwoniliście.
Dobra robota z tą skarpetką.
Zasługa naszej kobiecej wersji Sherlocka Holmesa.
Pracujecie z moim bratem?
Tak, obydwoje.
Ja szkolę Scotta, a ona – Hoocha, to taki crossover.
Tak. Ja mam łatwiej.
Którędy pobiegł?
- Za szybko się to działo. - Zataczajmy koła.
- Szukamy śladów. - Dobra.
Pójdziesz za Waltona do więzienia?
Kasa z walk jest warta ryzyka.
Wypatrujesz kogoś?
Nikt nie przyjdzie, siadaj.
Mówię coś!
No to jazda.
Ile ważysz? Jakieś 80 kilo?
Nie wierzgaj.
Nie! Pomocy!
Nie dasz za wygraną, co?
Nie!
Hooch.
Nie!
Proszę, nie!
Hooch! Nie!
Spudłowałem.
Ale jak to?
Hooch! Udało się!
No chodź tutaj.
Nie myślałem, że zatęsknię za tym jęzorem.
Już nigdy cię nie zostawię.
Pies na zawsze. Bez wykrętów.
Chodź, mamy coś do zrobienia.
- O Boże. Scott! - Na pewno ktoś strzelał?
- Na pewno. - Scott!
Dobrze znam ten dźwięk.
Tylko skąd on dochodził?
Erico, twój pies może wytropić Scotta? Po skarpetce?
Boska nie jest tropiąca, ale znając kierunek...
Tam!
Niby skąd to wiesz?
Bo go widzę.
- Scott! - Scotty!
O mój Boże.
Nic ci nie jest? Tak się martwiłam.
- Jestem cały. - To znaczy, martwiliśmy.
- Źle wyglądasz. - Dzięki.
Mogę odzyskać ręce?
- Już. - Przetniesz to?
Ktoś cię ściga?
Już nie. Uciął sobie drzemkę.
Teraz trzeba przerwać te walki.
- Masz drugą broń? - W aucie. Dokąd?
Tropem drogich wozów.
Badałam ten wątek.
To na pewno tam?
Chyba. Te dokumenty są dość...
Laura?
I jak, znaleźliście Scotta?
Całego i zdrowego.
- Dzięki Bogu. - Wciąż jesteśmy w lesie.
Znalazłeś coś?
Możliwe.
Walton kupił starą uprawę awokado.
Na Lone Pine Road.
Pakowalnia. Kojarzę!
Zaraz tam jedziemy.
Dołączę do was.
Bądźcie ostrożni.
Hej! Jedź za mną!
Boję się trochę o Atoma.
Niepotrzebnie. Już ktoś po niego jedzie.
Ma włączoną klimę
i relaksującą muzę w radio.
Składankę. Nie wiem, czego słucha.
Bardzo roztropnie.
Prawda?
A skoro o tym mowa...
Wiem, że roztropność nie była moją mocną stroną.
Kiedy byliśmy małżeństwem
i kiedy zajmowałaś się Matthew, bo ja grałem w Minecrafta.
Albo surfowałem i zapomniałem
o praniu i twoich urodzinach.
Znalazłeś Scotty’ego. W kluczowej chwili nie zawiodłeś.
Pamiętaj, że nawet jeśli na to nie wygląda,
zawsze możesz na mnie liczyć.
Tak jak Matthew.
Rozwód tego nie zmienia.
Dziękuję.
To tyle...
Co wiadomo o tych walkach?
Tyle, że na liście gości są szychy półświatka.
To było ostatnie śledztwo taty. Nie odpuściłby komuś, kto krzywdzi psy.
To dlatego się zawziąłeś.
Pewnie tak.
Może czas na telefon do tej twojej prawniczki.
Raczej się nie dodzwonię.
Poza tym nie jest już moja.
To takie przykre.
Rozstanie, znaczy się.
To stąd ten dźwięk.
Bezwarunkowy. Nie panuję nad nim.
Widzisz?
To taka czkawka współczucia.
Mam to po mamie.
Jak to się stało?
Musiałem wybrać: ona albo Hooch. Hooch wygrał.
Rozmawialiśmy tu o słuchaniu głosu serca.
W kontekście Hoocha.
Dzieliłam się z X-em taką refleksją, że twój tata go tego nauczył.
To tego trzeba uczyć?
Okazuje się, że czasem tak.
Niektóre psy ze strachu tłumią w sobie swoje uczucia.
I czasem ludzie boją się zranienia albo odrzucenia.
- Zdarza się. - Ludzie? Mówimy o psach.
Właśnie, o psach tu mowa.
Przejęzyczył się.
Dobrze się czujesz, X?
Skup się na drodze.
Mamy psy do uratowania, a tobie coś nie styka.
PAKOWALNIA
David miał rację. To tutaj.
Są i strażnicy.
Dwaj, zapewne uzbrojeni.
W środku pewnie kolejni.
Chyba zaraz się zacznie.
Podstawili wóz z psami.
No i co teraz?
W takich sytuacjach
należy czekać na wsparcie.
Czekać? Nie.
Żadnego czekania. Te psy zdążą ucierpieć.
Musimy coś zrobić.
Popieram.
Mój tata oddał za to życie.
Wsparcie może nie zdążyć.
- Czekanie odpada. - Zgoda.
Tata nie bez powodu nam to powierzył.
Nie mogę go zawieść na ostatniej prostej.
Jestem z wami na 100%.
No to nie zwlekajmy.
Potrzebny nam plan.
Okej.
Ja, Grady i Erica przemkniemy
do samochodu z psami
i zabierzemy je.
O ile wy skupicie na sobie uwagę złoli.
Pasuje. Fenomenalny plan.
- Poważnie? - Serio.
Dobrze pomyślane.
No to dobra. Uważaj na siebie, brat.
Ty też.
- Uważaj, brat. - Ty też.
Jak wszyscy, to wszyscy.
Dzięki, miło z twojej strony.
- Scotty. - Ja już po.
No tak. Spoko.
Zaczekajcie.
Zostańmy tu.
Za przeszkodą. Dobra pozycja do strzału.
Dotrą do auta, zajmiemy strażników, czekamy na wsparcie.
Spoko, spoko.
Mam pytanie:
można tu urządzić wesele?
Pasuje mi ten lokalny klimacik.
Dobre powietrze znad oceanu.
W takiej chwili myślisz o ślubie?
I tak czekamy.
Nie możemy się z Olivia zdecydować.
Nie wiem, jak z cateringiem...
X, chwila skupienia, co?
Uratujmy te psy,
a znajdę ci najlepszy lokal w Cypress Beach.
Dzięki, stary. Doceniam to.
Mój Boże.
A ty co? Rusz tyłek! Walka się zaczyna!
Rozładuj szczeniaczki.
Już się robi.
Trzeba go zatrzymać.
Nie mogę na niego wyskoczyć. Zaalarmuje kumpli.
Trzeba zabrać kluczyki. I to szybko.
\Musimy je mieć.
Trzyma je w kurtce.
- Mam pomysł. - No?
Boska.
Przyniesiesz kurtkę, dobrze?
Rozumiesz mnie? Kurtka?
Nie, kochanie ty moje, nie moją.
Jego kurtkę.
Boska – kurtka.
Tak.
To się może nie udać.
Psy ćwiczą z jedną osobą.
Przełożenie tego na inne sytuacje zajmuje miesiące.
Ej! Durny kundel!
Oddawaj to!
Zrobiła to!
Lauro! Dawaj!
Idę!
O kurczę.
No co jest, koleś? Zaraz zaczynamy.
Stój!
Wracaj tu!
Hej, idioci!
Ktoś kradnie psy!
- Powodzenia. - Teraz!
Policja! Jesteście aresztowani!
Agenci federalni!
Uważaj!
Chodź!
Walton ucieka.
Bierz wóz pana Białe Gacie. Pilnuję cię.
Jestem agentem. Daj mi...
kluczyki. Dzięki.
Chodź, Hooch.
Mama
Cześć, mamo!
David mówi, że Scotty się znalazł.
Tak, mamy go. Nie bardzo mogę rozmawiać.
A co z psami? Uratowałaś psa?
Cześć, słońce!
Obiecuję, że nic im nie będzie.
Słowo.
Mama musi już kończyć. Kocham.
Ale czekaj...
Gdzie ty jesteś?
Widzisz go?
Za tym SUV-em!
Przygwożdżony, otoczony.
Sto metrów do pokonania pod ostrzałem.
- Mamy go! - I bez amunicji.
Nie jest dobrze.
Jest uwięziony!
- Co tam, skarbie? - Hej, ślicznotko.
To strzały?
Tak, nie mam dużo czasu.
- Czekaj, co ty mówisz? - Pozwól mi powiedzieć.
Kocham cię nad życie.
Dni z tobą były największym darem.
Dlaczego teraz to mówisz?
Co się dzieje?
Pamiętaj, że nie żałuję niczego.
Nadałaś mojemu życiu na tym świecie sens.
X, gdzie jesteś?
Tu agenci federalni. Jesteście okrążeni.
Poddajcie się natychmiast.
Posadź go tam.
- X, jeśli coś się dzieje, powiedz. - Policja. Rzućcie broń.
X? Nic ci nie jest?
Tak, kochanie.
Wszystko dobrze.
Dzwonię, bo już wiem, gdzie weźmiemy ślub.
To idealne miejsce.
Spodoba ci się. Zadzwonię później.
Dobra, przeczesujemy teren.
Jazda.
Dorwaliśmy ich, Scott.
Naprawdę się nam udało!
No dalej.
Wychodź, Lauro.
- Szybciej! - Nie zabierzesz tych psów!
Stój! Agenci federalni!
Agenci? Widzę tylko jednego.
Nie ma już ucieczki.
Pewnie, że jest.
Z twoją pomocą.
A może wolisz,
żebym je wystrzelał.
Lauro.
Tego byś chyba nie chciała. Zostaw kluczyki i wyjdź powoli.
Wasz ojciec też próbował mnie przyskrzynić.
Przy magazynie, gdzie wcześniej były walki.
Rzucił się na mnie.
Myślałem, że się nie wywinę, ale jego pikawa tego nie wytrzymała.
A ten pies nie potrafił się zamknąć.
Chyba wiedział, że to koniec staruszka.
Daj mi Hoocha.
Turnerowie zawsze zgrywają bohaterów, co?
Dobry pies.
Też chciałeś mieć swoją wielką historię.
Rzuć broń.
Mylisz się, Walton.
Moja historia jest inna.
W mojej
żaden pies nie umiera.
Idź, Hooch. Bierz go!
Zjeżdżaj, głupi...
- Dorwaliśmy go. - Tak.
To dla taty.
Dobra robota, Hooch. Raz jeszcze.
Dobry piesek.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
To już przeszłość.
Muszę ci też podziękować za uratowanie, no, wszystkich.
Scotta i psów.
Szukamy teraz dla nich nowych domów.
Dla psów. Dla Scotta nie.
Kto by go chciał adoptować.
- No nie? Bo to taki inny pies. - Właśnie.
Jesteś weterynarzem?
Technikiem. No, prawie. Świeżo po egzaminie.
Rewelacja.
Nasz technik przechodzi na emeryturę.
Koniecznie się zgłoś.
A wiesz, to bardzo ciekawe.
Oto i ona.
Nasza miniagentka.
Daleko zaszedłeś, panie agencie.
To zaszczyt usłyszeć to od ciebie.
Ty wszystkiego mnie nauczyłaś.
Pod czujnym okiem Xaviera i moim chyba ogarnąłeś temat.
Czas popracować nad pozostałymi.
Co masz na myśli?
Daj spokój.
Jesteś samotnym facetem na ślubie. Powinieneś wywijać na parkiecie.
Z kim? Hoochem?
Scott,
doskonale wiesz, z kim powinieneś teraz tańczyć.
Tyle z mojej strony.
Idziemy.
- Fajnie wreszcie cię poznać. - Wzajemnie.
Hooch, nie!
- Nie! - Hooch!
- Nie! Nie! - O rany.
Tylko nie tort!
Przepraszam!
Coś można jeszcze uratować. Ten kawałek...
Smacznego, Hooch.
Cudowne przyjęcie.
Napisy: Kamil Rogula