Hooch, opowiedzmy, co się działo.
W POPRZEDNIM ODCINKU
magia sprzątania POSPRZĄTAJ UMYSŁ
Jesteś nowy. Ty słuchasz mnie.
Ja słucham dziecka. Jasne?
Dziecko mną dowodzi?
- To jest Hooch. - Dziadek chciał dać go tobie.
Lauro, nie będę się zajmować psem.
Mam ważne zadanie w pracy.
Hooch! Nie wolno!
No co jest?
Może trzeba było zostawić psa w domu.
Szkolę psy do wykrywania ładunków wybuchowych.
Jeśli można coś tu zaradzić,
rozpaczliwie potrzebuję pomocy.
Psy wyczuwają naszą potrzebę miłości.
Wybacz. Na pewno masz masę dziewczyn.
Wcale nie.
Kiedy tam wróciliśmy, Hooch od razu pobiegł do maski.
Wyczuł agenta Longa.
I Hooch sam to wszystko wydedukował.
Ze względu na swój wkład Hooch zostanie psem służbowym.
Scott, jestem u mamy.
Przed zawałem tata pracował nad grubszą sprawą.
Chyba odkrył coś, o czym nie chciał mówić.
Jeszcze pięć minut.
Hooch, nie! To kosztuje 300 $.
Tobie też miłego.
I tak lepiej niż wczoraj.
Lepiej niż wczoraj.
No już.
TURNER I HOOCH
Dla świeżaków:
jestem Trent Havelock i poprowadzę zebranie.
Jak zapewne wiecie,
w mieście gości Komitet Olimpijski.
Mówi się o różnych groźbach,
więc pomagamy w zapewnieniu ochrony.
Komitet zatrzymał się w Bay Area Royal.
To hotel w centrum, świeżo po renowacji,
więc nie ma tam innych gości.
Dziś go sprawdzimy.
Będą dwie ekipy.
Drużyna B, czyli Baxter, X i psiarz, zostają w hotelu.
Ze mną będzie Drużyna A.
Czyli nasz Zespół T,
ekipa w rogu, chłopaki tutaj...
Wszyscy poza Drużyną B.
Te groźby dotyczyły... ratusza.
- Tam odbędzie się spotkanie. - Nie inaczej.
- Właśnie. - Tak jest, ekipo!
Drużyna A!
I o to chodzi.
Zagrożenie jest realne.
W przypadku ataku odpowiemy stanowczo.
Zespół T, zbiórka.
Dlaczego jesteśmy Drużyną B?
Racja, Turner nie pracował jeszcze z Trentem.
A co z nim?
Jest przekonany, że jeśli tylko kichnę, urodzę.
A ty nie używasz żelu do włosów i perfum o zapachu macho.
X ma gdzieś, w jakiej jest drużynie,
a to Trenta przerasta.
Ale my już się sprawdziliśmy.
Zejdź na ziemię, nowy.
Jeden sukces wiosny nie czyni.
Skupiamy się na bieżącej sprawie. Nie, X?
Wiadomo.
Każdy ujeżdża własną falę.
No tak. Co?
Turner, pozwól do mnie.
Chodź, Hooch.
Tak?
Dzwonił szeryf Sickerman.
Mówił o was w swojej prezentacji
dla kierownictwa.
To świetnie.
To jego priorytet, a więc i mój.
Więc niczego nie sknoćcie.
Hooch jeszcze się uczy, ale radzi sobie...
- coraz lepiej. - Turner.
Trent kazał wam zabezpieczać hotel, tak?
Nie może być wpadki.
Mają nas na oku.
Jasne.
Oczy-wiście.
Szef ma piękne oczy.
Nie wiem, czemu to powiedziałem. Nie zawiodę pana.
Chodź, Hooch.
Przyglądają się nam.
Przypomnij sobie szkolenie.
- Nie, nie. - Słuchaj tego.
- Darius chce kupić wózek za 900 $. - Nie. Hooch.
- Tutaj. - Zwariował, co?
Wybacz, nie mogę...
Moje pierwsze auto było tańsze.
O Boże... Poczekaj.
To właśnie myślę o twoim wózku.
Proszę za mną.
Widzisz, co robią psy? Pracują, szukają bomb.
Bierz przykład.
Wierzę w ciebie.
Proszę pana, pański pies...
Przepraszamy, wyczuł jedzenie.
Chodź tu, Hooch.
To na... ślinę.
Dzięki.
Gubisz ślinę.
Mają tu już fontannę. Nie rób jej konkurencji.
Robimy złe wrażenie, rozumiesz?
Hooch!
Nie! Wracaj tu.
Nie wolno!
Nie! Nie wchodź do fontanny.
Nie!
Wyłaź natychmiast.
Nie każ mi cię wyciągać.
No dobrze...
Sprawdza, czy woda nie jest zanieczyszczona.
To częsta praktyka terrorystów.
No dobra.
Najmocniej... Już sobie...
No już.
Jeszcze się szkoli.
Hooch.
Najśmieszniejszy pies świata. To pański?
Tak się pechowo składa.
Hooch, dość!
Bardzo pana przepraszam.
Może jest tu gdzieś ręcznik.
Zostaw go, Kayu. Będziesz cała mokra.
Mogę się z nim pobawić?
Właściwie to jesteśmy w pracy. Hooch nie może się bawić.
Sprawdza, czy nie ma bomby pod dywanem.
Proszę przyjąć moje przeprosiny.
Chwileczkę.
Co ty tworzysz?
To szef Komitetu Olimpijskiego.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Chciałem go zatrzymać. - Nie wyszło.
Pognał za stekiem do fontanny.
Tak było.
Miałeś mi pokazać, co potrafisz, a tu takie coś?
Chyba lepiej będzie, jeśli skończycie na dzisiaj.
- Ty płacisz za ten stek. - Dobrze.
Jeszcze raz przepraszam.
Nadal się wdraża. A ten pies... nie wiem, co mu dolega.
W ratuszu będą z wami nasi najlepsi.
Naprawdę?
W domu nie chcesz się kąpać,
a w pracy ochoczo wskakujesz do fontanny?
Nie rozumiemy się, Hooch. Trzeba coś ustalić.
Obsługa cateringowa
Dzięki, że jesteś. To jakiś obłęd.
Te akta taty dotyczą przestępców dużego kalibru.
Przemytników, dilerów, przestępczości zorganizowanej.
Wybacz. Jak ci minął dzień?
Dość... mokro.
Nie mówmy o tym.
Dobra, skupmy się na aktach.
Tak jest.
Z tego, co mówisz...
TAJNE Nie żyje
...to przypadkowy zbiór bandziorów.
Jak to się łączy?
To wszystko było ukryte w szafie taty.
- Choćby to ich łączy. - Fakt, dziwne, ale...
Czuję, że to niedokończona sprawa taty.
Może. A może nic się za tym nie kryje.
Bo czym się zajmował tata?
Wręczał mandaty przed fast foodem.
No wiem, ale...
Myślisz, że znalazł sobie takie hobby?
Wybacz.
Nie myślę tak.
Może w jesieni życia brakowało mu emocji.
Ostatniej wielkiej sprawy.
A jeśli ją znalazł?
Może to właśnie jest ta sprawa.
Mam to wrzucić do śmietnika
z jego czasopismami o psach?
Wiem, co sobie myślisz.
„Laura i jej chwilowe wymysły.
Znudzi się, jak w telewizji puszczą reality show o miłości na wyspie”.
Ale ja chcę się zmienić.
Uszanować pracę taty i ją dokończyć.
Proszę cię, Scotty.
No dobrze.
Przyjrzę się temu.
Razem to zróbmy. Dla taty.
Dla taty.
Ośrodek Szkolenia Psów
Wszystko skończyło w fontannie.
Łącznie z nami.
To była katastrofa.
- Dobrze, że masz ubaw. - Wcale nie.
Dopiero co zacząłem. Muszę się dobrze zaprezentować.
Przepraszam.
Zdegradują mnie do strażnika w sądzie.
Znasz powiedzenie „nudzić się jak mops”?
W sądzie ten mops zanudziłby się na śmierć.
Brzmi koszmarnie.
1117 On musi podejść do tego poważnie.
Ma pracować, a nie cały czas się bawić.
Ale psy uczą się przez zabawę. Praca i zabawa to dla psa jedno.
No to Hooch szybko wygryzie szefa.
A to dobre.
Powinniście się razem rozerwać.
Niby jak, skoro wszyscy na mnie liczą?
Na tym właśnie polega problem.
Odczuwasz presję,
więc i on ją czuje.
Dlaczego właściwie wybrałeś taką pracę?
Mój tata był miejscowym bohaterem.
Zanim się urodziłem, rozwiązał dużą sprawę.
Oczywiście chciałem być taki jak on.
Ale nigdy nie powtórzył tego sukcesu.
Pracował jako małomiasteczkowy glina.
A ja chciałem ścigać bandziorów.
Tym się tu zajmujemy, więc...
to wybrałem.
Rany...
Myślę, że kłębią się w tobie emocje,
które udzielają się Hoochowi.
Przepraszam.
To szef. Pewnie chce mnie zwolnić.
Słucham, szefie.
Co do wczoraj, chciałem bardzo...
Trochę się spieszę, Turner.
Mam dla ciebie priorytetowe zadanie.
Tak?
Wracaj jak najszybciej do hotelu.
Szef Komitetu Olimpijskiego poprosił,
żebyś to ty pilnował apartamentu. Nie wiem dlaczego, ale to ważne
ze względów dyplomatycznych czy coś.
Wdrożą cię na miejscu.
I co? Nie zwalnia cię?
O dziwo wręcz przeciwnie.
- To świetnie. - No nie? Super.
Ekstra.
- Rewelka. - Genialnie.
- Pójdę się przebrać. - Jasne.
Mamy natychmiast przyjechać. To ważne.
O rety.
Psymam kciuki.
- Dziękuję ci bardzo. - Nie ma sprawy.
Pamiętaj: praca równa się zabawa.
Zapamiętam, dzięki.
Lecimy, Hooch.
Zaraz, to ty jesteś moim zadaniem?
Wszystko ustalone.
Tata zadzwonił do waszego szefa.
Cały dzień możemy się razem bawić.
Jesteś pewna?
Nie wolałabyś innego psa?
Chcę tego. Berek!
Według zasad berka teraz ty gonisz.
Najlepiej biegiem.
A ja narzekałam na mój przydział w hotelu.
Szef mówił coś o misji dyplomatycznej.
To raczej misja kryptonim „Opiekunka”.
Mogłeś wynegocjować osiem dolców za godzinę i pizzę.
Głowa do góry, my też nie skaczemy z radości.
Trent z Zespołem T są w ratuszu, w centrum wydarzeń.
U nas też się dzieje.
Przegnaliśmy deskorolkowców.
Nie bardzo. No szoruj za nią.
Użyj dyplomacji.
A nie potrzebujecie pomocy?
Radzimy sobie.
- Pomocy. - Wierzę w ciebie.
Tylko nie to.
O Boże. Chyba zwariował.
Darius, żarty sobie robisz?
Technologia grafitowych kół? No nie!
Szefie, agenci weszli do hotelu.
Dobrze. Zaczynamy operację.
Twoje zaproszenie na podwieczorek.
Dziękuję serdecznie. Niestety, muszę pracować.
Ale zaproś Hoocha.
Mogę prosić o Wi-Fi?
Co to za podwieczorek dla jednego gościa?
No to się napiję.
Nie siedzimy na kanapie.
No tak, racja.
Też dobrze.
Dla ciebie,
dla Hoocha...
i dla mnie.
Teraz pijemy.
Wyśmienita.
Macie jakieś szkolenia w pracy?
Tak, mamy.
Powinni was szkolić z picia herbaty.
Trzeba unieść mały palec.
Wyżej.
Wyżej!
Nie znam się na herbacie.
- Jesteś przezabawny, Hooch. - To w życiu nie zejdzie.
I przecudny.
Cześć, Lauro.
Hej, Scott. Zajęty?
Tak jakby.
Dali mi pod opiekę córkę szefa Komitetu Olimpijskiego.
Drugą godzinę pijemy herbatę.
Pewnie czuje się samotna
wśród tych wszystkich dyplomatów. Będzie dobrze.
Już jest bardzo niedobrze.
Poplamiłem się herbatą, bo mam mieć bezwładny palec.
Od babeczek kręci mi się już w głowie. Unikam cukru.
- Mam palpitacje. - Dlatego zrzędzisz.
Cześć, Scotty.
- Cześć. - Co?
To kakadu. Będę jej obcinać pazury, o ile wcześniej nie zwariuję.
Wiesz już może coś o tych aktach taty?
Sprawdziłem w systemie, kiedy byłem w biurze,
i nie widzę żadnego związku.
Scotty!
Stul dziób!
Co?
- Nie ty. - Ja?
Może pogadam o tym z mamą.
Nie męcz jej tym,
bo ona będzie męczyć mnie, a ja ciebie.
Błędne koło.
- Nie rozkręcajmy koła Turnerów... - Turner!
Ile można czyścić koszulę?!
Muszę kończyć.
- No dobrze. Pa, Scott. - Pa, Scott.
Kup sobie telefon.
I wtedy mówię księżniczce:
„To nie jest zwykły pies. To czarodziej!”.
Nie uwierzyła.
Powiedziałam, że jak jeszcze raz przyjdzie na herbatę,
Hooch zamieni ją w żabę.
Cudownie.
A może zaprosimy inne dzieci.
Podzielę się babeczkami.
- Są tu jeszcze jakieś dzieci? - Tylko ja.
Mama mieszka z trenerem tenisa, bo tata jej nie słuchał.
Miałam nianię, ale zrezygnowała. Inne też.
Aż wypożyczalnia niań się obraziła.
I teraz jeżdżę wszędzie z tatą.
Przykro mi. Pewnie jest ci ciężko.
Tak. I czasem samotnie.
Tata mówi, że mam być silna,
póki nie znajdziemy niani gotowej na wszystko.
Zjedz jeszcze babeczkę, zanim wystygną.
Dobrze, świetnie.
Ósma jeszcze lepsza.
Hooch chce się całować!
No już, Hooch.
- Dalej, Hooch! - Już wystarczy.
Chodźże tu.
Zróbmy sobie przerwę w podwieczorku.
Świetnie się bawiłem.
No chodź.
Ale już wystarczy.
Hooch chce jeszcze. Jest śmiesznie!
Psie całusy!
Nie wolno, Hooch! Proszę cię!
Bez takich!
Świetna zabawa!
- Dalej, Hooch! - To ja już wolę herbatę.
Jeszcze, jeszcze!
Godzinę po obiedzie Komitet jedzie do ratusza.
A my pilnujemy pustego hotelu.
No nie wiem. Deskorolkowcy mogą wrócić.
Są cali twoi.
No proszę, toż to nasz opiekunek.
Jak tam u was?
Krytycznie. Każe Hoochowi mnie tratować.
Musiałem zgodzić się na pedicure.
To jakiś koszmar.
Koszmar jest wtedy, gdy twój mąż chce roztrwonić oszczędności
na wózek z grafitowymi kołami.
Dałby 900 dolców za coś, czego dziecko nawet nie zapamięta.
Nie podeszlibyście tutaj z Xavierem?
Może jakaś zmiana warty?
Psie całusy!
Tylko nie to!
No wiesz...
Naprawdę potrzebne ci wsparcie przy siedmiolatce?
Słabo, kolego.
Mało śmieszne.
A mnie bawi.
Halo. Scott?
Dziwne.
Straciłam zasięg. Ty masz?
Brak.
Obydwa naraz?
Myślisz, że ktoś blokuje sygnał?
Ci z cateringu wnieśli przed chwilą dużą skrzynkę.
Żarcie chyba tyle nie waży.
Trzeba to sprawdzić.
Ręce do góry.
Teraz my tu rządzimy.
Brak połączenia z siecią
To teraz manicure?
Czy psie całusy?
To chyba nie jest dobry moment.
Mam pomysł na nową zabawę.
Pobawimy się na dachu.
Zabawa na dachu?
To najlepsza zabawa na świecie.
Na początek... No chodź, kochanie.
Musimy szybko zakraść się na dach,
żeby czarodzieje nas nie zauważyli.
Przecież oni są dobrzy.
No to czarnoksiężnicy. No chodź.
Wiesz, jak te trytytki szkodzą zwierzętom? Trafiają do oceanu...
Cicho!
Witam panie i panów z Komitetu Olimpijskiego.
Teraz my tu rozkazujemy.
Wasi obrońcy z biura szeryfa są w ratuszu,
gdzie spodziewają się ataku.
Może nas pamiętacie.
Wydajemy wam posiłki, odkąd tu jesteście.
Daj telefon.
Liczę, że śniadanie smakowało.
Nie dostałam żadnego śniadania.
Było nawet smaczne.
Czego pan żąda?
To pokojowa wizyta dyplomatyczna.
Swoje przesłanie
możecie wyrazić w inny sposób niż...
Z pewnością ma pan wspaniałe przemówienie o przyjaźni międzynarodowej.
Ale bądźmy szczerzy,
wam chodzi o pieniądze.
Nam również.
Wkrótce zażądamy okupu,
ale najpierw sprawdzimy, czy nikogo nie brakuje.
Wszyscy tu są. Nie trzeba...
Dziękuję za pomoc, ale sądzę, że się pan myli.
Andriej. Dimitrij.
Pokój 410. Szukajcie dziewczynki.
Proszę was, ona... Nie!
Dobra robota.
To zabawa w Ukrytą Księżniczkę.
Księżniczka musi się ukryć w swoim magicznym zamku
i być bardzo cicho albo zamieni się w...
łosia. Rozumiesz?
Tak! To znaczy, tak.
Słyszałeś?
Nie chcemy się zamienić w łosiów.
Teraz ja muszę wyruszyć na misję,
a księżniczka chowa się w zamku razem z dzielnym sir Hoochem.
Coś się stało, prawda?
Mój tata jest dyplomatą.
Mówił mi o takich sytuacjach.
Tak.
W hotelu są źli ludzie,
ale ich powstrzymam.
Sir Hooch musi iść z tobą.
Razem uratujecie królestwo.
Nie wychodź, póki nie wrócę.
Ukryta Księżniczka jest zawsze ostrożna.
Palce w górę.
Chodź.
Wstęp tylko dla personelu
A ty dalej głodny?
Nie możesz się teraz ślinić.
Chodź tu.
Tutaj.
Chodź, tędy.
Na lewo.
Nie. Tędy.
Nie, nie. Widziałem na planie.
Moja stopa.
„Wpadnij na herbatkę. Zjedz babeczkę. Będzie fajnie”.
To córka szefa Komitetu.
Jest dużo warta.
To krótsza droga do ich pokoju.
Bez sensu. Dwóch facetów szuka jednej...
Kretyn.
- Moja głowa. To bolało. - Wstawaj!
Moje plecy. Nie mogę się ruszyć.
Teraz ja sobie uszkodzę plecy, dźwigając twoje grube cielsko.
Jakie znowu grube?
Jestem postawny. Od zawsze.
To czemu tak trudno cię podnieść?
Ułatwię ci zadanie.
Kładźcie się. Ręce i nogi na boki.
Hejka.
Andriej. Dimitrij. Zgłoście się.
Konkretna broń.
Michaił,
sprawdź obraz z kamer na czwartym piętrze.
Robi się.
Hooch.
Chcesz aportować, kolego?
Smakują ci moje skarpetki, tak?
Tu masz cały but. Gotowy?
Przynieś.
Jeszcze raz, dobra? Aport.
[ KAMERA WYŁĄCZONA ]
Szefie, kamera padła.
Jak to?
Nie wiem. Nikogo nie widzę.
Jeszcze jedna.
Ktoś tam jest.
Może ma krótkofalówki Andrieja i Dimitrija.
Jakiś kowboj nam się trafił.
Mądra ryba, która trafiła na plażę,
zawróci do oceanu, póki jeszcze może.
Co takiego?
Ujmę to inaczej.
Wiecie, ile porwań w USA
kończy się dobrze dla szantażystów?
Zero.
Tak mniej więcej od lat 70., a nikt tu nie nosi spodni dzwonów.
Warto się wycofać, póki czas.
Ocean wzywa, rybko.
Możecie przestać?
Dziękuję za wszystkie rady, ale radzimy sobie.
Chodź.
Mówię do kowboja z czwartego piętra.
Mamy więcej ludzi i więcej broni.
Zastanów się,
czy wolisz rolę zakładnika, czy może, jak to mówicie, trupa.
Bo moi ludzie są w drodze.
Jupi. Kaya jest w niebezpieczeństwie.
Siemanko, mówi agent federalny.
Nie kłopoczcie się.
To ja was znajdę.
Alek, Marko.
Znajdźcie tego człowieka. Ale bądźcie ostrożni.
Może być groźny.
Wracaj, Hooch.
Smakował ci mój zegarek? A skusisz się na krótkofalówkę?
Utknąłem na 4 piętrze.
Wzywam pomocy.
Czy ktoś mnie słyszy?
Proszę, jestem tu sam.
Składzik na czwartym piętrze.
Wzywam wsparcie.
Za późno na to.
Co jest?
Brawo.
Chyba ktoś chce, żebyśmy poszli schodami.
Ale to się nie skończy dobrze.
Hej, Hooch.
Chętny na obsługę hotelową?
Marko.
Gdzie ty jesteś?
Marko!
Marco Polo zaginął na morzu.
Ale ja tu jestem.
Co jest...?
Hooch? Nic ci nie jest?
A już nic.
Smacznego trzeciego obiadu. Sam się nim zajmę.
Boli.
Po upadku z czwartego piętra? No raczej.
Alek. Marko. Zgłoście się.
Alek.
Marko. Andriej. Dimitrij!
Tego gwarancja nie obejmie.
Wypuść nas już.
Odpuść, póki możesz.
Nie poddam się.
Nie może być wszędzie naraz,
a zdaje się, że jest tu ktoś, na kim mu zależy.
I chyba nawet wiem gdzie.
Pilnuj zakładników. Ja pójdę.
Wiesz, że twój szef to spaprze?
Przez niego was złapią.
Przymknij się.
Niby czemu? I tak już wygraliśmy.
Mówię ci, ten gość na górze jest niezniszczalny.
Załatwił już twoich kumpli.
Dorwie was wszystkich, jednego po drugim.
Cicho.
Teraz w nią celujesz?
Boi się, że ciężarna go zwymyśla.
Zamknij się wreszcie!
- To mnie zmuś! - Tego chcesz?
Ma przy pasie nóż.
Uwolnij nas.
Dobrze.
Tutaj.
Dziękuję.
Nie chwal dnia.
W pokoju ochrony powinien być jeszcze jeden.
To by się zgadzało. Wystarczy go obezwładnić i...
Wszyscy, cicho.
Ani drgnij!
Ładne paznokcie.
Miło, że zauważyłeś.
Dobrze cię widzieć, kowboju.
I twojego rumaka.
Gdzie pozostali?
Większość chyba załatwiłeś, ale...
Ich szef szuka Kayi.
Zajmiemy się zakładnikami. Idź!
Dziewczynko!
Gdzie jesteś?
Nie musisz się bać.
Jestem bardzo miły.
Przyjaźnię się z twoim ojcem.
Na imię mam Wiktor.
Nic ci nie grozi.
Twój ojciec się martwi.
Bardzo.
Kaya! To ja. Jesteś tam?
On tu jest!
Rzuć broń.
Szybko tu dotarłeś. Masz formę olimpijczyka.
Rzuć to.
Dobra, odkładam broń.
Spokojnie.
Chcesz mi powiedzieć,
że straciłem wszystkich ludzi przez ciebie i tego psa?
Bądź rozsądny.
Możecie jeszcze wyjść z tego cało.
Zakładnicy są wolni. To koniec.
Nie wydaje mi się.
Uwaga,
ktokolwiek mnie słyszy.
Mam waszego przyjaciela.
Chciałem uniknąć rozlewu krwi,
ale sytuacja się zmieniła.
Macie pięć sekund, żeby się poddać, albo on zginie.
Spokojnie, Kayu, tylko rozmawiamy.
Nie bój się.
Nie musisz tego robić. Odpuść.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
- Psie całusy. - Dwa.
Psie całusy!
Zabierz go.
Też nie lubisz psich całusów?
To obrzydliwe.
Aresztuję cię.
Dokonałem aresztowania na dachu,
po czym dołączyłem do agentów Baxter i Wilsona.
Znaleźliśmy zagłuszacz i wezwaliśmy zespół.
Razem z Drużyną A zabezpieczyłem teren.
Na szczęście zostawiłem Turnera i psa w hotelu.
Mogło być kiepsko.
Zabrakło mnie, żałuję.
Żal to też uczucie.
Co?
Gratuluję wszystkim dobrej roboty.
Dziękujemy.
Możemy prosić o szczegóły?
Na razie nie udzielamy informacji.
Gratulacje, przeżyłeś.
Dzięki.
Zrób coś z paznokciami.
Mnie się podobają.
Widzimy się później. Robota papierkowa czeka.
Na razie.
Trent zabrał się za spijanie śmietanki.
Wiem, że to do kitu, ale nie miej za złe szefowi.
Co ma im powiedzieć?
Że szczęśliwym trafem nowy agent i jego pies
robili akurat za opiekunki?
Przepraszam!
Hej! Jak się czujesz?
Dobrze. Wyjeżdżamy już z tatą.
Chciałam się pożegnać.
Dziękuję ci, sir Hooch.
Możesz uklęknąć?
Pasuję cię, sir Scott z rodu Hooch,
na obrońcę Ukrytej Księżniczki.
Możesz powstać.
Dziękuję za ratunek i za najfajniejszy dzień w życiu.
A ja za podwieczorek.
Dbaj o siebie, Ukryta Księżniczko.
Dobrze.
Dziękuję.
I kto tu sobie radzi z dziećmi?
Niedługo skorzystam z twoich usług.
Nie stać cię na mnie.
A to się jeszcze okaże.
To co, zbieramy się?
Przed nami góra raportów do wypełnienia.
Do dzieła.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Próbowałem się dodzwonić.
Gniewasz się jeszcze o ten wózek?
Przemyślałam to.
Kupmy go, jeśli ci zależy.
Powaga?
Nasze dziecko będzie śmigać na grafitowych kołach.
Muszę kończyć. Kocham cię.
Miałaś chyba rację co do tej zabawy.
Można uznać, że Hooch ocalił mi życie w najohydniejszej zabawie świata.
Mówiłam, jest potencjał.
A właśnie...
Nadal nie jestem pewien, jak go szkolić.
To, czego nie lubię, podłapuje w mig.
Może tobie potrzeba więcej zabawy.
- Jakiej? - Nie wiem.
Co robisz dla rozrywki?
Lubię pozamiatać.
To odstresowuje.
Słucham audycji o kryminologii.
Świetna sprawa.
Biegam.
- Bieganie to jest zabawa. - No tak.
Bo wiesz, ja też biegam.
Możemy biegać razem. Z Hoochem i Boską.
Pewnie.
- To może w czwartek? - Dobra!
Jesteśmy umówieni!
To znaczy, dogadani. Ustawieni. Widzimy się w czwartek.
Ale głośno. Ktoś szczeka.
Obowiązki wzywają. Pa!
Pa.
Już idę!
Zobacz!
Ulubiony sweter taty.
Zatrzymamy go czy...?
Jakoś głupio wyrzucić, ale co z nim...
- On się nim zajmie. - Hooch, dzikusie.
Pusia by tak nie zrobiła.
Wiecie, trzydzieści lat temu
siedziałem w wozie ze Scottem i pierwszym Hoochem.
Słowo daję, był taki sam.
Dzięki, David, że pomogłeś nam to spakować.
Ucieszyłby się, że tu jesteś.
I ja też się cieszę.
Uratowaliśmy członków Komitetu,
a policja zabrała bandziorów.
Nie bałeś się, że Hooch nie pokona ich wszystkich?
To nie wszystko zasługa Hoocha.
Ale głównie jego.
Zależy, jak na to patrzeć...
Uratował cię, skacząc na szefa bandziorów.
Czyli głównie jego.
Masz rację. Hooch wymiata.
Dla dziadka Hooch był wyjątkowy.
I niech sobie wujek mówi, co chce.
On ci ślini dywan, a ty bierzesz jego stronę?
Po to są dywany.
Zaniesiemy to do piwnicy z wujkiem Davidem?
No pewnie.
Pokażę ci zdjęcia z dnia, kiedy Hooch do nas trafił.
Tak!
Dobrze cię widzieć.
Póki są zajęci...
Pamiętasz, jak tata zabierał nas czasem na... rozeznanie?
Rozpoznanie.
- Właśnie! - Pamiętam.
Chcę pojechać na ostatnie rozpoznanie... dla taty.
No chodź.
Bierz Hoocha!
Nie powiedziałem „tak”.
Powiedziałem?
No dobra...
Powiesz mi, co tu robimy?
Myślę ciągle o tym śledztwie taty.
Nie wiemy nawet, czy to jest śledztwo.
Raczej zbiór dokumentów.
Sam w to nie wierzysz. Musi coś w tym być!
Wcale nie musi.
Co to za miejsce?
Valley Road.
To tu znaleźli tatę po zawale.
To zwykła droga.
No właśnie!
Nie zastanowiło cię nigdy, co tu robił?
Owszem. Prowadził pościg za zaginionym kotem albo coś w tym stylu.
Skoro już tu jesteśmy
na rozpoznaniu, to może wyjdźmy...
i rozpoznajmy.
Rozpoznajmy stąd. Tu nic nie ma.
To byłoby rozpoznanie auta.
Bez sensu. Musimy poczuć energię tego miejsca.
Lauro, tu nie ma żadnej energii.
Poczekaj, aż ją poczujesz.
Nie wierzę, że tutaj spędził ostatnie chwile.
Ładnie tu.
To fakt.
Mógł przecież zamiast tego utknąć gdzieś w korku.
Hej, ja też to przeżywam.
Wiem.
Ale nie węszmy afery dlatego, że za nim tęsknimy.
Tak, masz rację.
Dość tego, Hooch.
Opanuj się.
Niech sobie wącha.
Buty mi zniszczy. Chcesz sprzątać, jak potem nabłoci?
Młody ciągle błoci i żyję!
Co tam masz? No chodź już.
Co to?
Chyba stary zegarek taty.
O kurczę.
Ktoś zerwał pasek.
- A jeśli coś się tu stało? - Nie rozpędzajmy się.
A kto tu się rozpędza?
Myślisz, że tata sam zerwał sobie zegarek i wrzucił do lasu?
Hooch wyczuł energię.
Przyznaj, że też to czujesz. Zła energia.
Może i tak.
Napisy: Kamil Rogula