Hooch, opowiedzmy, co się działo.
- Co robisz dla rozrywki? - Biegam.
Możemy biegać razem z Hoochem i Boską.
- W czwartek? - Jesteśmy umówieni!
To znaczy, dogadani.
Scott? To naprawdę ty.
Brooke! Co ty tu robisz?
Pracuję w tutejszej prokuraturze.
- W tym samym budynku co ty. - Super.
A więc to ona?
Ta nieodżałowana była sprzed pięciu lat?
Mam coś w temacie Wyatta.
Tego z akt taty.
Znalazłam jego przyczepę.
Jesteś tam sama? Kiepski pomysł.
Jutro przyjadę, tak?
To do jutra.
Stój, chcemy tylko pogadać.
Nie! Odejdźcie! Zostawcie mnie!
Źle to wyszło! Zacznijmy od nowa!
No bez takich!
Stój!
Tylko pogadamy.
TURNER I HOOCH
To jakieś jaja. Nie macie prawa się na mnie rzucać!
Tylko zapukałem, a ty rzuciłeś przez okno patelnią.
Bo zobaczyłem wielkiego psa.
- Bałem się. - Niby czego?
Że zrobi tu ślinowy potop?
To nie Dogzilla.
Nie kłóćmy się.
Nasz ojciec to Scott Turner.
Przed śmiercią prowadził śledztwo.
W jego teczce był twój profil.
Dlaczego?
A próba znokautowania patelnią podchodzi pod napaść.
Chcesz się tłumaczyć policji?
No dobra, już.
Wasz tata chciał przyskrzynić Johna.
Gościa, który zlecał mi
zastraszanie, wybijanie szyb, przebijanie opon, jedno małe podpalenie.
Po co to robił?
Chyba chciał kupić ziemię za bezcen.
Wasz ojciec wypytywał mnie o te miejsca.
- Powiedziałem mu i tyle. - A nazwisko Johna?
Nie znam. To po prostu elegancik w garniturze.
Zwerbował mnie w Zgryźliwym Piracie.
Zrobiłem dla niego to i owo, wpadłem, zacząłem szukać szczęścia…
w branży samochodowej.
- I tyle. - Tyle?
Chodziło o jakiegoś Johna?
Tu jest mowa o groźnych gangsterach, dilerach.
- Jeśli z nimi trzymasz… - Wolnego, paniusiu!
Paniusiu?
Ilu znacie bossów mafijnych rządzących ze starej kanapy?
Już mówiłem, nic nie wiem.
Wierzę mu. To twarz faceta, który nic nie wie.
Tak, tak.
I już?
Żadnych sztuczek w stylu „dobry i zły glina”?
Nie jestem gliną.
A do tej sztuczki potrzeba dwóch.
Nie pomocy weterynaryjnej.
- Moim zdaniem nic więcej nie wie. - Znajdźmy w aktach tego Johna…
Bo to takie rzadkie imię? Spieszę się na spotkanie z Brooke.
- Co? - Z panią prokurator.
Z tą Brooke? Przyczyną setki wieczorów z dołującą muzyką?
- Przecież cię rzuciła. - Nie rzuciła.
Dostała pracę marzeń w Nowym Jorku.
Spotkanie jest służbowe, a tobie nic do tego.
Jak chcesz.
Bądź sobie służbowy ze swoją eks,
a może mój eks coś znajdzie.
No co? Grady jest gliną.
A między wami przypadkiem się nie pochrzaniło?
To była dawna Laura. Nowa wie, co robi.
I jest pewna siebie.
Nie stresuj się. To zwykłe spotkanie.
To prawniczka jak każda inna.
Z idealnymi włosami i skórą.
Grała w tenisa
i uczyła somalijskie dzieci malować.
Nic nadzwyczajnego.
To ty się stresujesz.
- Scott. - Cześć.
Dzięki za spotkanie.
Wybacz. Mój pies przecieka.
Dlatego wymyślili przywitanie łokciem.
Niesamowite, że zajmujesz się ochroną na moim procesie.
No nie? Taki zbieg okoliczności.
Też nie miałem pojęcia.
Przykro mi. Wiem, że agenci nienawidzą pracy w sądzie.
„Codziennie zrób coś, czego nienawidzisz”. Eleanor Roosevelt.
Pewna bystra dziewczyna chętnie ją cytowała.
To prawda.
- Przetrwałeś moja fazę feministyczną. - Owszem.
Lato pod znakiem kombuczy i braku depilacji.
Kombuczę lubię.
Nie będzie ci niezręcznie przez to, co było między nami?
Stare dzieje.
No to dobrze.
Powiem ci tylko, na co się piszesz.
Mafijny capo oskarżony o morderstwo.
Sędzia dostawał pogróżki, więc musi mieć stałą ochronę.
Da się zrobić. Kto jest sędzią?
Broderick Nelson.
Sędzia Nelson.
Czterdzieści lat noszę togę.
Nie potrzebuję niańki. A już na pewno nie chłopca z boysbandu.
Scott Turner to doskonały agent. Zorganizuje niezawodny zespół.
Tak? On, to coś i 101 dalmatyńczyków?
Psy służbowe sprawdzają się w ochronie.
Gwarantuję to i prokuratura się ze mną zgadza.
Zagrożenie istnieje. Według FBI…
Dziękujemy, Taylor Swift.
Mamy kogoś, kto urodził się przed 1990?
Rocznik 88.
Przepraszam.
Róbcie, co musicie. Tylko nie wchodźcie mi w drogę.
Bez obaw.
Chyba że zasłonię pana przed kulą.
Nie wiem, czemu się zgłosiłeś.
- Niech Bóg ma cię w opiece. - Dziękuję.
To dla Brooke ważna sprawa, więc pełne skupienie.
Żadnego lizania butów i ślinienia się. Pełen profesjonalizm. Od teraz.
Jeśli to jest wasze „baczność”, nie chcę widzieć „spocznij”.
Ani słyszeć.
- O Boże. Ani czuć. - Napastuje nozdrza.
Dostałem przydział.
Słyszałam. Potrzebujesz pomocy z Nelsonem?
Z chęcią, ale no wiesz – dziecko.
I szef nie wypuszcza mnie zza biurka.
Ale to robota w sądzie.
Siedzisz w aucie albo na sali.
Zamiast „pif-paf” sam luz-blues. Nie?
Pomogłabyś.
Wiesz, że jako sędzia federalny wciąż skazuje na sprzątanie autostrad?
Nikt nie śmie mu powiedzieć, że nie może tego robić.
Daj spokój. To ważne zadanie.
Dla ciebie na pewno.
Skoro oskarżycielem jest twoja była.
Jak jej było? Prokurator Barbie?
Prokurator Brooke.
I nie chodzi o nią, a o proces sądowy. Wiesz, co to?
Kupujesz to, Hooch?
To tak jak ja.
Słuchaj, Scott.
Nawet gdybym chciała, a nie chcę,
szef widzi we mnie magnes na pociski.
- Nie zgodzi się. - To co mam robić?
Barriosowi obiecałem wymianę oleju,
a od dzieciaka Jenny kupiłem 15 paczek batonów,
żeby mieć rezerwowych.
Brakuje mi kogoś do głównego zespołu, a pytałem już wszystkich.
Wszystkich?
Nawet X-a?
Wszystkich Ziemian.
X ma 15 lat doświadczenia.
Nie będzie pilnował sądu
z jakimś żółtodziobem.
Możesz też błagać swoja byłą o zwolnienie cię z tego zadania.
Zrobisz na niej wrażenie.
Dobra już.
Chodź, Hooch.
- No cześć. - Wybacz, że przeszkadzam… w czymś.
Wiem, że rzadko rozmawiamy,
ale potrzebuję pomocy na sali sądowej.
Zanim odmówisz, powiem tylko, że będę twoim dłużnikiem.
- Zgodzę się na każ… - Jasne.
Sędzią jest Nelson.
- Pies też tam będzie? - Tak.
Wiem, że mieliśmy wpadki, ale trenujemy bez wytchnienia…
No spoko.
Dużo się od ciebie nauczę.
Masz starą duszę. To się czuje.
Przypomina mi dziadka.
Aha…
Prześlę ci grafik i… No dobra, dzięki.
To tylko spotkanie z byłym mężem.
Nic wielkiego.
Chodzi tylko o policyjne akta taty.
I prześwietlenie tego Johna.
Konkretnie i na spokojnie.
Dasz radę.
- Tato, uważaj! - Dobrze. Dawaj, dawaj.
Grady? Cześć! Drzwi macie otwarte.
Żeby dostawca pizzy mógł wejść.
Albo nożownik.
Zostaniemy na pizzę?
Też miło mi cię widzieć, mój pierworodny. Ale muszę się uczyć.
Dasz pauzę? Chcę cię o coś prosić.
- Mam podzielną uwagę. - Chodzi o mojego tatę.
Potrzebuję dokumentów z jego ostatniego śledztwa.
Może będąc na posterunku, mógłbyś…
No co ja robię źle?
Sam tego nie przejdziesz. Ktoś musi pilnować tyłów.
No raczej. Łap kontroler.
Oczywiście jeśli mama się zgodzi.
- Dopiero co mówiłam… - Tata potrzebuje pomocy.
- Sama mówisz: „Rodzina przede wszystkim”. - W punkt.
Tak mówiłaś.
Ale tylko jeden poziom.
Tak!
Też możesz zagrać.
W trójkę wygramy szybciej.
Nie zadzieraj z mamuśką!
Użyłem aury.
Świetnie.
- Święte cięgi! - Uważaj!
- Jest zaraz za mną! - Jedz!
Tam jest! Szybko!
- Potrzebujecie czwartego? - Tak!
Ośrodek Szkolenia Psów
Walter! Wstań.
Cześć.
Dzięki za tryb ekspresowy.
Pamiętam, że lubisz czekoladę.
Czad! Szkolę się teraz czekoladą,
tak samo jak psy smakołykami.
Na razie wyszkoliłam się do zjadania mnóstwa czekolady.
Ale to wczesny etap.
Gdyby ci zabrakło, mam pełny bagażnik.
Tak jak mówiłem,
Hooch będzie ochraniał sędziego.
Właśnie. Takie zadania to szeroki temat.
Zaczniemy od materiałów wybuchowych? Symulacji ataku?
Może od czegoś na niższym poziomie.
Chodzi tylko o to,
żeby nie pobiegł do oskarżonego na głaskanie.
To dla mnie ważne.
Zacznijmy od skupiania uwagi na tym, co mu wskażesz.
To chyba nie w jego stylu.
Pewnie, że w jego. Pies patrzy tam, gdzie pokazuje człowiek.
To rzadkie u zwierząt. I niesamowite.
Hooch, patrz!
Patrz na drzwi. Dobrze. A teraz na Scotta.
Steruję jego uwagą. Spróbuj. Dzieli z tobą koncentrację.
Dobra. Hooch, patrz.
Patrz na krzesło.
No tak.
- Może coś innego? - Spróbuj.
Hooch, patrz na drzwi.
Albo na Ericę.
Teraz to on kieruje moją uwagę na ciebie.
Opanujesz to. Świetnie wyglądasz.
Jako trener. Trening jest kluczowy. Gubisz czasem klucze?
Ja ciągle. Ale Boska je znajduje.
Chcesz zobaczyć?
Boska! Klucze. Patrz.
Mam je w spodniach.
Faktycznie. Cały czas tam były.
Kto by się spodziewał.
Masz powodzenie. To znaczy, powodzenia!
Dzięki.
Zaplanowałem trasę. Jeśli wyjedziemy przed 7.30…
Zmieniłeś żel.
- Dlaczego? - Bez powodu.
Nikt nie zmienia żelu bez powodu.
Skupmy się. Mam plan przejazdu.
Plany są dwuwymiarowe. Ja lubię podejście holistyczne.
Całościowe.
Ale mój żel nie ma związku…
Węzeł podwójny Windsor.
Dla kogo to?
- Dla mnie? - Nie.
- Dla sędziego? - Dla nikogo.
Mam plan przejazdu.
Sędzia oczekiwał was pięć minut temu. Niech Bóg ma was w opiece.
Czemu każdy to powtarza?
- Dzień dobry, panie sędzio. - Dobry był pięć minut temu.
Teraz to fiasko.
Zapewniam, że mamy dość czasu.
- Nie dość na moje sprawunki. - Na co?
Takie dziwactwo mojego pokolenia. Jadę do sklepu
i osobiście coś kupuję.
Nieplanowane przystanki zwiększają ryzyko.
Tak jak ja przed wypiciem kawy.
Idziemy po kawę.
Xavier, jak sytuacja?
Z każdą chwilą coraz gorzej.
Za dużo krochmalu! Przecież widzę!
- Agent federalny Turner. - Hej! To ja.
Co z twoim głosem? Jesteś chory?
Nie. Dziwna sprawa.
U was w porządku? Niedługo zaczynamy.
Zaraz będziemy. Musieliśmy wpaść w parę miejsc.
Pralnia
Co tam mafia. Teraz na sędziego polują bariści
i ekspedienci.
Wiem, Nelson jest trudny,
ale czuję się pewniej, wiedząc, że ty tam jesteś
i nad wszystkim czuwasz.
Na krochmalu chcieli mnie zrobić.
- Poczekaj. - Że niby nie rozpoznam!
- Gdzie pączek? - Z kremem bostońskim.
To cukier puder.
Miał być z czekoladą, a to jest bawarski!
Zapamiętam.
- Scott? - Przepraszam.
Wszystko pod kontrolą. Do zobaczenia wkrótce.
Dobra, śmigamy.
Zabezpieczymy wejścia i publiczność,
a ja będę cały czas obok pana.
Ustalmy coś. Na sali sądowej ma być porządek.
Zakłóćcie go,
a będziecie pokutować, zbierając śmieci na autostradzie.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Popieram dbałość o porządek,
ale sędzia federalny właściwie nie może nakazać zbierania śmieci.
Ach tak?
A może chce się pan o to spierać
przed obliczem jednego z moich kolegów?
I słusznie, chłoptasiu.
A to zwierzę… nie narobi problemów?
Żadnych. Jest szkolony do takich zadań.
Hooch, patrz.
To rozumiem.
No wreszcie.
Państwo dowiedzie,
że oskarżony, pan Bianchi, jest winny morderstwa.
Mamy przytłaczające dowody audiowizualne
potwierdzające jego winę.
Czemu się więc nie przyzna?
To proste.
Chce zastraszyć tych, którzy żądają sprawiedliwości.
Jeszcze jeden taki uśmieszek i pożałuje pan.
- To ty pożałujesz. - Obraża pan sąd.
Nie wiecie, do czego jestem zdolny.
Obydwie strony do mnie!
- Mój klient nic nie insynuował. - Już ja wiem, co insynuował.
Następnym razem skończy w kajdanach.
Nawet pies jest grzeczniejszy.
To obelga wobec mojego klienta i obywateli włoskiego pochodzenia.
Słowa pana Bianchiego to groźby.
On tylko mówi, co myśli.
- A prokurator histeryzuje. - Histeryzuje?
Pomijając te seksistowskie wtręty,
prokuratura obawia się o bezpieczeństwa sędziego.
Zgadzam się.
Jeśli pana klient ma zostać na sali,
radzę okazywać więcej szacunku, panię Mancuso.
Nadal gapisz się na mój żel?
- Tak. - A możesz przestać?
Wiem, masz holistyczne podejście,
ale to bez związku z zadaniem.
- Jesteś pewien? - Absolutnie.
To w ogóle możliwe?
Nie chodzi o odpowiedzi, ale o pytania.
Mam jedno. Możemy odłożyć filozofię na potem?
Wykonujemy ważne zadanie.
Mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę trzy taco z kurczakiem.
Z serem z Monterey, nie cheddarem, dwie tortille pszenne, jedna mączna,
w torbie z napisem „Dla sędziego. Nie dotykać”.
DLA SĘDZIEGO NIE DOTYKAĆ!
Zgodnie z życzeniem.
Gdzie pikantny sos?
Pikantny sos zaraz tu będzie.
Hej, co u ciebie?
Rozmawiałam z szefem o pogróżkach.
Już wzmocniłem ochronę.
Pilnujemy domu całą dobę,
a od jutra będziemy zmieniać trasę
do sądu i z powrotem.
Jestem pod wrażeniem.
Do tego mnie szkolono. Gotowy na każdą ewentualność.
Taco stygną. Śmigajmy po ten sos.
Po co?
- Jaki sos? - Nic, nic.
To nieważne.
Taki nasz kod. „Ostry sos” to „zagrożenie”.
Muszę lecieć.
Ten żel to dla pani prokurator?
Dobra, tak, poniekąd.
Spotykaliśmy się dawno temu.
Chciałem po prostu dobrze wyglądać.
I wyglądasz.
Dziękuję?
Czemu chcesz zrobić na niej wrażenie?
To wprawdzie nie twoja sprawa, ale kiedy randkowaliśmy,
ja raczkowałem w zawodzie, a ona już była wielką prawniczką.
Chciałem jej pokazać, że teraz jest inaczej.
Teraz marnuję czas jako chłopiec na posyłki dla tyrana w todze.
Żaden czas nie jest zmarnowany.
Któregoś razu, kiedy byłem sam, szła na mnie fala…
Surfowałeś i doznałeś olśnienia.
Nie taka fala.
Fala powstańców w Afganistanie.
Wtedy faktycznie docenia się każdą chwilę.
Myślałem sobie wtedy:
„Jeśli przeżyję, nie zmarnuję już nigdy żadnego doświadczenia i żadnej sekundy”.
To bardzo mądre.
I nie zamierzam tego umniejszać,
ale aktualnie zamawiamy sos w fast foodzie.
Dobry wieczór.
- Musicie naprawdę lubić pikantny sos. - O tak.
- Weźmy zapasowy. Na wszelki wypadek. - Na wypadek czego?
- No właśnie. - No właśnie.
- A ty jeszcze tutaj? - No.
Kończę nasz grafik.
Grafik Hoocha przelicz na psie lata.
Dziesięć nadgodzin
wożenia sędziego do pracy i z powrotem.
Najdroższy uber świata.
Gdybym mógł, dałbym sędziemu zero gwiazdek.
Hooch jest grzeczny?
Idealnie grzeczny.
Jak nie on.
Ten jeden raz nie mogę narzekać.
Xavier natomiast… Skąd ten gość się urwał?
Możesz się od…
„…niego dużo nauczyć”. Ciągle to powtarzasz.
A ty ignorujesz.
Czym właściwie mam się zachwycać?
Jego obsesją na punkcie przypraw czy przenikliwością w ocenie moich włosów?
- Z żelem przesadziłeś. - To był długi dzień.
A fryzura wciąż idealna.
Wiem, że Xavier ma swój własny, niepowtarzalny styl,
ale podejdź do tego z otwartym umysłem, dobra?
Dobra.
Otwieram umysł.
- Hej, Laur. - Hej, Scotty.
Właśnie wychodzę z biura. Z Gradym się udało?
To skomplikowane.
Wystarczyło go poprosić.
Mówimy tu o Gradym.
Sześć godzin szukałam kosmicznych wodzów.
- Ale udało się. - Z aktami?
Nie, z wodzami.
Byłam taka zdeterminowana!
Ale wtedy swoim sposobem
wykorzystał Matthew, żeby mnie w coś wciągnąć.
I znów byłam dwudziestolatką marnującą swoje życie.
Nie przygotowałam się do egzaminu
i nie mam mleka do makaronu z serem.
A akta?
Grady ma poszperać w pracy, odezwie się.
Scott,
a jeśli się nie nadaję?
Może tytuł księżniczki Festiwalu Guacamole to szczyt moich osiągnięć.
Pięć minut z Gradym i zmieniam się w obiboka.
Posłuchaj mnie, Lauro.
Jesteś silna, nadajesz się, dasz sobie radę.
Zastąp mleko wodą.
Tak, jestem silna. Dam radę.
Woda! Kurczę!
Muszę kończyć.
- O nie, mój podręcznik. - Wszystko w porządku?
Super ten szybki marsz. Dużo łatwiejszy niż bieganie.
Dzięki za dotrzymanie mi towarzystwa.
- Odpoczynek? - Tak.
Doskonały pomysł.
- Trochę odsapniemy. - Dobra.
Masz inną fryzurę.
I skórę. Robiłeś peeling?
Ochraniam sędziego, który zwraca uwagę na wygląd.
To dość niezwykłe.
A właśnie.
Dziękuję ci za pomoc z Hoochem.
Zachowuje się wzorowo. Jest w pełni skupiony.
To świetnie.
Wreszcie zrozumiał. Pokażę ci.
Hooch, patrz.
Hooch, nie!
Jest niegroźny! Zazwyczaj.
A to dziwne. Mówię ci, w pracy było idealnie.
Zapomniał już czy robi mi na złość?
Nie wydaje mi się.
Może po prostu skupiasz się na sędzim,
a psy zawsze koncentrują się na tym samym co ich właściciele.
Racja.
Ale to nie reguła. Boska nie patrzy przecież na mnie, bo…
Nie.
Jak widać.
Chyba na mnie już czas.
Idę po Hoocha.
Boska.
Serio? Nie rób mi tego.
Przepraszam. Chodź, kolego.
Pożegnaj się.
No wiem przecież.
Grady, całe popołudnie robiliśmy z kosmitów miazgę.
- Co z tymi aktami? - Będą.
Mamy procedury.
Musiałem wypełnić formularz.
Tato, patrz.
- Rewelka! - Ostrożnie.
Nie mogłeś mi powiedzieć przez telefon?
Zawsze lepiej osobiście.
No i pomyślałem, że junior chętnie zje śniadanie.
Naprawdę? Super.
Nie, muszę iść do pracy. Mam dużo spraw.
Przekonaj mamę, Matt-Matty.
To tylko śniadanie.
Nie wykorzystuj Matthew przeciw mnie.
Nie robię tego.
Nie wykorzystuję cię przeciw mamie, co?
To nie wina taty. Ty nigdy nie chcesz robić nic fajnego.
Zawsze tylko praca i obowiązki.
A wczoraj? Kto cały dzień grał w grę?
No tak. Ale tylko dlatego, że byliśmy tutaj.
U taty zawsze tak jest.
No dobra, idziemy na śniadanie!
- Tak! - Tak!
No to proszę.
- Chyba nie na rowerach? - Apetyt sam się nie zrobi.
No nie…
- Wskakuj na siodło. - Cześć, mamo.
Spóźnię się dzisiaj trochę.
Główne wejście chyba się nie zawaliło, prawda?
Nie, ale oskarżony wczoraj panu groził.
Potencjalny napastnik będzie tam czekał.
A więc po śniadaniu spacerek wśród śmietników?
Ej, ty, czterooki, to naprawdę konieczne?
Agent Turner ma rację. Na ulicy jest niebezpiecznie.
Czego my się tak boimy?
Poza tym zaułkiem czają się snajperzy?
- W Bogocie jesteśmy? - To nie jest wykluczone.
Te wysokie budynki to dogodne pozycje snajperskie.
Tamten dach, na przykład. Albo ten par…
Strzelec! Na ziemię!
Mamy strzelca na parkingu, skrzyżowanie Orange i Polk!
Wsparcie!
- Wszystko OK? - Grzeczniej!
Nic panu nie jest?
Coś mi jest! Tu leży spleśniała chińszczyzna.
- Najmocniej przepraszam! - Sugeruję coś z tym zrobić!
Idziemy.
Chyba już czysto! Wszyscy cali?
No nie wierzę.
Niestety, snajper uciekł, zanim dotarło wsparcie.
Czyli nie mamy nic.
Co tak śmierdzi?
- To pewnie lo mein. - Potwierdzam.
- Lo mein? - Lo mein.
Albo cieńszy makaron. Może chow mein.
Równie smaczny.
Wiemy, że to był dobrze przemyślany atak.
Snajpera nasłała pewnie rodzina Bianchi.
- To profesjonalista. - Przydałby wam się taki.
Wystawiliście mnie na ostrzał. Który idiota to wymyślił?
Zapewniam, że to była najbezpieczniejsza opcja.
Sprzeczasz się ze mną?
- Nie, zauważam tylko… - No śmiało.
Sprzeczaj się. Miej odwagę.
Wie pan co…
Życie dla niego narażam. Swoje i Hoocha!
Powinniśmy ustalać, jak snajper się domyślił,
a nie „na ochotnika” zbierać…
To pielucha? Ohyda, Hooch! Odłóż ją!
- Wydajesz się zirytowany. - Naprawdę?
Może dlatego, że to irytująca sytuacja.
Nie zaimponujesz już pani prokurator?
No jak to? Będzie pod wrażeniem
mojej sprawności we wrzucaniu puszek do pomarańczowych wiader!
Wiem, że trudno to dostrzec, ale to jak ujeżdżanie fali.
Wczuwasz się w rytm zadania i pozwalasz mu się ponieść.
Przełom jest blisko. Czuję to.
Nie! Nie ma żadnego przełomu.
Nie wiem, z jakiej planety jesteś,
ale dość mam twoich surferskich mądrości.
Olśnienie nie kryje się w saszetce z sosem.
Wyrywanie psu śmieci z paszczy
nie jest drogą do oświecenia.
Zawsze tak się wydaje, gdy fala narasta.
Tuż przed przełomem.
Dość. Przestań mówić.
Cicho sza.
Skąd ty bierzesz te pieluchy?
Dość tego. Zabierasz się stąd.
Erico, tu Scott. Mam ogromną prośbę.
Obczaj to!
Super, tato!
I co, nie warto było?
Naleśnikowe kalorie spalone.
- Ta śmieciarka prawie mnie załatwiła. - Nieźle!
No właśnie źle.
Ale i tak przybij.
Musimy już jechać.
- Ale mamo, tata zrobi gofry. - Zrobię.
Dopiero co jedliśmy… Odłóż rower. Weź swoje rzeczy.
No idź.
Skąd ten pośpiech?
Dwie godziny straciłam. Jestem spóźniona i spocona.
I tyłek mnie boli od tego durnego rowerka cyrkowego.
Nie cyrkowego, tylko BMX-a.
Do skoków. Bezpieczny dla…
Masz te dokumenty?
No już.
- Są już do odbioru. - Świetnie.
Na mikrofiszy.
Mikrofisza wyszła z użycia w latach 80. Jaką podałeś datę?
2018. Zapisałem sobie na ręce.
A potem?
Potem pływałem na desce.
I mogło się rozmazać. No dobra! Moja wina.
Mam pomysł.
Załatwię sprawę, a potem zjemy drugie śniadanie.
- Gofry! - Tak!
- Nie. - Dlaczego?
Ktoś tu musi być dorosły.
Nie odrobił lekcji, nie jadł warzyw.
Nie rób mi tego znowu.
- Czego? - Stawiasz mnie pod ścianą.
Wymyślasz jakąś rozrywkę
i albo się zgodzę, albo jestem ta zła.
- Myślałem, że lubisz rozrywki. - Nie mam już 22 lat.
Życie to coś więcej niż zabawa, gry i rękawiczki zamiast butów.
Przybij.
Załatw te akta!
To są genialne buty.
Pogotowie zwierzęce.
Dzięki. Trzeba go stąd zabrać,
bo wciąga śmieci jak odkurzacz.
Nie ma sprawy.
Czyli ochrona sędziego nie poszła najlepiej?
No niespecjalnie.
Bo myślałam nad tym,
czemu Hooch skupia się na sędzim…
To już nieważne.
Odsunęli mnie. Sędzia wybrał do ochrony szefa.
Mimo wszystko warto wiedzieć, skąd takie dziwne zachowanie.
Pamiętasz może, kiedy Hooch zaczął pilnować sędziego?
- Kiedy tylko go zobaczył. - Nie od razu.
Dopiero kiedy Nelson założył togę.
Masz rację. Ale dlaczego?
To mogło być cokolwiek. Zapach, dźwięk.
Nawet proste urządzenia wydają odgłos słyszalny tylko przez psa.
Chwila.
Kojarzysz witrynę w tamtej pralni?
Szanowanego sędziego na krochmalu chcieli zrobić.
Że niby nie rozpoznam.
Rozbite szkło. Jak po włamaniu.
A jeśli umieścili coś w todze?
Podsłuch albo urządzenie śledzące.
Żeby snajper nas znalazł!
Chyba dobrze, że Hooch zjadł pieluchę.
Nie o to mi chodzi. To czysty przypadek!
- Podwieziesz nas? - Tak!
Dziękuję.
Jess, tu Scott. Daj mi szefa.
Nie da rady.
Jest sam z sędzią i wyłączył się dla bezpieczeństwa.
- To połącz mnie z sądem. - Odroczyli rozprawę.
Są w niebezpieczeństwie. Znajdź ich!
Nie możecie sobie odjechać!
OŚRODEK SZKOLENIA PSÓW
Nie mogą być daleko.
Nie widzę szefa ani Nelsona.
Mam pomysł.
Z jakiej odległości Hooch usłyszy podsłuch?
Z dość daleka.
Gdzie twój kumpel, Hooch? Idź za dźwiękiem.
Szukaj wrednego sędziego!
Gdzie on jest. Szukaj. Szybko!
- Ale emocje! - Z drogi!
Agenci federalni!
Przepraszam! To mój pierwszy pościg! Śliczna bluzka!
- Kryć się! - Na ziemię!
Ja tylko szkolę psy!
Tam jest!
- Co ty robisz? - Ratuję cię, durniu!
Przemieszcza się!
Zostanę z sędzią. Poradzicie sobie?
Centrala, ochrona sędziego Nelsona pod ostrzałem.
Parking przy budowie na Elm i Trzeciej.
- Scott! - Nie widzę go.
Potrzebni agenci tutaj i wokół placu…
- Mam pomysł. Odbiornik! - Co?
Hooch słyszy nadajnik,
więc może też odbiornik.
- Zabójca ma go przy sobie. - Wytropi go.
- Tak! - Jesteś genialna!
Hooch, idź za dziwnym dźwiękiem.
Za tym drugim wrednym facetem.
Zostań tu. Snajper, pamiętasz?
Racja. Uważaj na siebie.
Jakie to podniecające!
Schowaj się!
Gdzie on jest, Hooch? Szukaj, piesku.
Stój!
Rzuć broń. Nie ruszaj się! Na ziemię!
Pomógłbyś?
Moje oko!
Dzięki za pomoc, Hooch.
PRZYCHODNIA WETERYNARYJNA
Ma coś ohydnego na zębach.
Też byś miał, gdybyś ich nie szczotkował.
To mleczaki.
Tata każe się nie przejmować, aż wyrosną prawdziwe.
Trzymaj.
Tak powiedział?
- Cześć. - Hej.
- Cześć, tato. - Siemanko.
- Zły moment? - Zależy na co.
Masz szczęście, bo sam dokończysz.
Delikatnie, koliste ruchy.
Chwyć za obrożę.
- Mam, co chciałaś. - Jestem w szoku.
Wybacz, że tyle to trwało i traciłem czas na zabawie.
Brakuje mi starych dobrych czasów.
Przepraszam za moje wybuchy.
Nie robiłam tego na siłę. Było miło.
To dlaczego jesteś taka „krzykliwa”?
Bo niełatwo być dorosłym.
Staram się tylko ogarnąć swoje życie.
Jednocześnie
nie chcę, żeby Matthew kojarzył mnie z marudzeniem.
To niesprawiedliwe. Ty możesz być tatą od BMX-a i gier,
a ja – warzywną mamą.
Daj spokój.
A skoro o grach mowa, mam nowe Call of Duty.
- Nie. - Na pewno?
Definitywnie.
- Ale dziękuję za to. - Twoja strata.
No, junior, ojcowska piąteczka?
Góra! Dół, bok i piątka!
My górą!
Kocham cię.
- No to na razie. - Dzięki.
Trzymaj fason.
Nie przejmuj się.
Tata jest fajny, ale zjadłem tyle cukru, że chyba zrobię cukierkową kupę.
O nie.
Lubię warzywa.
Nic ci nie jest?
Ile miałeś zderzeń z maską?
Pięć? Sześć? Śniedem?
Powiedziałem „śniedem”? No to chyba o jedno za dużo.
Wiem, że trochę się między nami zagotowało.
- Tak? - Nie pamiętasz wrzeszczenia?
Mówię, że choć nie rozumiem, to jednak miałeś rację
w kwestii sosu i pieluch
i chyba to twoje opanowanie tak mnie zirytowało.
Pamiętasz, jak mówiłem o tych powstańcach w Afganistanie?
- Tak. - Straciłem wtedy wielu przyjaciół.
Osunąłem się w mrok.
Aż zrozumiałem, że albo wszystko jest straszne, albo wszystko jest dobre.
Według Jess mogę się od ciebie uczyć.
I chyba tak się stało.
Chcesz się uczyć?
Pytanie na dziś brzmi:
„Co, jeśli pielucha nie jest brudna?”.
Odbiorę.
Cześć, Lauro. Poczekaj.
Zwykle rozmawiam na osobności.
- Cześć. - Cześć, Scotty. Zajęty?
Nie, właśnie kończę tu…
Właściwie to sam już nie wiem.
No spoko.
Dobre wieści – mam te akta.
To świetnie.
Liczyłam, że je dziś przejrzymy.
Nie pali się.
Kosztowało mnie to dwa dni z Gradym.
Chyba rozumiesz.
Tylko że mam tu dużo roboty papierkowej.
To dla mnie bardzo ważne.
Myślę, że twoja wiara we mnie pozwoliła mi
uciec ze strefy Grady’ego.
- Naprawdę? - Na stówę.
Może tata dał ci psa, żebym mogła ci z nim pomagać,
a mnie zostawił tę sprawę, żebyś ty pomógł mnie.
To jak?
Zgoda.
- Będę. - Dzięki.
Mam wstępny raport z FBI.
Snajper był znanym mafijnym zabójcą.
Kolejne argumenty przeciw Bianchiemu.
Wyśmienicie, agencie Mendez. Dobrze, że na pana postawiłem.
Można? Taki drobiazg.
Czy możemy uznać nasze prace porządkowe
za wykonane?
Niech będzie. Zasłużyliście.
Dziękuję za ocalenie „durnia”.
Słyszał pan to?
Pod ostrzałem mówi się różne rzeczy.
Raz krzyknąłem „Banan!”, więc to nic nie znaczy.
Zorganizujemy zespół na czas nowego procesu.
Nowego? O czym pan mówi?
Myślałem, że zamach odroczy proces.
Absolutnie. Trzeba pokazać, że się nie ugniemy.
- Zgadzam się. - Proces trwa.
Agent Mendez będzie dowodził ochroną.
- Chyba że to problem. - Żaden. Z przyjemnością.
Niech Bóg ma pana w opiece.
Słyszałam o tej aferze.
- Jak poszło z Xavierem? - Właściwie to sam nie wiem.
Żartujesz? Byliście niesamowici.
Uratowaliście sędziego, szefa i coś mi się zdaje, że mnie też.
Najwięcej zrobił Hooch.
W takim razie Hooch to bohater.
Tak jak i ty.
Nie wybaczyłabym sobie, gdyby coś ci się stało.
- Cześć. Przeszkadzam? - Hej.
- Przeszkadzam. - Nie, nie.
Poznajcie się. To Erica Mounir, a to Brooke Mailer.
Gdyby nie Erica, wszystko inaczej by się dziś potoczyło.
Wpadła na to, co się dzieje z Hoochem.
O rany! To ta dziewczyna od psów.
Tak! To znaczy, jestem dziewczyną i mam psy.
To by się zgadzało.
Nie wspominałeś, jaka jest urocza.
Dziękuję.
Nie wspominałeś, że pani prokurator ma takie piękne włosy.
I nieskazitelna cerę. I idealne zęby.
No ale nic.
- Cześć, Jess. - Cześć.
Przyszłam, bo zaparkowałam vana pod sądem,
gdzie was wysadziłam, i chyba go odholowali.
- I chciałam zapytać… - Załatwimy to.
Dzięki. Tylko po to tu przyszłam.
Cieszę się, że jesteś cały.
I wy wszyscy.
Namaste.
Też już pójdę. Żebyś mógł wrócić do ratowania świata.
Może po procesie
nadrobimy zaległości?
Pójdziemy razem na obiad?
Pewnie, z chęcią.
A z tą nową fryzurą bardzo ci do twarzy.
Napisy: Kamil Rogula