Hooch, opowiedzmy, co się działo.
Hooch nie wył bez powodu. Nie wiem, co czuł, więc...
Nie obchodzi mnie, co czuje.
Uczucia są ważne.
Nie da się ich zdusić.
Nie mówisz teraz o Hoochu, prawda?
- Może mówię o... - O mnie.
O protekcji ojca Brooke.
Nie mogę ignorować tych uczuć.
Wymiatamy.
Pamiętasz sprawę tego mafiosa?
Będę zajmować się kolejną, w Bostonie. Przez dwa miesiące.
Czyli wracamy do etapu związku na odległość?
Mówiłam, że popytam o tę drogę, gdzie tata miał zawał.
Jest tam magazyn.
Pojadę tam od razu.
Wyczułeś coś?
Hooch! Wracaj! Nie wolno nam tu chodzić.
Pusty budynek. Nie podoba ci się tu?
Stać! Policja!
- Grady, co ty tu robisz? - Teraz to się wpakowałeś.
W radiowozie taty zawsze jeździłem
na przednim fotelu.
Nigdy z tyłu.
Dlaczego? Bo byłem grzeczny.
A kto siedzi z tyłu? Łobuzy.
Nie patrz tak. To wszystko przez ciebie.
Dobra, chyba już wszystko wiem.
Kiedy włamałeś się do magazynu...
- Nie włamałem się. - No nieważne.
Zgłoszenie odebrała ode mnie Diane. Znasz ją.
Powiadomiła właściciela.
Od razu przyjechał i jest tu teraz.
Wyjaśniłem mu, że to nieporozumienie.
Chyba cię nie zaskarży,
o ile się wytłumaczysz.
A może ty wytłumaczysz, dlaczego się tam zakradłeś.
Stary, myślałem, że coś ci grozi.
Niebezpiecznie tak węszyć.
Właśnie, Grady, prawie cię zastrzeliłem. Następnym razem zadzwoń.
No pewnie, zadzwonię...
A wiesz, to niegłupi pomysł.
Następnym razem zadzwonię.
- Przepraszam, panie Hollis. - Proszę mi mówić Walton.
To wina mojego psa.
Sprawdzałem teren, a on wbiegł do środka.
Żaden problem.
Rzadko korzystam z tego miejsca.
Funkcjonariusz Garland mówi, że pracuje pan w biurze szeryfa.
Jest pan tu służbowo?
Nie, to długa historia.
Pomagam siostrze.
Przygląda się niedokończonej sprawie naszego ojca.
To był porządny człowiek.
Spotkaliśmy się parę razy.
Przeganiał dzieciaki,
kiedy tu rozrabiały.
Porządny gość. Przykro słyszeć, że już go z nami nie ma.
Dziękuję.
Nie słyszał pan o niczym nielegalnym w okolicy?
Nie wiem, tata nie poświęcałby tyle czasu
na ściganie wandali.
Dziwne to.
Mojemu psu zupełnie tu odbiło.
Te dzieciaki bawiły się tu fajerwerkami.
Psy tego nienawidzą.
Całkiem możliwe.
Nie będę pana zatrzymywał. Jeszcze raz przepraszam.
Przynajmniej się poznaliśmy. Proszę przyjąć wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Nic ci nie jest?
Laur, co ty tu robisz?
Miałaś przystopować.
Diane zadzwoniła.
Diane. Po prostu nic tu nie rób.
Dziękuję ci.
Byłabym szybciej, ale musiałam podrzucić Matthew mamie.
Co się tam stało?
- Narkotyki? - Nie ma żadnych narkotyków.
- Może schowane. - Nic tam nie ma, rozumiesz?
- Dobrze, że gość jest w porządku. - Tak?
Wygląda jak zły trener karate.
- Pogadam z nim. - Stój i słuchaj.
To sympatyczny właściciel firmy przewozowej, pan Walton,
który oszczędził mi poważnych kłopotów.
Zaakceptujmy taki wynik.
Ale tata musiał tu czegoś szukać.
W tym magazynie tego nie ma.
TURNER I HOOCH
No cześć.
Jesteśmy gotowi. Zgłoście się.
Conway i White na wschodzie.
Johnson i Cruz, zachód.
Turner i Wilson, ekipa na tyłach.
No to balujemy.
Ekipa na tyłach.
Oglądałbyś taki serial?
W dzisiejszym odcinku: Nie dzieje się nic.
Jak dla kogo. Hooch się nie nudzi.
Czemu mi to robisz?
Nówka sztuka i już cała w ślinie.
Słowo daję, jest coraz gorszy.
W piątek wparował do magazynu. Prawie nas przymknęli.
Może Erica ustawi go do pionu.
Niezły układ.
Psa szkolenie na życzenie.
Kumplujemy się.
To jej praca.
Ona prosi cię czasem o złapanie zbiega, po koleżeńsku?
To co innego. To nie...
Ktoś go widzi?
- Pomógłbym jej. - Na parterze pusto.
No chodź, kolego. Biegniemy!
Ucieka na wschód od naszej pozycji!
Zły pies! Idź sobie!
Podejrzany jest zaskakująco szybki!
Nie! Stój! Odejdź!
Ekipa na tyłach ujęła podejrzanego.
Nie znam się na wystroju wnętrz,
ale co to za styl?
Współczesny miszmasz?
Klasyka prania pieniędzy.
Standard u handlarzy narkotyków.
Kupujesz takie cuda, sprzedajesz,
pieniądze czyste.
Tak, wiem, że ci się podoba.
Ale to nie jest prawdziwy pies.
Teraz robi się ciekawie.
Bierzemy się za praczy.
No, dorwijmy ich.
Ekipa na tyłach schodzi z anteny.
Po jednym odcinku?
No szkoda.
Ale to nie jest prawdziwy serial. Taki żart.
Kumam.
A oni zdziwieni.
No to przesyłam im namiary na telefon zbiega.
A on kręci się w kółko i nie mogą go znaleźć.
Słuchasz? Bo to naprawdę śmieszne.
Tak, tak. Słucham cię.
No więc okazuje się...
że facet jest na kolejce górskiej.
Oni go wszędzie szukają,
a on sobie...
Rozumiesz?
To była puenta. Kręci się w kółko.
- Ale że kolejka? - No dobra.
Coś tu jest nie tak.
Gadaj. Znowu Scott?
Nie, nie.
Tak, tak.
- Tak trochę. - Tak bardzo.
No bo...
No co?
Możliwe, że tak jakby próbowałam mu powiedzieć, co do niego czuję.
Laska, co ja ci mówiłam?
Prosto i klarownie:
„Nie przyznawaj się, co czujesz”.
Wiem, pamiętam,
ale chyba kiepska jestem w nieprzyznawaniu się.
Zresztą to była tylko aluzja.
Zrozumiał ją?
Chyba zbyt aluzyjna była.
No i masz.
Wstawaj, laska.
Po prostu...
Nadal przychodzi z Hoochem.
Chyba że zapomni o treningu, co jest irytujące.
Ale potem zjawia się i...
Jest taki cudowny!
I złość od razu mi przechodzi.
Wiem, że jest z Brooke.
Śliczną i mądrą Brooke, a ja tylko szkolę psy.
Ale czuję coś między nami.
Albo mi się zdaje.
I to jest jak...
Takie...
Skomplikowane?
Tak.
Wiesz, czego ci trzeba?
Seksownych wakacji w tropikach,
gdzie uwodzi mnie miejscowy przystojniak?
Jest to pomysł, ale nie.
Mam na myśli granice.
To fajny gość, ale przywykł, że zawsze jesteś.
Nie mogę nie czuć tego, co czuję.
I po to właśnie są granice.
Kiedy uczucia zbytnio się zagęszczą, pamiętaj:
nie jesteś jedyną trenerką na świecie.
To okropne.
Erico...
Scott to pies...
który śpi na łóżku
i linieje na potęgę.
A ty chcesz go przenieść do kojca.
To takie okropne?
Nie.
Stać cię na to.
- Tylko przeniosę go do kojca. - Tylko tyle.
Dobra.
- Cześć, skarb. - Cześć.
Jak tam moja ulubiona prawniczka? Jak sprawa? Jak Boston?
Powoli do przodu.
Odkryłam pociąg do architektury kolonialnej,
więc punkt dla Bostonu.
Ale Miasto nad Zatoką wygrywa, nie?
Sercem jestem w San Francisco.
Jak w pracy?
A świetnie.
Złapaliśmy handlarza narkotyków i polujemy
na siatkę praczy pieniędzy.
Nieźle. Dzieje się.
To mój szef. Muszę kończyć. Jestem dumna i tęsknię.
A ja za tobą.
Brawo, Mario Fez jest nasz, ale to dopiero początek.
Mamy dużo do zarekwirowania
i siatkę praczy do rozbicia.
Cała siatka,
to rozumiem.
Mnóstwo drzwi do wyważenia. Wszyscy w formie?
Miałem kilka wypadów do Ocean Beach, ale wiatr nie dopisał.
Co?
Dużo ćwiczę.
Na siłowni. W domu też.
Stretching, brzuszki, wizualizacje.
Dla ciebie mam coś innego.
Pomożesz Arthurowi Stiltsowi w konfiskacie.
Większość mienia pana Feza ma związek z narkotykami.
Duży majątek do zajęcia.
Oni ścigają przestępców, a ja będę pakować rzeczy do pudeł?
Nie tylko.
Segregujemy, kategoryzujemy, szacujemy wartość licytacyjną.
No i same przedmioty bywają fascynujące.
Miesiąc temu zajęliśmy niezwykły znaczek pocztowy.
Brytyjski Penny Black z 1840.
Stan idealny.
Taki znaczek, no, no.
Ja bym tego nie udźwignął.
Dobra, Wilson, nie zgub się po drodze.
Słuchaj, Turner.
Wiem, że nie o tym marzyłeś, ale to ważne.
To będzie duży zastrzyk dla funduszu ogólnego.
Skup się na zadaniu.
Jasna sprawa, pełne skupienie.
OSTROŻNIE
Spokojnie. Co się dzieje?
Do kwestii samochodu wrócimy,
ale jeśli chodzi o sztukę, z wyliczenia wychodzi...
Najpierw założę teczkę.
Nie może pan tu wchodzić.
Agent Turner, mnie wolno.
Stephen Marling, kierownik.
Miałem na myśli, z psem.
Takie reguły uzgodniliśmy.
No dobrze.
Reguły to reguły.
Co poradzisz?
Przykro mi, Hooch.
Chyba ominie cię cała zabawa.
Czekaj na mnie.
Wyślę panu główny arkusz i zsynchronizujemy według kategorii.
System automatycznie synchronizuje każdą liczbę zakładek.
Fascynujące.
Buty baseballowe z autografem to kategoria „odzież”?
Limitowane edycje to zawsze „kolekcje”,
ale tu z odsyłaczem do „odzieży”...
Będzie potrzebny osobny spis dla przedmiotów...
To do niezależnej podkategorii w 139 B.
Wyśmienicie.
Jeszcze godzina i kończymy.
To ja podleję partnera.
Ale w 216 widzę błąd.
- O nie. - Błąd?
Tylko nie to.
Chyba mamy problem.
A konkretnie?
Hooch! Chodź tu.
Mówiłem, że psy nie mają tu wstępu.
- Dlaczego jakiś kundel...? - To wyszkolony pies policyjny.
Hooch!
O kurka.
Czy to jest mocz?
Możliwe. Albo ślina.
To nie ślina.
Hooch.
To jest żenujące.
Musi gdzieś tu być.
Hooch.
Tu jesteś.
No dobrze. Nic takiego się nie...
stało.
Cześć, tu Erica. Zostaw wiadomość.
Hej, wiem, że trochę zaniedbałem szkolenie,
ale teraz by się przydało.
Oddzwoń, jak odsłuchasz, albo po prostu wpadnę.
Dzięki.
- Laura. Co ty robisz? - Musimy pogadać.
Czekaj. Jest 7.15. Przyjechałaś tu z Cypress Beach?
Przez to śledztwo nie mogłam spać.
Wypiłam dużo kawy.
O 5.30 pomyślałam, że zadzwonię, ale co mi tam.
Matt jest u Grady’ego, więc się wybrałam.
Sprawdziłam tego całego Waltona.
To zdjęcia sprzed jego firmy.
Ciężarówki z oznaczeniami „niebezpieczne” i „łatwopalne”.
Kto wie, co w nich jest.
- Broń, bomby. - Albo cokolwiek.
No to zerknij na to zdjęcie.
Wygląda niewinnie?
Facet ma tatuaż.
Tak jak i ty.
Ja mam żółwika.
A to jest czacha.
Co dobrego może symbolizować czacha?
No słucham. Widzisz, nic.
A tutaj? Ma pistolet.
- To pilot do bramy. - Proszę cię!
Tata próbuje nam coś o nim powiedzieć. Czuję to.
Na przykład, że dzieci
odpalały w magazynie petardy.
Sam w to nie wierzysz.
Muszę odebrać, to szef.
Grateful Dead mieli czaszkę w logo.
Nie mam pojęcia, kto to.
Jerry Garc... OK.
- Słucham, szefie. - No to przesadziłeś!
Masz tu zaraz być!
Tak jest, już jadę.
Muszę lecieć.
Miałeś proste zadanie.
Zabezpieczyć majątek Maria Feza.
Ale to poniżej twojej godności.
- I jakie są skutki? - Przysięgam, wszystko było...
Właśnie, „było”. Wiesz, co zrobił Hooch?
No to patrz.
Oryginalny Reynard Gadoise. Późne rokoko.
Wart co najmniej 100 000.
Tyle był wart.
Pański pies biegał po magazynie, tak?
Tak, był przez chwilę nienadzorowany, ale szybko go znaleźliśmy
i poza niewielkim zanieczyszczeniem...
Przepraszam, kim pani jest?
Susan Reacher z Biura Odpowiedzialności Zawodowej.
- Bada ten wasz bajzel. - Wydział wewnętrzny?
- Owszem. - Szefie...
Hooch nie mógł tego zrobić.
Opowiesz o tym na komisji jutro o 10.00.
Raport wstępny. Radzę dobrze się z nim zapoznać.
- Mówię panu... - Turner.
Wiesz, że ta psia jednostka to był pomysł szeryfa.
Teraz muszę mu powiedzieć, że straciliśmy przez to
sto tysięcy.
Do czasu wyjaśnienia będziesz na urlopie.
I pies oczywiście też.
Skończyłem.
Ależ mi tęskno do ścigania bandziorów.
Widziałeś Susan Reacher z wewnętrznego?
- No. - Wróg Wewnętrzny się pofatygował.
Czyli ktoś ma przerąbane.
Ten ktoś to ja.
No właśnie.
Wiesz, podobno jest ostra, ale sprawiedliwa.
Dlaczego ty?
To jakiś obłęd.
Ktoś zniszczył jakieś arcydzieło z psem.
Twierdzą, że to Hooch.
Byłem tam i nie wydaje mi się to możliwe.
Nie zrobiłby tego.
Pewnie, że nie.
Skąd taki pomysł?
Jutro ma komisję. Muszę coś wymyślić.
No tak.
Ośrodek Szkolenia Psów
Boska, szukaj.
Brawo!
Kto tu jest najlepszym psem?
Ty, Boska. Ty jesteś najlepsza.
- Cześć. - Cześć.
Odsłuchałaś moją wiadomość? Pilnie potrzebuję pomocy.
Tak, odsłuchałam.
Niestety, mam bardzo ważne spotkanie
w sprawie psów.
Naprawdę?
Bo to sytuacja awaryjna.
Hooch ma kłopoty i...
Przykro mi.
Nie mogę. Pomoże wam Guy.
Mamy iść do lasu?
„Guy”, takie imię.
Brzmi dwuznacznie, fakt.
Guy to wspaniały trener, na pewno się dogadacie.
Jest na zewnątrz.
No dobra.
- Ty nie idziesz? - Nie.
Chodź, Hooch.
Teraz jesteś w kojcu.
To nie jest pies idealny.
Ale nie wierzę, że zniszczył ten obraz.
Zdarzało mu się zepsuć to i owo.
Ale to co innego.
Innego?
Zgoda, szczekał na obraz, ale tak raczej...
Przyjaźnie. W ten sposób.
Tak sympatycznie.
Kiedy widzi psa, chce się zaprzyjaźnić,
więc sam już nie wiem...
Scott, nie jestem psim psychologiem,
tylko trenerem. Mogę wyszkolić psa.
Nie wiem, czego innego oczekujesz.
No tak, po prostu...
Jutro Hooch ma komisję,
a z Ericą zawsze omawialiśmy jego zachowanie.
Czemu zrobił tak i tak.
Albo zamiast zrobić tak, zrobił jeszcze inaczej,
ale dlaczego?
- Scott. - Tak?
- Nie jestem psim... - Psychologiem.
Znów zapomniałem. Przepraszam.
To co, piramida zwinności?
Czy on naprawdę mógłby coś zniszczyć?
Dziękuję KOCHAM CIĘ
Dziękujemy.
Proszę smarować łapę dwa razy dziennie
i zero kontaktów z kotem.
- To na pewno. - Pa, Roger.
- Do widzenia. - Nie rozrabiaj.
Do zobaczenia.
Gdzie skończyliśmy?
Na... „hipopotamozie”?
Hipertyreozie.
Utrata wagi...
wzmożone pragnienie?
W życiu nie zdam tego egzaminu.
Dzień dobry, słucham.
Ja do tej pani.
Catalino, przypilnujesz Matthew? Dzięki.
Laura Turner?
Niedawno poznałem pani brata.
Nie miałem okazji się przedstawić.
Walton Hollis.
Tak, czym mogę służyć?
Chciałem oczyścić atmosferę.
Podobno prowadzi pani jakieś śledztwo
i jako znajomy pani ojca
chciałbym być wolny od podejrzeń.
Przypadkiem widziałam obok pańskiej firmy ciężarówki z podejrzanymi oznaczeniami.
Przewozi pan materiały wybuchowe?
Co takiego?
Może widziała pani samochody transportujące tlen do szpitala.
Był tam też podejrzany mężczyzna
z wytatuowaną na głowie czaszką
i zastanawiam się...
Pewnie Karl.
Wygląda groźnie, ale to dusza człowiek.
No dobrze, trochę się kiedyś pogubił,
ale dałem mu pracę i wyszedł na prostą.
To tak jak z psem pani ojca.
Nie warto oceniać książki po okładce...
Zna pan Hoocha?
No jasne. To mój stary kumpel.
Uwielbiam tego wariata.
Nie miałam pojęcia, że...
Przepraszam, jeśli...
Nie ma problemu.
To moja wina, bo nie zamknąłem magazynu.
Nie przeszkadzam już.
Życzę miłego dnia.
Wzajemnie.
Przepraszam.
Zostałam po godzinach. Co tam?
Jutro jest ta komisja
i nie mam czasu się przygotować.
Pomożesz?
Jako prawnik. Jaką strategię mam przyjąć?
Dobra obrona skupia się na dowodach, wzorach zachowań,
innych możliwych wersjach.
O, to jest dobre. Kontynuuj.
Wykaż, że nie mógł tego zrobić
i nie można go karać za czyjąś winę.
Nie mógł i nie można. Ratujesz mu skórę. Coś jeszcze?
Znajomości wśród członków komisji?
Przepraszam cię, ale powinnam kończyć.
- Powodzenia, dobra? - Dobra.
No to dobra.
Nie rusza cię, nie?
Gotowy?
Dobrze, dobrze.
Śpij spokojnie. Będzie dobrze.
Dobrze się prezentujesz.
Jesteś spokojnym, niewinnym psem. Do niczego się nie przyznawaj.
Powodzenia.
Nie będzie potrzebne.
Fakty są po mojej stronie.
Odległość od drzwi
do obrazu wynosi 140 metrów.
Tutaj jest prędkość Hoocha w chodzie i biegu.
Oddanie moczu trwa średnio pięć sekund.
Obwąchanie to kolejne 27 sekund.
Hooch spędził w magazynie mniej niż trzy minuty.
Gdyby biegł w swoim najszybszym tempie
i trzy razy oddał mocz, co udokumentowano,
dotarcie do obrazu zajęłoby mu dwie minuty i 48 sekund.
Zostaje 12 na dokonanie zniszczeń.
Niewiele czasu.
Przyjrzyjmy się śladom.
Porównanie wzorów zębowych
Mówią same za siebie.
(Brak reakcji)
Hooch nie wykazuje agresji wobec wizerunków psów.
Ani tego tutaj, ani tego.
Tego też nie.
Nawet po naniesieniu masła orzechowego,
niezależnie od rodzaju,
ograniczył się do lizania.
Podsumowując, Hooch nie miał ani dość czasu,
ani skłonności do dokonania tego czynu.
Tyle z mojej strony.
To tak nie działa, ale dziękuję.
Wysłuchajmy pana Stiltsa.
Pies widział wcześniej obraz?
Tak, w posiadłości podejrzanego.
Wiele razy agresywnie szczekał na obrazy Gadoise’a.
Żuł też folię bąbelkową.
Taką samą jak znaleziona w magazynie?
Zgadza się.
Tak, pies biegał i szalał jak najęty.
Sikał, ślinił się, diabeł wcielony.
Sprzeciw, domysły.
To przesłuchanie, a nie rozprawa.
Ale nikt tego nie widział. Nie ma nagrania z kamer.
A jeśli było tam inne zwierzę? Szczur, szop, kuna?
Przy drzwiach są kamery.
Może to zwierzę już tam było.
Weszło szybem wentylacyjnym.
To niewykluczone.
Ale pomijając to i krótki czas, Hooch nie byłby do tego zdolny.
Każdy potwierdzi.
Ten pies jest do tego zdolny.
Na moich oczach zepchnął wózek cateringowy
ze schodów do fontanny.
Kiedy ścigaliśmy groźną przestępczynię,
doprowadził nas do sklepu zoologicznego i ukradł zabawkę.
A ostatnio, podczas obławy na zbiega,
prawie zginąłem przez niego w pułapce.
Sprzeciw. Przepraszam.
Wysypka jeszcze nikogo nie zabiła.
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Zniszczył też przekąski i słodycze
przeznaczone dla funkcjonariuszy.
Hooch jest może niesforny,
ale też kochany.
Nie widziała pani przejawów agresji?
Raz szczekał na agenta FBI, który okazał się przestępcą.
Nie nazwałabym tego agresją.
Po prostu robi swoje, pomaga.
Gdyby więc dostrzegł w obrazie zagrożenie,
mógłby go zaatakować?
Mógłby.
Nie, nie zrobiłby...
czegoś takiego.
Mogę prosić o wodę?
Czy widziałem, jak Hooch gryzie nową smycz? Tak, widziałem.
I pomyślałem sobie: „A gdybym ja mógł gryźć swój krawat?”.
Wie pan, dlaczego miał nową smycz?
Scott mówił, że starą przegryzł.
Powie pani pewnie, że to powtarzalne zachowanie,
ale z tą powtarzalnością sprawa nie jest oczywista.
Według teorii chaosu...
Dziękuję. Wystarczy.
Pogryzł mi wszystkie nagrody.
Co do sztuki.
I jaka decyzja?
Postępowanie dyscyplinarne. A szef powie szeryfowi,
że jego projekt psiej jednostki to wielka klapa.
O nie.
Hooch odchodzi?
Chyba że przed oddaniem raportu wydarzy się cud.
Spytałbym Ericę,
ale wciąż jest zajęta.
No tak.
Jeśli o to chodzi...
Tak jakby zasugerowałam jej, żeby się trochę zdystansowała.
Co takiego?
Nadużywałeś waszej znajomości.
Dzwoniłeś o każdej porze,
nie przychodziłeś na treningi, bo „praca” albo opera z Panią Wielmożną.
Poradziłam jej, żeby trochę się wycofała.
Przepraszam, ale właściwie to nie.
- Nie? - Nie.
No bo, koleś, nie możesz tak robić.
Masz rację. To było słabe.
Możesz z nią porozmawiać?
Powiedz, że to sytuacja wyjątkowa.
Baxter, żegnaj się z pieskiem. Potrzebne mi te billingi.
Proszę.
No co?
Dzięki za pomoc. Na kolegów można liczyć.
Było kpić z mojej wysypki?
Obowiązki wzywają.
Musisz sam to załatwić.
Ośrodek Szkolenia Psów
To było nieodpowiedzialne.
Nawet więcej, tak się nie zachowuje przyjaciel.
Nie szanowałem twojej życzliwości i przepraszam za to.
Ale teraz wpadliśmy z Hoochem w tarapaty.
I prawda jest taka...
że cię potrzebuję.
Co mam właściwie zrobić?
Przekazać przeprosiny.
Potrzebuję Eriki, ale jest nieuchwytna.
Kiedy ją spotkasz...
Nie jestem pocztą głosową. Jestem trenerem.
Tak, zapomniałem.
- Możesz? - Tak.
Poza tym to za dużo słów do zapamiętania.
Próbowałeś dzwonić?
Tak.
Ale jest zajęta i nie mogę...
To był błąd. Nieważne. Przepraszam.
Powiedz tylko, że byłem.
Dzięki.
Dasz wiarę?
Tak, wierzę mu.
- No co tam, Lauro? - Właśnie nic.
Wszystko do niczego.
Witamy w klubie. Tutaj też katastrofa.
Czy ja zwariowałam?
Bo zaczynam się już zastanawiać,
czy to całe śledztwo to jakiś mój wymysł.
Wszystko w porządku?
Nie, był tu wczoraj ten cały Walton.
Od razu się najeżyłam,
ale był całkiem miły.
Kumplował się z tatą i Hoochem.
No tak, próbowałem ci to powiedzieć.
Czy ja to wszystko zmyślam i drążę tę sprawę,
bo brakuje mi taty i nie wiem, co robić?
Nie wiem, Lauro...
Mam tak ze wszystkim?
Zdaj egzamin. Ogarnij swoje życie. Rozwiąż sprawę.
Oszukuję się, że coś robię,
żeby nie czuć się jak żałosna ofiara, która nigdy niczego nie osiągnęła?
Czy ja jestem nijaka?
Teraz twoja kwestia:
„Nie, Lauro, jesteś świetna”.
Przepraszam cię, ale też mam mętlik.
Racja, wybacz.
Wypadałoby przeprosić Waltona,
upiec mu jakieś ciasteczka.
Jasne. Tylko daj znać kiedy.
Dobrze. Dzięki.
Och, Ralph.
Tu jest grafik spacerów.
A jeśli zacznie charakterystycznie krążyć,
warto z nim wyjść albo go wypuścić.
To wszystko obiad?
Dni nieparzyste.
- Reszta na stronie drugiej. - Reszta?
Posiłkuj się spisem. Posiłkujesz się?
Raz karma wysokobiałkowa, raz z błonnikiem.
Sucha karma to podstawa przy jego gazach.
Gazach?
Przywykniesz.
- Dobra. - No.
Przez większość dni je pół szklanki białka, pół – błonnika
plus ćwierć białka z suszem jajecznym
na koniec.
Tylko nie mieszaj ich. W pozostałe dni odwrotnie.
Tylko bez suszu, tak? I łosoś, nie wołowina.
Ze śniadaniami nie powinno być problemu, prawda?
To jakiś żart?
To chyba nie wypali, Doug.
Zbyt skomplikowane?
Nie, nie.
Zajmowałam się psiakiem, który miał każdą możliwą przypadłość.
Był na dziwnej diecie, łykał tabletki. Pański to jeszcze nic.
To będzie łatwizna. Bo ja kocham psy.
A one kochają mnie.
Co nie, Hoochuś, słodziaku?
No co za słodziak.
O mój Boże!
Boże, mój nos!
Ale pani krwawi.
Źle reaguję na krew.
Głowa do tyłu.
- O Boże. - Nie, do przodu.
- Tak lepiej. - Proszę mi dać cokolwiek.
Pomocy! Niech mi pan coś poda!
Pytania?
Wszystko jasne.
Bywało gorzej.
Imponujące. Jak pani to robi?
Nie przywiązuję się.
Trzymamy zdrowy dystans i nie ma zgrzytów.
Jak mu tam? Krocz? Mocz?
Erica.
Myślałam, że to samiec.
Cześć.
Tak, cześć, Scott.
Dzwonię w sprawie Hoocha.
Curtis wspominał, że macie problem.
Słyszał, jak rozmawiasz z Guyem o...
Erico, bardzo cię przepraszam...
Nadużyłem twojej dobroci. Nie jesteś moim psim pogotowiem.
Cenię twoją pomoc, przyjaźń i w ogóle ciebie.
Byłem samolubnym palantem.
Za co bardzo przepraszam.
Dziękuję.
Co właściwie się dzieje?
Hooch jest w opałach. I ja też.
Myślą, że zjadł obraz. Nie potrafię udowodnić, że to nieprawda.
Mam przez to na głowie wydział spraw wewnętrznych.
Jeśli tego nie wyjaśnię,
do końca życia będę pilnował parkingów sądowych.
Zaraz kończę pracę.
Mogę wpaść i coś wymyślimy.
Byłoby świetnie.
Tak, przychodź śmiało.
Chodź, Boska.
Coś jeszcze?
Chyba jednak sobie poradzę.
Więc póki co trzymajmy zdrowy dystans.
Fajne plansze. Sam robiłeś?
Tak.
Radzę sobie z PowerPointem i...
To robi wrażenie.
Zwróciłam uwagę na...
sikanie.
To ulubione hobby Hoocha.
Dla psów to coś znacznie więcej.
Sikając, zaznaczają teren. Komunikują się.
Skoro Hooch robił to tak często,
mógł tam być też jakiś inny pies.
- To wszystko wyjaśnia. - Prawda?
Ale nie zbiorę przecież odcisków łap, żeby go znaleźć w bazie psich bandziorów.
Też prawda.
Może jest inny sposób.
- Masz lusterko? - Pewnie.
Przyda się też talk i jakaś taśma.
Przezroczysta.
- Mam pomysł. - Dobra.
- Grzeczny Hooch. - No, kolego.
Mam.
- Teraz talk. - Już.
Mało kto wie, że każdy pies ma na nosie
niepowtarzalny wzór linii,
coś jak odciski palców.
Idealnie.
- Taśma. Potrzymaj. - Robi się.
Gotowe.
Teraz musisz zebrać odcisk z obrazu.
Jeśli będzie inny, Hooch tego nie zrobił.
Dobra, coś wymyślę.
Wszystko się dobrze skończy, obiecuję.
Będzie dobrze.
Niestety, musisz tu zostać.
Nie jesteś tam zbyt mile widziany.
To dla ciebie.
Panie Marling, to ja, agent Turner.
Przepraszam za najście. Chcę tylko rzucić okiem na obraz.
Właśnie zamykam.
Muszę coś potwierdzić do raportu dyscyplinarnego.
Szef mocno naciska.
Dobrze, pięć minut.
Proszę niczego nie dotykać.
Ani na nic nie sikać!
Słowo.
Gdzie to jest?
No bądź tu gdzieś.
Gdybym był bohomazem, gdzie bym się schował?
Mam cię.
Bingo.
Nie zgadza się. To nie Hooch.
Niski priorytet. Pojmać, przejąć.
- Łatwizna. - Działamy.
Brad, ty przodem.
Psy mają odciski nosów?
Niepowtarzalne. I wiemy, że Hooch jest niewinny.
Nie wiedziałem.
- Zawsze wolałem koty. - Jazda!
To nie wszystko. Obraz jest pusty w środku.
A jeśli Mario ukrył tam narkotyki?
I dlatego Hooch szczekał.
Ciekawe.
Bardziej niż ciekawe.
Trzeba sprawdzić, kto jeszcze miał dostęp.
Pomożesz? Ja mam przymusowy urlop.
Ucieka!
Jestem trochę zajęty. Może być jutro?
Jutro będzie gotowy raport.
Nie mogę teraz, Scott.
Dobra, oddzwonię.
To było więcej niż pięć minut.
To nie koniec.
Muszę wiedzieć, kto tu był dzisiaj i wczoraj.
Nie jest pan zawieszony?
Za coś, czego Hooch nie zrobił. Mam dowód. Był tu inny pies.
Wykrywający narkotyki.
Ktoś szukał ukrytych przez Maria narkotyków,
na przykład wspólnik.
Odbierz, a jesteś trup.
Odłóż to.
Pogadajmy.
Zamknij się i siadaj.
Już siadam.
- Możemy to przedyskutować? - Przesuń się tam.
...prognoza, opady...
I co zamierzasz?
Kopnij do mnie.
Stephen, zastanów się.
Przykuj się do krzesła.
Pogarszasz swoją sytuację.
Planowanie, zakradanie się...
I nagle ty przyprowadzasz psa!
Posłuchaj.
Jeśli to pomysł Maria,
jeśli ci groził, możesz pójść na współpracę.
Nie groził mi, tylko płacił. To ja skombinowałem psa.
Okazja nadarzyła się, kiedy przyszedłeś tu z tą pokraką.
Jeśli coś mi się stanie, nie wywiniesz się z tego.
A mnie się wydaje, że jeśli znikniesz,
twoi kumple obwinią dealera,
nie kierownika magazynu.
- Miejmy to z głowy. - Nie! Zastrzelisz mnie tutaj?
Krew będzie wszędzie. Złapią cię w parę sekund.
Kijem zaboli bardziej.
Stephen, nie rób tego!
Nie!
MAGAZYN PRZEJĘTEGO MIENIA
Dobry!
Szukam agenta Turnera.
Był tutaj.
Razem z psem poszedł się za czymś rozejrzeć.
Za czymś?
Powiedział, za czym?
Nie.
Mam zarezerwowany stolik, spieszę się.
- Dobrze, poszukam Scotta. - Śmiało.
Stój! Ręce!
- X, zatrzymaj go! - Stać!
Mam nadzieję, że nie jesteś głodny,
bo na kolację nie dotrzesz.
Dobry pies. Kocham cię, kolego.
Znaleźliśmy psa u Marlinga.
To suczka szkolona przez policję.
Dokończymy szkolenie
i przyjmiemy ją do służby.
Wilson,
ile ty wyciągnąłeś z tego gościa?
Mówił od serca. Nie śmiałem mu przerywać.
To on stał za zaginięciem mnóstwa przedmiotów.
Mam dużo pustych komórek w arkuszu do wypełnienia.
- To zamyka sprawę. - Zamyka?
A nieodpowiedzialne zachowanie pana Turnera?
Ten pies to tykająca bomba zegarowa.
I to jest w raporcie.
Według mojego raportu ten pies ocalił życie agenta
i pomógł odzyskać przedmioty o wartości...
Około 1,2 miliona.
- I nadal liczymy. - Nadal liczą.
Przepraszam, ile?
Milion dwieście.
- Sporo. - Dużo.
- Szczęścia nie dają. - Głosujemy?
Tak, ładna kwota.
Skoro tak to wygląda...
Inaczej nie chce.
Dziękujemy, Susan.
Czekam na finalną sumę. Dziękuję za wysiłek.
Nie ma za co.
Jestem panu bardzo wdzięczny.
Proszę spać spokojnie, intensywnie szkolimy Hoocha.
Jest coraz lepiej.
Przeważnie.
Hooch.
Dziękuję.
Słuchaj, ocaliłaś mnie i Hoocha.
Jeszcze raz cię przepraszam.
To ja chciałam przeprosić.
Ty? Dlaczego?
Nie było mnie, kiedy potrzebowaliście pomocy.
Odciągnęły mnie moje własne sprawy.
Nieważne. Ostatecznie nas z tego wyciągnęłaś.
Przepraszam za Guya.
Tego nie wybaczę.
Choć nauczył Hoocha się wspinać.
Gdyby nie to, robiłbym za piłkę golfową.
Ale facet trafił na dołek.
- Rozumiesz. - Tak, prawie cię zmasakrował.
Miałam nadzieję, że wrócimy do treningów z Hoochem.
Ale jeśli wolisz ćwiczyć z Guyem...
Wolę ciebie. Zdecydowanie.
Obiecuję, że nie zapomnę o żadnym treningu.
To co, kumple?
Kumple.
- No chodź. - Się wie. Wiadomo.
Dzięki, że mi towarzyszysz.
Źle mi z tym, jak go potraktowaliśmy.
My? To ty go oskarżyłaś o przemyt materiałów wybuchowych.
Kto włamał się do magazynu?
Ty byłaś prowodyrką.
- Prawda. - No nieważne.
Przepraszamy.
Szukamy Waltona.
Walton! Ktoś do ciebie!
Dzięki, Karl.
Dzień dobry.
Chcieliśmy tylko przeprosić za to nieporozumienie.
Mamy ciasteczka.
Nie trzeba było,
ale ciasteczkom nie potrafię odmówić.
Cieszę się. Sama piekłam.
Za pierwszym razem miałam przygodę z ogniem, ale potem...
Wyszły tak, jak trzeba.
Hooch, spokój!
- Rany, przepraszam! - Co go napadło?
Wystarczy, co?
Hooch, opanuj się.
Może innym razem. Przepraszam.
Tak będzie lepiej.
Co to miało być?
Co w ciebie wstąpiło?
- Scott. - No?
Hooch go zna.
Ale wcale go nie lubi.
Lauro, znowu zaczynasz?
Powiedz mi z ręką na sercu, że wierzysz
w dobre stosunki tego gościa z tatą.
No dobra, ewidentnie kłamie.
- No. - Ale co do czego?
I w jakim celu? Co to wszystko znaczy?
Nie mamy dowodów.
Wystarczy mi Hooch. Chodźmy.
Napisy: Kamil Rogula