Hooch, opowiedzmy, co się działo.
Pali się! Boska! Idę tam!
Nie! Zostań z Hoochem. Ja pójdę.
Boska! Wyciągnę cię!
Niesamowite. Tak jak ty dzisiaj.
Człowiek z miłości traci głowę.
- Niespodzianka! - Co ty tu robisz?
Miałaś wrócić za 1460 godzin.
Tęskniłam, agencie Turner.
Niniejszym więc przedstawiam… tablicę śledczą.
- On ma rogi? - Tak, to złoczyńca.
Myślisz, że nie wiem o twoim i wujka śledztwie, ale ja wiem.
Chcesz pomóc?
Mamy przełom w sprawie.
Tata przyniósł do przychodni pokiereszowanego psa.
Jak Daisy do ciebie trafiła?
Scott mi ją dał. Wiedział, że się nie zrażę.
Nie dopytywałem. Ale to oczywiste. Walki psów.
- Jeśli Walton urządza walki… - Musimy go powstrzymać.
No, kolego, dzisiaj wielki dzień.
Musimy grać do jednej bramki. Rozumiesz?
To znaczy, że będziesz jadł karmę i tylko karmę.
Jeśli poczujesz przypływ gazów, zachowaj to dla siebie.
Dopóki nie wyjdziemy. Skupiamy się na pracy.
Pamiętaj, robisz to nie tylko dla mnie.
Pamiętasz go? Waltona? Nie znosisz gościa, co?
Spróbujemy przekonać szefa, żeby pomógł nam go dorwać.
Spójrz w siebie i znajdź tam grzeczną wersję Hoocha.
Damy radę, Hooch.
Ze wsparciem szefa rozpracujemy to.
Co ja ci właśnie mówiłem?
Co ty… Co to jest?
Zegarek taty.
Wiem, że za nim tęsknisz. Ja też.
Ale to, co dzisiaj robimy,
robimy dla taty.
Będzie dobrze.
Mamy to.
BIURO SZERYFA
ŚLEDZTWO TATY
Podejrzany
To żart?
Żart?
Od miesięcy prowadzisz nieoficjalne śledztwo?
Nieoficjalne, ale uzasadnione.
To sprawa dużego kalibru…
Podejrzewasz, że ktoś urządza walki psów.
Ale nie masz choćby skrawka dowodu.
Mam skrawki. Dużo skrawków.
Hooch szczekał w magazynie. Hooch obszczekał faceta.
Hooch bawił się z psem, który być może brał w tym udział.
Jest w tym całym śledztwie coś,
co nie opiera się na przeczuciu Hoocha?
Fakt, Hooch jest tu centralną postacią.
To pies!
Nie powierzyłbym mu śmietanki do kawy, a co dopiero śledztwa.
Jeśli pójdziemy z tym do FBI, zabiją nas śmiechem.
Tak pan myśli? No nie wiem.
Istnieje granica zżycia się ze swoim psem.
I wiesz co? Miałem ci przydzielić ważne zadanie ochrony.
Lepiej znajdę trzeźwo myślącego agenta.
Nie, szefie. Proszę go nie szukać.
To znaczy, ja nim jestem. Potrafię myśleć. Trzeźwo.
Zbierz się do kupy, Turner.
TURNER I HOOCH
Ratusz
Dasz wiarę? Miesiące pracy, a Scott nagle mówi, że biuro nie pomoże.
Brak konkretnych dowodów. Czyli jakich?
Odznaki już nie noszę, ale…
Włóczki na mojej tablicy starczyłoby na sweter.
I co ewidentnie zmuszany do walk pies
robił obok magazynu Waltona?
Wiem, to irytujące, ale może razem ze Scottem…
Nie. Scott twierdzi, że musi się skupić na pracy.
Jest zbyt zajęty łapaniem zbirów, żeby łapać zbirów.
Zostaliśmy my. Jak przyskrzynić Waltona?
Skądś te psy musi brać.
Sprawdziłam w bazie danych miejscowe pitbulle i rottweilery.
Żadnego związku z Waltonem.
Sprytny przestępca ma od tego ludzi.
To co teraz?
Trzeba zakasać rękawy.
Twój tata nazwałby to szukaniem igły na polu siana.
A nie „w stogu siana”?
To by było za łatwe. Daje złudną nadzieję.
Tak, to w jego stylu.
Szukajmy głębiej.
Może faktycznie ktoś mu dostarcza psy.
Trzeba działać, sprawdzić schroniska.
Znaleźć tę igłę.
No dobra. Może z perspektywy szefa za bardzo polegam na Hoochu,
ale to nie moja wina.
Jest częścią tej sprawy.
Szczerze mówiąc, chyba trochę go przeceniasz.
O czym ty mówisz? Pomógł mi mnóstwo razy.
Tak, ale wciąż zjada ci skarpetki.
Pilnował się, kiedy byłaś w Bostonie.
Ktoś go chyba podmienił.
- Hooch. - Nie wolno.
- Poświadczone dokumenty. - Wszystko pod kontrolą. Patrz.
Wymiana? Za skarpetkę. Wiem, że chcesz. No masz.
Jak nowe.
Jesteś grzeczny, co nie, Hooch?
Ale chodź tutaj.
Siad, Hooch.
Ktoś to widział?
Dobry pies. Zostań.
- Tak, dobrze. - Scott.
Spokój, Hooch.
Dobrze, że cię złapałam.
Rozmawiałam z szefem. Wiesza na tobie psy.
- Bez urazy, Hooch. - Jest aż tak źle?
Powiem ci, że musisz to jakoś załagodzić.
Nie no, jasne.
Mamy z X-em ochraniać jakieś nowoczesne laboratorium.
Zgadza się.
I szef już chciał cię zastąpić Trentem.
Co? Poważnie?
Uspokoisz się?
Cześć.
Pożonglowałam przydziałami i Trent pojedzie z nakazem do Stockton.
Dziękuję.
Nie nawal. Boże.
Zlecenie prosto z FBI, więc wszystko musi pójść sprawnie.
I tak też pójdzie. Koncertowo.
Do FBI dotarły pogłoski o planowanym ataku na Impact Amalgamated.
Rząd korzysta z ich usług.
- Jakieś tropy? - Brak.
Podrasowali zabezpieczenia,
ale to może być ktoś wewnątrz.
Zrobicie wywiad wśród pracowników pod kątem bezpieczeństwa.
Hooch.
Bez obaw, Hooch nie da plamy.
Nie żebym mu ufał bezgranicznie.
Ufam, ale nieprzesadnie. Jesteśmy gotowi.
Betonowe donice, przewężenia,
dobra widoczność, doskonałe krzewy.
Co krzewy mają do bezpieczeństwa?
A nic. Tak tylko zauważam.
- Z biura szeryfa? - Tak. Xavier Wilson.
Scott Turner. A to jest Hooch.
Serwus, Hooch.
Ash Peterson. Kieruję ochroną obiektu.
Podobno macie przesłuchać personel.
FBI widzi tu możliwe zagrożenie.
Ktoś ostatnio zachowywał się nietypowo?
To jajogłowi. Mają tak fabrycznie.
No tak, naukowcy.
Nie widzę ich w roli złodziei, ale kto wie.
- Macie już podejrzanych? - W razie czego damy znać.
Hooch, nie wolno.
- Przepraszam. - To nic.
Wywąchał kanapkę z tuńczykiem.
- Podzielę się. - Dzięki.
Tęsknię za moim sierściuchem. Został z byłą.
Uroki rozstań.
Idę na obchód. Jakby co, walcie do mnie.
- Okej. - Dzięki.
Oby się pozbierał.
Zawsze musisz z czymś wyskoczyć?
Nie wiem, po co przesłuchiwać moich pracowników.
Mamy masę zabezpieczeń.
Chcemy być gotowi na każde możliwe zagrożenie.
Rozumiem, ale prześledziliśmy historię każdego pracownika.
Nie polegałbym na tym.
Przeznaczenie nie tkwi w przeszłości.
To tylko rozmowy.
Jakby nas nie było.
Ale pies? To konieczne?
Hooch to pies policyjny.
Jest wrażliwy na ludzi. Widzi więcej niż my.
Wrażliwy to jest nasz sprzęt, a psia sierść…
Zastosujemy wszelkie środki bezpieczeństwa.
Roje dronów sprawdzają się w infrastrukturze,
rolnictwie i obronności.
Taki dron jest bardzo mały. To chyba łatwy łup.
Nawet gdyby udało się go wynieść,
byłby bezużyteczny.
Cenny jest nie przedmiot, a technologia.
Dobra, zanurzmy się i płyńmy z prądem.
Agent Wilson chciał powiedzieć, że zaczniemy tutaj.
Ma pani listę pracowników?
Będę w moim gabinecie.
- Zróbcie to szybko. - Oczywiście.
„Płyńmy z prądem”? Czyli co?
Hooch już chyba płynie.
Albo nie przywykł do latających robotów.
Widziałeś, jak szef na mnie zerka?
Zróbmy to bez udziwnień, proszę.
- Zgoda. - Świetnie.
Schronisko Kudłaci Kumple
Dwa tygodnie temu
Roscoe trafił do domu dla seniorów z demencją.
Kochają go tam.
To już wszystkie? Żadnych więcej pitbulli ani rottweilerów?
Więcej nie mieliśmy.
Możemy jeszcze jakoś pomóc?
Nie, to chyba tyle. Dzięki.
- Proszę pozdrowić mamę. - Dobrze.
Dlaczego pytasz o pitbulle?
Rany, nie zauważyłam cię. Pytam, bo…
To do śledztwa dziadka?
Słuchaj, pomogłeś mi, ale to są sprawy dla dorosłych.
Nie miałaś tropów, dopóki nie dołączyłem.
Potrzebujesz swojego partnera śledczego.
Skarbie, tropy nam się wyczerpały.
Obdzwoniłam wszystkie schroniska.
- Halo. - Przepraszam.
Tu Barbara z Kudłatych Kumpli.
Przypomniałam sobie właśnie o jeszcze jednym psie.
- Tak? - Sukces.
- Pitbull Atom. - Partnerzy.
Trzymaliśmy go osobno.
Tylko że nie widzę jego teczki.
Proszę mi o nim opowiedzieć.
Przestrzega pan procedur?
Nikt mnie nie nagabywał, niczego nie ujawniłem.
Niczego stąd nie wynoszę.
Świetnie. Mam pytanie.
Zauważył pan coś dziwnego? Jakieś zakłócenia energii?
- Zakłócenia? - To znaczy…
Ktoś nietypowo się zachowywał?
Nie. Skupiamy się na dotrzymaniu terminu.
Proszę dać znać, jeśli coś pan zauważy.
Albo… poczuje.
Oczywiście. Lepiej już wrócę do pracy.
Nastąpi uruchomienie dronów.
- Start. - Energia?
Nie można zlekceważyć żadnego z siedmiu zmysłów.
Z siedmiu? Wpędzisz mnie do grobu, X.
Nie, Hooch!
Wracaj tu! Hooch!
Ugryzł mnie w kostkę.
- Co się dzieje? - Co tu robi pies?
- Gryzie wszystkich! - Włączcie alarm!
Jest źle. Bardzo źle.
Ewakuacja.
Ta katastrofa to wasza wina. Co się tam, do cholery, stało?
To był wypadek.
Mój pies się zdenerwował i ktoś włączył alarm.
Musimy wszystkich przeszukać i zamknąć obiekt. Po nic.
Może nic, a może coś. Nie widział pan tu nic niezwykłego?
Niby co? Cały czas pilnujemy wejść.
Wy byliście w środku i…
- Agencie Turner. - Tak.
Miało was jakby nie być.
- Bardzo mi przykro. - Ja myślę. Pies ugryzł mi pracownika.
Obejrzeliśmy kostkę.
Ledwie ją dotknął zębami. Nie przebił skóry.
Poza tym większość psich bakterii nie zarazi człowieka.
W psim pysku rozciąga się odrębny wszechświat żyjątek.
Mój partner mówi w ten sposób, że wszyscy pracownicy,
także ten z napadniętą kostką, mogą wracać do pracy.
Wpuśćcie ich już.
Jeszcze raz przepraszam i…
Wracamy do pracy.
„Odrębny wszechświat żyjątek”? Chcesz, żebym stracił pracę?
Myślałem, że ją to zaciekawi jako naukowca.
Może Hooch miał powód, żeby go ugryźć.
Nikogo nie ugryzł.
Proszę cię, pomagaj mi. Ja tu tonę.
Taka wskazówka.
Kiedy los rzuci cię na głęboką wodę,
wycofaj się albo płyń przed siebie.
Wiesz, że to nic nie znaczy?
Ewakuowali całe laboratorium? Chyba kiepsko, co?
Sukces to nie był.
Myślałem, że Hooch wpadł na trop.
Ale ten facet, którego tak jakby niby ugryzł,
pracuje tam od 20 lat. Nawet mandatu nigdy nie dostał.
Posłuchaj, co mówisz.
Hooch prawie wszystko zepsuł, a ty go usprawiedliwiasz?
Dopiero co byłeś wschodzącą gwiazdą,
a teraz…
Nie może tak dalej być.
W jakim sensie?
Może ten eksperyment z Hoochem to jednak nie…
Słyszy cię.
Ale nie rozumie, Scott.
Rozpoznaje ton głosu i odczytuje emocje.
Nie mogę z niego zrezygnować. Obiecałem mu.
To mój pies na zawsze. Nic się nie zmieniło.
Wiem, że to niełatwe, ale naprawdę uzależnisz swoją karierę od tego,
czy Hooch słusznie się wkurzy?
Nie zawsze ci się poszczęści.
Dam sobie radę. Muszę go tylko trzymać krótko.
Ale sprząta po sobie.
Ośrodek Szkolenia Psów
Mam pytanie. Nie wiem, jak to ująć,
ale według ciebie Hooch robi postępy?
- Jakiekolwiek? - Co?
Nie tylko w pracy.
Od kiedy wróciła Brooke, nie umie się zachować.
Jeśli zachowuje się tak przy Brooke, może to znak?
- Znak? - Albo i nie.
Może to taki znak z napisem „To wcale nie jest znak”.
Wiem tylko, że psy nie zmieniają swojego zachowania ot tak.
Co się działo w laboratorium, zanim Hooch tak zareagował?
Sporo.
Wszędzie ruch, kilkudziesięciu techników robiło techniczne rzeczy.
A zaraz przed tym napadem?
Roboty wystartowały.
Weszła doktor McDormand…
To mogła być reakcja na nią?
Miałaby planować kradzież we własnym laboratorium?
Możliwe, że zareagował tak na nią.
Albo na roboty. Albo na ciebie.
Na mnie? Jak to?
Czujesz dużą presję
i może Hoochowi trochę się to udziela.
Jak mogę nie czuć presji?
Jeśli dojdzie do kradzieży, kiedy Hooch podgryzać będzie techników,
jesteśmy ugotowani.
Na twardo.
Straszna wizja.
Może warto porozmawiać z dr McDormand na osobności,
bez robotów.
Psy wolą się skupiać na jednej rzeczy naraz.
- Dobra. - Spiszę ci listę.
Na co zwracać uwagę.
Obserwuj reakcje Hoocha na panią doktor.
- Super. - No to super.
Dzięki.
Pamiętaj, Hooch się nie skupi, jeśli się o ciebie martwi.
Kiedy porwali Boską…
strasznie się bałam.
Musiałam zapomnieć o strachu, żeby Hooch pomógł mi ją znaleźć.
Boska chyba doszła już do siebie.
Nie potrafię opisać, jak jestem ci wdzięczna za jej ocalenie.
To była praca zespołowa. Oboje zrobiliśmy, co trzeba.
To prawda.
Ty i ja. Zgrany zespół.
To Xavier. Muszę iść.
Hooch! Zbieramy się.
To powinno pomóc. Powodzenia!
- Dzięki. - Pamiętaj…
Na spokojnie. Nie myśl, że cię zwolnią.
Nie myśl o myśleniu, że cię zwolnią. Bo cię nie zwolnią.
Chyba że zwolnią. Ale myślenie o tym nie pomoże.
Cudownie.
Chodź, Hooch.
Doktor McDormand planuje skok na własne laboratorium?
Hipotetycznie.
Mam od Eriki listę sygnałów, jakie może wysyłać Hooch.
Mądrze. Posłuchajmy go.
Liczyłem, że tym razem sami sobie poradzimy.
Każdy zasób cenny.
Gorzej, jeśli nasz jedyny zasób to pies z robotofobią.
Ścigałem kiedyś takiego zbiega.
Jedynym śladem był papierek po cukierku.
Dwa tygodnie się na niego gapiłem.
Nie mamy tyle czasu.
Musimy powstrzymać kradzież
albo moja kariera legnie w gruzach.
I co wtedy zrobię?
Coś innego. Zrzucisz skórę jak wąż.
Co jeszcze lubisz robić? Jakieś pasje?
Lubię nie wylecieć z pracy.
Chcę być agentem federalnym.
- To lepiej mów ciszej. - Taką mam pasję.
Już. Bądź profesjonalny.
Któż to wrócił?
Chcieliśmy… chciałem jeszcze raz przeprosić za wczoraj.
Zacieśniamy krąg podejrzanych i mamy do nich kilka pytań.
Byle nie skończyło się to wybuchem masowej paniki.
Się wie.
A pana prosimy o stosowne zachowanie.
Podziękuj, Hooch.
Nie ma za co.
Znajdź złodziei, a kupię ci taką kanapkę.
Tak, byłem tu wtedy.
Ale nie pamiętam, kto adoptował Atoma. Tyle było tych psów.
Jimmy, przecież nie wyszedł sobie ot tak ze schroniska z własną teczką.
Coś musisz pamiętać.
Tylko tyle, że było duże zamieszanie.
- Przewinęło się tyle osób… - Moim zdaniem kłamie.
Moim też, młody. Tylko co z tym zrobić?
- Myślałem, że jest w ciąży… - Udawaj.
Co?
Matthew!
- Ktoś się pomylił… - Biedny piesek.
Pewnie marznie gdzieś głodny, wystraszony.
A pan go zgubił!
- Co mu odbiło? - On tak ma.
Musimy go znaleźć!
Biedny Atom, już po nim.
- Może go pani zabrać? - Nie da rady.
W takim stanie nic do niego nie dociera.
To może trwać całe godziny.
Godziny?
Wyluzuj, mały. Coś sobie przypomniałem.
Był tu taki facet. Blondyn, starszawy.
Nie przedstawił się, ale chciał wziąć Atoma
i dał mi pięć dyszek za schowanie tej teczki.
- Co? - Pomyślałem, że to nic takiego.
Ten facet?
Tak, to on.
To było genialne.
Dobry glina, łzy gliny.
Wypożyczyłem książkę o śledztwach.
Brawo, młodzieńcze. Tylko co dalej?
Wujek Scott jest zajęty, a sama nie przycisnę Waltona.
Na szczęście tata jest policjantem.
Też prawda.
Dziękujemy za spotkanie.
Kieruje pani laboratorium od ośmiu lat. Szmat czasu.
To bardzo ważny i pracochłonny projekt.
Długo to potrwa?
Skądże. Dosłownie chwilę.
Praca dla rządu nie zapewnia sławy.
Nie czuje się pani niedoceniana?
Nie pracuję dla zaszczytów, tylko dla rozwoju nauki.
Pobudka.
Nasza technologia zmieni świat.
Nie wątpię. Pewnie można też nieźle na niej… zarobić.
Co pan sugeruje?
Nic. Nie będę pani zatrzymywał.
Dzień dobry, jak się spało?
Masz coś?
Przespał całą rozmowę. Zero reakcji.
Czyli skreślamy ją z listy.
Może, ale to jednak podejrzane.
Ciągle powtarza, że nasza obecność jest zbędna.
Nie toleruje Hoocha, a jemu odbiło, kiedy ją zobaczył.
Teraz skomlesz? Żadnego z ciebie pożytku.
Żadnego? No nie wiem.
Tak mówiłem o tym papierku.
Niech ci będzie. Co wydumałeś z tego papierka?
Nic. Facet sam się zgłosił.
To czemu zawracasz mi głowę?
Bo to mógł być klucz do ujęcia go.
Zwracaj uwagę na błahe rzeczy.
Jak krzewy, buty dr McDormand
czy kanapkę z tuńczykiem.
Mój pies lubi jeść i to ma być dowód?
X, ktoś obrobi to laboratorium, a my nadal…
O nie! Hooch!
- Wracaj tu! - Skubnął mnie w kostkę!
Zabierzcie go!
Zachowajmy spokój. Wszystko jest w porządku.
Uwaga na drony!
Nie, to się wcale nie dzieje!
Leci w ciebie!
Nie. Nie. Nie.
Ewakuacja!
Proszę udać się w miejsce zbiórki.
Spokojnie, Scott.
To nie są ćwiczenia.
To był kataklizm.
Myślałem, że chce mi coś pokazać,
ale dr McDormand tym razem nawet tam nie było.
Co mam robić?
Cofnij się w czasie i zostaw Hoocha w domu?
Poważnie pytam.
Wybacz, ale jest jedno wyjście. Obydwoje wiemy jakie.
Nie mogę pracować bez Hoocha.
Jesteśmy drużyną.
Wiem.
Ale tu chodzi o twoją karierę.
Co, gdybyś miał auto, nad którym nie panujesz?
Które tylko czasem dowiezie cię na miejsce.
Nadal byś nim jeździł?
Poproś szefa o drugą szansę, tym razem bez Hoocha.
Jest na mnie wściekły.
Zaufaj mi. Przyjmie to z ulgą.
Odzyska świetnego agenta.
Tu pomoże tylko taka terapia szokowa.
O nie, Hooch, daj spokój.
Nie bierz mnie na litość. Masz to na własne życzenie.
Chodź.
Proszę tylko, żebyś pilnowała Hoocha,
kiedy będę rozmawiał z szefem.
Nic z tego.
- Mnie w to nie mieszaj. - Tylko na niego zerkaj.
A ty strzelisz sobie w stopę
i popełnisz największy możliwy błąd?
Przynajmniej nie ostatni w karierze. Jess, to jest dramat.
Bzdury. Hooch to słodziak.
To ksero to jest dramat.
Zacięło się. Pokaż.
- Posłuchaj. - Głupia maszyna.
Tak, mieliśmy swoje pięć minut, ale teraz nawet w domu szaleje.
Zostawia za sobą zgliszcza i pożogę.
Pożogę? Teraz to już grubo przesadzasz.
Nie.
Dotarło. Przypilnuję go.
Co tym razem?
- Długa historia. - No pewnie.
À propos historii, szef ochrony laboratorium opowiedział mi,
jak utrudniasz mu pracę.
Na pewno masz już wymówkę…
- Żadnych wymówek. - Co?
Miał szef rację. Za bardzo ufałem mojemu psu.
Nie myślałem trzeźwo. Aż do teraz.
Hooch po prostu…
Nie sprawdza się jako zasób policyjny.
Gdyby moje auto mnie nie słuchało, zostawiłbym je.
Choćbym je uwielbiał.
Jesteś pewien?
Jestem.
Wiem, że ta psia jednostka to był pomysł szeryfa Sickermana.
Wytłumaczę mu to.
Dziękuję.
Mogę wziąć wolne popołudnie?
- Muszę coś zrobić z Hoochem. - Jasne.
BIURO SZERYFA
Turner?
Wiem, że niełatwo się z nim pracowało.
Ale będzie mi go brakować.
Scott! Hooch!
Cześć.
Nie będę pytać.
Chciałam ci to dać.
Mówiłeś, że ratunek Boskiej to była praca zespołowa.
Chcę wszystkim podziękować.
Urządzam z tej okazji grilla.
W środku napisałam: „Dzięki, że ktoś moich próśb wysłuhau”.
- Hau! Rozumiesz? - Śmieszne. Dzięki.
Oczywiście to też dla Hoocha.
Pewnie, postaramy się wpaść.
Super.
Wszystko w porządku?
W całkowitym. Jestem tylko… zajęty.
- No tak. - Wybacz.
Zajęty, jasna sprawa. Pewnie masz dużo pracy.
Uwaga, Boska, zrób przejście.
Dzięki.
Widzimy się w weekend, Hooch.
No wiem.
Coś jest nie tak.
I ktoś tu potrzebuje kąpieli.
Tak, ty.
Ale ty jesteś grzeczny.
W pracy nie pomaga, wcina wszystkie rzeczy Brooke.
Nie mam dla niego miejsca.
Wiem, mówiłaś, że to za dużo.
Spokojnie.
Teraz jakoś dam radę.
Dziękuję. Ratujesz mnie.
Nie ma za co. Będzie mu tu dobrze.
Będzie za tobą tęsknił, ale Matthew całkiem go rozpuści.
Mamo,
mogę zrobić mu tort z hot dogów i masła orzechowego?
Może później.
Spokojnie, zgodzi się.
Naprawdę chciałem, żeby to się udało.
I tata tego chciał.
Nie martw się. Nie miałby ci za złe.
Pewnie nie.
Kolego,
wiem, że tego nie rozumiesz,
ale nie mam wyboru.
Nie kłamałem. Naprawdę jesteś moim psem na zawsze.
I nigdy cię nie zapomnę.
Ale…
Może nie jest nam dane pracować razem ani…
ani mieszkać razem. Ani…
Szybko się zobaczycie.
Jasne.
Już dobrze, Hooch.
To tylko głupi pies.
Dajcie coś innego.
Dobra, dość muzyki.
Mam dla ciebie drobiazg, żeby poprawić ci humor.
Skarpetki w romby. Bez Hoocha wraca sezon skarpetkowy.
Racja. Dziękuję.
Scott, spójrz na pozytywy. Znów możesz używać dolnych półek.
I kupić nową kanapę?
Możemy sobie nawet urządzić piknik na podłodze.
Jest i uśmiech.
I mam jeszcze coś na pocieszenie.
W sobotę pożeglujemy.
Zaprosił nas kongresmen Whitley. Od razu go polubisz.
- W sobotę? - Tak.
Bo właśnie na sobotę
Erica zaprosiła wszystkich, którzy uratowali Boską.
Miło z jej strony.
Ale takich okazji się nie marnuje.
I szczerze mówiąc, to chyba nie najlepszy moment
na imprezy z psem w roli głównej.
No tak.
Coś w tym jest.
Zaufaj mi.
Właśnie tego ci trzeba.
Cześć, Lauro.
Chciałam tylko sprawdzić, jak się trzymasz.
Jest tak jakoś pusto,
ale do pracy dotarłem godzinę przed czasem w skarpetkach do pary.
A jak Hooch?
Są z Mattym nierozłączni.
Wzruszyłam się. Wiesz, że ma zmysł psa pasterskiego?
- Jak to? - Szła do nas burza.
A Hooch szczekał i szczypał Matta w pięty.
Czekaj, co robił? Szczypał go w pięty?
Kochany jest. Książkowe zachowanie.
Psy wyczuwają skoki ciśnienia.
Naprawdę?
Dlatego potrafią dopilnować owiec.
- To naprawdę ciekawe… - Muszę kończyć.
Zadzwonię później.
Bo na pewno jesteś zajęty.
X, jesteś już w laboratorium?
- Tak, stary. Co tam? - Chcę coś sprawdzić.
Nie wiem, czy to ma związek,
ale dziwny ten zbieg okoliczności.
To samo pomyślałem o papierku.
Mogę się mylić, ale może to wyjaśnia reakcję Hoocha.
A właśnie, gdzie on jest?
Robimy sobie przerwę. Później ci wyjaśnię.
…w Cypress Beach była akurat burza.
Chwilę wcześniej Hooch chciał odciągnąć mojego siostrzeńca.
To samo robił z technikami.
Po co nam wiedza o pana psie i burzy?
Bo tutaj nie było żadnej burzy.
Dlaczego więc ciśnienie spadło?
Niemożliwe. Mamy najnowocześniejszą klimatyzację.
Sami sterujemy ciśnieniem.
A gdyby ktoś był w przewodach? Nie miałoby to wpływu?
Pewnie tak, ale zauważylibyśmy.
A wschodnia część? Chyba nie jest w użyciu.
Serwerownia!
Co tam jest?
Sprzęt kontrolujący roboty. To serce całego projektu.
WSTĘP TYLKO DLA UPOWAŻNIONYCH
O Boże. Zabrali układy C3.
Ale jak? Właśnie testowaliśmy drony.
Więc zrobili to teraz.
Kto mógł mieć dostęp do systemu?
Nikt. Można się tam dostać tylko przez dach.
Chwila. Czujecie to?
- Coś jakby… - Tuńczyk.
Jak papierek.
Szef ochrony karmił Hoocha tuńczykiem.
Chciał się z nim zakumplować.
Chodźcie!
- Żadnego „a nie mówiłem”? - Tu nie chodzi o mnie.
Hooch powstrzymał pewnie wczesne próby kradzieży.
Ten pies to geniusz.
Bo co? Świrował i gryzł ludzi?
- Dał się przekupić kanapką? - Tylko mówię.
Idź w prawo.
Policja! Na ziemię!
Zajmijcie ich!
Przeskakuj!
Idę!
Schodzą z dachu. Ruszamy!
Szybciej.
Uciekną nam.
Nie ma mowy.
Nie, nie. Co ty robisz? Nie zejdziemy tędy.
Jak mówiłem, „Każdy zasób cenny, byle do przodu”.
Dasz radę, Scott.
Albo byle w dół. Cudnie!
O nie.
Schodzą.
- Ląduj z przewrotem! - Teraz to mówisz?
Ucz się na błędach.
Jazda!
- Trzeba ich odciąć. - Muszą okrążyć budynek.
Do środka.
Odsuńcie się. Z drogi!
Dzwoń na policję!
- Kuloodporna. - Celuj w maskę.
Nie załatwisz silnika takim kalibrem.
Ale odstrzelisz kopułkę.
A gdzie to jest?
Zależy od roku produkcji. Przed 2004…
Strzelaj po prostu!
- Pusto! - U mnie ostatni.
Pilnuj kierowcy! Łap za krzew.
- Stój! - Raz, dwa, trzy.
Jesteś aresztowany.
Jak mówiłem, doskonałe krzewy.
Czternaście włamów w wielu stanach.
Zatrudniali się w ochronie dzięki swoim wojskowym dojściom.
W firmach technologicznych, farmaceutycznych.
Na koniec czyścili monitoring, zacierając ślady.
Byli nieuchwytni. Do dziś.
Dr McDormand kazała wam podziękować. Cały sprzęt udało się odzyskać.
Super ekstra.
A właśnie… Turner.
Byłem dla ciebie za ostry. Zasługiwałeś na tę drugą szansę.
Dzięki, szefie.
Dobra robota.
A nie mówiłam, że wystarczy zaplusować?
Dzięki za wsparcie.
Zawsze do usług.
- No co? - Nic.
Czuję twój wzrok.
Wzroku nie da się czuć.
Robisz mi wyrzuty z powodu Hoocha.
A może sam to sobie wyrzucasz. W końcu Hooch…
Tak, wiem. Wyczuł spadek ciśnienia.
Pogryzł też paru techników.
Jeśli nie mogę mu ufać, nie sprawdza się jako zasób policyjny.
Chwytam. Logiczne.
Jeśli zasób nie działa, odrzucasz go.
No właśnie.
Dlatego nie pracujemy już razem.
Tylko czy Hooch to zasób…
czy twój partner?
Hej, Jess, skoczymy na suwlaki?
Chyba wystarczy mi już diety sokowej.
A to się je? Chodźmy.
Jesteś pewna, że Walton kupił tego pitbulla?
- Bo jeśli nie… - Sprawdziłam, Grady.
Wszystkie w hrabstwie.
Serio? Czyli to wasze śledztwo…
To grubsza sprawa. Ja będę mówiła.
Ty jesteś tu awaryjnie.
Laura Turner.
I funkcjonariusz Garland. Jak miło.
Może kawy?
Nie trzeba.
Jak lecznica? Pomaganie zwierzętom to wdzięczny zawód.
Zabawne, że pan o tym wspomina.
Przychodzimy w sprawie pitbulla, którego pan niedawno adoptował.
Skąd to wiecie?
Nieistotne. Istotny jest pies.
Wabi się Atom. Podobno jest agresywny, nieufny.
No tak, potrzebny był nam pies do pilnowania terenu.
Wielu ludzi nie lubi agresywnych ras, a ja mam do nich słabość.
Nie widziałem go tu.
Bo uciekł. Parę dni temu.
Dziwna sprawa. Musiał przejść pod ogrodzeniem.
Przychodzę, a psa brak. Nie mogłem uwierzyć.
- Szukałem, dzwoniłem tu i tam. - To jest pańska wersja?
Pies po prostu zniknął?
Taka jest prawda. Uciekł.
Złamałem w ten sposób jakieś prawo?
No…
- Nie. - No więc?
To wszystko?
- Aresztowałbym go, gdybym mógł. - Wiem, Grady.
- Jesteś na mnie zła? - Nie.
Martwię się o Atoma i inne psy.
Trzeba coś zrobić, póki czas.
Racja.
Fajnie będzie popływać, co?
Kongresmen uwielbia nadziewane serem oliwki.
Spróbuj. Prosto z…
- Proszę. - No dobrze.
O, są Missy i Carl.
- Ahoj. - Cześć, Brooke.
Polubicie się.
Coś nie tak? Jesteś jakiś milczący.
Nie, wszystko dobrze.
Może jakiś uśmiech? Mówią o wycieczce do Aspen.
Przepraszam cię… Myślę o Hoochu.
Chodź na pokład. Zaraz zapomnisz.
Nie chodzi o to, że tęsknię.
Może jednak zasługuje na drugą szansę.
Daj już spokój. Hooch miał milion szans.
Pomyśl lepiej o tym:
agent federalny Scott Turner i prokurator generalny Brooke Mailer.
Widzisz tam gdzieś zaślinionego psa?
Nawet jeśli nie, to…
i tak…
nie mam teraz do tego głowy.
A kongresmen? Mam koszyk pełen hors d'oeuvre.
- Co mam im powiedzieć? - Nie wiem.
Nie mam pojęcia. Ale muszę zobaczyć się z Hoochem.
Naprawdę wybrałeś właśnie psa kosztem naszej przyszłości?
Proszę cię. Od lat marzyłem o naszej przyszłości.
Od kiedy tylko cię poznałem.
Ale bez Hoocha nie dam rady.
Scott, jeśli teraz mnie tu zostawisz, to będzie koniec.
Koniec z nami.
Tak więc musi być.
Całkiem straciłeś rozum?
Nie, straciłem psa. Ale wiem, gdzie go znaleźć.
Do zobaczenia. I… przepraszam.
Jesteś moim psem na zawsze. Choćby nie wiem co.
Dobry pies. Kocham cię, kolego.
Hrabstwo Orange.
Dzięki, AGENCI! Boska
Myślałam, że będą.
Scottowi zawdzięczam ten pomysł.
Scott trochę się ostatnio zaplątał.
- Ale super to zorganizowałaś. - Dzięki.
I jeszcze ta korona Boskiej.
To królowa balu.
Wygląda bosko.
- Mogę wody bąbelkowej? - Już przynoszę.
Już ty coś o tym wiesz, Boska.
- Dzięki. - Bąbelki.
Hej, dotrzesz? Erica o ciebie pyta.
Za kilka godzin, o ile jeszcze tam będziecie.
Kilka godzin? Gdzie ty jesteś?
Jadę po Hoocha. Zrobisz coś dla mnie?
Utknęłam wśród ludzi, popijając wodę gazowaną.
- A ty prosisz mnie o przysługę? - Słuchaj…
Mój ojciec tropił w Cypress Beach
przestępców w drogich wozach, którzy urządzali walki psów.
To o tym rozmawiałeś z szefem. Scott…
No wiem, wiem. Może się mylę.
Ale właśnie widzę tu dwa takie sportowe auta.
Sprawdzisz mi ich numery?
No dobra. Przesyłaj.
Oddzwonię. Teraz imprezuję. Dotrzyj tu jakoś.
Dziękuję.
Wybierz numer, a jesteś trup.
Napisy: Kamil Rogula