Hooch, opowiedzmy, co się działo.
Co to za miejsce?
Valley Road. To tu znaleźli tatę po zawale.
To zwykła droga.
Nie zastanowiło cię nigdy, co tu robił?
Wasz tata chciał przyskrzynić Johna.
Gość zlecał mi wybijanie szyb, przebijanie opon.
- A nazwisko Johna? - Nie znam.
Uratowaliście sędziego, szefa i coś mi się zdaje, że mnie też.
Najwięcej zrobił Hooch.
W takim razie Hooch to bohater.
Tak jak i ty.
- Cześć. - To Erica Mounir, a to Brooke Mailer.
Poznajcie się.
Nie wspominałeś, jaka jest urocza.
Nie wspominałeś, że pani prokurator ma takie piękne włosy.
Może nadrobimy zaległości? Pójdziemy razem na obiad?
Pewnie, z chęcią.
Za dużo tarasów. Bezguście.
No, coś się dzieje.
Nikt ważny.
Nie wciskaj mi kitu. Mów prawdę!
Świetny kawałek.
Rany.
- Cześć. - Cześć.
Czego ty słuchasz?
DETEKTYW NA TROPIE
Nie mam pojęcia. Odtwarza losowo.
Co my tu właściwie robimy? Każesz mi rzucić wszystko i przyjechać.
Prowadzimy śledztwo.
Grady zdobył dla mnie te dokumenty, tak?
- No tak. - Otóż…
Mamy całkowity zwrot akcji.
Ten śliski gość z przyczepy nie kłamał.
Tata śledził jakiegoś Johna Gillena, dewelopera, który tu mieszka.
Pokaż mi to.
John Gillen i Wspólnicy. Spółka deweloperska.
Pozew o pozwolenie.
Brak zarzutów i wniosku o areszt.
Patrz, ile tego jest. Śledził go tygodniami.
Musiał coś przeskrobać.
Tylko że nie tak działa prawo.
Tata nienawidził deweloperów. Poza tym mogłaś powiedzieć mi przez telefon!
A pogadałbyś z nim wtedy razem ze mną?
- Nie. - Właśnie. Idziemy?
Przesadziłaś z sokiem. Nie podoba mi się to.
Halo, panie Gillen!
Widzisz, dziwne. Cisza. O 8.45. A jego auto tu stoi.
- To duży dom. - Jezu.
A jeśli kogoś tam więzi?
W piwnicy. Podręcznikowy przypadek.
Co ty czytasz?
O Boże, coś ty zrobił?
Ja? Nic. Tylko tu stoję.
Panie Gillen, jest pan tam?
Halo!
Zostań tu.
Otwarte drzwi to zły znak.
Jest pan tu?
Usłyszałem alarm.
Panie Gillen.
Co się dzieje?
Miałaś czekać na zewnątrz!
Nie mówiłeś, jak długo! Doliczyłam do dziesięciu.
Nie bawimy się w chowanego! Zostań tu.
- Do ilu mam liczyć? - Mój Boże.
W domu nikogo nie ma.
To gdzie on się podział?
Nie wiem, ale chyba się spieszył.
Widzisz? Etui na broń i amunicja.
Złapał pistolet i się zmył. Ale dlaczego?
Przyznaj, że wpadłam na trop!
Na pół tropu.
Pół tropu to już coś, Hooch!
To było w śmieciach. Zamawia jedzenie z Nadzianej Ryby.
Kolejny trop?
Columbo, nie możesz grzebać w śmieciach obcego faceta.
- Idziemy, Hooch. - No dobra.
Mogę skorzystać z toalety? Wypiłam całą zgrzewkę soków.
Dobra myśl, zostaw jeszcze swoje DNA.
Kurczę no.
TURNER I HOOCH
SĄD
Kiedy przyjdzie Brooke, będziesz grzecznie siedzieć, tak?
Albo nie ujrzysz już Pana Konisława.
- Cześć, Scott. - Cześć.
Co cię sprowadza?
Stara dobra papierologia.
Dziękuję.
Jest i Hooch.
Wejdźcie.
Miło z twojej strony, że się fatygowałeś.
Mogłeś wysłać maila.
Kto by ufał komputerom.
Myślałem o tym naszym wspólnym obiedzie.
Koniecznie musimy się wybrać.
Szlifuję francuski, więc…
co powiesz na powtórkę z kuchni francuskiej?
O Boże.
Zapomniałam o katastrofie w Cour de Lapin.
Co wtedy zamówiłeś? Małże?
Tak. Przez przypadek.
Ale znam taką knajpkę, Le Majestique.
Rezerwacje na trzy miesiące do przodu, ale dziś mają stolik.
Mają świetne Côtes du Rhone, rocznik 87,
a coq au vin jest, comme on dit, fantastique.
Odpowiedz, Hooch.
Musi popracować nad zwrotami.
To jak będzie? Le Majestique?
Bardzo chętnie.
A ty bardzo słodko prosisz.
Dobra nasza, Hooch. Z Brooke idzie nam coraz lepiej.
To może być przełom.
Ale wiesz, że to Hooch?
- Chyba straciłam apetyt. - Ja też.
Coś ty, szczura zjadł?
Hej, co słychać?
Chciałam tylko spytać, kiedy będziesz.
O nie, mamy dzisiaj szkolenie.
Tak jakby, trochę. Wtorki o 8.30.
Wyleciało mi z głowy.
Miałem spotkanie w prokuraturze,
a teraz wracam do obowiązków.
Tam pracuje twoja znajoma?
Ta wysportowana z piękną skórą.
Pewnie też biega.
Tak, jest prokuratorem.
Słuchaj, bardzo cię przepraszam. Przełożymy to?
No pewnie. To znaczy, chyba.
Sprawdzę w grafiku.
Super. Jeszcze raz przepraszam.
Bardzo.
A to coś nowego.
Mam robotę i potrzebuję partnera.
Zajeświetne zlecenie, jak to mawiają.
- Niby kto? - Ktoś na pewno.
Leigh Anderson.
Oszustwa budowlane, elektroniczne.
Ostatnio widziany w El Dorado. Możemy tam dzisiaj…
W każdy inny dzień z największą chęcią.
Ale dziś mam coś ważnego.
A nie mówiłeś, że pomożesz mi z każdą sprawą?
Owszem, mówiłem.
To świetnie. Zaraz jedziemy.
Chcę się tam rozejrzeć za lokalem na wesele.
Ty jesteś zaręczony? Z innym człowiekiem?
Kto to taki?
Kobieta idealna.
No to… gratuluję.
Myślisz, że wyrobimy się do 18.00?
Przy pomyślnych wiatrach.
Zakładać kamizelki.
- Ja prowadzę. - Jasne.
Kierunek: El Dorado.
Możemy przyspieszyć? W tym tempie to zajmie wieki.
Mieliśmy wrócić przed 18.00.
Przy pomyślnych wiatrach.
Co to w ogóle znaczy? Albo zdążymy, albo nie, X.
Albo zbyt kurczowo trzymasz się planu.
Może warto trochę odpuścić i zobaczyć, co z tego wyniknie.
Jeśli odpuszczę, wyniknie z tego zmarnowana rezerwacja w Le Majestique.
I nic więcej.
Dobra, amigo. Postaramy się.
Te góry… zniewalające.
Zostań. Zaraz wracam.
Pasuje mi ten klimacik El Dorado.
Sędziwe drzewa i ta gleba…
Pomyśl o pionierach, którzy odrzucili strach
i na Zachodzie szukali szczęścia.
To jak wziąć ślub.
No super.
Powinno pójść gładko. Facet jest po 50.
Załatwmy to i wracamy. Ja zapukam.
- Może lepiej… - Poradzę sobie.
Będę z tyłu, gdyby próbował zwiać.
Dobra.
Policja! Agenci federalni!
Leigh Anderson?
Mamy nakaz aresztowania.
Nikt taki tu nie mieszka. Pomyliliście domy.
Śmiem wątpić.
Ale numer. Wygląda jak ja.
Wie pan co?
Pójdę po dokument i to wyjaśnimy.
Proszę otworzyć.
Stój!
X! Pilnuj wyjścia! Będzie uciekał.
X!
Ale jazda.
To jak wpłynąć w objęcia fali.
Ale jazda, bo nam uciekł?
Ujeżdżasz falę, spadasz i czekasz na kolejną.
Zgłoś to i opisz samochód. Poszukamy tu dowodów.
Zmiana planów, Hooch.
Hooch, nie szalej.
Rachunek za komórkę. Sprawdzimy.
Pewnie już dawno się jej pozbył. Ale chociaż coś znalazłeś.
Nie spędzał tu wiele czasu.
Ja mam tylko torbę czasopism.
Będzie co robić w oczekiwaniu na nakaz.
Mamy czytać Oblicza Surrealizmu?
Nie, sprawdzić torbę. Pewnie tam robił zakupy.
To nawet ma sens.
Lekcja na przyszłość.
Uspokój się, Hooch. Nie wiem, co go napadło.
Wiesz co? Może lepiej…
O kurczę. Hooch, zostaw dowody.
Chodź tu.
Wracaj, Hooch.
Zostań.
Nie zostawaj!
Nie zostawaj, Hooch!
O rany. Jak to śmierdzi.
Siemka.
Hej, Juice.
Wyśledziliście telefon Andersona?
Jeszcze nie, właśnie sprawdzałam.
Spróbujesz jeszcze? Spieszy nam się.
Hoocha spsikał skunks, a Scott ma dziś randkę.
Scott Turner ma randkę?
- Z Brooke? - Tak.
Wysoka liga.
Chwila. Anderson nadal jest w mieście.
Więc my też zostajemy.
Trzeba będzie przełożyć randkę. Polowanie trwa.
Już niedługo.
Szybko go złapiemy i wracamy.
- Powodzenia. - Dzięki, J.
Się wie. A co do skunksa…
Kąpiel w soku pomidorowym.
Podobno może zdziałać cuda.
Dzięki za radę.
- Uważajcie na siebie. - Dzięki.
Sprawdzimy Blumarket, pokręcimy się godzinkę.
- Dostaniemy namiar – znów godzina… - Jeśli nam to niepisane…
To niech się lepiej napisze.
Nie łapiesz.
Mówiłem, że spotykałem się z Brooke.
Brylująca prawniczka z miasta
i dzieciak z Cypress Beach.
Randka we francuskiej knajpce
skończyła się dla mnie szczytem kompromitacji.
- Wiesz, co to omułki? - Nie.
Też nie wiedziałem.
Wkrótce po tym się rozstaliśmy
i zawsze chciałem spróbować jeszcze raz.
A teraz odnowiliśmy znajomość i…
Nie chcesz znów spaść z deski.
Czaję, ale nic na siłę.
Olivię poznałem na manewrach z policją z Oakland.
Patrolowała ulice.
Byliśmy na randce w Olive Garden.
Spojrzałem jej w oczy
i zobaczyłem, że z tyłu ktoś wyrywa staruszce torebkę.
Razem ruszyliśmy.
Czysta poezja.
Ten pościg – nasz pierwszy taniec.
I choć nie było łatwo, to było łatwo.
Rozumiesz?
Nie. Dwie godziny, 59 minut.
BAR NADZIANA RYBA
Numer 53 do odbioru.
Jestem Laura Turner i prowadzę śledztwo.
Mam kilka pytań. Nie, to słabe.
Chciałam o coś spytać.
Jestem detektyw Laura Turner. Boże, ale żenada.
- Tu jest kolejka. - Nie, nie, ja tylko prowadzę śledztwo.
Przepraszam.
Czas zamówienia to około 30 minut.
Toż to Laura Turner!
Toż to Amanda Mitchell!
No cześć.
Pracujesz tutaj?
- To moja knajpa! - Jesteś właścicielką?
Kupiłam bar od sióstr Merz.
Nie odzywasz się.
Realia bycia mamą.
Pani Lafferty, dzień dobry.
Sharon Bingham? Serena Cho?
To jak zlot absolwentów naszego liceum.
Oto nasze realia.
Jak żyjesz? Siadaj.
Kochana jesteś.
Ale wykonuję tu zadanie i mam prośbę.
- Znajdziesz chwilę? - Nawet sto.
Nie musisz odebrać?
Mam sto chwil.
To zabrzmi dziwnie, ale szukam Johna Gillena.
To chyba wasz klient.
Zgadza się. Zamówienia odbiera jego asystentka.
Kojarzysz laskę z drugiej klasy? Zawsze w batikowych ciuchach,
projektu swojego ojca. Natalie…
Tak, to była Natalie.
- Natalie Leaman. - Dzięki, Sharon.
No to muszę ją znaleźć.
Żaden problem. Siadaj.
Wyśledzisz ją w Googlach, zajadając frytki.
- Zgoda. Wybaczcie. - Siadaj.
No już.
Masz oczy dookoła głowy. Wypatrujesz Andersona?
Nie wpadnie tak głupio.
Spójrz na tamte torty.
Zamiast jednego dużego można by zamówić dużo takich.
Może u nich, co?
A co ja, spec od ślubów?
- Przepraszam. - Co to było?
Nieładnie, Hooch!
Ale ten skunks go nakręcił.
I dlaczego planujemy teraz twój ślub?
Czas nas goni.
Mieliśmy szukać marketu Bluhouse.
Właśnie znaleźliśmy.
sklep + kawiarnia
No proszę. Ty przodem.
Witamy w Bluhouse…
- Przepraszam! - Ojej.
Jest skołowany po spotkaniu ze skunksem.
- Nie zgadłabym. - Bardzo przepraszamy.
Spróbujcie wykąpać go w soku pomidorowym.
- Wiem. - Jesteśmy agentami federalnymi.
- Mamy parę pytań. - Agenci. No coś takiego!
Szukamy kogoś. Robił tu zakupy.
- Leigh, pewnie, znam go. Coś nabroił? - Chcemy go tylko znaleźć.
Ma pani pomysł, gdzie szukać? Ma tu znajomych?
Przychodzi raz albo dwa w tygodniu. Nic o sobie nie mówi.
Bywał w galerii Connie.
Może to jakiś artysta.
Stąd te czasopisma.
Bardzo panią przepraszam.
Muszę go stąd zabrać.
Proszę zostawić. Pozbieram pomarańcze.
Galeria Connie?
Galeria i Drukarnia Connie. Zaraz obok.
Kupię u pani sok pomidorowy?
Skończył się. W sezonie skunksowym szybko znika z półek.
To jest taki sezon?
Ładnie. A teraz przynieś.
Halo. Scott?
Mam tu mały problem. Może coś zaradzisz.
Problem?
Zależy jaki, ale dobry problem nie jest zły.
Chodzi o Hoocha.
Jestem poza miastem, a on wariuje. Skacze. Ciągnie. Skunks go opryskał.
Przepraszam.
Problem natury skunksowej.
Nie panuję nad nim.
Wskakuje na meble, taranuje ludzi.
Nie wiem, co robić.
Może ten zapach tak na niego działa. W końcu jest intensywny.
Dla wszystkich wokół.
Chciałabym jakoś pomóc.
Ale najpierw trzeba wyeliminować czynnik zapachowy.
Może go wykąp, a jeśli to nie pomoże,
będziemy myśleć.
Dobrze, spróbuję. Dzięki.
Nie ma za co.
Dzień dobry panom.
Może pan wprowadzić psa.
Lepiej nie. Właśnie padł ofiarą skunksa.
Biedaczek.
Czym mogę służyć?
Właściwie to szukamy…
To zaproszenia ślubne?
A owszem.
Można u nas takie zamówić.
Do tego bileciki, kartki z imionami. Sama projektuję.
Papier bawełniany. Dobra gęstość.
To akurat lniany, ale mam bawełnę z recyklingu.
Nieobcięte brzegi?
- Mogą być. - Słuchaj.
Możemy odłożyć projekty ślubne na potem?
Jesteśmy z biura szeryfa.
Chodzi o ten mandat?
Szukamy tego mężczyzny.
Leigh Anderson. Widziała go pani.
Leigh.
Tak, był tutaj.
Wspominał chyba, że jest nietutejszy.
- Pewnie przyjechał z dużego miasta. - Skąd ten pomysł?
Zadzierał trochę nosa, mówiąc o sztuce.
Bez sensu, no nie?
Sztuka ma dawać radość.
Pójdę do niego.
- Polecam kąpiel… - W soku pomidorowym.
- Właśnie. - Dzięki.
Może coś pani sobie przypomni.
A portrety?
Zawsze chciałem mieć portret zaręczynowy.
- Da się zrobić. - Tak?
Jeśli anuluje pan te moje mandaty.
Nie mogę.
No tak.
Tak, to dla pana.
No dobra.
Natalie Leaman? To ty!
Cześć! To ja, Laura.
Laura Turner z liceum.
Faktycznie. Co u ciebie?
Wszystko dobrze! Ale numer, że tak na siebie wpadamy.
Po 13 latach? No.
Nieźle, co?
Rozmawiałam właśnie z Amandą w Nadzianej Rybie
i mówiłam jej, że interesują mnie nieruchomości,
a ona na to, że pracujesz dla Johna Gillena.
Zaraz.
Rozmawiałaś z nią o tym
i przypadkiem spotkałaś mnie tam, gdzie zawsze czytam?
Ale się złożyło, nie?
Mogłabyś mnie poznać z Johnem?
Jestem jego fanką.
I tego, co robi dla małych sklepów.
Dla naszego handlu.
Pamiętasz jak w szkole…
zrywaliśmy się z lekcji i jechaliśmy do kawiarni w Sun Towers Mall?
Nie? Mnie nikt nie zapraszał.
Wiesz co, musimy się spotkać.
Mój syn jest u taty, a ja robię wieczorem taco.
I zarąbistą margaritę.
Laura Turner zaprasza mnie na margaritę.
Ta margarita mnie przekonała.
- Super. - Do zobaczenia.
Nie znam adresu.
Na sygnale zdążymy wrócić w 80 minut.
Warto rozważyć.
Do miasta zajechał Klub Motocyklowy Marin i zostały tylko dwa pokoje.
Pokręcimy się tu do zmroku, a rano…
Naprawdę spędzimy tu noc?
Musimy go złapać. Wierzę w nas.
I ocenimy, czy hotel nada się na wesele.
Olivia niedługo będzie. Zaproś swoją prawniczkę.
To miała być nasza pierwsza randka od lat.
Ma jechać dwie godziny i jeść smażony ser z cuchnącym psem?
Plan był trochę inny.
Mogę poprosić szefa o zastępstwo.
„Szefie, Scott odpuści sobie pościg, bo ma randkę”.
To się może udać.
Masz rację. Bez Andersona nie wrócimy.
- Możesz? - Tak.
Hooch.
- Halo? - Brooke, to ja.
- Cześć, co się dzieje? - Mam niezbyt świetne wieści.
Przepraszam cię, ale prowadzę pościg
i poszukiwany nadal jest w mieście.
Muszę tu dziś zostać.
- I się nie wyrobię. - Ale na co?
Na kolację?
Racja. Fantastique.
To znaczy, fatalnie.
Ale sama jestem zawalona robotą.
Przełóżmy to.
Świetnie! Przełóżmy. Idealnie.
No to pa.
Pa.
Nawet nie pamiętała.
Być może płyniecie na różnych falach.
Albo na różnych oceanach.
Chyba że jest tylko jeden.
Dzięki za nieprzebrany zbiór wodnych metafor.
No dobrze.
Dla ciebie.
Kwaśne cukierki?
Tak, zostały nam po Halloween.
„Muy authentico”.
Opowiadaj.
Wiem tylko, że jesteś asystentką.
Lubisz tę pracę?
Czy lubię siedzieć na recepcji?
Też prawda.
A szef chociaż jest miły?
Niewiele rozmawiamy.
Wiem, że według niektórych deweloperzy to łajdacy,
ale to stereotyp, no nie?
Nie. Pracuję dla palanta.
Chcesz mi przypomnieć, że moje życie jest do kitu?
Nie. Na pewno radzisz sobie z szefem. Jesteś twarda.
Dzięki takim ludziom jak ty.
Jak to?
W liceum wszyscy mi dokuczali i śmiali się ze mnie.
Ale nie ja.
Nie powstrzymałaś ich.
Nieważne.
Nie oczekuję, że ktoś taki jak ty to zrozumie.
Jak ja?
Byłam w szkole nikim, Lauro.
Dla ciebie, w tych twoich jeansach z kryształkami
i z idealnym chłopakiem, Gradym Garlandem, byłam niewidzialna.
O Boże, te jeansy.
Grady nie był idealny.
Nasz rozwód był straszny dla mojego syna i…
No nieważne.
Ważne, że moi znajomi byli dla ciebie okropni.
I ja też, bo nie reagowałam.
Lepiej się przyznam.
Kłamałam.
Ściągnęłam cię tu, żeby się czegoś dowiedzieć.
Mój tata przed śmiercią interesował się twoim szefem.
Kontynuuję to śledztwo i…
Byłam podekscytowana, a teraz mi głupio.
Chcę cię przeprosić.
Za moje zachowanie w liceum
i za to kłamstwo.
W porządku.
To było dawno temu…
a taco są smaczne.
Dziękuję.
Teraz wiedzie ci się lepiej?
Chciałabym, ale jednak wróciłam do Cypress Beach.
Wyjechałaś stąd?
Mieszkałam trochę we Francji.
Model z reklam bielizny naciągnął mnie na zieloną kartę.
Model z reklam bielizny?
Długa historia.
A ja mam wielką butelkę tequili i zapas cukierków.
- Kontynuuj. - To było tak…
- Na imię miał Jean. - A jak.
Jean Luc.
O rany! Tu jest wspaniale!
Moja O!
Mój X!
Mamy szczęście. Jedyne wolne pokoje to apartamenty.
Tak, po 504 $ za noc. Prawie tyle co kolacja w Le Majestique.
Ty musisz być Scott.
A to pewnie Hooch.
- Zniewalający aromat. - Właśnie.
Jestem Olivia.
Nie będę wam przeszkadzać. Obiecuję.
Cudnie. Mają owoce w wodzie dla gości.
Mama będzie zachwycona.
Sok pomidorowy.
- Tak, wiem. - No to dobra.
Nie słyszałam o paryskim Disneylandzie.
Tam go poznałaś?
Nie. Na safari w Tanzanii.
Pochodził z Nigerii i był tam z rodziną,
królewską zresztą i szurniętą.
Więc wróciłaś do Cypress Beach i robisz licencję.
Mam egzamin za dwa tygodnie.
Ja od lat przymierzam się do mojego.
Masz ciekawe życie.
Nie wierzę, księżniczka gucamole uważa moje życie za ciekawe.
Bo ta księżniczka nigdy nie była za granicą.
Nie myślała, że rozwiedzie się w wieku 27 lat
i będzie wieść nudne życie pomocy weterynaryjnej.
Nie takie nudne, skoro jest na tropie zagadki.
- Za nowe projekty i nowe życie. - I może za nowe przyjaźnie.
No pewnie.
Lubisz karaoke?
Uwielbiam.
Suma 517,84 $
Dzięki.
Zmieniłam dzwonek?
Widzę ten wyrzut w oku.
Jak słodko.
Powęszmy razem!
- Cześć, Lauro. - Cześć, Scott.
Mam dojście do Gillena.
Nie mogę teraz. Jestem w pracy.
Chyba to rozpracowałam.
Będziesz tu jak najszybciej?
Postaram się.
- Kończę. - Nie, naprawdę…
Scott?
- Hej. - Dobre wieści. Mają te małe torty.
Myślałem, że go wykąpałeś.
Owszem. Kąpiel pomidorowa za 517 $.
Tyle że nie cierpi pomidorów. Były wszędzie.
Scena jak ze Lśnienia.
Nie lubię horrorów.
Aha.
Nie zjedz nikogo.
- Znaleźliście już Leigh? - Znajdziemy.
Powodzenia i smacznej kawy.
Patrz na moją O.
Ideał, co?
Tak. Jest sympatyczna. I normalna.
- Co w tym dziwnego? - Nie, nic.
Nie obraź się,
ale trudno mi teraz słuchać o miłości.
Przepadła mi randka, którą planowałem od lat.
Nie chodzi o jedną randkę.
Świat wskaże ci drogę do miłości.
W tej chwili świat musi mnie nienawidzić.
A zobacz to.
Proszę cię, dość romantycznych zdjęć.
Wiadomość od Jess.
Namierzyli telefon Andersona.
- Wciąż tu jest. - Co?
NAPIWKI
Znów ten pies.
Bardzo przepraszam.
Pański pies zaatakował moje napiwki.
Nie, Hooch.
Oddawaj to.
Uparłeś się, żeby zjeść ten banknot?
Przepraszam.
Zaraz.
Kto tam wrzucił dwudziestkę?
Ja. Na zachętę do większych napiwków.
Widzisz, Ekler? Czasem w środku są materiały wybuchowe.
Teraz ją odłożę, a ty szukaj.
Nie, nie „łoże”, Ekler.
Dobra, ten jeden raz to jest łoże.
Cześć, Scott.
- Hooch nadal szaleje? - Nie, to znaczy, tak.
Został przed kawiarnią.
Nagle wbiegł tam i zaczął buszować w napiwkach.
Chyba nie chodzi o skunksa.
Tutejsze pieniądze tak na niego działają.
Nie wiem, chodzi o śladowe ilości narkotyków?
Wątpię, bo to dotyczy wszystkich banknotów.
- No to w czym rzecz? - Zaraz.
A fałszerstwo?
Fałszerze używają substancji o dziwnym zapachu.
Psy czasem pomagają wykryć fałszywki.
Jesteś niesamowita. Dziękuję.
To nic takiego.
Już się rozłączył.
Ale jestem niesamowita.
Tak powiedział.
Fałszywe banknoty.
To ma sens. Leigh był artystą. Może chce dodrukować pieniądze.
- A skoro tak… - Galeria.
Chodź.
Dzień dobry.
Witam ponownie.
- Idę właśnie na obiad. - Chwileczkę.
Narzeczonej bardzo podobają się zaproszenia.
Racja. Wzór leśny. Policzymy po przerwie.
Pani osobiście zajmuje się drukiem?
Wszystko tu robię sama.
Chciałbym obejrzeć drukarkę.
Akurat jest zepsuta.
Nie szkodzi. Chcę sprawdzić, czy jest ekologiczna.
Skoro pan musi.
Tylko tam posprzątam.
Stać. Nie!
- Musimy uciekać! - Co się dzieje?
Gliny tu są! Szybko!
Gotowy? Raz, dwa, trzy.
Tam są. Idziemy.
Daj kluczyki. W życiu ich nie dogonisz.
Ruszaj!
X, skarbie, jestem w niebie.
Masz przy sobie broń?
Kłopoty?
Ścigamy dwoje podejrzanych, jadą na wschód,
chyba na lotnisko.
- Pomożesz? - Jadę. Poproszę stopy.
Namaste.
- Widzisz ich? - Nic nie widzę, Connie.
Patrzysz w ogóle?
W normalnym aucie, z tylną szybą
zamiast śmieci i płócien, byłoby łatwiej!
Bo teraz najważniejszy jest bałagan w aucie.
Dla ciebie nigdy nie jest ważny.
Znowu krytyka.
Tylko to potrafisz.
Zwariowałam chyba, uciekając z tobą do Meksyku.
W El Dorado było mi dobrze.
Pracowałam dla kartelu i sprzedawałam swoją sztukę.
Według ciebie to jest sztuka?
Hej! Ty, z tatuażem!
Potrzebuję pomocy.
Nie widzę go.
Skąd wiesz o lotnisku?
Rozpoznanie ślubne. Olivia ma kuzynów w Chicago.
Serio? Rozpoznanie ślubne?
- Tam. Przy hangarze! - Widzę.
No chodź.
Raz, dwa…
Są tutaj!
X!
Chyba go trafiłam!
X! Mów do mnie. Żyjesz?
- Szybciej! Co z tobą? - To ciężkie.
Wsiadaj, musimy lecieć.
Gdzie dostałeś?
A więc to takie uczucie.
Kamizelka, co?
Co się dzieje?
Jakiś pies kradnie nam pieniądze!
Powstrzymaj go!
Hooch? Hooch!
Ruszajmy. To jakiś obłęd!
Tak jak życie w Meksyku z kretynem i bankrutem,
który nie ceni mojej sztuki!
Connie!
Do diabła z tym.
Connie!
- Biuro szeryfa! - Na ziemię!
Na ziemię, już!
Zatrzymać samolot!
Ścigaj ją! Mam go!
Wychodź! Ręce na widoku!
- Powoli. - Ręce!
Nie strz…
A ty co za jedna?
To moja dziewczyna.
A za trzy miesiące – żona.
Za 14 tygodni i dwa dni.
Świat wskaże drogę do miłości.
Kocham cię.
Nie do środka. Przepraszam, nie mogę.
- Ja już nawet nie czuję. - To smutne, Turner.
To wam się połów trafił.
Secret Service tropiło Leigh od miesięcy.
Przysłali to.
Jakie to uczucie dostać w kamizelkę?
To słodko-gorzkie przypomnienie o kruchości naszej egzystencji.
No cóż, dobra robota.
- To co, na stałe łączycie siły? - Chyba kroczymy jedną ścieżką.
Może i tak.
A to ci dopiero.
Brawo. Zabierzcie go już.
Lecznicza moc melona.
- Turner. - No?
Próbowałeś soku pomidorowego? Działa cuda.
Dzięki za radę, szefie.
Dziękuję ci, że już jesteś.
Wiem, że masz mało czasu i pewnie chcesz wykąpać Hoocha.
Nie czuję już różnicy.
Jak przekonałaś Gillena do spotkania?
Podobno jest nieuchwytny.
To dzięki Natalie Leaman.
Pamiętasz ją ze szkoły? Jej ojciec niby szył ciuchy.
Coś mi świta.
Okazuje się, że faktycznie je szył.
A Natalie jest asystentką Gillena.
Zakumplowałyśmy się.
Zaszył się w domku nad jeziorem. O Boże, już są.
Panie Gillen, Scott Turner, a to moja...
Nie chciałem tu przyjeżdżać.
Nie chcę zatargów z federalnymi, więc wyjaśnijmy to.
- Co chcecie wiedzieć? - Proszę.
Mój ojciec pana prześwietlał. Dlaczego?
Można?
- Proszę. - Nie.
W skrócie?
Uważał, że moje markety szkodzą miastu.
Był konserwatywnym piernikiem.
- Ot, cała historia. - Ach tak?
Niejaki Wyatt Toliver twierdzi, że dawał mu pan zlecenia.
No dobra, zniechęciłem paru nieudaczników,
żeby zarobić więcej.
Taki biznes.
Taki biznes nazywamy wymuszeniem.
I przestępstwem.
No dobra, poszedłem na skróty.
A waszego ojca to wkurzyło.
Ale szukacie w złym miejscu.
To czemu pan uciekł i się ukrył?
Wyatt się spietrał po waszych odwiedzinach.
Rozpowiadał, że tropicie grubą aferę.
Zaraz potem zniknął.
A pod moim domem zaczął parkować jakiś dziwny kombiak.
Nie chciałem być następny.
Nie wiem, w co wdepnął wasz ojciec,
ale to sięga znacznie wyżej.
Sam mi to powiedział.
Że mi odpuści, bo ma grubszą rybę na celowniku.
Co to niby znaczy?
Nie wiem, cytuję tylko jego słowa.
Więc o ile mnie nie aresztujecie, będę się zbierał.
A tak w ogóle
wśród tych „nieudaczników” była moja mama.
Szukaj pan sobie nowej asystentki. Odchodzę.
Cudownie.
Dawno chciałam to zrobić.
Poproszę rachunek. Nadal mam firmową kartę.
To było coś, Hooch. Czułam się jak w filmie.
O co chodzi z tą grubszą rybą?
Nie wiem.
Ale dzięki tobie, detektyw Lauro, mamy trop.
Już dawno nic mnie tak nie ekscytowało.
Mam na myśli…
Kocham Matthew i moje zwierzaki, ale poza tym…
Natalie dała mi do myślenia.
Nie chcę kiedyś powiedzieć: „Nic fajnego w życiu nie robiłam”.
Jak już coś robisz, robisz to dobrze.
Och, Scott.
Chodźmy już. Pies nam cuchnie.
I to jak.
To jest przepyszne.
Jak wszystko, co najlepsze, w jednym.
Kurczak, ryż, groszek, ser
i tajny składnik: panierka panko.
Psy to uwielbiają, więc razem z Boską pomyślałyśmy,
że można by cię odciążyć.
- Zrobiłyśmy więcej. - Miło z waszej strony.
Jak się czujesz z tym całym dzieckiem wewnątrz?
Z nowych atrakcji: sikam, gdy tylko kichnę,
a Darius donosi świeżą bieliznę.
To jest miłość.
A skoro o tym mowa, musimy ci kogoś znaleźć, E.
W sensie człowieka płci męskiej?
Kogoś takiego jak Scott.
Nie mówiłam, że mi się podoba.
Chyba że ty…
Nie, Darius sam to wymyślił.
Nagle wypalił, że pasujecie do siebie ze Scottem.
Tak wypaliłem.
Ale gdyby jednak, to jest dobry moment,
bo przypadkiem wiem, że Scott nie zdążył
na swoją wielką randkę.
Miał randkę? Pewnie… z Brooke.
Z prokurator Barbie.
- Jest bardzo ładna. - Jeśli ktoś lubi takie żurnalowe klimaty.
Na stówę ma kije golfowe.
Na pewno gra w golfa.
Przejmij inicjatywę.
Jedna randka z tą panią i już wiedziałem.
Od razu zadzwoniłem, żeby umówić się na drugą.
- Tak było. - I się udało?
Jak widać.
Wiesz co? Odwiedź go z kwiatami.
Choćby i dziś.
Jeszcze ją weźmie za wariatkę.
Mamy XXI wiek. Kobieta może kupić facetowi kwiaty.
Znam świetną kwiaciarnię.
Nie kupuj mu kwiatów.
Za wcześnie.
- Róże. Zaufaj mi. - Róże.
ANTYSKUNKS
No dobra.
Będzie tak.
Wejdziemy do wanny, ale nie tak jak poprzednio.
Pani Mandelbaum.
No chodź.
Pani Mandelbaum musi wyluzować.
Pani Mandelbaum, w mojej łazience…
- Cześć. - Cześć.
Ładne… wdzianko.
Cześć, Hooch.
Czyżby skunks?
Niestety.
Właśnie miałem go kąpać.
Chciałam przeprosić, że zapomniałam o naszej kolacji.
To faktycznie świetna restauracja.
Akurat tędy przejeżdżałam i…
Super. Szkoda, że jestem w trakcie…
Nie potrzebujesz pomocy?
Bardzo.
No to do dzieła.
Przepraszam.
- A ja nie. - Trochę dużo tego.
No ja cię proszę.
Dzięki.
Napisy: Kamil Rogula