ODGRUZUJ I stań się lepszym sobą
POSPRZĄTAJ SOBIE W GŁOWIE
BIURO SZERYFA
Jak tam, kolego, w porządeczku?
Zagęszczaj ruchy!
Muszę lecieć. Tak trzymaj, koleżko.
TURNER I HOOCH
Mój Boże.
Pączka?
Wiesz, że w 27 tygodniu
najzdrowsze są orzechy włoskie pełne kwasów omega-3?
Przypomnę ci, jak to działa. Jesteś nowy. Ty słuchasz mnie.
Ja słucham dziecka. Jasne?
Dziecko mną dowodzi?
Zaczynasz łapać.
Dobrze wiedzieć. Jesteś dziś wcześnie. Co tam?
Szef dzwonił.
FBI chce pomocy w ochronie świadka.
Mamy wrócić do 11.00.
FBI? Czad.
Mamy też nakaz aresztowania.
- Tylko spróbuj mi coś zaplamić. - Wypiję na miejscu.
Szef mówił, że ten gość to jakiś haker?
Nie „jakiś”. Wyprowadzał środki z funduszu emerytalnego.
Spryciarz.
No dobra, nowy,
zanim pogrążysz się w marzeniach o dorwaniu geniusza zbrodni,
wiedz, że wpadł przez zapas lokalnych cukierków,
sztuczną brodę i przewodnik po Meksyku, zamówione na adres babci.
Pójdę od tyłu.
W razie czego ty gonisz.
Się wie.
Policja federalna.
Zastałem pana Lestera Chao?
Lester.
To mój wnuk.
Od wieków go nie widziałam.
To dostawca burrito, babciu?
Cześć, Lester.
Brzydko kłamać!
Policja, ręce do…
O Boże!
Zostań tam!
No dobra.
A ty dokąd?
- Czyń honory. - Dobra.
Lester Chao, jesteś aresztowany
za przestępstwa i nadużycia komputerowe.
No podnieś go.
Ciężarna ma wszystko robić?
Chyba warto dodać „napaść z użyciem ceramicznego klauna”.
Zrobi się.
No, Lester, miło było.
Polecam Jalamę.
Idealne, półtorametrowe fale przy wietrze od lądu.
Po sąsiedzku z więzieniem Lompoc, gdzie będziesz garować.
- Dostałem dziesięć lat. - Jest na co czekać.
Baxter.
- Myślałaś nad tym imieniem? - Czy myślałam?
Nie umiem nawet tego wymówić.
Kamohali'li.
Hawajski bóg rekin.
Wiesz co?
Mam imię dla niej i dla niego, ale jeśli to będzie rekin, tak go nazwę.
Wrócimy do tego.
Nie czaję tego gościa.
Xaviera? Nikt go nie czai.
Ale zna się na robocie. Warto się z nim dogadywać.
Turner, Baxter, pozwólcie.
To agent Long z FBI.
Ponoć znacie się na ochronie świadków.
Ograniczamy liczbę ofiar.
Słucham? Był jakieś ofiary?
To taki żart. Nie było żadnych ofiar.
- Podejdźcie do tego poważnie. - Bez obaw.
Tak. Co to za świadek?
Larry Gluck.
W 2019 razem ze swoją ekipą obrobił 22 banki.
To świadek koronny. Z całodobową ochroną na czas procesu.
Żaden problem…
Dobrze się nim zajmiemy.
Wy mnie będziecie ochraniać?
A nie mógłby ktoś… większy?
- Czy pani jest w ciąży? - No. Ani słowa mojemu mężowi.
Zadbamy o pana bezpieczeństwo podczas procesu.
Obyście byli lepsi od kretynów z FBI.
Cisną mnie, żebym sypał.
„Idź na układ, Larry”.
Złamałem się i co? Dwaj moi kumple prysnęli.
Wspólnicy pana Glucka uciekli po wymianie ognia.
I obmyślają teraz, co mi zrobią, jak mnie złapią.
Nie pozwolimy im.
Jak? Zawinie mnie pani w swoje błony płodowe?
Tam się mam ukryć?
Muszę znać szczegóły planu ochrony mojego klienta.
Nie ujawniamy naszych metod. Dla jego bezpieczeństwa.
Idziemy?
To się wysiliłeś.
I stop.
- To dla mnie? - Tak jest.
- Nie, nie. - No już, dobra.
Wabik jeden, jedziesz.
Wabik dwa, jedź.
Jaja sobie robicie. Co za obskurna nora!
Wybacz, proszę.
Zarezerwowaliśmy apartament w hotelu,
ale nie obsługują rabusiów. Skandal.
No nie dąsaj się już. Masz opiekunki w pakiecie.
Agent Kim czeka za drzwiami, a Barrios
poczyta ci do poduszki.
Rano zabierzemy cię do sądu.
Mam tu siedzieć? A żarcie?
Nie widzę karty dań, ale wiesz co?
W automacie widziałem przekąski w stylu retro.
Bierz, póki są. Sama mam smaka.
- A ty? - Pewnie.
Narka, Larry.
O Boże.
Nawet komandosi w Iraku
nie mieli takiego kopa jak ten maluch.
Słowo daję, robi mi podkop w nerce.
Jeśli chcesz zmniejszyć tempo, może pogadaj z szefem.
Już teraz chce mnie za biurkiem.
Musiałby mnie chyba…
Poczta głosowa - Mama
…do niego przykuć.
Kto się do ciebie dobija?
- To mama. - No dobra.
Pakuje rzeczy po moim tacie.
Oddzwonię po pracy.
Musi jej być ciężko.
Tak nagle straciła męża.
A ty nie szykujesz jej wnuków.
- A to obowiązkowe? - No cóż.
Moja siostra już mnie wyręczyła,
a ja nie mam nikogo, więc…
Racja. Nadal przeżywasz to, że twoja była z tobą zerwała.
Nie przeżywam. I nie zerwała. Skupiliśmy się na życiu zawodowym.
I dlatego śledzisz jej profil na Instagramie?
To z grzeczności.
Mam cię na oku.
Daj spokój.
Powiedz słowo, a spiknę cię z moimi kuzynkami.
Tak, poznałem je. Są czarujące. Może jak awansuję.
Dziękuję. Odłóżmy to na nigdy.
Chyba mamy gościa.
Matt, Laura, co wy tu robicie?
Wujku, mamy dla ciebie psa.
Cześć, Scotty.
Mama chciała przyjść, ale utknęła w tym całym pakowaniu.
To jest Hooch.
Tu masz karmę, smycz, zabawki. To jego ulubiona.
Pan Konisław.
Wybacz, że już uciekam, ale wszędzie korki,
a dziś Matthew jest u Grady'ego.
Co się tu dzieje? O czym ty mówisz?
Mama nie dzwoniła?
Tak, ale miałem dużo pracy. Dzwoniła w tej sprawie?
Zaślinił całe auto. Mama mówi na niego „Ślinozaur”.
Było super.
No, super.
Nie możesz mi podrzucać nieznajomego psa, Lauro.
Tata przygarnął Hoocha w zeszłym roku.
Nie znasz go, bo prawie nie bywasz w domu.
Mama powiedziała, że wszystko uzgodnione.
- Matt, kolego, nie chcesz może psa? - Ale on jest twój, wujku.
Od razu widać, że się dogadujecie.
Może jeśli spytasz mamę…
Dziadek chciał dać go tobie. Będę go tu odwiedzał.
Co? Jak to?
To prawda. Masz.
Tata napisał to przed śmiercią.
Dla Scotty'ego
Ale… Nie mogę. Nie będę się zajmować psem.
Nie biadol. Dorastałeś wśród psów.
I innych kataklizmów.
Przed tobą kolejny.
- Śmiało, Hooch. - Nie!
- Poradzisz sobie. - Nic podobnego.
Matt, powiedz coś mamie. Ratuj mnie!
Hooch! Nie wolno!
Nie, chodź tu.
Siad!
Leżeć!
Czekaj. No co jest?
No nie!
Zostajesz w kuchni.
Mamo, nie możesz ot tak wysyłać mi psa.
Nie ot tak, bo dzwoniłam.
I właśnie miałem oddzwonić,
ale nie może u mnie mieszkać.
Nawet dla mojego robota nie mam czasu.
Pracuję non stop.
Tak jak twój ojciec, a jednak potrafił zadbać o psy.
Ale on był lokalnym gliną.
Chciał, żeby Hooch był twój. Uratował go ze schroniska.
Dla niego to było prawie jak odzyskanie pierwszego Hoocha.
To wszystko bardzo piękne, ale nie mogę go przyjąć.
Zaczynam pracę w terenie.
Pracuję bez przerwy i… Chcę coś osiągnąć, mamo.
Zwariujesz na jego punkcie.
Wiesz, że lubię psy.
Twoje i wszystkie inne, ale nie bez powodu nigdy…
Odezwę się.
Zostawiłem cię samego na 30 sekund.
Mam nadzieję, że było warto, bo jutro stąd znikasz.
„Dorastałeś wśród psów”. Tak, wiem.
Nie powinniśmy się byli rozstawać.
Tworzymy świetną parę.
O ty szelmo.
Przyjacielu!
Nie możesz mi tego robić, Lauro.
Zdemoluje mi mieszkanie.
Przez niego się spóźnię.
Jeśli chcesz, mogę wpaść później
- i pomóc ci zabezpieczyć mieszkanie. - Nie, nie.
Nie chcę zabezpieczać mieszkania, tylko je ocalić.
Tutaj nie ma dla Hoocha miejsca.
I bez niego się nie wyrabiam.
Matthew, adoptowane żółwie, Łapka jest chora,
a Kleks musi ćwiczyć i ma specjalne potrzeby.
Ja też mam potrzeby.
Moja partnerka dzwoni.
Chociaż o tym pomyśl. Odezwę się.
Już myślisz? Kończę.
- Jess, już… - Scott?
Sytuacja awaryjna. Uderzyli na kryjówkę.
Czekaj, że co?
Barrios jest ranny! Świadek zniknął!
Jestem pięć minut od was. Opisz mi ich.
Trzech mężczyzn w maskach, mają srebrnego SUV-a.
Dobra. Zaraz… Czekaj. Srebrny SUV?
Tak, jadą na południe ulicą Linwood.
Są! Prowadzę pościg!
Mamy towarzystwo.
Bez czułości, Hooch.
Nie w trakcie pościgu. Do tyłu.
Nie dawaj głosu.
Uważaj!
Wycie to też głos.
Ogon widzę, ogon. Gdzie mi z tym…
Przepraszam!
Nie. To brudne! Zostaw.
Uwaga!
Trzymajcie się!
O mój…
Przecież widzę.
Wzywam wsparcie do zaułka przy ulicy 15. Idę w stronę wozu podejrzanych.
Odejdź, Hooch.
Wracaj do auta.
Nie grzebiemy teraz w śmieciach. Idź!
Podejrzani opuścili samochód. Nie widzę ich.
Serio, Hooch? Zostaw już to.
No idź!
Barrios się wyliże. Dzięki Bogu.
Kula nie wyrządziła dużych szkód.
To jakaś katastrofa. Jak do tego doszło?
Trzech gości zasadziło się nas podczas zmiany warty.
Dostrzegłem ich w drodze na miejsce. Wszcząłem pościg…
- Powinieneś tam wtedy być. - Miałem opóźnienie…
To nie wina Scotta.
Gdyby nie on, uciekliby bez problemu.
Tak czy inaczej uciekli.
Policja nie znalazła śladów, z auta nic nie zostało.
Poza tym…
co w biurze robi pies?
To długa historia. Dostałem go pod opiekę.
Chciałem go zostawić w aucie, ale gryzł fotele.
Co on robi między moimi nogami?
Polubił pana. A może jadł pan masło orzechowe.
Masło orzechowe?
Gdzie mój klient?
Agent Turner. Mówił pan, że wiecie, co robicie.
Słucham, gdzie jest mój…
Weźcie to ode mnie.
Cicho, Hooch.
Może trzeba było zostawić psa w domu.
To nie mój pies.
Biuro na was liczyło.
Wszystko spapraliście.
- Porozmawiajmy u mnie. - Tak.
O znalezieniu mojego klienta
i o procesie, który wam wytoczę.
- Dobrze. - A to jest wbrew przepisom BHP.
Nie łamiesz się?
Nie, w porządku.
A nie wygląda.
Pracujemy razem od trzech miesięcy i nagle coś takiego?
Nie obwiniaj się. Nie bez powodu poręczyłam za ciebie u szefa.
Nikt nie przykłada się do tej roboty tak jak ty.
Pamiętasz, jak oddałeś wydziałowi 35 centów za parkowanie?
Trzydzieści pięć!
- To ma mnie pocieszyć? - Mówię, jak jest.
Co poczniesz z nowym kolegą?
Z Hoochem?
Zatrzymać go nie mogę. Chyba oddam go do sch…
- Ani mi się waż. - Widziałaś, co wyprawia.
Że nie cierpi prawników? To akurat zaleta.
Wiesz chyba, jak kończą psy w schroniskach.
Tak, wiele z nich trafia do kochających rodzin.
Hooch zasługuje na kochającą rodzinę.
Na jakichś fanów śliny.
No i co się gapisz? Ja ci chaty nie zdemolowałem.
No dobra, chyba wiem, z kim powinieneś pogadać.
WSPÓŁPRACA RODZI SUKCES
Mój nowy partner, Scott Turner, ma taki problem.
Mogłabyś udzielić mu paru rad na temat jego psa?
Parę rad tu raczej nie wystarczy.
Szkolenie psa to budowanie więzi.
Pies policyjny całe lata może…
Policyjny? Nie, nie.
Chodzi raczej o to, żeby pies nie zjadł mu tapicerki
i nie wskakiwał mu na waleta do łóżka.
Takie zachowania mogą być symptomem poważniejszego problemu.
Jeśli powinien się poddać, to tak mu powiem…
Jess, nie wolno przekreślać zwierzęcia.
- Racja. - Każdemu psu można pomóc.
Świetnie. No to poznaj Scotta.
Pogawędźcie sobie. Na mnie w aucie czeka pączek.
Dzięki.
Cześć. Jestem Erica Mounir.
Scott Turner. A to jest Hooch.
Cześć, Hooch.
Szkolę psy do wykrywania ładunków wybuchowych.
Wiem, że to nietypowa prośba,
ale jeśli można coś tu zaradzić… Rozpaczliwie potrzebuję pomocy.
Jak do ciebie trafił?
Ojciec mi go zostawił.
Jeśli go oddam, rodzina się mnie wyprze,
a Jessica mnie zastrzeli. Lub gorzej.
Co może być gorszego?
Już ona coś wymyśli.
- Przepraszam. - Cześć.
Na razie jestem na niego skazany, a jest całkiem niewytresowany.
- Mogę? - Ależ proszę.
Hooch, siad.
Dobry piesek.
Patrz. Patrz. Dobrze.
Leżeć.
Turlaj się.
Dobry pies.
Może mój tata czegoś go uczył, bo…
na mnie tak nie reaguje.
Prawie zjadł prawnika.
Zwyklej w takich sytuacjach to bardziej kwestia właściciela niż psa.
- Więc to moja wina? - Nie, nie.
No może. Trochę.
Psy nas obserwują. Odczytują mimikę i mowę ciała.
Wyczuwają nasze zdenerwowanie, złość, potrzebę miłości.
Ale Hooch nie zrobił chyba demolki, bo uznał, że brak mi miłości.
Jess mówiła, że się z tobą położył, więc może coś w tym jest.
Przepraszam. Nie brakuje ci miłości.
To znaczy… Na pewno masz mnóstwo dziewczyn…
- Wcale nie. - Nie?
To znaczy, radzę sobie.
Pomożesz mi? Z psem.
- Bardzo chętnie. Z psem. - Super.
- Może być czwartek? - Idealnie.
Byle do czwartku.
- Już odliczam godziny. - Pa, Hooch.
Dzięki, na razie.
Tam jest wyjście.
Ale dobre.
Wujek Scott zazwyczaj je tylko pierś z kurczaka i warzywa.
To fakt.
A to już zasługa Hoocha.
Jakimś cudem odłączył lodówkę i zapasy się zepsuły.
Tylko przy mnie nie umie się zachować. Robi to specjalnie.
Tata mówił: „Może trudno z nim wytrzymać,
ale jeśli możecie na sobie polegać,
to jest twój pies na zawsze”.
Hooch nie jest na zawsze. Nie powinien być nawet na chwilę.
Ale fakt, mam wrażenie, że ta chwila trwa już wieczność.
Uraziłeś go.
On tak ma fabrycznie. Ta smutna mina maskuje zło w jego duszy.
Matty, pokaż wujkowi, co znaleźliśmy w rzeczach dziadka.
To ty z dziadkiem.
Tęsknię za nim.
Ja też.
Mama mówi, że się kłóciliście.
No wiesz… kochaliśmy się. Bardzo.
Ale on nie chciał, żebym się wyprowadzał,
a potem chciał, żebym miał psa.
Więc to on wygrał?
No w sumie.
Wychodzi na to, że tak.
Dlaczego nie lubisz psów?
Po prostu odpowiedz.
Jasne, że lubię psy.
Ale bez tego ich ślinienia. I zapachu. I tego, co wyprawiają.
Niechęć do psów cechuje socjopatów.
Skupiam się na pracy.
Dziadek mówił, że dzięki psom był lepszym policjantem.
Że są mądrzejsze od ludzi.
Bo ludzie widzą to, co chcą zobaczyć,
a psy widzą to, co jest.
Pomóż mi przy drzwiach. Pozwólmy wujkowi pracować.
Psy widzą to, co jest.
Myślałem o tym całym porwaniu
i coś mi się tu nie zgadza.
Niby co? Ekipa Glucka postanowiła się zemścić.
Skąd wiemy, że to oni?
- A kto inny? - To nie ich styl.
Proszę spojrzeć na akta.
Co im się przytrafiło?
Hooch jeszcze się uczy, że papier to nie jedzenie.
Zwolnij, Hooch! Przepraszamy.
Żyjesz?
Domysły i dosłowne wgryzanie się w akta nie pomogą odnaleźć świadka.
Chciałem z wami porozmawiać.
Muszę odsunąć was od tej sprawy.
- Co? - Z polecenia szeryfa Sickermana.
Agent prowadzący wini nas za sytuację.
To teraz kwestia polityczna.
Szefie, naprawdę mam trop…
Nie utrudniaj tego dodatkowo.
Bierz akta, psa i idź do domu.
Dobrze.
Tak po prostu odebrali nam sprawę?
Wiem tyle, co powiedział mi szef. FBI się wkurzyło i…
I robimy za kozły ofiarne.
Tak to chyba działa.
Co tu znowu robi to chodzące zniszczenie?
Bez nerwów, już nas nie ma.
Podobno odsunęli was od tej sprawy.
Choć jedna słuszna decyzja.
Co z tobą? Poprzednio było dobrze.
Zły pan. Trzeba ugryźć. Tak?
Szkoda słów.
No, przez ciebie straciłem akta, przydział i sprzęty w domu.
Zostało coś do zniszczenia?
To pytanie retoryczne.
Przeczytamy razem? W końcu to o tobie.
Uznam to za „tak”.
„Drogi Scotty, nie zawsze się ze sobą zgadzaliśmy
i wiem, że nie chcesz mieć psa.
Ja kiedyś też nie chciałem.
Ale wszystko, co ważne w moim życiu, zaczęło się od psa.
Twoja mama, siostra…
i ty.
Chcę, żebyś miał swojego psa na zawsze.
Hooch jest wyjątkowy.
Mądry, wierny, a przede wszystkim ma wielkie serce.
Chcę, żebyś miał psa, który kocha wszystkich jak ja ciebie”.
Dzięki, Hooch.
Może nie kochasz wszystkich.
Tego prawnika…
Czekaj, czekaj.
O co chodzi z tym gościem?
Wczoraj chciałeś go pożreć,
a dzisiaj obchodził cię tyle co fikus w biurze.
Chyba że…
Boska!
Dobrze. Przy mnie.
Boska, przy nodze.
Ładnie.
Erica?
- Agent Turner! - Masz chwilę?
To już czwartek?
Nie, środa.
A, jasne. Środa, czwartek, co za różnica.
Pamiętasz, jak mówiłaś,
że psy wyczuwają ludzkie emocje?
Nawet te, których sami nie dostrzegamy?
No tak.
I to się odnosi tylko do rzeczy związanych z samymi psami?
Nie, widzą znacznie więcej.
Subtelne zmiany w naszej mimice,
w naszych ruchach…
Właściwie to nawet nie widzą.
Raczej reagują na chemię ciała.
A tym samym na nasze emocje.
Nieźle, nie?
Potrafią wywęszyć nasz smutek albo stres…
Ty akurat pachniesz pięknie.
Mam jedno pilne pytanie.
Nasz świadek został porwany i podejrzewam, że zrobił to ktoś od nas.
Co?
Myślisz, że pies mógłby to wyczuć?
Niewykluczone.
Rozpozna, czy ktoś coś ukrywa,
zauważy zdenerwowanie lub rozdrażnienie.
Myślisz, że Hooch…
Wczoraj szczekał na prawnika.
A dzisiaj zero rekcji na niego.
A co, jeśli to nie prawnik go zdenerwował?
Tylko agent FBI, który stał z tyłu?
Wiedział wszystko o tej operacji i jeśli nas wystawił…
Możliwe, że Hooch coś w nim dostrzegł.
Co z tobą?
A jak myślisz?
Barrios leży w szpitalu, świadek zaginął,
a ja nie mogę nic z tym zrobić.
Skarbie, może to jakiś znak.
Dziecko w drodze i może powinnaś, no wiesz…
Maluch pozbawił mnie już cudnego tyłka. Pracy mi nie zabierze.
Mówię tylko, że może już czas…
Na co?
Na delektowanie się moimi wybitnymi kotletami.
O kotletach tu rozmawiamy?
Wiesz, że okłamywanie agentki federalnej to przestępstwo.
Jedz, ja otworzę.
Cześć, Hooch!
Co wy tu robicie?
Rozważam coś, przez co mogę wylecieć z pracy.
Takie słowa z twoich ust…
Chyba wiem, jak znaleźć Larry'ego.
Agent Long powinien zaraz wyjść.
Sprawdziłem - pracuje do późna z szefem.
Pozwól, że podsumuję.
Śledzimy agenta FBI, bo twój pies ma obiekcje?
Nie skonsultujemy tego z chomikiem?
Nie tylko o to chodzi. W tym zaułku, gdzie zostawili auto…
Hooch uparł się, żeby ryć w śmieciach.
A jeśli to nie była zabawa?
Co, jeśli złapał trop? Okazuje się, że miałem rację.
Wróciłem tam i znalazłem tę maskę.
Takie mieli na twarzach, ale gdzie w tym agent Long?
Pomyśl. Po co wjechali w ten zaułek? To bez sensu.
Chyba że agent Long musiał się przebrać,
żeby wrócić na miejsce zbrodni.
Przedawkowałeś suplementy diety?
Twierdzisz, że agent FBI to członek grupy przestępczej,
który porywa własnego świadka…
Można sprawdzić DNA na masce…
Nie musimy. Mamy Hoocha.
Kiedy tam wróciliśmy, Hooch od razu pobiegł do maski.
Wyczuł agenta Longa.
I Hooch sam to wszystko wydedukował.
Niebywałe.
Hooch… Jak to?
To on wpadł na to, żeby szukać w śmieciach.
To nie tak. To ja poskładałem to wszystko do kupy.
Serio, Scott? To bardzo słabe. Przywłaszczasz sobie zasługi Hoocha.
- Jak to przywłaszczam? - Nie gniewaj się, Hooch. Dobra robota.
- To ja tu jestem gliniarzem. - Jasne.
- A on wcina robaki. - Boże…
To agent Long?
Owszem.
A to ci psiak.
FBI operuje teraz ze zdezelowanych magazynów?
Warto sprawdzić.
A dziecko?
Nie miałeś tego na biologii? Nie mogę go zostawić.
I zanim wyjedziesz z jakimś opiekuńczym tekstem,
wspomnę, że plecy mnie bolą, muszę siku, a w stopach mam litr wody.
Ale ważniejsze jest to, że mamy świadka do uratowania.
Więc bierz Hoocha i lecimy.
Czekaj, po co Hooch? O nie! Nie ma mowy.
Myślisz, że będzie tu cichutko czekał?
Włączy sobie psi kanał w radiu?
Świetnie. No chodź.
Powiesz nam czy mam kontynuować?
Obaj wiemy, czemu wsypałeś kumpli.
Żeby zgarnąć ich dolę z napadów na banki.
Czyli wedle mojej rachuby… jakieś dwa miliony dolców.
Gdzie ta kasa?
I co wtedy? Zabijesz mnie?
Larry, posłuchaj.
Chcę tylko kasę. Nie będzie żadnego zabijania.
O ile mi powiesz.
- Wchodzimy. - Wyhamuj.
Zrobią z nas sito.
Są w garażu u mojej mamy, w torbie.
Inaczej z niego zrobią.
- Miało nie być zabijania. - Larry, kolego.
Oczywiście, że będzie.
Czekaj, mam pomysł.
Co jest grane?
Jakiś odgłos.
Tak, kretynie, zorientowałem się.
No sprawdźcie to!
Jak ty znosiłeś tych pacanów?
Trzeba ich prowadzić za rączkę.
- Policja! - Ani kroku!
Spokojnie. To nie tak.
Pomocy!
Zabierzcie mnie stąd!
Hooch!
I jeszcze pies?
Strzelaj! Jest za drewnianym pudłem!
Drewno nie jest kuloodporne!
Co z was za idioci?
O nie! No już!
Tak!
Wreszcie. Są i kajdanki.
Nic ci nie jest?
- Nic. Gdzie Long? - Daliście mu uciec.
Orientujesz się w sytuacji? Ocaliliśmy ci życie.
Na styk.
- Jess, biegnę za nim. - Dobra. Wezwę wsparcie.
Facet z krzesłem na podłodze też potrzebuje pomocy.
No, Hooch, prowadź do niego.
To koniec, Long!
Myślisz?
Bo ja się dopiero rozkręcam.
- Po co było się wtrącać? - Wracaj, Hooch.
Nikt niewinny by nie ucierpiał.
Nie wydostaniesz się stąd.
Policja już tu jedzie.
A słyszysz syreny, mądralo?
ODPADY NIEBEZPIECZNE
Idź stąd, Hooch.
To nie ma sensu.
Pewnie, że ma. Straciłem rok z życia na ściganiu tej gnidy.
On będzie miał kasę i nowe życie, a ja?
Rozwód i długi, których nie mam jak spłacić.
Co jest, Hooch?
Co tam masz?
Przystań Alameda, przy żurawiach. Stoi tu szary jeep.
Pospieszcie się.
Uciekamy. To wszystko wybuchnie.
Domyśliłam się. Idziemy. Tylko bez numerów.
Nie wychylajcie się!
Uwięził nas tu.
Przeczekamy.
Albo wylecimy w powietrze.
Wybieram bramkę numer jeden.
Hooch jest od nas szybszy
i chętnie capnie agenta Longa.
Long od razu zacznie strzelać.
Tak, ale do mnie. Hoocha nie zauważy.
No, kolego.
Musimy tam wyjść. Będzie niebezpiecznie.
Ale nie zostawię cię ani na chwilę, bo wiem, że mogę na ciebie liczyć.
Ty na mnie też.
Bo jesteś moim psem na zawsze.
Choćby nie wiem co.
Gotowy?
Rzuć to! Albo skończysz jako psia karma.
Wreszcie.
Dobry pies.
- Gratulacje, Turner. - Klasa, Baxter.
No już, już. Szef nas wzywa.
Hej, Turner.
Hawajskie shaka od Xaviera. Nieźle. Ja rok na to pracowałam.
Myślałem, że mam do niego zadzwonić.
Jesteście, dobrze.
Można go jakoś wyłączyć?
- Nie. - Hooch, siad.
Na przyszłość,
jeśli was odsuwam, odpuszczacie, tak?
Tak jest.
Mimo tego spisaliście się.
Szeryf Sickerman osobiście do mnie zadzwonił.
Z podziękowaniami.
Postanowił też, że… jak on się wabi?
- Hooch. - Hooch?
Ze względu na jego wkład i na to, że utarł nosa naszym kolegom z FBI,
zostanie psem służbowym i będziecie pracować razem.
Dlatego właśnie chcę… omówić z panią Mounir szkolenie.
Właściwie to Hooch był już szkolony przez ojca Scotta.
Może w sposób niekonwencjonalny, ale zadziwiający.
Doprecyzuję.
Mam na myśli szkolenie, które ocali moje spodnie.
Oczywiście.
Chodź tutaj, Hooch.
Będziemy partnerami. Co ty na to?
- Erica, hej. - No hej.
Chciałem cię jeszcze o coś spytać.
Tak?
Śmiało.
To wszystko o Hoochu mówiłaś na poważnie?
- Jak najbardziej. - Tak?
Trzeba go tylko zrozumieć. I to, jaki jest wspaniały.
- Staram się. Naprawdę. - Wiem.
To przyjdzie z czasem.
Kiepsko… odczytuje sygnały.
Słyszysz, Hooch? Ucz się sygnałów.
Musisz dostrzegać to, co masz przed sobą.
To od czego zaczniemy?
Hooch dobrze czuł się przy Boskiej.
Jeśli chce… jeśli ty chcesz, mogą szkolić się razem.
I z innymi psami.
Brzmi świetnie.
Super. Już się cieszę… to znaczy, Boska się ucieszy.
Smacznej kawy.
Dziękuję.
Słyszałeś? Nagrałem ci randkę.
Słuchaj, Hooch.
Skoro mieszkamy i pracujemy razem, trzeba ustalić reguły.
Mówiłem, że jesteś psem na zawsze,
ale nie psem, który robi, co chce.
To jest psie posłanie, a to - kanapa dla ludzi.
Ja tutaj, ty tam.
Nie, przestań. Mój telefon.
Muszę odebrać, chyba że wyrosły ci ręce.
Przepraszam.
I dziękuję.
Cześć, Lauro.
Scott, jestem u mamy.
Coś się stało?
Przeglądamy rzeczy po tacie.
I coś znalazłam.
No?
Różne akta.
Przed zawałem tata pracował chyba nad grubszą sprawą.
Jak to?
Są tu notatki i mnóstwo teczek groźnych przestępców.
Dilerów, mafiosów…
W końcu był gliną.
Schował to głęboko w szafie.
Chyba odkrył coś, o czym nie chciał mówić.
Jedynym wtajemniczonym był Hooch.
No dobra…
- Zajmiemy się tym niezwłocznie. - Dzięki.
Na pewno nie umiesz mówić?
Będziemy musieli to jakoś razem rozwikłać.
Napisy: Kamil Rogula