Hooch, opowiedzmy, co się działo.
Jak tam moja ulubiona prawniczka? A Boston?
Sercem jestem w San Francisco.
- Muszę kończyć. Tęsknię. - Ja też.
Nadużyłem twojej dobroci, za co bardzo przepraszam.
Miałam nadzieję, że wrócimy do treningów z Hoochem.
- To co, kumple? - Kumple.
Twój tata zawsze był cięty na deweloperów.
- Prosił o spotkanie. - Dlaczego?
Umarł, zanim zdążyliśmy się spotkać.
Mówiłam, że popytam o tę drogę, gdzie tata miał zawał.
Jest tam magazyn jakiejś firmy transportowej.
- Przepraszam, panie Hollis. - Mów mi Walton.
Znałem pana ojca. Porządny gość. Przykro słyszeć, że już go z nami nie ma.
Powiedz mi z ręką na sercu, że wierzysz
w dobre stosunki tego gościa z tatą.
Nie mamy dowodów.
Wystarczy mi Hooch. Chodźmy.
Tak to będzie wyglądało.
Komendą do ataku dla Hoocha jest „packen”.
Packen.
Na ten sygnał rzuci się do walki.
Żeby przestał, mówisz „platz”.
Dlaczego komendy są po niemiecku?
Głównie dlatego, że z Niemiec się wywodzą.
Chodzi też o to, żeby nie wypowiadać ich przypadkowo.
Hooch poliglota?
Brawo. Ja ledwie pamiętam hiszpański z liceum.
Tyle umiem. Po czterech latach.
Jest gotowy?
Komendy chyba opanował.
Pora sprawdzić go w polu.
Do dzieła.
No, Hooch, obudź w sobie bestię. Packen!
- Tak! - Dawaj, Hooch.
Wierzę w ciebie!
Biegnij, Hooch!
No, Hooch! Nie tak.
Dalej, gryź.
No tak.
Zły akcent.
Packen. Packen.
Spróbuj wyżej.
Packen!
Skup się, kolego. Packen!
Zrób z niego gryzak, Hooch!
Packen machen!
Myśli, że ma aportować. To nie patyk, to spluwa.
Albo i nie.
Ja spróbuję.
Pięknie, Hooch. Widzisz cel?
Gotowy? Packen!
- Poszedł! - Bierz go!
To działa.
Bierz go!
Teraz chyba...
się przytula.
- Tulanki jak nic. - Zdecydowanie.
Dzięki, Curtis.
Jak by nie patrzeć, unieruchomił Tony’ego.
W sam raz na przestępców, którym potrzeba czułości.
Szkoląc psa do ataku, uruchamiamy jego instynkt.
Hooch wkurza się, gdy coś zagraża jego bliskim.
Ale w sercu ma więcej miłości niż wściekłości.
Warto być cierpliwym, gdy chodzi o kogoś wyjątkowego.
Kogoś, w sensie psa. Bo Hooch to pies.
Szkolę psy, więc mówię o psach. No nieważne.
TURNER I HOOCH
Tu Brooke. Zostaw wiadomość.
Hej, to ja, utknąłem w twojej poczcie głosowej.
Jadę do siostry i myślałem, że wreszcie cię złapię.
Berek! Oddzwoń albo już zawsze będziesz berkiem.
Ja mógłbym, bo i tak zawodowo ścigam ludzi.
Nie wiem, czemu wydałem odgłos pirata.
Oddzwoń.
Aby zachować wiadomość, powiedz „tak”.
- Aby skasować, powiedz „nie”. - Dzięki Bogu. Nie.
Wiadomość zachowana.
To nie było „tak”. Dzięki, Hooch. Zawsze chętny do pomocy.
Hej! Drzwi są otwarte.
Cześć, wujku!
Wymyśliłem nową grę: pogoń kota!
- Zagracie z Hoochem? - Dobra.
Mama i wujek muszą omówić tematy nie dla dzieci.
Z wujkiem też chcesz rozmawiać o dojrzewaniu?
Wujku, twoje ciało przejdzie straszne przemiany.
I będziesz miał taki głos. To na razie!
Powodzenia, Kleks.
Chodź, Hooch.
Walton i jego magazyn nie dają mi spokoju.
Niniejszym więc przedstawiam...
ŚLEDZTWO TATY
...tablicę śledczą.
- Jak w serialu kryminalnym. - Prawda?
- Dużo włóczki. - No wiem.
- On ma rogi? - Tak, to złoczyńca.
ZŁOCZYŃCA!!
Są tu wszyscy przestępcy z teczek taty
i to, co było w aktach.
Rzuć na to federalnym okiem
i zobacz, czy coś mi umknęło.
Podziwiam twoją gorliwość.
To trochę taki śledczy łapacz snów.
Faktycznie.
Ale takie rzeczy to raczej w filmach.
Do analizy powiązań użyłbym komputera.
Ale zobacz.
Zielona włóczka to tropy taty, żółta – nasze,
a czerwona to ślepe uliczki.
Gdzieś tu jest odpowiedź.
Wierzę, że Walton nas okłamuje.
Ale w prawdziwym śledztwie nie liczysz na moment olśnienia.
Idziesz tam, dokąd prowadzi ślad, rozmawiasz z ludźmi i...
Chwila. Tata wynotował te daty?
Tak! Tablica śledcza rządzi! Przynieść włóczkę?
Wstrzymaj się.
Chodzi o to, że policjanci zazwyczaj
sprawdzają numery rejestracyjne podczas kontroli drogowej.
Ale tata robił to w każdą środę po południu.
Czekaj. Środy.
Środy, środy...
Dzień z Dziadkiem.
W każdą środę tata zabierał Matthew na wspólny wypad.
Pogadajmy z Mattem.
- Hej, Matt. - Nie, nie, nie.
Jeśli Matthew dowie się, że był przykrywką w śledztwie,
załamie się.
Nic nie mów. Coś wymyślę.
Oddasz mi twarz? Dzięki.
Wołałeś mnie, wujku?
Tak. Jak tam pogoń kota?
Rewelka. Super się bawią.
Interweniujmy.
Proszę o uwagę, bo sprawa jest poważna.
Rozmawiałem z inspektorem regionalnym.
Wczoraj prawie straciliśmy świadka.
- Co? - Poważnie?
- Spokojnie. - To Roland Byer.
Księgowy. Zeznawał przeciwko rosyjskiej mafii.
Od 10 lat w Alamedzie z nowym nazwiskiem.
Zdradził się, dzwoniąc do umierającej matki.
Atak nastąpił już następnego dnia.
Byer znajduje się w śpiączce.
Przez dekadę podsłuchiwali jego matkę?
To Volkovowie.
Oni nie odpuszczają, więc trzeba złapać tego ich człowieka.
Nie będzie łatwo. Nie mamy rysopisu, śladów też niewiele.
Biuro szeryfa nigdy nie straciło świadka
i tego też nie straci, moja w tym głowa.
I moja.
Tak właśnie.
To znaczy, pan jest tu głową.
Ja będę czołem. Na czele.
Oczami i uszami. Albo nosem.
- Ponosi cię. - Cicho.
Już.
Potrzebni są wszyscy nieoddelegowani do sądu.
Przydzielę wam zadania.
Jak mamy szukać człowieka bez rysopisu i śladów?
Czasem, kiedy nie możesz znaleźć fali, to fala znajduje ciebie.
Wiesz, że to całkiem nietrafiona przenośnia?
Ścigany nie znajduje ścigającego.
Ta fala to niby cyngiel?
To może być wszystko. I każdy. Fala to niespodziewane.
Nie zgadzam się.
Turner.
Szef ma dla ciebie zadanie specjalne. I dla Hoocha.
X.
O nie, X.
Nie waż się mówić, że to szef jest falą.
Nie muszę.
Ty to zrobiłeś.
Nieprawda.
Musimy przerwać.
Już dobrze, Anthony. Wracamy do domu. Oddychaj głęboko.
Chłopak mieszka z mamą obok Byera.
Wspinał się na drzewo i wszystko widział.
Zaczął krzyczeć i to spłoszyło zabójcę.
Gliniarzom nic nie mówi. Twoja kolej.
Jest roztrzęsiony.
Z powodu autyzmu.
Nie znam szczegółów, ale tu trzeba wrażliwszego podejścia.
W FBI nie ma terapeutów?
Na wolnego trzeba czekać.
Opisu potrzebujemy już. W tobie nadzieja.
Dziękuję, że wysoko mnie pan ceni, ale...
Po prostu nikogo innego nie mamy.
- Jak się nie ma, co się lubi... - To się lubi mnie.
- Bingo. - Ale jednak „lubi”. Przepraszam.
Radzisz sobie z dziećmi.
- Masz ten swój gapowaty urok. - Dzięki.
Nic nie wiem o autyzmie.
Tylko ten dzieciak widział zabójcę.
My tu sobie gadamy, a on jest w niebezpieczeństwie.
- Tak, ale... - Każda sekunda się liczy. Ruszaj.
Pracujecie razem?
Niestety.
Mogliśmy szukać cyngla,
ale X załatwił nam wartę w szpitalu.
- Skrajne nudy. - W szpitalu nie ma nudów.
Pilnujemy faceta w śpiączce. Mamy patrzeć, jak mu broda rośnie?
W szpitalu życie zaczyna się i kończy.
Życia krąg to piękna rzecz.
- Co ty chrzanisz? - Będzie dobrze.
Tak czuję.
Powodzenia z chłopcem, Scott.
Wiem, że to trudne, ale muszę porozmawiać z pani synem.
Teraz? Po ataku i po tym, jak potraktowała go policja?
Zrobię to bardzo taktownie. Ma pani jakieś wskazówki?
Wskazówki?
Anthony’ego łatwo przebodźcować. Nie lubi, jak się go dotyka.
A co to takiego? Mały koń?
Hooch to dog z Bordeaux. Dzieci go lubią.
Może trzeba będzie was przenieść,
jeśli ten człowiek nie trafi do paki.
Nie, nie!
Platz! Platz!
Przepraszam.
Powiedziałem p-a-k-i,
a on źle zrozumiał i myślał,
że to komenda do ataku.
- To pies bojowy? - Tak. Nie, nie.
Próbował. To nie jego powołanie.
Dobrze się zaczyna. Spróbujmy.
Zostawię tu Hoocha i sam porozmawiam z Anthonym.
Nic na siłę.
Tak jak wam odpowiada.
Dobrze.
Świetnie.
Teraz się bojowy zrobiłeś?
Anthony?
To agent Turner.
Fajnie cię poznać.
Mów mi Scott.
Mogę usiąść?
Proszę.
Superancki rysunek. Lubisz pociągi?
Uwielbia. Dostrzega każdy szczegół.
I zawsze rysuje do końca.
Anthony, pan agent zada ci kilka pytań.
Jak ci się nie spodobają, nie odpowiadaj.
Nie chce ci się?
Spoko, czasem też tak mam.
Ale może pokażę ci zdjęcia. Co ty na to?
Czy któryś z nich zrobił krzywdę waszemu sąsiadowi?
W porządku.
Gdybyś miał ochotę spojrzeć, tutaj będą leżeć.
Uwaga.
Przepraszam. Nie pomyślałem...
Scott chce nam pomóc.
Może pogramy w kolory.
Pokażesz mi, jakie ten człowiek miał włosy?
Czy były koloru...?
Nie lubi być dotykany.
- Przepraszam, zapomniałem. - Anthony.
Kochanie, już dobrze.
Nie bój się.
- O Boże! Stój! - Hooch! Nie!
- Chyba czas na przerwę. - Zgoda.
lipiec
Dalej bawisz się w pogoń kota?
To żadna zabawa. Chcę wygrać choć jeden raz!
No.
Musi być jakaś zabawa fajniejsza od straszenia tego obiboka.
A gdyby tak...
Pamiętasz Środy z Dziadkiem?
Pewnie! Były super.
A chciałbyś to powtórzyć?
Zrobić to samo, ale ze mną.
Nie spodobałoby ci się.
A to dlaczego? Lubię się bawić.
Dziadek zawsze mówił:
„Teraz możemy robić to, czego twoja mama nie lubi”.
Czyżby?
Przyjmuję wyzwanie.
Jak się bawimy, to się bawimy.
Obiecujesz robić wszystko?
Wszyściutko.
Ekstra!
Najpierw pójdziemy do parku
i nazbieramy robaków w błocie.
Potem pójdziemy z nimi na ryby.
Złowione dziadek czyścił i smażył na przekąskę.
Dobra.
Robaki i czyszczenie ryb.
A potem jeszcze na lody.
- No to chodźmy się bawić. - Tak!
To ci rozrywkowy dzień.
Łowisko.
Co tu jest ciekawego, tato?
Pyszne lody, mamo.
Na pewno nie chcesz? Myślałem, że lubisz?
Uwielbiam.
Ale jestem cała z błota, rybnej papki i robaczej mazi.
Więc może później.
Twoja strata.
Słuchaj, młody, to już cały Dzień z Dziadkiem?
Nic więcej nie było?
Czasem braliśmy dokładkę lodów.
Najlepiej przed czyszczeniem ryb.
Żeby wiernie to odtworzyć.
Proszę cię bardzo.
Zwycięstwo!
„Łowisko. Ohyda”.
Centrum Medyczne IZBA PRZYJĘĆ
- Gotowa, Helen? - A jak.
Podwójna stawka.
Znowu?
Dobra gra, doktorze. Tak trzymać.
- Co ty odwalasz? - Swoją pracę.
Co to za bzdury? Nasza praca to pilnowanie drzwi.
- Raczej Rolanda Byera. - Jeden pies.
W czym pomogą pogaduszki z personelem?
Jeszcze nie wiem.
Larry, ulubieniec pań. Cały na biało.
A jak.
I co z tego wynika?
Ulubieniec pań nauczy cię medycyny? Wynajdziesz lek na śpiączkę?
Śpiączka to nie choroba,
a głębokie zaburzenie przytomności.
Lub inny stan świadomości, jak podróż szamańska.
Wolę, jak milczysz.
- Czołem. - Cześć.
- Jest tu szef? - Tak, z Byerem.
Turner, bujasz się z tym czubkiem.
Masz do niego instrukcję? Pilota?
Z czubka dobry widok.
Wyłącznik?
Nie. Musisz płynąć z falą.
- Co wy z tymi falami? - Po prostu płyń.
- Możesz? - Nie, nie mogę.
Widzę, że między wami iskrzy.
- Aż razi. - Krótkie spięcie.
Wiesz, jak Byer trafił do programu?
Ambitny agent 10 lat temu obiecał go ochronić.
Pilnował go non stop.
Przekonał, że Volkovowie go nie znajdą.
To pan był tym agentem?
Powiedz, że coś masz.
Nie poszło najlepiej.
Co to znaczy?
Nie chce rozmawiać.
Na koniec Hooch przywlókł do salonu drzewo.
Tu potrzeba specjalisty...
Mówiłem już.
Próbowałem.
Chcesz specjalistę? To go znajdź.
Tak jest.
Teraz z moim synem ma rozmawiać trenerka psów?
Tak. Ale brat Eriki, Curtis, też jest autystą.
Jesteśmy zżyci.
I szkoli pani psy?
- Szkolę. - No tak.
I co, nauczy pani Anthony’ego się turlać?
To już chyba opanował, więc muszę wymyślić coś innego.
Słuchajcie, nawet ze mną, swoją mamą, rzadko rozmawia.
Miałby otworzyć się przed kimś, kogo nie zna?
Rozumiem. Naprawdę. Proszę mi wierzyć.
Ale pies naprawdę może tu pomóc.
Świat ich uczuć jest prostszy.
Osobie w spektrum łatwiej nawiązać więź z psem.
Bo świat naszych uczuć może przytłaczać.
Za to Hooch...
Sama nie wiem.
Spróbować można.
Dziękuję.
- Gotowy? - Tak. Ale na co?
Jestem ci bardzo wdzięczny, że tu jesteś. Na maksa wdzięczny.
- Ale chyba nie łapię. - Czego?
Mam biegać z Anthonym jak pies?
I z Hoochem.
Ale miałem zdobyć opis podejrzanego.
Najpierw budujesz zaufanie.
Bez kontaktu wzrokowego. Pracujesz równolegle.
No dobra.
A może... jest jakiś inny sposób?
Dookoła są kamery, a po ich drugiej stronie – agenci.
Już widzę siebie jako bohatera memów.
Ja też. Będzie fajnie!
Raczej kompromitująco.
Mam pytanie.
Gdyby ten zabójca zjawił się tu teraz z bronią,
co byś zrobił?
Oczywiście ochroniłbym Anthony’ego.
Zasłoniłbyś go przed kulą,
ale chodzenie na czworakach odpada?
Nie no, jasne, logiczne.
Prowadź.
- Scott. - No?
Psy tak nie chodzą.
Chyba że mają robaki.
Nie mam robaków. Jestem psem. Chodzę nisko, pies pełną gębą.
Siema, psia koleżanko.
Wyglądasz jak skrępowany agent federalny. Albo kaczka z zatwardzeniem.
Kwa! To znaczy, hau! Myśl jak pies. Już idą.
Klawe jest życie psa!
Psy nie mówią.
Musimy z nim rozmawiać.
Najpierw więź.
No, psy lubią się bawić.
Więc baw się!
Jestem stworzony do zabawy.
Dobrze rozumiem?
Każdą środę twój tata spędzał w parku?
I sprawdzał rejestracje?
Zgadza się. Szukam w tym jakiegoś sensu.
Lody co tydzień? Zdrowie mu dopisywało.
Trochę głębszego sensu. Pytam, bo byliście partnerami.
Trzydzieści lat temu.
Na mojej imprezie pożegnalnej grali „U Can’t Touch This”.
A ja tańczyłem jak MC Hammer.
Kupiłabym na to bilet.
Pomyśl ze mną, David. Bo to się nie trzyma kupy.
To były numery rejestracyjne drogich aut.
Cadillaców i jaguarów. A w tym samym czasie z Matthew
babrał się błocie i stawie z daleka od dróg.
Ale skądś te numery brał.
No właśnie.
Pamiętasz tę naszą wielką sprawę z 89? Z pierwszym Hoochem?
Tę z artykułu, który widziałam jakieś sto razy?
Coś kojarzę.
Twój tata patrzył na wszystko po swojemu.
My widzieliśmy bryły lodu,
a on – przerzut forsy z narkotyków.
My widzieliśmy wielkiego zaślinionego psa, a on – trop w śledztwie.
Co chcesz powiedzieć?
Widział to, co może być.
Ale co mógł widzieć w robakach, cuchnącym stawie i rybich wnętrznościach?
Pytanie za milion dolarów.
I jedna z milionów sytuacji, w których mi go brakuje.
To tak jak mnie.
Musimy szukać dalej.
Ale powiem ci, że dobrze znów pracować w zespole „Turner i Sutton”.
Chodź, Hooch.
O psia kość! To Scott!
Przekomiczne. W środku bezpiecznie. A u was?
Jak makiem zasiał.
Jak tylko ktoś się zjawi, w sekundę będzie nasz.
Pamiętajcie, że facet zna się na swojej robocie.
Ominął wszystkie kamery w okolicy.
Po zranieniu Byera potrafił się rozpłynąć.
To było, zanim nas tu przydzielili.
Mały jest bezpieczny.
Dziękuję.
Trening zaliczony! Co u ciebie? Dużo pracy.
Hooch wyrwał drzewo!
Nie odzywasz się... Wszystko dobrze?
Wybacz! Nie przywykłam do codziennych SMS-ów.
LOL. Upewniam się tylko.
SMS-owanie to nie mój styl.
Dzięki Bogu! Już się bałam! - Na kolacji. G2 - G!
Boska podobnie się stresuje.
Góra, dół. Góra, dół.
Też szczekasz we śnie?
Dzisiaj raczej nie usnę,
wiedząc, że gdzieś tam czyha zabójca.
Nadal nie wiem nic.
Jesteś na dobrej drodze.
Nie rzucił w ciebie torami, a według jego mamy to sukces.
Fakt.
Jak zrobić kolejny krok?
Jak ci się udało...
stworzyć taką więź z Curtisem?
Nie wiem.
Takie nasze głupoty. Nie zrozumiesz.
Chyba się nie wstydzisz.
A kto tu się wstydził podczas zabawy w psa?
To coś innego. Zakopywanie zabawek w ogródku jest obiektywnie wstydliwe.
No przyznaj się.
Dobra. Kiedy byliśmy mali, Curtis ciągle przebierał się za Aladyna
i budował fort z poduszek dla naszego psa, Remiego.
Każdego dnia to samo. Na mnie nie zwracał uwagi.
I co zrobiłaś?
Poprosiłam mamę o strój księżniczki Dżasminy
i pomagałam mu budować.
Wtedy się przełamał?
Niezupełnie.
Ale mieliśmy wspólny fort...
To kiedy zaczęliście rozmawiać?
To ta wstydliwa część. Znasz piosenkę „MMMBop”?
Jasne. Też byłem dzieckiem.
Curtis ją uwielbiał.
Odkryłam, że nie reaguje na moje słowa,
chyba że śpiewam je
do melodii „MMMBop”.
Musisz zademonstrować.
Nie chciałam ci mówić, bo wiedziałam, że tak będzie.
Nie zaśpiewam.
To nie dla mnie, tylko dla dobra naszego zadania.
- Jasne. - Nie możesz odmówić agentowi.
Niech ci będzie.
To coś w tym stylu...
Hej, Scott Tak śpiewałam, Scott
I znów śpiewam dzisiaj, Scott Kiedy zmuszasz mnie
- To było piękne. - To było dziwne.
Przecież wiem.
Przez te historie z Curtisem i moją psią pasję
myślisz sobie „Ale ona jest dziwna”.
Może lubię to, co dziwne.
Tak?
Co jest, usłyszałeś coś?
Co się tam u was dzieje?
Spokój na wizji. A co?
Hooch warczy. Niczego tam nie widać?
Nic niezwykłego.
Rozejrzę się.
Nie rozłączam się.
Hooch.
- Co się dzieje? - Scott!
Stój! Agenci federalni!
Anthony, nie wychodź!
Nie pozwól Anthony’emu wyjść.
- Anthony! - Nie otwierajcie drzwi!
Intruz! Na piętrze. Południowy wschód.
Anthony, nie bój się, mama tu jest.
Uciekł po dachu sąsiadów.
Wykorzystał rosnące tam drzewo.
Przeszukaliśmy teren. Ani śladu po nim.
Kiepsko. Nie możemy tak ryzykować.
Trzeba ich przenieść. Byera też.
Potrzebujemy czasu.
Facet oszukał sześć kamer, wspiął się po drzewie
i prawie zabił nam świadka.
Nie mamy czasu.
Wiem, sytuacja jest poważna. Po prostu Anthony zaczyna się oswajać.
Oswoi się w kryjówce. Rano tam trafi.
Nie ma dyskusji.
Już dobrze.
Hej, jak tam?
Uspokoiłam Hoocha. Martwi się o Anthony’ego.
Chce wejść do środka.
Może pozwólmy mu, bo Anthony się wystraszył.
Zaraz się tym zajmiemy. Pytałem o ciebie.
W porządku.
Chyba.
Wprawdzie dotąd nikt nie rzucał we mnie nożem.
Masz prawo się bać. Ja się bałem.
Mogę...? Pozwolisz...?
No pewnie.
Już w porządku. Nie ma go tu.
Będzie dobrze.
Dni z Dziadkiem.
Co wy macie wspólnego z numerami rejestracyjnymi? A może to staw?
Co zrobiłby bohater kryminału?
Co robisz, mamo?
Nic, tylko... A czemu ty nie śpisz?
Zasypiałem, ale słyszę, jak powtarzasz „Przemów do mnie”.
Coś ci się przyśniło.
Chodź, napijesz się mleka?
Czemu masz tu zdjęcia z dzisiaj?
Chodź, młody.
Przepraszam.
Powinnam ci była wytłumaczyć, ale nie chciałam cię denerwować.
Chyba właśnie się denerwuję.
Nawet na pewno.
Domyślam się.
Wiesz, że dziadek uwielbiał wasze wspólne dni, tak?
I nic tego nie zmieni.
Ale myślę, że spędzając z tobą czas, prowadził też śledztwo.
Bardzo cię kochał.
Pewnie jest ci z tego powodu przykro...
Nie z tego.
Mogłaś mi powiedzieć. Pomógłbym.
Jesteś dzieckiem. Nie chcę cię martwić takimi...
I tak się martwię.
Myślisz, że nie wiem o twoim i wujka śledztwie,
ale ja wiem.
Nie mam już siedmiu lat. Mam osiem.
Przepraszam, że tak wyszło.
To, co z wujkiem robimy dla naszego taty...
To twój tata, ale mój dziadek.
Masz rację.
Chcesz pomóc?
Może zaczniemy jutro. Odpowiada panu termin?
Będę musiał zmienić trochę plany, ale chyba dam radę.
No to uzgodnione.
Ale wcześniej trzeba się wyspać. Chodź, młody.
Nie rozumiem. Nie powiecie nam, dokąd jedziemy?
Dlatego nazywa się to „lokalizacja niejawna”.
To wszystko dla waszego bezpieczeństwa.
A moja praca? Jestem samotną matką.
Mamy Hydromasaży Dzień Wyprzedaży.
Mnóstwo zamówień na wanny.
Jak tylko go ujmiemy, wróci pani do sprzedaży.
To bardzo groźny przestępca.
To wy sprowadziliście tu kryminalistę.
Anthony’ego to przerasta.
Wybuchał, kiedy ktoś przełożył widelec albo tory były złe.
Wiem, że to trudne. Ale tylko tak będzie bezpieczny.
Przykro mi. Musimy jechać.
Proszę spakować niezbędne rzeczy. Resztę dowieziemy.
Trzeba jeszcze to podpisać.
Scott, mogę ci coś pokazać?
To kiepski moment.
Tak, ale to „coś” to ważne „coś”. Możesz?
Zaraz wracam.
No prowadź.
Przepraszam, ale musisz to zobaczyć.
Fajnie, że się bawią,
ale na budowanie więzi już za późno.
On go uczy.
Anthony pokazuje Hoochowi, jak popychać pociąg.
Wykorzystajmy to.
Muszę pomóc Zoe w p-a-k-owaniu. Wrócimy do tego w kryjówce.
A jeśli można uniknąć przenoszenia ich?
Jak?
Curtis w tym wieku panicznie bał się wody.
Oceanu, prysznica, nawet kałuż.
Uczyliśmy psa pływać,
nasz tata się wkurzał, aż Curtis nagle zanurkował.
Żeby mu pokazać.
Co to ma do...?
To nie wszystko. Curtis pokazał Remiemu, jak gonić piłkę,
jak się turlać,
załatwiać się na zewnątrz...
Rozumiem. Więc mówisz, żeby... co?
Anthony nie opisze nam tego zabójcy.
Ale może nam pokaże, jeśli pomyśli, że Hooch potrzebuje pomocy.
Nie wiem jeszcze, jak to zrobić.
Chyba... mam pomysł.
Poczekaj.
Chodź, Hooch.
To poważna sprawa.
Muszę wiedzieć, jak wyglądał ten zły człowiek z wczoraj.
Narysuj mi go, Hooch.
Jakie miał oczy, włosy?
No dalej, Hooch.
Dobry Hooch. Pokaż mi, jak wyglądał.
Weź pisak.
To nie do gryzienia. Hooch, podejdź do tego poważnie.
Narysuj złego człowieka albo koniec ze smakołykami.
Hooch. To nie są żarty.
Trzymaj ten pisak. Nie upuść.
Śmiało, Hooch. Rysuj. Ze szczegółami.
Ma wadę zgryzu?
Podwójny podbródek? Co z tobą?
Nie przerywaj. Dokończ rysunek.
- Turner, co ty robisz? - Bo szef cię zwolni.
Ciszej. Chce pan mieć rysopis?
Co, proszę?
Hooch, to są jakieś bazgroły. Zły pies. Rysuj od nowa.
Natychmiast dokończ ten rysunek
albo koniec zabaw z Anthonym.
Czekam, Hooch.
Tak!
Ucz się od Anthony’ego, Hooch.
Jesteś pewien? Ma głowę jak bulwa.
To nie jest wybitne dzieło, ale Anthony
dostrzega szczegóły.
Jeśli koło pociągu ma 60 szprych, tyle narysuje.
No dobra.
Darius, skarbie, miliony ludzi montują codziennie fotele w aucie,
nie zakleszczając sobie dłoni.
Jak to w ogóle...?
Muszę kończyć. Wykombinuj coś. Wierzę w ciebie.
Cześć, szefie. Jakieś postępy?
Może, nie wiem.
Sprawdź mi opis podejrzanego
w bazie policji i FBI.
Już sprawdzam.
Biały mężczyzna, czarne włosy, zielone oczy, blizna na lewym policzku.
- Dzwoń, jeśli coś znajdziesz. - Chwileczkę, szefie.
Przyjrzałam się tym całym Volkovom
i coś mi się skojarzyło...
Morderstwo w Trenton, trzy lata temu.
Brak zdjęcia, sprawca nieujęty,
ale opis się zgadza.
Wzrost: około 1,80 metra.
- Ofiara ugodzona w plecy. - Nożem?
Jego szukamy!
Prześlij to do naszych ludzi w policji.
Zrobi się.
Przenieśmy ich do kryjówki.
Wiecie, że jest w śpiączce? Podróż w takim stanie to zły pomysł.
W jakim? Przecież i tak tylko leży.
Potrzebuję waszych podpisów.
A on – terapeuty oddechowego,
który zadba o intubację,
zanim trafi do karetki.
Podpiszę, ty i Lee go zabierzcie.
W końcu musisz się pożegnać z nowymi przyjaciółmi.
Siema, X, wpadłeś na partyjkę pokera?
- Na razie odpada, Eli. - Serio?
- Mój numer masz. - No raczej.
Wybacz tę papierologię.
Nie szkodzi. Mnie to nawet relaksuje.
S-F-21 i S-F-33, tu baza S-F.
Podejrzany to biały brunet mierzący 180 cm,
zielonooki, blizna na policzku.
- Dwa podpisy. - Słuchaj, ten sanitariusz.
Brunet, zielone oczy. Todd?
Nie kojarzę.
Miał wczoraj zmianę z Lesley i tą ratowniczką, Andreą.
Już wiem.
- Pracuje tu od dwóch dni. - Dwa dni?
- Na którym oddziale? - Chyba chorób płuc.
- Właśnie tam idą. - A dokumenty?!
Trent, zgłoś się.
Słysz... Zasięg... w gór...
Trent!
Jack! Zian! Z drogi!
Trent! Zdejmijcie Toddowi maskę.
Kim jest Todd?
Sanitariusz! Za tobą! Odsłoń mu twarz!
Dr Ermilio, muszę wejść.
Stój! Na ziemię!
Trent, żyjesz?
Tak, pilnuję Byera, leć!
Podejrzany na oddziale chorób płuc!
Ranny agent. Zablokować wyjścia!
- Jak daleko do szpitala? - Kilka minut.
Zajmij się Anthonym.
- Będziemy śpiewać i kolorować! - Zabierzcie ich stąd.
Kod srebrny.
- Luther? Jesteś ranny? - Nic mi nie będzie.
- Którędy? - Wschodnie skrzydło. Ma moją broń!
Kod srebrny.
Podejrzany ma broń, wszedł do skrzydła wschodniego. Ktoś go widzi?
Jedynka – nic.
- Dwójka – nic. - Trójka – nic.
Pilnujcie wyjść. Zbierzcie wszystkich pacjentów.
X, Tu Turner. Jesteśmy przy głównym wejściu.
Przyjąłem. Sprawdziłem na pierwszym piętrze – czysto.
Musi być na parterze.
Tu bezpiecznie. Ty weź północne, ja – południowe.
Dobra, chodź.
Musimy stąd wyjść. Pospieszcie się.
Kod srebrny.
Hooch, co ty robisz?
Teraz pudding wcinasz?
Rzuć broń!
Hooch! Packen! Bierz go!
Szefie, zabójca biegnie w pana stronę!
Agenci federalni. Proszę stąd wyjść.
Schowajcie się i nie wychodźcie, póki nie powiem.
Musi pan wyjść.
Czekałem na zabieg pół roku.
Ustalimy nowy termin.
Wyprowadźcie go.
WYJŚCIE
Nie ruszaj się.
Hooch, dość! Zejdź!
- Durny kundel. - Platz!
Dobrze, Hooch. Na brzuch.
Jesteś aresztowany.
Hooch.
Dobra, ten jeden raz. Spisałeś się.
Naprawdę chcesz odtworzyć śledztwo?
Czy po prostu zjeść znowu lody?
Wiem, co robię, mamo. Płynie we mnie krew detektywa.
Na pewno nigdzie więcej nie bywaliście?
Dziwne to. Gdyby szukał podejrzanych samochodów...
Tylko robaki, łowienie i wyciąganie rybich flaków.
Tak, to już mam opanowane.
A potem szliśmy na lody.
Jedyna w mieście
„Lody dla wszystkich siedem dni w tygodniu”.
Zaraz! Ta furgonetka!
Sprzedaje lody!
Tak! Ale...
Dobra, słuchaj tego.
Burmistrz mówił, że tata widział więcej.
Dostrzegał to, co może być.
Furgonetka z lodami jeździ wszędzie...
I widzi wszystkie auta!
Tak!
Poprosimy dwa rożki.
Wedle życzenia.
Jestem Laura Turner, a to mój syn – Matthew.
- Dzień dobry. - Miło mi.
Chyba znał pan mojego ojca, Scotta Turnera.
Owszem, młoda damo. Porządny człowiek.
Możemy zadać panu kilka pytań?
Dziękujemy, że mogliśmy zajrzeć. Urządzacie się?
Tak. Wszystko wraca do normy.
Anthony! Kochanie. Hooch przyszedł cię odwiedzić.
Dziękuję też w imieniu szefa.
Pierwszy raz złapał kogoś dzięki rysunkowi sześciolatka.
A my dziękujemy Hoochowi. Ma pan niezwykłego psa.
Anthony będzie tęsknił.
Anthony, chcę ci kogoś przedstawić.
Prowadź, Hooch.
Cześć! To mój brat. Pracujemy razem.
Chyba wiele nas łączy. Jak masz na imię?
Anthony. Nie jest zbyt rozmowny.
Nie szkodzi.
Ja jestem Curtis. Przez „C”.
Nie Bertis, jak ktoś mnie wczoraj nazwał.
Curtis przez „C” i ja mamy dla ciebie niespodziankę.
No wychodź.
Poznaj Anthony’ego.
O rany.
- To twój nowy pies. - Już się kochają.
Witamy.
Ojejku.
- Jak by go tu nazwać. - Hooch Dwa!
Cześć, Hooch Dwa.
Scott! Musisz nauczyć Hoocha Dwa, jak się szczeka.
Daj buziaka.
Dobry piesek.
Napisy: Kamil Rogula