Hooch, opowiedzmy, co się działo.
Muszę opanować tańce towarzyskie.
- Mogę cię nauczyć. - Umiesz tańczyć walca?
Zaklinaczka psów, mistrzyni parkietu. Jeszcze jakieś talenty?
Brooke będzie oczekiwać takich figur.
Ryzyk-fizyk.
Zapraszam cię później na szkocką i cygaro z Buzzem Aldrinem.
Burmistrz wpadł po akta,
te same, o które prosiłaś.
Nowy podejrzany?
Przyjaciel taty?
Twój tata zawsze był cięty na deweloperów.
Przed śmiercią poprosił o spotkanie.
W sprawie?
Umarł, zanim zdążyliśmy się spotkać.
Co wiemy?
Na tej drodze, gdzie miał zawał… Obserwował coś.
Witamy na Festiwalu Guacamole w Cypress Beach.
- Jak leci, stary? - Dobrze.
- Poznaj Brooke. - Hej!
Nawet smaczne.
No dawaj.
Rozbiłaś bank.
Widziałaś?
Ale było blisko.
Czyżby zmniejszyli obręcze?
Docinki mi nie pomogą.
Brooke, poznaj burmistrza Suttona.
Mów mi David. Dziewczyna Scotta, tak?
Nie wiem, czy można już tak…
Popisałem się taktem. Brawokado.
Nie szkodzi. Tak, jesteśmy parą.
Jak długo już burmistrzujesz?
Chyba od zawsze. Dziesięć lat.
- Robi wrażenie. - Wcześniej byłem gliną.
Moim partnerem był ojciec tych szelm.
I jeszcze tej szelmy.
Był tu chyba ważną postacią.
Lokalnym bohaterem, bez dwóch zdań.
Poświęcamy mu tegoroczny festiwal.
Burmistrz proszony do liny.
Muszę iść. Zajadajcie guakocie.
Bawcie się na zielono.
Jesteście jak wielka rodzina królewska.
Scott jest bratem księżniczki guacamole, więc wiesz…
Potwierdzam.
Choć w wyborach księcia przegrałem z byłym mężem Laury.
Udało się, tato!
Byłeś guakomy zwycięstwa?
- Łapiesz? - No.
- Mamo, wygrałem! - W czym?
- W konkursie jedzenia guacamole! - Brawo!
Zjadłem prawie dwa kilo!
Normalnie rodzina mistrzów.
Chodź do szczenięcej budki pożegnać się z babcią.
Na razie.
Cześć.
Przyznaję, że nie wiedziałam, czego się spodziewać,
ale jestem pod wrażeniem, panie Turner.
TURNER I HOOCH
Matthew, nie zapomnij wstęgi!
Martwię się o Hoocha.
Chyba ma gazy po guacamole.
Raczej na pewno.
Muszę przyznać,
że Brooke pozytywnie mnie zaskoczyła.
Nie myślałam, że zobaczę cię jeszcze na GuacFeście.
Jak to?
Odpuściłeś sobie kilka.
Tata by się ucieszył.
A skoro o tacie mowa,
przejrzałeś notatki Davida ze śledztwa?
Mamy wsparcie burmistrza, a to już coś.
Wróciliśmy do punktu wyjścia.
Wiemy, że tata obserwował coś na Valley Road,
ale to mogło być wszystko.
Popytam.
No co? W końcu byłam księżniczką, tak?
Potrafię wyciągnąć informacje od poddanych.
Dwa kilo guacamole.
Mistrz odżywił rabatę. Na górze róże, na dole guacamole.
Brzuszek woła o pomoc.
Ten też.
Dziękuje, że spędziłaś cały dzień z moją rodziną.
To ja dziękuję. Polubiłam ich.
Jesteście jak ród Kennedych z Cypress Beach.
Plus wzdęty pies.
À propos rodziny, jest taka sprawa.
Jesteś fanem senator Helen Pine?
Ustawa o bezpiecznych szkołach. Pomogła zrewitalizować centrum.
Tata ma w FBI znajomego z Princeton.
Mówi, że senator dostaje groźby.
- Naprawdę? - Chcą zaangażować biuro szeryfa.
Wspomniałam, że znam kandydata na agenta dowodzącego.
Daj spokój.
Nie dadzą mi zadania takiego kalibru.
Może nie dadzą, a może… Mój ojciec szepnął im słówko.
Wiesz, na takie przydziały trzeba zapracować.
I zapracowałeś. Zrobiłeś na moim ojcu wrażenie.
Czyli przez parkiet do kariery?
To okazja, żeby zabłysnąć przed szefem.
Obiecaj, że spytasz.
No dobrze.
Bez stresu, kolego.
Spróbujemy go przekonać.
Jestem gotów zostać agentem dowodzącym. A ty – psem dowodzącym, tak?
Spisz się, a będzie tona łakoci.
No to jazda.
Mogę na chwilę?
Wchodź.
Chcę zgłosić się jako agent dowodzący
w ochronie senator Pine.
Wiem, mam niewielki staż,
ale ta prezentacja…
Cele Treningowe
…może pana przekonać.
To nie ta.
Proszę wyprzeć ten obraz z pamięci.
Ten diagram pokazuje moje doświadczenie
w zadaniach ochrony,
a łącznie z sądowymi mam ponad 200 godzin…
Turner, dość.
Dzwonił do mnie szeryf.
Ktoś polecił cię, komu trzeba, i masz tę robotę.
Naprawdę? Fantastycznie.
Zwykle nie pomijamy hierarchii,
ale to on tu rządzi.
Nie zawiodę pana. Idę organizować zespół.
Zebranie o 11.00.
Dziękuję.
- A, Turner. - Tak?
Powodzenia w celach treningowych.
X, nie zgadniesz.
Trafiłeś na wyprzedaż chinosów?
A ty, jak widzę, w wersji plażowej.
Dzięki.
Pierwszy raz będę agentem dowodzącym.
W ochronie senator Pine.
Tata Brooke rozmawiał z szeryfem, który osobiście mnie wyznaczył.
Będziesz moja prawą ręką?
Podziękuję. Ale powodzenia.
Co? Jak to?
Nie chcę się wcinać na twoją falę.
Nie, nie, to nie tak.
Nie wcinałbyś się,
bo dawalibyśmy czadu na jednej desce.
Baw się dobrze.
Siemka, Hooch.
O co mu chodzi?
Z przyjemnością.
Ale robię raport z przejazdów i muszę uporządkować paragony.
Bo paragony tak mają, że same się nie posegregują.
Ale gdyby mogły, to wtedy…
Żałuję, ale muszę zaktualizować komputer.
Tak na wszelki wypadek.
Ostrożności nigdy dość.
Chętnie, ale wydaje mi się, że mam alergię na Hoocha, więc…
Sam masz owczarka…
Nie łapię. Śmierdzę czy jak? O co chodzi?
Już tłumaczę.
Buchnąłeś komuś zadanie sprzed nosa. Wepchałeś się bez kolejki.
Nie wepchałem… Szef sam mi to zlecił.
Zleciłby komu innemu, gdyby nie ten telefon.
Do zlecenia trzeba dojrzeć.
Ja dojrzałem. I Hooch też.
Prawda, Hooch?
Proszę cię, Jess, muszę mieć zespół.
Dobra. Znam paru agentów,
którzy utknęli w sądzie, więc wezmą wszystko.
Naprawdę?
- Chwila, czemu tam utknęli? - Jeszcze wybrzydzasz?
- Nie. - To ty się wcinasz.
- Zebranie masz. - Dzięki.
Pani senator, przedstawiam agenta Scotta Turnera.
Zadba o pani bezpieczeństwo.
Bardzo mi miło. To Alex, mój szef sztabu.
Słyszałem o panu dużo dobrego.
Ma pan wysoko postawionych znajomych.
Jest pan krewnym policjanta,
który ujawnił tę aferę z praniem pieniędzy? To było w 89?
To był mój ojciec.
Cudownie. Wspaniały człowiek. Bohater. Dziękuję za pańską pomoc.
No to do rzeczy.
Biuro senatora otrzymało szereg gróźb.
„Idę zmieść cię z powierzchni Ziemi”.
Poważna sprawa.
IDĘ PO CIEBIE
Trwa to od wystąpienia na temat lotów kosmicznych.
Mój zespół będzie z panią całą dobę. Jako agent dowodzący…
Proszę wybaczyć.
- Chodź tu, Hooch. - Dziękuję.
Przepraszam. Lubi wypieki.
Nasz agent pracuje w zespole z psem.
To żart?
Mamy chodzić na spotkania i fotografować się z tym czymś?
Zapewniam, że jest świetnie wyszkolony.
Nie sprawi problemów, prawda?
Absolutnie.
Co słychać, Jess?
Dzwonię, żeby cię uprzedzić.
Zaraz odwiedzi cię Scott.
To wymaga uprzedzenia?
Ostatnim razem pilnowałaś mu psa,
kiedy on randkował z inną.
Nie, wtedy to był wypadek. Zaproponowałam to
bez zastanowienia.
Dlatego właśnie dzwonię.
Żebyś mogła się zastanowić.
Może powiem mu, co czuję?
Co? Nie, nie, nie.
Znając ciebie, nie sklecisz poprawnie zdania.
To zasypię go pojedynczymi słowami.
Od tego facetom wybuchają głowy.
Zaufaj mi, wyluzuj.
Jak, Jess? Nie jestem luzakiem.
Nie opanowałam tego całego luzowania.
Oddychaj. Wejdź w tryb zen.
Właśnie tak.
Usta zamknięte.
Kąciki uniesione.
Odprężamy twarz.
Nie wiem, co robisz, ale nie brzmi to dobrze.
- Wszystko w porządku? - Wiem!
O kurczę! Już tu jest.
Skup się w rozmowie na psach.
- Dobra. - Tylko psy.
Tylko psy.
Niech twoje ciało mówi za ciebie.
Mowa ciała, dobra, dam radę.
Musisz wyluzować.
Jasne, pełen luz.
Chodzi o ochronę pani senator.
Duża sprawa.
Wiece, wypatrywanie zagrożenia…
Ale co mam robić z Hoochem poza trzymaniem go z dala od ciastek?
- Dobrze się czujesz? - Luzik.
Zero spiny. Słucham cię już.
- Bo wrzucam na luz. - Super.
Pierwszy raz będę dowodził
i wszystko musi się udać.
Najważniejsze, żeby Hooch miał dobrą widoczność.
Jeśli na kogoś zwróci uwagę,
to pamiętaj, że nie interpretuje emocji.
- Nie rozumiem. - Jest dwoje ludzi.
Hooch wyczuje, czy się lubią,
ale nie będzie wiedział, czy jako przyjaciele, czy…
coś więcej.
Nie, to beznadziejny przykład.
Inaczej: widząc kogoś wściekłego,
Hooch nie stwierdzi, czy to protestujący, czy zamachowiec.
- To twoje zadanie. - Ma to sens.
No dobrze. Czyli…
Przepraszam.
Luz.
Sekundę.
Cześć, skarbie.
Nie, przed zadaniem konsultuję się jeszcze w sprawie Hoocha
Oddzwonię, co?
Dobra, dzięki, pa.
Przepraszam.
Właściwie to mam coś do zrobienia.
Może innym razem?
Tak, ale to coś muszę zrobić natychmiast.
Już to robię i jestem bardzo zajęta. Powodzenia.
Chyba jesteśmy zdani na siebie.
Jestem Scott Turner, agent dowodzący. Pewnie już to wiecie.
Dziękuję za przybycie.
Jessica mówiła o was… same dobre rzeczy.
- Czyli tak: Natalia, Omar, Craig. - Tak jest.
Nie trzeba tak oficjalnie.
Wiem, że to wasze pierwsze zadanie w terenie.
Za chwilę zajmujemy pozycje.
Czy wszyscy mają krótkofalówki?
Mam zapasowe baterie.
Jednorazowe komórki, gumę, narzędzia, zapalniczki…
zapalniczki też, no i…
- Mamy wszystko. - No.
Dziękujemy, Omar.
Prosta sprawa. Ja będę na podium.
- Wy macie swoje strefy. - Nadamy im nazwy?
Jako dodatkowe zabezpieczenie na wypadek przechwycenia łączności.
Dobra myśl.
Ale nasz podejrzany pisze listy odręcznie,
więc raczej nie jest specem od elektroniki.
Mówi pan tak, żeby go zmylić, jeśli podsłuchuje?
Nie, po prostu mówię.
Kumam.
Świetnie. Zajmijmy pozycje.
Bez salutowania.
Tak jest.
Chodź, kolego.
Chyba nie zamierza go pan tu wprowadzić.
Owszem, musi mieć dobry widok,
żeby wypatrywać zagrożeń.
Znów będzie lizał. Do tego się ślini.
Hooch przechodzi mokrą fazę,
ale jest niezwykle czujny.
Pozwól im, Alex.
Na pewno wiedzą, co robią.
No dobrze.
Tylko niech się nie plącze. I nie nawalcie.
Nie wiem, jaki z niego pożytek.
I dlatego walczę o przyszłość dzieci naszego wspaniałego stanu,
by miały możliwość spełniania swych marzeń.
Ich dobro leży mi na sercu
tak jak dobro mojego wnuka, Milesa,
który jest tu dziś z nami.
No chodź.
Natalia, po prawej, obserwuj tłum.
Z przodu, Omar. Niebieska czapka, obserwuj go.
Och, piękno twe
Niebiański chór
- W złocistych łanach… - Widzisz coś, piesku?
…zbóż
I w majestacie naszych gór
Wśród pól…
- Hooch, nie. - …opiewa już
Cicho.
Dawaj, Azor!
Spokój.
Brawo, piesku!
- Hooch, nie wolno. - Powiedz coś o psie.
Jeszcze, piesku!
Bis!
Jak pewnie zauważyliście, mamy też występ gościnny.
Przedstawiam wam agenta Scotta Turnera
i naszego największego czworonożnego sympatyka, Poocha!
Hoocha.
Brawo, Pooch!
- Więcej guacamole. - Chłopaki, chodźcie.
Kojarzysz ten teren przy Valley Road? Szukam informacji.
Słyszałam, że może tam się dziać coś nielegalnego.
Co ja mam do tego?
Na jak to. W liceum wybrałeś się do Santa Cruz autem do nauki jazdy.
Jak prawdziwy gangster.
Mówisz serio? Nie nabijasz się?
Prawdziwszego nie znam.
To jak, wiesz coś o tej drodze?
Pamiętasz Travisa?
Hawkinsa? Tego z tatuażem pożeracza dusz na szyi?
Tego samego.
Kiedyś razem włamaliśmy się tam do garażu.
Stoi tam jeden stary magazyn z dala od drogi.
Poza tym to pustkowie…
- Magazyn? Opowiedz mi o nim. - Muszę spadać.
Mam jeszcze pytanie!
Co jest?
Grady, co ty robisz? Prowadzę tu śledztwo.
Ja właśnie w tej sprawie. Pogadamy?
Wiem, że żyjesz tą sprawą,
ale z Murphem o tym gadasz?
Ze 20 razy go aresztowałem.
Myślałem, że trochę się tym poekscytujesz i…
- I mi przejdzie? - Tak jak z egzaminem.
- Nadal się uczę. - Sprzedażą pomadek.
Lokalny rynek jest przesycony.
Diety sokowe sprzedawane znajomym.
- Potem ci je odsprzedawali. - To co innego.
Nie będę ci się tłumaczyć przed durnym stoiskiem ze smażonym awokado.
Bzdury gada. Smażone awokado rządzi.
Zjadłbym, ale mam aparat na zębach.
- Dobrze poszło? - A wiesz?
Zaskakująco dobrze.
Zespół mam trochę niedoświadczony, ale spisali się.
A Hooch? Miałeś obawy.
Jako ochroniarz średnio się sprawdził, ale i tak był hitem wiecu.
A nie mówiłam? To twój żywioł.
Dajesz czadu, a niedowiarki
będą wąchać spaliny, bo zostaną w tyle.
Na spalinach mi nie zależy.
Ale trochę przygazować można.
Dojeżdżam do domu pani senator.
Odezwę się później, co?
Buziak.
Podwójny.
- Melduję, że sektor zabezpieczony. - Świetnie, Craig. Spocznij.
Już spocząłem.
- Omar poszedł po latarki. - Dobrze.
Wytypowałam kluczowe miejsca pod względem wymiany ognia.
Bardzo przezornie. Sprawdzę, co w środku.
Jak wrócę, omówimy to.
Dobrze? To dobrze.
- Spiszę pomysły taktyczne. - Spisz.
- Nie musisz salutować, Craig. - Tak jest!
Tędy, proszę.
Dziękuję.
Nie zauważyłam pana.
Nie pilnujecie wjazdu?
Będziemy tam całą noc. Chciałem tylko do pani zajrzeć.
Dziękuję za pańskie starania.
Skąd pan zna Martina Mailera? Bardzo pana zachwalał.
Nie znam go dobrze.
To ojciec mojej dziewczyny. Poprosiła, żeby mnie polecił.
Wiem, jak to działa.
Nie zostałabym senatorem, gdyby nie mój mąż
świętej pamięci.
No właśnie, czas na trochę świętego spokoju.
- Hooch. - Znowu koncert?
Myślałam, że śpiewa tylko w duecie.
Ja też. O co chodzi, Hooch?
Ktoś tam jest?
Sprawdzę na zewnątrz.
- Nic tam nie ma. - Proszę zostać.
Chodź, Hooch.
Niech ci będzie.
Zaraz wracam.
Stój! Policja!
Podejrzany na tyłach, ucieka na południe.
Ciemne włosy. Ciemne ubranie. Ścigam go. Wzywam wsparcie.
Już idziemy.
Gdzie on jest? Uciekł?
- Jest pan cały? - Nic mi nie jest.
Dawno zwiał. Zgłoszę to.
Mój nos.
Chyba złamany. Mamy go?
O rany.
Niestety, podejrzany zbiegł
i nie zdążyłem spisać numerów.
Bo agent Herbert wjechał do rowu?
To nie jego wina. Wybiegłem na drogę.
Przynajmniej go odstraszyliście.
Tak. I od teraz wzmacniamy ochronę.
Gość przeszedł od listownych pogróżek
do wtargnięcia.
Poradzisz sobie z tym?
Traktuję to bardzo poważnie.
Mam nadzieję.
Bo muszę wiedzieć, że żaden psychopata nie zagrozi życiu pani senator.
Ma pan na to moje słowo.
Damy z siebie tysiąc procent podczas ochrony i prób złapania…
Czy on zjada mój Medal za Wzorową Służbę?
Nic mu nie jest.
O, Pan Koneksja przyszedł.
Tak, wiem. Wkurzacie się, bo zignorowałem kolejkę.
Ale to nie zmienia faktu,
że ja ponoszę odpowiedzialność.
W wyrazie „agenci” nie ma „ja”.
Dobra.
Ale w „agencja” już jest.
Mimo że na końcu.
Prawdziwy z ciebie lingwista.
Nie mam czasu na psychogierki, pani senator czeka.
RATUSZ
MAŁE MIASTO, WIELKIE SERCE
- Numer 48. - To ja.
O, cześć, Lauro.
Jak leci, Todd?
W porządku. A jak tam GuacFest?
Matt zjadł najwięcej guacamole w kategorii juniorów.
Pękam z dumy.
Potrzebuję pomocy.
Próbuję ustalić właściciela magazynu na Valley Road.
To ma związek ze śledztwem mojego taty.
Śledztwo? Fascynujące.
Sprawdzę to i zaraz wracam.
Dziękuję.
Cześć, Ebony.
- Cześć, Lauro. - Jak maluszek?
Masz czas na prawdziwą wersję?
W takim razie to aniołek.
Cieszę się. Tak szybko dorastają.
Mam złe wieści. Nie mogę znaleźć tych dokumentów.
Szukałem wszędzie.
Przepadły, co poradzić…
Na darmo przyszłam? Sprawdź jeszcze.
Niestety, nie mogę, bo… mam przerwę obiadową.
Fajnie, że wpadłaś.
Ale jest dopiero 10.30. Todd?
Ja i mój zespół obstawimy wejścia.
Wejścia? Jak to?
Poziom zagrożenia jest wysoki.
Ale ktoś próbował dostać się do domu.
Pani senator będzie najbezpieczniejsza, mając pana zaraz obok.
Pies zrobił wczoraj furorę w lokalnych mediach.
Pooch był na każdym kanale.
Hooch, tak właściwie.
Nasz konsultant woli „Pooch”.
„Hooch” pasuje bardziej do sowy, a my nie chcemy huczenia.
Chcemy więcej wycia na scenie podczas pozowania do zdjęć,
najlepiej po ogłoszeniu głównych darczyńców.
Ja tego nie kontroluję…
Coś pan wymyśli.
Proszę na scenę, zaraz zaczynamy.
Chodź, Hooch.
- Wszyscy na pozycjach? - Tak jest.
Mam plan na różne scenariusze.
Trzymajmy się scenariusza „napastnik wchodzi drzwiami”.
Zagrożenie jest realne.
Omar? Omar.
Przepraszam.
Jestem.
- Czy ty masz dwa paralizatory? - Trzy.
Jeden w nogawce.
Zachowaj wolną rękę na krótkofalówkę.
- Natalia? - Sektor Lisia Nora bezpieczny.
Przyjąłem.
Dzień dobry, dziękuję, że tu dziś jesteście.
Zanim zaczniemy,
przedstawiam wam mojego nowego sympatyka.
Możecie znać go z wczorajszych wiadomości. Oto Pooch.
Pooch!
Pooch jest jak moje rodzinne San Francisco.
Trochę nieokrzesany, ale robi wrażenie i…
niemal tryska energią.
Wspaniali mieszkańcy Kalifornii…
Nie teraz. Poczekajcie.
Hooch, nie.
Biały facet w płaszczu z prawej.
- Odcinamy go. - Już.
Zabierz stąd panią senator.
Hooch! Idziemy.
Agenci federalni, z drogi.
Hooch!
- Jazda, jazda. - Chodźże.
Stać! Agenci federalni!
Zróbcie miejsce! Tutaj.
Z drogi.
Szybciej.
Stój. Agenci!
- Nie dajcie mu uciec. - Rany no.
Już jest nasz.
Mamy rannego! Krwawa łaźnia!
To zupa, Natalio.
Dawaj ręce. Trzymaj je za plecami.
Ani drgnij.
Nic panu nie jest?
Nie, mamy go.
Dobra robota.
To ja już chyba wrócę do sądu.
Jak dzisiejsze wydarzenia wpłyną na pani kampanię?
Chcę podziękować wspaniałym agentom, którzy mnie ochronili.
To oni są dziś bohaterami.
Co pan na to?
Wykonuję tylko swoje obowiązki.
Podkreślę, że konkurentka pani senator nie ma psa.
Jest przeciwna psom?
Obywatele mają prawo wiedzieć.
Pani senator…
Scott, brylujesz.
- Stoisz obok pani senator. - Wyszło nieźle.
Nieźle? Pierwszy raz, a już złapałeś zamachowca.
Ocaliłeś jej życie.
No nie wiem.
W ogóle było to dziwne.
Nie miał nawet broni. Tylko kij.
Kij to też broń.
Wcześniej facet uciekł czwórce wyszkolonych agentów.
Tak wyszkolonych, że wylądowali w rowie.
Skończ z tą skromnością. To jest twoje pięć minut.
Tata ogląda wiadomości. Jest przeszczęśliwy.
Tak? Co mówi?
Sam zobacz.
Hasztag „Pooch” robi karierę na Twitterze.
Serio? Jesteśmy popularni?
Oby czegoś cię to nauczyło, panie „Żadnych Forów”.
Czasem trzeba trochę obejść reguły.
Ciekawe, jakie miny mają ci, którzy w ciebie wątpili.
Słyszałam, że nasz Pooch to prawdziwy bohater.
Właściwie „Hooch”.
No właśnie. A kto jest mózgiem zespołu?
PRZERWANA PRÓBA ZAMACHU
Wszyscy są równie ważni.
Cześć, kochanie.
- Podobno wszczął alarm. - Mam kolację.
Wszystko dobrze?
Scott ma nowe zadanie.
- Pracujemy z psami. - Zna sztuczki?
W czym problem? Przecież złapał faceta.
Może tak, a może nie.
Zwykle czuję w kościach, kiedy jest po sprawie. A teraz nic.
Wszystko jest w porządku. Nie stresuj się tym.
Masz rację.
Ale to trudne, bo wiem, że coś się wydarzy.
Tak, i smakołyki.
A w wojsku jaki mieliście sposób na stres?
Nie mieliśmy.
Nie wierzę.
Czasami na warcie w środku nocy
myślałem o tobie.
Przestań. Nawet mnie nie znałeś.
Myślałem o ideale…
żeby cię nie przegapić.
Trzymamy rękę na pulsie
w sprawie dzisiejszego ataku.
Wracamy do studia.
Zrzekł się pan prawa do adwokata?
Panie Tibbs, mam kilka pytań.
Nie mam nic do ukrycia. Świat powinien się dowiedzieć.
Więc przyznaje się pan do wysyłania gróźb?
Tak.
Powie pan, co to jest?
Miecz laserowy na senator Pine,
by zmieść ją z Ziemi z powrotem do Galaktyki Hydrusa.
Ostrzegałem ją.
Dobra, wstecz.
DOWÓD
Ten owinięty folią kijek to miecz laserowy?
Ostrze Inzinium, broń międzygalaktycznych wojowników.
Jeszcze jedno.
Był pan przedwczoraj przed domem pani senator?
Zawsze jestem obok niej.
Używam wrót międzywymiarowych do podróży w czasie i przestrzeni.
Widzę ją.
Właśnie je kanapkę.
Nie ma dokąd uciec.
Nie rozumiem.
Twierdzisz, że było dwóch napastników?
Kiedy spytałem Tibbsa o kolor domu, odpowiedział „frymuśny”.
Intruz sprawnie uciekł samochodem.
Tibbs nie ma chyba nawet prawa jazdy.
Nie twierdzę, że nie jest czubkiem, ale się przyznał.
Tak, ale boję się, że coś przeoczyliśmy.
Słuchaj, Turner.
Szeryf jest wniebowzięty.
A kiedy on, to ja też.
- Uznaj swoje zwycięstwo. - Tak, tylko…
Pani senator chce, żebyś był na kolejnym wiecu.
Wiesz, ludzie chcą wyjącego Hoocha.
Nie potrafię go włączyć na zawołanie.
To lepiej spróbuj, bo chcą ci wręczyć nagrodę
i może Hooch odklei się od mojej.
To ja może…
Przepraszam.
Przynajmniej pasuje do innych.
- To wszystko? - Chyba tak.
- Mamo. - No co?
Czemu wstaliśmy tak wcześnie?
Muszę coś odebrać, zanim zaczniesz lekcje.
Posiedź tu chwilę.
Przez to śniadanie w aucie owsianka wpadła mi do nosa.
Co? Już nic tam nie ma.
Zaraz wracam.
Hej, Todd.
- Cześć, Lauro. - W sprawie magazynu.
Poproszę dane właściciela i adres.
I nie mów, że masz przerwę śniadaniową.
No tak, magazyn…
Szukałem wszędzie, bez skutku. Może wpadnij kiedy indziej.
Lisę, twoją dziewczynę, znam od podstawówki.
Układałyśmy sobie nawzajem grzywki.
Wkręciłam ją na 12 urodziny Crystal Slipkin.
Uświadamiałam ją.
Jeśli nie powiesz mi, o co tu chodzi…
…dzwonię do Lisy.
Grady Garland! Musimy sobie porozmawiać!
Nie mów, że to ja dzisiaj miałem odwieźć Matta!
Nie. Wracam z ratusza.
Todd nie udzieli mi informacji,
bo to „nieuzasadniony wgląd”.
Wiesz, że nie ma takiego przepisu?
No to już wiesz.
Skąd w ogóle wiedziałeś, że tam byłam?
Bo tak trochę… cię śledziłem.
Śledziłeś mnie? To już jest chore.
Przepraszam, wiedziałem, że będziesz zła.
Chodzisz i zaczepiasz przestępców.
Jesteśmy po rozwodzie, ale myślę o Matcie.
Mamy lata 50.?
Ktoś robi drakę na potańcówce i potrzebuję męskiej pomocy?
Nie o to chodzi. Nie znam silniejszej babki.
Po prostu boję się o ciebie.
I… o siebie trochę też.
Tłumaczyłam ci już.
Po tacie została mi tylko ta sprawa.
Powtarzał, że stać mnie na wiele.
Pierwszy raz w życiu naprawdę uwierzyłam,
że tak jest.
Co? Masz wiele sukcesów.
Jesteś mamą Matthew.
Wygrałaś turniej Fortnite dla mam po 30.
Wymiatasz.
Nie musisz niczego udowadniać.
Dobra. Zadzwonię do Todda.
Wszystko ci udostępni, a ja już się nie wtrącam.
Ale bądź ostrożna.
Dziękuję.
Ośrodek Szkolenia Psów
Przyszedł Scott.
Pyta o ciebie.
Powiesz, że jestem zajęta?
Ale nie jesteś. Czeszesz Boską.
No wiem. Po prostu…
- Powiem, że nie chcesz go widzieć. - Nie!
Jestem trochę przytłoczona emocjonalnie.
- Tak mu powiem. - Nie.
Już idę.
- To idziesz? - Przecież idę.
No i sztab pani senator chce, żeby Hooch wył na wiecu.
Nie rozumiem. Myślałam, że zajmujesz się jej ochroną.
Chyba ochroną jej pozycji w sondażach.
Wiem, że to duża prośba, ale pokażesz mi, jak to zrobić?
Hooch nie wył bez powodu.
Nie wiem, co czuł, więc…
Nie obchodzi mnie, co czuje. Chodzi tylko o to, żeby zawył.
Nie obchodzą cię jego uczucia?
Nie możesz…
Uczucia są ważne.
Nie wolno ich ignorować.
Nie możesz odbierać mu prawa do nich.
Nie zdusi ich w sobie. Musi to z siebie wyrzucić.
Powinien. I nieważne, co mówią inni.
Nie mówisz teraz o Hoochu, prawda?
Może nie.
- Może mówię o… - O mnie.
O to chodzi.
O to, jak się czuję z protekcją ojca Brooke.
O bycie agentem dowodzącym.
O to, że coś w tej sprawie nie gra.
Nie mogę ignorować tych uczuć!
Jesteś niezwykła. Dziękuję.
- Uciekam. - Dobra.
No chodź, chodź.
Mówiłam o mnie.
Ty wiesz, nie?
Po prostu wchodzimy z nakazem i zgarniamy delikwenta.
Zgoda.
Jesteś zajęty?
Nie, właśnie kończymy.
Musisz mi pomóc.
Wiem, że grałem nie fair, i żałuję.
Myślałem, że jestem gotowy, ale się myliłem.
Wszyscy myślą, że sprawa jest zamknięta,
a ja mam przeczucie, że coś jest nie tak.
Nie wiem co i zaczęło mnie to przerastać.
Ale przede wszystkim przepraszam.
Możesz mi jakoś pomóc? Bo nie wiem, co mam robić.
Lubisz kombuczę?
Widzisz, problem w tym,
że tamtej nocy to nie był Clarence Tibbs,
ale nie wiem kto.
Uciekł czarnym sedanem, ale nie spisałem numerów.
Latającym?
Nie, jeżdżącym.
Więc musiał minąć skrzyżowanie Park i Oaknoll.
O której to było?
O 21.42.
Pięć minut później musiała go złapać kamera,
gdy jechał na zachód.
Czerwony, biały, srebrny. Jest i czarny sedan.
Zarejestrowany na…
- Znajoma twarz? - Co tu się dzieje?
To szef sztabu senator Pine.
Mam wielką prośbę. Ci agenci, z którymi pracuję…
są pełni zapału, ale nic nie wiedzą.
- Znam ten typ. - Właśnie.
Należało mi się. Ale wracając…
Pojedziesz ze mną do jej domu?
W wyrazie „agenci” nie ma „ja”.
Najpierw poczęstunek, a po wstępnym przemówieniu
spotka się pani z…
Długo to potrwa? Jestem trochę zmęczona.
Rozumiem, ale to nasi główni darczyńcy i…
Co tu robicie? Wiec dopiero jutro.
Kto to?
Agent Wilson pomoże mi zamknąć śledztwo.
To ono jeszcze trwa?
Chcemy ustalić, co robił pan nocą w ogrodzie pani senator.
Ja?
To niedorzeczne.
Złapaliście intruza, a teraz…
Tamtego mężczyzny nigdy tu nie było.
Alex, trzeba im powiedzieć.
- Co takiego? - Zupełnie nic.
Za godzinę mamy przyjęcie.
- Odłóżmy to. - Alex, proszę.
Tych ludzi nie powinno tu być.
Wparowali z oskarżeniami i przerywają prywatną uroczystość!
Proszę pani.
Pani senator! Co się dzieje?
Proszę pani.
Jasny gwint, co się dzieje?
- Słaby puls. - Oddech też.
Hooch, zamknij się.
Daje ci znać, że senator jest chora. Problemy z sercem?
Pies kumpla z marines reaguje na jego spadek ciśnienia.
Ma niewydolność serca.
Ukrywaliśmy to w kampanii.
Zakradłem się z lekami,
pies zaczął wyć i uciekłem.
- Wezwijmy karetkę! - Nie ma czasu.
Zabieramy ją do szpitala.
Proszę się odsunąć! Szybko.
- Gotowy? - Mam ją.
- Kluczyki. - X, jazda!
Proszę się ocknąć.
Puls spowalnia.
Musi to zażyć albo umrze. Proszę się obudzić.
Nie przełknie jej nieprzytomna! Daleko jeszcze?
Zbyt daleko. Musisz ją ocucić.
- Niby jak? - Potrzeba wstrząsu.
- Pobudź jej układ wegetatywny. - Co to?
Część mózgu odpowiedzialna za ból, wstręt.
Ból…
Pani senator.
To nie działa.
Ona umiera!
Wstręt może być?
O ile nią wstrząśnie.
- Co ty robisz? - Ratuję ją.
To sos? Jakiś obłęd. To niehigieniczne.
Śmiało, Hooch.
No dalej.
Pani senator.
Budzi się.
- Udało się. - Psia ślina.
Zgadza się.
Brawo, Hooch.
Proszę to połknąć.
Jest przytomna!
Już w porządku?
Tak, dziękuję.
Kończę raport. Zerkniesz?
Na pewno wszystko gra.
Mam pytanie. Skąd wiedzieć, że jestem gotów dowodzić?
Że przyszedł właściwy czas
i jestem pierwszy w kolejce?
Stąd, że dowodzisz.
Nie mogę dowodzić, póki nie przyjdzie moja kolej,
a nie wiem, że przyszła, jeśli nie dowodzę.
- Zgadza się. - Tak, ale…
Turner, Wilson.
Pani senator do was.
Chciałam podziękować i przeprosić.
Powinnam była się przyznać.
Alex mówił, że to zaszkodzi kampanii.
Nie bardziej niż pani śmierć.
Trudno się nie zgodzić.
Jeśli mogę się jakoś odwdzięczyć…
Jest pewien sposób.
Chciała mi pani wręczyć nagrodę.
Mogę ją oddać Hoochowi?
Jest strasznie łasy na nagrody.
Z przyjemnością.
Dziękuję ci, Hooch, za uratowanie mi życia.
Hooch, deser!
Za twoją karierę agenta dowodzącego.
Na ratunek pani senator, nieźle.
Szkoda, że Pine odchodzi. Pomogłaby ci daleko zajść.
Ważne, że nic jej już nie grozi.
A właśnie.
Pamiętasz sprawę tego mafiosa?
Będę zajmować się kolejną.
Świetnie.
Wracam więc do sądu.
Musiałbyś polecieć ze mną do Bostonu.
Tam będzie proces.
Mam lot jutro rano.
Już jutro?
Wracam za góra dwa miesiące.
To super.
Scott… Nie martw się.
Szybko zleci.
Jestem z nas dumna. Idziemy jak burza.
Odbierz. Ja muszę przejrzeć maile.
Jasne.
Cześć, Lauro. Co nowego?
Popytałam o tę drogę, gdzie tata miał zawał.
No i?
- Mam coś. - Co takiego?
Jest tam magazyn jakiejś firmy transportowej.
Mam adres, więc trzeba to sprawdzić.
Obiecałam Grady’emu, że tego nie zrobię.
- Martwi się… - Wiesz co?
Pojadę tam od razu.
Dziękuję.
Rozejrzymy się tylko szybko.
Wyczułeś coś?
Hooch! Wracaj tu!
Nie możemy tam wejść.
Co się dzieje?
Nie wolno nam tu chodzić.
Hooch.
Co jest, kolego?
Pusty budynek. Nie podoba ci się tu?
Stać! Policja!
Stary, co ty odstawiasz? Aż aparat na zęby połknąłem.
Grady, co ty tu robisz?
Teraz to się wpakowałeś.
Napisy: Kamil Rogula