Downloaded from YTS.MX
(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
แนวคิดเรื่องอาหารบุฟเฟต์คืออะไร
"คือแบบนี้ อะไรๆ มันแย่อยู่แล้ว
เราจะทำให้มันแย่ลงได้ยังไง"
(เจอร์รี่ ไซน์เฟลด์: ฆ่าเวลา 23 ชั่วโมง)
"ทำไมเราไม่เอาคนที่มีปัญหา เรื่องการควบคุมปริมาณอาหารอยู่แล้ว…
มาชุมนุมกันเพื่อมัวเมาไปกับอาหารอันเย้ายวน
เกินขีดจำกัดการบริโภคของมนุษย์ล่ะ
มาทำทางเข้าร้านให้เป็นสไลเดอร์ สวนน้ำช็อกโกแลตไซรัปกันเถอะ"
บุฟเฟต์ก็เหมือนการพาหมาไปร้านขายอาหารสัตว์
แล้วปล่อยให้หมาคุณช็อปปิ้งครับ
คุณเอากระเป๋าเงินให้มันที่ลานจอดรถ
แล้วพูดว่า "ทำไมแกไม่เข้าไป
ซื้ออะไรก็ตามที่แกคิดว่ามีปริมาณ เหมาะจะเป็นอาหารของแกล่ะ
ใช้สมองหมาๆ ของแกตัดสินใจเองเลย
ฉันจะรออยู่บนรถ
เปิดกระจกไว้นิดหนึ่งด้วย จะได้หายใจออก"
คนเราไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไร
เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมการกินที่ไม่ได้รับการดูแล
ไม่มีใครเดินเข้าไปในร้านอาหารแล้วพูดว่า "ผมขอสั่งโยเกิร์ตพาร์เฟต์…
เนื้อซี่โครงหมู พายเนื้อ ขาปู คุกกี้สี่ชิ้น กับออมเลตไข่ขาวครับ"
ผู้คนสร้างรายการอาหารมื้อสุดท้าย ก่อนตายไว้บนจานในมือ
หน้าตาเหมือนตัวอย่างที่ใช้ได้และสมบูรณ์แบบ
ของปัญหาด้านอารมณ์และความลำบาก ส่วนตัวต่างๆ นานาของพวกเขาเลย
พวกเขาถือมันเดินไปเดินมา
แบบ "นี่แหละสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่"
มันคือสลัดที่มีไอศกรีมหนึ่งลูกโปะด้านบน
"ผมมีปัญหาที่แก้ไม่ตก
ผมพยายามหาทางออกอยู่ที่ร้านบุฟเฟต์นี่"
เริ่มเข้าไปทักคนแปลกหน้าว่า
"ขอโทษนะ คุณไปเอานั่นมาจากไหน นั่นอะไร ทำไมผมไม่เห็น
ใช่ขาไก่ราดซอสหวานไหม ต้องลองชิมหน่อยแล้ว เอาของคุณมาซิ
คุณรู้มันอยู่ตรงไหน คุณไปตักเพิ่มได้" ไม่เอาน่า!
(เลสลี่ โจนส์: ไทม์แมชชีน)
บทสวดของคนอายุ 22 ปีกับคนอายุ 42 ปี แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
บทสวดของคนอายุ 22 ปีจะแบบ…
(เลสลี่ โจนส์: ไทม์แมชชีน)
"พระเจ้า…
ขออย่าให้ลูกติดกามโรคเลยเถิด
ขอบคุณพระเจ้าสำหรับเสื้อหนาวตัวนี้ค่ะ"
บทสวดคนอายุ 42 ปีจะแบบ…
"พระเจ้า…
ทำไมลูกถึงเหนื่อยจังอะ
ลูกก็กินวิตามินตามที่ท่านบอกแล้วนี่
พระเจ้า…
ขออย่าให้เขาติดกามโรคจากลูกด้วยเถิด
และพระเจ้า ขออย่าให้ลูก ต้องขี้ทันทีหลังเสร็จเลย
เพราะมัน…
ไม่เซ็กซี่เลยนะท่าน"
(เทย์เลอร์ ทอมลินสัน: วิกฤตค่อนชีวิต)
สัปดาห์นี้ฉันเข้าเฟซบุ๊ก
แค่ไปเช็กให้แน่ใจว่าครอบครัวฉันยังเหยียดผิวอยู่
แค่มุกน่ะ ฉันไม่ต้องเช็กก็รู้
(เทย์เลอร์ ทอมลินสัน: วิกฤตค่อนชีวิต)
ฉันเห็นแม่สาวคนหนึ่งที่เรียนม.ปลายด้วยกัน เพิ่งกลับมาจากฮันนีมูน
เธอโพสต์ว่าเธอจะไม่เล่นโซเชียลมีเดียสักพัก
คุณเคยเห็นใครทำแบบนั้นไหม
ค่ะ อีพวกชอบทำตัวเป็นฮีโร่แห่งอินเทอร์เน็ตเนี่ย
ประกาศซะใหญ่โต "ฟังทางนี้จ้า ฟังทางนี้!
ฉันจะไม่เล่นโซเชียลมีเดียสักพักนะ
แฮชแท็กกล้าหาญ"
แบบว่า "เธอจ๋า
ไม่มีใครอยากเห็นรูปแซนด์วิชของเธอในวันพุธ
และไม่มีใครคิดถึงมันตอนวันศุกร์ด้วย เข้าใจนะ
อีกอย่าง ทำไมถึงโพสต์ว่า จะเลิกโพสต์เร็วๆ นี้ล่ะ
นั่นไม่ต่างกับการดื่มอวยพรว่า จะเลิกดื่มเหล้าตอนเช้าเลย
แค่เริ่มก็ไม่สวยแล้วจ้า"
แม่สาวนี่ทำคลิปลงอินสตาแกรม เฟซบุ๊ก ทุกแพลตฟอร์มเลย
เธอแบบ "หวัดดี ทุกคน คงได้ข่าวแล้วนะว่าฉันเพิ่งแต่งงาน
ฉันเลยจะเลิกเล่นโซเชียลมีเดียสักพัก
เพื่อตั้งใจทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอะ"
หน้าที่ภรรยาเนี่ยนะ
ฉันนี่แบบ "เธอบ๊วบให้สามี พร้อมแชร์คลิปแมวพร้อมกันไม่ได้เหรอ
เธอมีสองมือนะ หัดทำหลายๆ อย่างพร้อมกันสิ
หาผ้ากันเปื้อนมาใส่เอา"
ฉันว่ามันแปลกดี
เลยไปย้อนดูคลิปจากหลังไปหน้า โป๊ะเชะเลย เจ้าหล่อนแบบ
"ฉันทำพลาดครั้งใหญ่เลย มารับที เขาโคตรน่าเบื่ออะ"
เราบอกว่า "รู้แล้วจ้า เราเคยเจอเขาแล้ว"
เขาเป็นคนแบบว่าถ้าคุณไปสวนสนุก และกลับบ้านมาได้ครึ่งทาง
แล้วจะแบบ "เวรล่ะ ดั๊กหายไปไหนเนี่ย
ไม่นะ เราต้องกลับไป กระเป๋าเงินฉัน อยู่ในกระเป๋าคาดเอวของเขา"
ไม่ต้องไปเห็นใจดั๊กเลย เขาอย่างเห่ย
ทุกครั้งที่เขาเล่าเรื่องอะไร จะมีเด็ก ที่ไหนสักแห่งทำลูกโป่งหลุดมือ
(ทอม เซกูรา: ฮาไม่แบ่งใคร)
คุณเคยเจอใครสักคน แล้วเขาโคตรน่าเบื่อ
จนคุณรู้สึกเหมือนเขาวางยาพิษคุณไหม
แบบคุณคุยกับเขาแล้วคุณก็แบบ…
"ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะตายตอนนี้เลย
และผมก็คิดว่าเป็นฝีมือคุณ"
หมอนี่ชื่อเครก
ผมเจอเขา…
ผมต้องรู้ชื่อเขาให้ได้น่ะ
ผมนี่แบบ "ผมจะจำคุณไปตลอดชีวิตเลย พวก"
ผมเจอเขาที่ธนาคาร
เขาเป็นพนักงานธนาคารหรือเปล่า เปล่า
เขาเป็นยามหรือเปล่า ก็เปล่า
เขาทำงานอะไรเหรอ
ผมก็ไม่รู้ เดี๋ยวนี้คนเขาเรียก คนที่ยืนเฉยๆ ในล็อบบี้ธนาคาร…
ว่าอะไรก็นั่นแหละ
ที่คุณเข้าไปถามว่า "คุณทำงานที่นี่หรือเปล่า"
แล้วเขาตอบว่า "งั้นมั้ง" หมอนั่นแหละ
คนประสานงานล็อบบี้มั้ง
ผมเห็นเขา เราสบตากัน
ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นยังไงนะ สำหรับผม ถ้าเราสบตากัน…
ระหว่างวันนะ ไม่ใช่ตอนกลางคืน
แต่ระหว่างวัน…
ตามมารยาทพื้นฐานของมนุษย์แล้ว ผมต้องทักทายคุณ ผมก็เลยทำแบบนั้น
เราสบตากัน แล้วผมก็พูดว่า "เป็นไงมั่งครับ" แล้วเขาก็แบบ…
ผมก็แบบ "โอเค"
แล้วผมก็เดินไปถึงประตูชั้นที่สองเพื่อเดินเข้าไป
ตอนผมเอื้อมมือจะไปเปิดประตู ผมก็ได้ยินว่า "คุณจะไปธนาคารเหรอ"
ผมถามว่า "ที่นี่ยังเป็นธนาคารใช่ไหม"
เขาบอก "ใช่" ผมก็บอกว่า "ผมอยากไปธนาคารน่ะ"
เขาก็บอกว่า "ก็เข้าไปเลย"
ผมก็แบบ…
"โอเค ขอบคุณ"
แล้วผมก็เอื้อมมือกลับไป เขาก็พูดขึ้นว่า "ผมจะไปเวอร์จิเนียสัปดาห์หน้าล่ะ"
"นั่นเล่าให้ผมฟังเหรอ"
เขาบอกว่า "ก็คุณถามว่า 'เป็นไงมั่งครับ' ตอนมาถึงที่นี่
ผมต้องคิดเรื่องที่จะพูดก่อน นั่นแหละสิ่งที่ผมทำอยู่"
ผมบอกว่า "เป็นเรื่องบ้าที่สุด ที่ผมเคยได้ยินใครพูดเลย
อีกอย่างนะ คำถามนั้นไม่ได้ มีไว้ตอบแบบนี้ แต่ก็เอาเถอะ"
แล้วผมก็ยื่นมือกลับไป แล้วเขาก็พูดว่า
"ครับ น้องสาวผมอยู่ที่นั่น" ผมก็แบบ…
"เธออยู่ที่นั่นนานแค่ไหนแล้วล่ะ"
ผมติดบ่วงเข้าให้แล้ว
เขาบอกว่า "สิบห้าปี" ผมก็ถามว่า "คุณไม่เคยไปหาเลยเหรอ"
เขาก็ "อึ๊อือ"
ผมเลยเริ่มมองเขาด้วยสายตาแบบ "นี่พวก คุณขับรถมาทำงานเองหรือว่า…
มีคนมาส่ง เข้าใจที่พูดนะ"
ผมคิดว่าเขา…
ครับ
ผมคิดว่าเขามองออกเลยจากสีหน้าผม
เพราะจู่ๆ เขาก็พูดว่า "ผมขับมาเอง"
ผมตอบว่า "เจ๋งเลย พวก เจ๋งไปเลย
ผมก็ขับรถเหมือนกัน บ้ามากเลยเนอะ
ผมต้องเข้าไปข้างในแล้ว"
เขาบอกว่า "ครับ เราจะไปท่องดี.ซี.กัน แล้วก็ไปดูอนุสาวรีย์ต่างๆ"
ผมบอกว่า "ผมก็อยากฟังนะ แต่ผมต้องไปฝากเงิน"
เขาว่า "ผมจะอยู่ตรงนี้ตอนคุณออกมา" ผมนี่แบบ "ไอ้ห่านี่"
ขอสาปไอ้หมอนั่น
แล้วก็ขอสาปทุกคนที่เหมือนเขาด้วย
ถ้าคุณกล้าพอจะตอบชาวบ้านว่า คุณสบายดีไหม ตอนพวกเขาทักว่า…
"เป็นไงบ้าง" ไอ้เรื่องที่เขาพูดมาน่ะ มันไร้มารยาทและเห็นแก่ตัวมาก โอเคนะ
ผมพูดจริงนะ
มีคำตอบที่ยอมรับได้อยู่สองอย่าง สำหรับคำทักว่า "เป็นไงบ้าง"
นั่นคือ "ก็ดี" กับ "ยอดเลย"
ถ้าคุณรู้สึกบัดซบก็ตอบไปว่า "ก็ดี"
คุณไม่เอาปัญหาในชีวิตของคุณไปถมใส่คนอื่น
ระหว่างการทักทายกันตามมารยาท
(แจ็ค ไวท์ฮอล: ล้อเล่นน่า)
แต่นี่คือโลกที่เราอาศัยอยู่ครับ เราต้องแคร์ความรู้สึกของทุกคน
ความอดทนอดกลั้นของทุกคน
ความไม่อดทนอดกลั้นของทุกคน
รวมทั้งข้อจำกัดเรื่องอาหารของทุกคนด้วย
ผมจะบอกให้ว่าอะไรที่มันเกินไป และผมต้องขอลุกขึ้นพูดเองเลยครับ
เพื่อเห็นแก่พระเจ้า
พวกเรามีนมมากพอแล้ว
หยุดจับอะไรต่อมิอะไรมาทำนมสักทีได้ไหม
ไม่นานมานี้ผมไปซื้อกาแฟ
รสนิยมการกินกาแฟของผมเรียบง่ายมาก
นี่ควรเป็นการซื้อขายที่ง่ายสุดๆ
แต่ไม่มีอะไรง่ายสักนิด
ผมเข้าไปในร้านแล้วสั่ง "หวัดดี ขอกาแฟใส่นมแก้วหนึ่งครับ"
"ได้ค่ะ จะรับเป็นนมอะไรดีคะ
เรามีกะทิ เรามีนมอัลมอนด์
เรามีนมเฮเซลนัท เรามีนมเม็ดมะม่วงหิมพานต์ เรามีนมแมคคาเดเมีย
เรามีน้ำนมข้าวโอ๊ต น้ำนมข้าว น้ำนมกัญชง นมถั่วเหลือง
จะคั้นจากถั่ว ฝัก เม็ด เมล็ด
เปลือก เส้นใย ใบ ต้นอ่อน หรือลำต้นดี"
"ขอแบบที่คั้นจากเต้าครับ
จะเป็นเต้าแบบไหนก็ได้ ถ้าจะให้ดีก็เต้าวัว แต่ผมไม่เรื่องมากหรอก
ไม่ว่าจะเป็นเต้าอะไร ผมก็โอเค"
เธอมองหน้าผมอย่างกับว่า ผมไปขอนมจากเต้าเธองั้นแหละ
เหมือนผมเป็นคนเพี้ยน ผมไม่ได้เพี้ยนนะ
คุณต่างหากที่อยู่หลังร้านกับเพื่อนๆ
นั่งคั้นนมจากเม็ดมะม่วงหิมพานต์
คุณต่างหากที่ประหลาด ไม่ใช่ผม
ไม่ใช่ว่าผมสงสัยหรอกนะว่า…
อาการแพ้เล็กโทสคือปัญหา ของมนุษยชาติที่ร้ายแรงและเร่งด่วน
แต่ผมขอเตือนความจำหน่อยว่า ตอนนี้เรายังไม่มียารักษาโรคมะเร็ง
แต่เรากลับมีนมทางเลือก เป็น 12 ชนิดวางขายในท้องตลาด
ซึ่งส่วนตัวแล้วผมเห็นว่า มันเกินความจำเป็นไป 11 ชนิดเลย!
(มิเชล บิวโท: ขอต้อนรับสู่โลกของมิเชล)
ใช่แล้ว ที่รัก คุณเป็นสเป็ก ของใครสักคนแน่ คุณแค่ไม่รู้ตัว
อย่างฉันเองก็มารู้ตัวว่า ฉันเนี่ยเป็นเหมือนบียอนเซ่เลย
สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐบาล
(มิเชล บิวโท: ขอต้อนรับสู่โลกของมิเชล)
คุณพระ นี่คุณพูดจริงเหรอ
ก็ถ้าพวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐผิวสีแก่ๆ ชื่อลอว์เรนซ์ เดนนิส เคอร์ทิส โอทิส
อะไรก็ตามที่ลงท้ายด้วย "อิส" พวกเขารักฉันเลยขอบอก!
ฉันไปพาเหรดทหารผ่านศึกไม่ได้เลย บั้นท้ายฉันไม่ปลอดภัยค่ะ
ไม่ปลอดภัยเลยล่ะ
พวกนั้นมองเหมือนอยากให้ฉันยอมให้เอาหน้า ซุกอกแล้วสะบัดจนหายจากโรคพีทีเอสดี
และฉันก็จะยอมทำเพราะฉันรักชาติ ขอบคุณมากค่ะ
ระลึกถึงและภาวนาให้เสมอ ขอบคุณที่รับใช้ชาติ
ขอบคุณมาก
ไม่รู้พวกคุณยังไงนะ แต่ฉันทำให้เจ้าหน้าที่รัฐทำงานวันหยุดได้
นี่แหละจ้ะอำนาจ
คุณล่ะทำอะไรได้
ฉันบอกได้แค่ว่าคุณต้องอยากไป ไปรษณีย์กับฉันเดือนธันวาคมแน่
(เบิร์ต ไครส์เชอร์: ว่าไง พ่อหนุ่ม)
ผมอยู่บ้าน โทรศัพท์ดัง พยาบาลที่โรงเรียนโทรมา
บอกว่า "ไอลาอยู่ที่ห้องพยาบาล
พ่อแม่เธออยู่ไหม" ผมตอบ "คุยกับผมก็ได้"
(เบิร์ต ไครส์เชอร์: ว่าไง พ่อหนุ่ม)
เขายื่นโทรศัพท์ให้ไอลา คำแรกที่เธอพูดคือ "หนูพยายามหยุดมันแล้วนะ พ่อ"
ผมถาม "หยุดอะไร"
ลูกตอบว่า "ประจำเดือนมาแล้ว"
ผมถามว่า "อยากให้พ่อเอาอะไรไปให้ กางเกง กางเกงใน ถุงเท้าใหม่เหรอ
ถุงเท้าลูกเปื้อนด้วยเหรอ
ถังน้ำ ผ้าขนหนู กระเทียมไหม เอาไว้กันผีดูดเลือด"
ลูกบอกว่า "พ่อ หนูไม่เป็นไร แม่เตรียมถุงฉุกเฉินไว้ให้แล้ว"
ผมถาม "แล้วโทรหาพ่อทำไมอะ"
ลูกตอบ "หนูอยากให้พ่อ ไปซื้อของแล้วเตรียมเสบียง"
ผมถามว่า "ประจำเดือนครั้งนี้ มันแย่ขนาดไหนเหรอ"
ลูกบอกว่า "เปล่าค่ะ พ่อ คืนนี้หนูจะจัดปาร์ตี้ประจำเดือน"
ผมงง "โทษที เมื่อกี้ลูกว่าอะไรนะ"
ลูกบอกว่า "เด็กผู้หญิงทุกคนก็จัดกันทั้งนั้น
หนูอยากให้พ่อไปซื้อของแล้วเตรียมเสบียง
ซื้อเค้กเรดเวลเวต" ผมนี่แบบ…
ผมบอก "ลูกรัก พ่อว่า พ่อคงกินเค้กเรดเวลเวตไม่ลงหรอก
พอรู้ว่ามันสื่อถึงอะไร"
ลูกบอกว่า "จะจัดปาร์ตี้ประจำเดือน ก็ต้องเค้กเรดเวลเวตนี่แหละค่ะ
เพราะจะได้เขียนชื่อประจำเดือน บนหน้าเค้กได้" ผมนี่เหวอเลย
"ใครมันตั้งชื่อประจำเดือนกัน"
ลูกบอก "จอร์เจียตั้งชื่อของเธอ ตามบริษัทประกันรถยนต์โพรเกรสซีฟ"
ลูกขอร้อง "นะคะ พ่อ หนูต้องให้พ่อช่วย คืนนี้เพื่อนๆ หนูจะมาสิบคน"
ผมอึ้ง "จะมีเด็กผู้หญิง มาบ้านเราสิบคนเลยเหรอ"
ลูกบอก "เปล่าค่ะ ผู้หญิงแปด ผู้ชายสอง"
ผมงง "ใครเขาเชิญเด็กผู้ชาย มางานปาร์ตี้ประจำเดือนกัน"
แล้วผมก็ได้ยินเสียงลูกหัวเราะคิกคัก แบบร้ายๆ ผ่านโทรศัพท์
ลูกบอกว่า "พ่อคะ มันสนุกตรงนี้แหละค่ะ
เราไม่ได้บอกพวกเขาว่าเป็นงานอะไร"
ผมเลยแบบ "ได้ พ่อเอาด้วย"
ผมไม่เคยสนุกกับปาร์ตี้ขนาดนั้นมาก่อน
วางแผน จัดงานและเป็นแขก ร่วมงานปาร์ตี้ประจำเดือน
ผมแต่งชุดแดง อย่างกับเป็นวันตรุษจีนเลย
ดื่มไวน์แดง ทำพาสต้าซอสแดงข้นคลั่ก
ผมกับพวกเด็กผู้หญิงหัวเราะคิกคักกันทั้งคืน
หัวเราะแม็กซ์กับคาร์เตอร์ ที่มีเค้กสีแดงเลอะเต็มหน้า
เหมือนพวกเขาไปฮันนีมูน
แล้วสู้ไม่ถอยแบบ "เอาวะ ไฟแดงก็ลุย"
ตลอดทั้งงาน
เด็กผู้ชายสองคนนี้มองเค้ก แบบ "เจสันนี่มันใครอะ"
ลูกสาวผม ไอลา ไครส์เชอร์…
ตั้งชื่อประจำเดือนของเธอว่าเจสันครับ
เพราะเธอเป็นประจำเดือนวันศุกร์ที่ 13
(โจ คอย: เยือนถิ่นเก่า)
ตลอด 30 ปี ผมขึ้นเวทีด้วยชื่อโจ คอย
แล้วพอตอนสเปเชียลตอนที่แล้วออกฉาย
ผมต้องออกสื่อ พวกเขาขอสัมภาษณ์ผมตลอด
และนักข่าวทุกคนก็ชอบถามคำถามเดิมๆ นี่
"ทำไมคุณถึงใช้ชื่อโจ คอยล่ะ"
ผมก็แบบ "ผมก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกัน"
ผมว่า "คนฟิลิปปินส์ชอบทำแบบนี้
พวกเขาตั้งชื่อคุณอย่างหนึ่ง แต่ดันเรียกคุณอีกอย่าง"
นี่เป็นเรื่องจริงเลย
เพราะผมก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ นี่เกิดขึ้นราวสี่เดือนก่อน
ผมไปเวกัส
แล้วพาป้าเอเวลีนออกไปกินข้าว
ผมมองหน้าป้าแล้วก็พูดว่า "ป้าเอเวลีนครับ
นักข่าวเยอะแยะเลยถามผมว่า ผมได้ชื่อเล่นมาจากไหน
ผมไม่รู้จะบอกอะไร
ป้าช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหม
ว่าป้าคิดชื่อเล่นโจ คอยมาได้ยังไง"
ป้าแก่มากแล้ว คุณต้องเข้าใจนะ
ป้ามองผมแล้วก็พูดแบบนี้ ป้าว่า…
"ฉันไม่ได้เรียกแกว่าโจ คอย"
แล้วผมก็แบบ "ตายจริง ป้าแก่แล้ว
ป้าเริ่มจะเลอะเลือนแล้ว"
ผมรู้สึกแย่ก็เลยพูดไปแบบนี้ "ป้าครับ นี่ผมเอง ผมเอง
ผมโจ คอย
ผมเองโจ คอย หลานคนโปรดของป้าไง
ผมโจ คอย"
แล้วป้าก็แบบ "ฉันรู้ว่าแกเป็นใคร ฉันไม่ได้โง่นะ
ฉันแค่จะบอกว่าฉันไม่ได้เรียกแกว่าโจ คอย"
ผมก็ "ป้าพูดอะไรน่ะ ป้าไม่ได้เรียกผมว่าโจ คอยเหรอ
นี่ป้าป่วนผมเล่นอยู่หรือเปล่าเนี่ย
นี่ป้าพูดจริงเหรอ ผมใช้ชื่อโจ คอยมาตลอด 30 ปี
ป้าไม่เห็นค้านอะไรเลย"
ป้าก็แบบ "ใช่ ฉันไม่เคยค้านอะไร
เพราะแกเอาแต่พูด 'โจ คอยๆ' ฉันก็เลยปล่อยให้แกพูดไป"
"งั้น 30 ปีที่ผ่านมา ป้าให้ผมใช้ชื่อโจ คอย แต่ป้าไม่ได้เรียกผมว่าโจ คอยเหรอ
ผมสาบานได้
ว่าวันนั้น ตอนผมอยู่ที่บ้านป้า ป้าพูดว่า 'โจ คอย กินข้าวได้แล้ว'
ผมก็แบบ 'โจ คอย นี่แหละชื่อเล่นฉัน'
ป้าพูดจริงหรือเปล่าเนี่ย" "จริงสิ ฉันไม่ได้เรียกแกว่าโจ คอย"
"งั้นป้า…
ป้าเรียกผมว่าอะไร"
นี่เรื่องจริงนะ ทุกคน พร้อมจะฟังกันหรือยัง
เรื่องนี้ต้องทำให้คุณน้ำตาแตกแน่
ผมสาบานว่าผมก็เพิ่งรู้เรื่องนี้
ผมก็ "งั้นป้าเรียกผมว่าอะไร"
ป้าว่า "ฉันเรียกแกว่าโจ โค
นั่นแหละชื่อเล่นแก โจ โค"
และสำหรับทุกคนทางบ้านที่ไม่รู้จักคำนี้
ในภาษาตากาล็อก "โค" แปลว่า "ของฉัน"
ชื่อเล่นของผมคือ "โจของฉัน"
"โจ โค" โคตรจะน่ารักเลยอะ
น่ารักมากอะ
ผมนี่ไม่เคยรู้เลย
ผมพูดว่า "เป็นชื่อเล่นที่น่ารักที่สุดเลยครับ ป้า"
ป้าก็ "ใช่ แกนั่นแหละที่เอาแต่พูดว่าโจ คอยๆ
ฉันไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นคือใคร
เน็ตฟลิกซ์สเปเชียลทุกอันจะแบบ 'เชิญพบกับโจ คอย'
ฉันก็แบบ 'ใครวะ นั่นมันโจ โค
นั่นโจ โค'"
ทำไมป้าไม่บอกผมตั้งแต่ 30 ปีก่อนล่ะ
สินค้าทุกชิ้นของผมสะกดผิดหมดเลย
(ตลกซ่า ห่าม ฮา: ดอนเนลล์ รอว์ลิงส์)
เพราะคนดำไม่เก็บอึ
จำครั้งล่าสุดที่คุณเก็บอึได้ไหม
คนดำไม่เก็บอึกันหรอก คุณจะภาวนาให้ฝนตกเอา
เป็นทางเดียวที่อึจะหายไปจากช่วงตึกนั้น
ถ้าฝนไม่ตก มันส่งกลิ่นหึ่งไปทั้งย่านแน่
พวกคนขาวชอบเก็บอึ คุณน่ะชอบเก็บอึอย่างกับอะไรดี
คนขาวอดใจรอเก็บอึแทบไม่ไหว
มีหาซื้อถุงมาเก็บอึด้วยนะ
ถุงสีฟ้า ข้างกล่องเขียนว่า…
"ย่อยสลายได้ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม"
พวกเขาแทบรอที่จะ…
พวกเขามีการเตรียมกระเป๋าเล็กๆ ไว้ใส่อึด้วย
มีกระเป๋าไว้ใส่อึหมาโดยเฉพาะ
พวกเขาอยากแกะออกมาใช้จนตัวสั่น
บางคนตอนนี้ก็พกถุงสีฟ้ามาในกระเป๋าด้วย
อดใจรอไม่ไหวที่จะ…
รู้ไหมหมาที่ถูกคนขาวพาไปเดินเล่น รู้สึกกดดันแค่ไหน
เดินให้สบายใจไม่ได้เลย ต้องรีบอึทันที
ไม่มี "บรูโน่ นั่ง" มีแต่ "บรูโน่ อึซะ"
รู้ไหมหมามันเครียดแค่ไหน
รู้ไหมไอ้หมานั่นมันแบบ "ไอ้บ้านี่เอาอีกแล้ว"
เพราะเวลาหมาทำท่านี้ แปลว่าอั้นไม่อยู่แล้ว
ขนาดคน พอมาถึงขั้นนี้ยังอั้นไม่อยู่เลย
กำลังมีเรื่องกับคนอยู่ดีๆ เกิดปวดอึขึ้นมานี่จบเห่
"ฉันจะเตะ…"
คนขาวที่มีถุงสีฟ้าก็จะแบบ…
"ต้องแบบนี้ บรูโน่ ต้องแบบนี้!
ก้อนเบ้อเริ่มเลย บรูโน่!
เก่งมาก!"
พวกเขาหย่อนมันลงกระเป๋าแล้วเดินจากไป
คนดำไม่เก็บหรอก เคยเห็นคนดำจูงหมาเดินเล่นไหม
เวลาหมาอึ พวกเขาจะทำเหมือน ไม่รู้จักหมาตัวเองอีกต่อไป
จะแบบ "โอ้ แกจะอึเหรอ ไม่นะ ฉันไปล่ะ
แกจะทำให้เราโดนจับ ไอ้หมาเลว
แกรีบๆ ทำแบบนี้เร็วๆ เลย
แกจำท่านี้ใส่หัวไว้ให้ดีล่ะ
ทำแบบนี้ อึของแกจะได้หายไปไง"
(จิม เจฟเฟอรีส์: มันทนไม่ได้)
ผมไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไอ้เรื่องโลชั่นกับผู้หญิงเนี่ย
ว่าไหม
ชีวิตผมเคยอยู่กับแฟนมาหกคน
ชีวิตผมเคยอยู่กับผู้หญิงมาหกคน
และทั้งหกคนทิ้งผมไป
ไม่ช้าก็เร็ว ผมก็จะโทษตัวเอง
แต่ไม่ใช่วันนี้จ้า
ทีนี้…
ทีนี้ ผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยอยู่ด้วย
มีพิธีกรรมก่อนนอน ที่พวกเธอ…
ผมก็มีพิธีกรรมก่อนนอน
ที่ผมทำคือเข้าห้องน้ำ ไปฉี่ แปรงฟัน แล้วเข้านอน
ผมเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่ามันทำพร้อมกันได้
ผมฉี่ไปแปรงฟันไป แล้วบ้วนทับได้เลย
แต่นิสัยผู้หญิงคือ…
พวกคุณเข้าห้องน้ำนาน 20 นาที
จากนั้นก็ปิดประตู
แล้วพอคุณออกมา
สิ่งสุดท้ายที่ทำคือถูๆ อะไรแถวนี้
แล้วคุณก็ทำแบบนี้
พอขึ้นเตียง คุณก็ร่ายรายการว่า วันนั้นผมทำอะไรผิดมาบ้าง
นั่นคือกิจวัตรก่อนนอนของคุณ
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น
แต่ผมเดาว่า ผมก็ไม่มั่นใจหรอก
แต่ผมเดาว่าคุณคงทาทั้งตัว หัวจรดเท้า ด้วยโลชั่นบางอย่าง…
ที่คุณคิดว่าสำคัญต่อการดำรงชีวิต
ตอนนี้ผมอายุ 42 ปีแล้ว
ผมแต่งหน้าเพื่อทำงาน อย่างเวลาออกทีวี เขาก็แต่งหน้าให้
ผมไม่เคยเช็ดเลยนะ เขาให้แผ่นเช็ดมา
ผมก็บอกไปว่า "ไม่ต้องห่วง"
อาทิตย์หนึ่งมันถึงจะจาง แล้วเขาก็แต่งให้ใหม่
นอกจากนั้น ผมก็ทาครีมกันแดด
แต่ผมไม่เคยทาอะไรนอกจากนั้น บนหน้าเลยตลอดชีวิตนี้
จะว่าผมติดเหล้าก็ได้
ผมเคยเป็นสิงห์อมควัน
ผมเคยติดโคเคน
และผิวผมก็โคตรเนียนไร้ที่ติ
(ตลกซ่า ห่าม ฮา: นิกกี เกลเซอร์)
ฉันทนไม่ได้เมื่อคุณปล่อยในปากฉัน
แล้ววันต่อมาก็เลิกดูสตอรี่ไอจีของฉัน
ทำไมเลิกดูล่ะ
แต่ก่อนยังดูได้เลย
มันเกิดอะไรขึ้น
จะมีอะไรน่าสมเพชไปกว่า
วันรุ่งขึ้น ตอนคุณรอเวลา ให้เขาคนนั้นมาดูสตอรี่อีกครั้ง
แล้วคุณโพสต์ว่าไงนะ คุณโพสต์ว่า "หวัดดี ทุกคน"
แต่จริงๆ แล้วคือ "หวัดดี คนที่ฉันกำลังรอให้ดูเจ้านี่อยู่"
คุณยกนิ้วแตะปาก
แบบเตือนให้เขาจำได้ว่า ไม่กี่ชั่วโมงก่อนคุณเพิ่งอมให้เขา
คุณทำแบบ "โอ้ หวัดดี"
จากนั้นก็คอยกดรีเฟรชหน้าจอรอเขามา
ปรากฏว่าพ่อส่งข้อความมาว่า "แจ๋วมาก นิก"
เราตอบ "ใช่เวลาไหม พ่อ!"
พระเจ้า
พ่อถาม "กินมื้อเช้ากับอะไรล่ะ"
ฉันก็แบบ "พ่ออยากรู้จริงๆ เหรอ
น้ำกามกับธัญพืชครึ่งแท่ง ชัดยัง
ธัญพืชแท่งกับน้ำกามเต็มท้องเลย พ่อ
รสอะไรเหรอ ถั่วรวมไง อยากรู้อะไรอีก พ่อ"
ฉันน่ะ
ฉันอยากเป็นคนสำส่อน ฉันพูดจริงๆ นะ
ฉันสำส่อนตัวแม่เลย
แต่ถ้าไม่มีแฟน ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเวลาสำส่อน
ไม่สักนิด มีพักใหญ่ที่ฉันแบบ
"ถ้าฉันไม่นอนด้วย ถ้าไม่ยอมให้เสียบ
ฉันอาจไม่ยึดติด ฉันแค่อมให้เฉยๆ ก็ได้มั้ง"
ฉันเลยอมลูกเดียว ซึ่งก็ไม่ปลอดภัยเหมือนกัน
มันเหมือนมีพลังงานบางอย่างจากไอ้หนู มันคงใกล้หัวใจเรามากกว่ามั้ง
มันแบบว่า…
ทำฉันคลั่งไปเลย
ใช้มือเหรอ ให้ฉันปรนเปรอ ผู้ชายได้แค่มือเนี่ยนะ ไม่ล่ะ ขอบคุณ
ฉันใช้มือได้แย่สุดๆ ฉันใช้มือกับเล่นกีตาร์ไม่เป็น
เรื่องนี้รู้ซึ้งเลย ฉันเป็นคนจับจังหวะไม่เป็น
ฉันอยากเล่นกีตาร์เก่งจะตาย ไปลงเรียนหลายหนแล้ว
เล่นทีไรก็อีหรอบเดิม กับใช้มือเลย ไม่ได้พูดเล่นนะ
ฉันไปที่สตูดิโอผู้ชายคนหนึ่ง เขาสาธิตวิธีดีดกีตาร์ให้ดู
ฉันว่าฉันดีดใช้ได้อยู่นะ จนสุดท้ายเขาชวนว่า
"ลองดีดพร้อมกัน" ฉันก็แบบ "โอเค"
แล้วเราก็เริ่มดีดด้วยกัน ฉันแบบ "โอเค เราเล่นคลอกัน"
จู่ๆ เขาขัดขึ้น "คุณนั่งดูผมเฉยๆ ดีไหม"
ฉันแบบ "โอเค พอแล้ว ฉันดีดไม่เก่งเอาซะเลย
ฉันไปรอแม่มารับดีกว่า"
แล้วเขาก็ปล่อยราดตัวฉันเลย
เมื่อก่อนฉันจ่ายค่าเรียนกีตาร์ด้วยวิธีนั้นแหละ
นั่นคือยุคก่อนมีเวนโม เป็นยุคที่ต่างจากตอนนี้เลย
(จอร์จ โลเปซ: ให้แค่ครึ่งก็ทำแล้วครับ)
ในชุมชนละติน เราไม่ได้อยากอยู่ไปตลอดกาล
เราไม่ได้พยายามเช็กให้แน่ใจว่า ทุกอย่างที่เรากินดีต่อตัวเรา
เรารู้ ฟังนะ
เวลาคุณไปร้านอาหารเม็กซิกัน คุณรู้อยู่แล้ว
ว่าเราใช้น้ำมันหมูทำอาหาร ก็ดูตัวเราซะก่อน
เราพ่ายแพ้ต่อโรคอ้วน พอเราป.สาม เราก็พร้อมโบกมือลาแล้ว
"ไว้เจอกันนะ เจ้าโรคอ้วน ฉันเลยแกไปแล้วโว้ย"
หลังจากนั้นชาวละตินทุกคนก็อ้วนจ้ำม่ำ
คุณพยายามทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้น โดยการพูดว่า "ฟังนะ เจ้าหนู นาย…
พวกนายจะได้เหมือนกันยังกับแฝดไง แบบว่า… นึกออกนะ
ไม่ได้ยินเสียงบอกว่าอิ่มแล้วใช่ไหม ไม่เนอะ
นายอาจควรฟังนะ อาจเป็นเสียง พี่สาวพยายามบอกนายอยู่"
อายุได้ 11 ก็นมใหญ่กว่าทุกคนในครอบครัวแล้ว
"นี่ ไอ้นมโต มานี่หน่อย"
นั่นแหละเป็นที่มาของชื่อเล่นของคุณ คุณขี้ราดกางเกงครั้งเดียว
คุณก็จะได้ชื่อว่าไอ้ขี้ตลอดไป
คุณอาจเป็นผู้ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไอ้ขี้เอ๊ย
"เดาซิว่าใครกำลังจะแต่งงาน" "ใครเหรอ"
"ไอ้ขี้ล่ะ" "ให้ตาย…
ไอ้ขี้มันจะแต่งงานเหรอ"
"เมียมันกำลังท้อง" "เอาเข้าแล้ว
พวกเขาจะมีก้อนขี้วิ่งเล่นไปมา
ไอ้ขี้จะแต่งงานเหรอ หือ บ้าไปแล้ว
ไอ้ขี้เนี่ยนะ ก็ดีแล้วสำหรับไอ้ขี้"
เราไม่รู้หรอก
พ่อแม่พวกเรา… เราถูกเลี้ยงดู โดยคนที่ชอบติรูปร่างเป็นทุนเดิม
พวกเขาไม่สนว่าคุณอายุเท่าไร
ตอนพวกเขาจะไปทำงาน ก็แบบ "นี่ ไอ้เด็กอ้วนสองคนตรงนั้นน่ะ
กลับบ้านมาอย่าให้เห็นนะว่ายังนั่งอยู่บนโซฟา
ไอ้เด็กอ้วนหนึ่ง ไอ้เด็กอ้วนสอง เข้าใจไหม"
เราตอบว่า "ครับ" "ดี งั้นไปอาบน้ำให้สะอาดด้วย"
(แซม เจย์: ตีสามแล้ว)
ส่วนอีลอน มัสก์ ก็ไปอวกาศเอง
เจ้าคนขาวนี่ขึ้นไปบนอวกาศ คนเดียวทำไมถามก่อน
ไม่มีใครสงสัยเหมือนฉันเลยเหรอ
ว่าทำไมหมอนี่ถึงขึ้นไปบนอวกาศ โดยไม่เกี่ยวกับรัฐบาล ไม่เกี่ยวกับนาซ่า
ซึ่งฉันไม่รู้มาก่อนว่าเราทำได้ด้วย
ที่รู้มาคือ พวกนั้นเป็นมาเฟียอวกาศ
พวกเขาคุมอวกาศ!
ถ้าอยากยุ่งกับอวกาศ ก็ต้องผ่านพวกเขาก่อน
หมอนี่สร้างยานอวกาศ เหมือนสร้าง โกคาร์ทแล้วออกไปขี่ทุกวันอังคาร
ให้ตายสิ วันอวกาศต้องเป็นวันเสาร์
ใครๆ ก็รู้
จะไปอวกาศในวันกลางสัปดาห์ไม่ได้!
นี่เป็นเรื่องใหญ่ ต้องทำวันเสาร์ ต้องออกทีวี
แต่หมอนี่จะไปคืนวันพุธ อะไรเนี่ย
ขึ้นจากแซคราเมนโต บ้าเหรอ ที่ปล่อยยานต้องที่เคป คานาเวอรัลเท่านั้น
คุณต้องขึ้นจากที่นั่น
ไปดาวอังคารจากแซคราเมนโต ไม่ได้แต้มหรอกนะโว้ย
ตอนจะไปอวกาศ ก็ช่วยบอกประชาชนหน่อย
แถลงข่าวซะ บอกว่า "นี่ ทุกคน
ผมจะขึ้นไปบนอวกาศนะ ไม่ต้องตกใจ" แต่หมอนี่ไปไม่บอก
เราก็นึกว่า "เอเลี่ยนเปล่าเนี่ย"
"เปล่า นั่นอีลอนขึ้นไปบินวนบนฟ้า" มันอะไรกันวะเนี่ย
ความทะเยอทะยานของคนขาวโคตรเอาเรื่อง
อยากรู้ไหมว่าการเหยียดผิวมาจากไหน ก็จากคนขาวนั่นไง
ฉันรู้ว่าพวกคุณงง ดูเขาสิ "คุณพูดเรื่องอะไร"
ทำหน้างงสุดๆ
เพราะพวกเขาไม่… ทุกคนเรียนประวัติศาสตร์
คุณบอกว่า "ไม่มีใครถูกแขวนคอ และเราก็ไม่ได้ทุบตีใคร
ผมทำงานข้างๆ คนผิวสี เขาก็มีรถขับ ก็เท่าเทียมแล้วไง"
อย่าไปยึดติดอะไรเลย ทำใจให้สบาย "ทุกอย่างยุติธรรมแล้ว"
ไอ้พวกบ้านี่
ทุกอย่างไม่ยุติธรรมโว้ย!
เพราะตอนคุณหลับ คุณฝันว่าจะซื้อดาวอังคารนะ!
ส่วนฉันไม่เคยคิดว่าจะทำอะไร แบบนั้นได้เลยในชีวิตนี้
ฉันคิดแค่อยากมีเงินถุงเงินถัง
"ถ้าฉันรวย ฉันจะกุเพดานด้วยทอง เหมือนบ้านของมาสเตอร์พี ในรายการคริบส์
ฉันต้องทำแบบนั้นให้ได้ ถ้าฉันรวยมหาศาล"
แต่ให้ไปอวกาศคนเดียวเหรอ ไม่มีทาง
ต่อให้ฉันคิดจะไปอวกาศขึ้นมา ฉันก็จะโทรหานาซ่าก่อน
"ไง นาซ่า นี่แซมนะ ฉันไปได้ไหม
ลืมไป วันนี้วันอังคาร วันอวกาศต้องวันเสาร์"
(มาร์ค มารอน: สนุกจนหยดสุดท้าย)
คุณไม่มีทางรู้เลยว่าจะมีคน เอาเรื่องโง่ๆ มาใส่หัวคุณตอนไหน
เรื่องที่จะทำลายชีวิตคุณ หรืออย่างน้อยก็เปลี่ยนคุณไปเป็นเดือนๆ
หรือทำให้คุณมีปัญหา
และบางทีแค่เดินผ่าน
บางคนก็เอาเรื่องโง่ๆ มาใส่หัวคุณแล้ว
คุณเลยต้องรับมือกับมัน
อย่างเช่นคุณอาจจะออกไปข้างนอก
แล้วคนที่คุณอาจรู้จักหรือไม่รู้จักก็ได้ ก็โพล่งออกมาว่า
"คุณกินขมิ้นหรือเปล่า"
"อะไรนะ"
"ขมิ้นไง กินหรือเปล่า" "ขมิ้นเหรอ"
"ใช่ คุณต้องกินมันนะ" "ขมิ้นเนี่ยนะ" "ใช่"
"เครื่องเทศอะนะ" "ใช่ คุณต้องกินมันนะ" "ขมิ้น ที่เป็นเครื่องเทศน่ะเหรอ"
"ใช่ พวก คุณต้องกินมันนะ"
"เครื่องเทศที่คุณซื้อมาทำอาหารอินเดีย…
แล้วก็ไม่เคยใช้อีกเลย
แล้วมันก็เปื้อนช้อนไม้คุณ ไอ้ขมิ้นนั่นน่ะเหรอ"
"ใช่ คุณต้องกินมันด้วย"
แล้วตอนเขาเดินจากไป เขาก็แบบ "จริงสิ ถ้าคุณจะกินขมิ้นละก็
โรยพริกไทยดำลงไปด้วยนะ ไม่งั้นมันจะไม่ออกฤทธิ์"
ตรงนี้แหละ คุณฟังแล้วไม่คิดแบบนี้เหรอ
ว่า "มันฟังดูเพ้อเจ้ออยู่นะ
นี่ฉันหน้าโง่จนนายถึงขนาดคิดว่า ฉันจะเชื่อเรื่องนั้นเหรอ"
มันฟังดูเป็นวิทยาศาสตร์ตรงไหน
มันฟังเหมือนกับคนขายวิตามินสองคน
นั่งล้อมขมิ้นกองพะเนินเทินทึก
พร้อมกับแคปซูลเจลาตินเปล่ากองใหญ่ แล้วคนหนึ่งก็พูดว่า "ไม่รู้นะ พวก
แต่ฉันว่าเราคงขายมันเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้
มันเป็นแค่เครื่องเทศ
ฉันว่าเราต้องเติมอะไรลงไปล่ะ"
"เออ เติมอะไรล่ะ เจ้านาย" ไม่รู้ทำไมนี่ฟังเหมือนหนังยุค 30 เลย
"ไม่รู้สิ เครื่องเทศอีกตัวดีไหม" "ก็ดีนะ อะไรดี พริกไทยไหม"
"ดีนี่ พูดต่อไปซิ"
"บางทีเราน่าจะบอกว่ามันช่วยให้ออกฤทธิ์นะ"
"แม่เจ้าโว้ย นั่นมันไอเดียพันล้านของแท้เลย
รีบเอาพวกนี้ใส่แคปซูลเถอะ
โรแกนอาจช่วยโฆษณาในพอดแคสต์ให้ด้วย"
(เควิน ฮาร์ท: ไม่สนโว้ย)
ผมรู้สึกว่าโรงเรียนเอกชนของลูกๆ ผม ไม่ได้เคารพระดับความดังของผมเลย
ผมไม่รู้สึกเลย จริงๆ นะ สาบานเลย ผมไม่ได้พูดเล่น
ผมจะบอกให้จริงๆ เลยนะ
นี่มันบ้านผม ผมไม่ต้องเกรงใจใคร
พวกเขาไม่เคารพระดับความดังของผม
ผมเป็นคนที่ถ่อมตัวมากนะ
อาจฟังดูไม่ใช่แบบนั้นจากที่ผมพูดไป แต่ผมเป็นคนถ่อมตัวมากๆ
อะไรที่เข้าใจกันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องพูด คุณรู้ว่าผมเป็นใคร
และผมก็รู้ว่าคุณรู้ว่าผมเป็นใคร
ไม่ต้องให้ผมบอกว่าผมเป็นใคร
แต่คนพวกนั้นทำให้ผมต้องบอกว่าผมเป็นใคร
ผมไปส่งลูกที่โรงเรียน
คุณครูวิ่งออกมาล้อมรถผม
"คุณฮาร์ทคะ เราอยากคุยกับคุณสักครู่
กำลังจะมีงานออกร้านครั้งใหญ่
โรงเรียนเราจัดงานออกร้านแบบนี้ปีละครั้ง
เราจะดีใจมาก
ถ้าคุณจะมาเป็นพนักงานต้อนรับ ให้งานออกร้านปีนี้"
ผมให้เวลานานเลยให้เธอพูดว่า "ฉันล้อเล่นน่ะค่ะ"
เธอก็ไม่ยักพูด
ผมเลยว่า "นี่ล้อผมเล่นใช่ไหม"
"เปล่าค่ะ นี่งานใหญ่ที่สุดของเราเลย เราจะดีใจมากถ้าคุณมารับแขกให้
คุณจะเป็นพนักงานต้อนรับ ที่เยี่ยมมากสำหรับงานออกร้านปีนี้"
ก่อนจะเล่ามุกนี้ต่อ ขอผมบอกชัดๆ เรื่องหนึ่ง
ข้อแรกเลย ผมไม่มีปัญหา กับพนักงานต้อนรับแขก โอเคไหม
ผมไม่อยากเล่ามุกนี้แล้วเดินออกจากบ้าน
แล้วเจอพวกคุณชูป้ายว่า "เลิกสนับสนุนเควิน ฮาร์ท
เพราะเขาไม่ให้เกียรติพนักงานต้อนรับ
"เลิกสนับสนุนเควิน ฮาร์ท เขาไม่ให้เกียรติพนักงานต้อนรับ"
พนักงานต้อนรับคือคนที่ยอดเยี่ยมมาก
เป็นงานที่ใครๆ ก็ต้องการ ผมเข้าใจนะ
ผมเคยได้รับการต้อนรับ ที่ยอดเยี่ยมมากๆ สมัยที่ผมยังดัง
ผมไปวอลมาร์ต ได้รับการต้อนรับ
ที่วิเศษสุดๆ อยู่ครั้งหนึ่ง
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาจากไหน เขาแค่ไถลเข้ามาในมุมที่ผมมองเห็น
ผมเดินเข้าไป เขาก็ว่า "ยินดีต้อนรับสู่วอลมาร์ต
มาซื้อของที่นี่เหรอครับ" ผมนี่แบบ "อะไรกันวะ
นายมาจากไหนเนี่ย"
เขาบอกว่า "คุณต้องซื้อของบ้างนะ เรากำลังลดราคาเลย"
แล้วเขาก็มูนวอล์ก เขาจากไปด้วยท่ามูนวอล์กเลย
ผมนี่แบบ "เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่"
ผมทึ่งมากกับการทักทายนั้น จนไม่เพียงแต่ซื้อของจากที่นั่น
ผมยังมองหาหมอนั่นจนคอจะหัก ตอนออกจากห้างด้วย
ผมอยากให้เขาเห็นของที่ผมซื้อ "นี่!
มานี่มา เพื่อน นี่!
มานี่ ฉันอยากให้นายดูของที่ฉันซื้อ"
เขาเดินเข้ามา ผมเปิดถุง เขาก็แบบ…
เขาพูดว่า…
"คุณได้ของดีเลยนะเนี่ย"
เอาปากกาไฮไลต์ออกมา ป้ายใบเสร็จผม
ใครๆ จะได้รู้ว่าผมไม่ได้ขโมยมา
เขาว่า "แล้วกลับมาเจอผมอีกให้ได้นะ"
ผมถาม "นายจะอยู่ที่นี่เหรอ" เขาตอบ "ไม่ใช่ผมแล้วจะใคร"
แล้วมูนวอล์กจากไปอีกครั้ง ผมนี่แบบ "อะไรวะนั่น
นั่นเป็นการทักทายที่เยี่ยมที่สุด ที่เคยเห็นมาเลย พับผ่า
แน่นอน ฉันต้องกลับมาเจอนายอีกแน่"
ผมไม่ได้ดูถูกพนักงานต้อนรับนะ
ผมแค่บอกว่าผมไม่จำเป็นต้องเดินเส้นทางนั้น
ผมอ้อมไปทางอื่นเพื่อประสบความสำเร็จได้
คุณจะเข้ามาขอให้ผมเป็นพนักงานต้อนรับไม่ได้
ตอนนั้นหนังของผมมียอดขายตั๋วอันดับหนึ่งเลยนะ
มีรูปผมติดป้ายโฆษณาข้างรถเมล์ด้วย
จะให้ผมเป็นพนักงานต้อนรับได้ไงก่อน
มีพ่อแม่ที่ลูกๆ ไปเรียนที่นั่น
พ่อแม่ที่เคยเป็นดาราดัง ที่คุณไปขอร้องได้
อัลฟอนโซไง คาร์ลตันจากเรื่องเฟรชปรินซ์
นั่นไงพนักงานต้อนรับของคุณ หมอนั่นเลย
นั่นแหละคนที่คุณอยากได้ไว้หน้างาน พนักงานต้อนรับของคุณ
เทอร์รี ครูวส์ ลูกเขาเรียนอยู่ที่นั่น นั่นไงพนักงานต้อนรับ
ไว้เบ่งกล้ามโชว์หน้างาน
"เฮ้ๆ
ยินดีต้อนรับสู่งานออกร้าน ใครอยากได้ตั๋วบ้าง เฮ้ๆ"
เป็นการผสมผสานที่ดี ผู้ปกครองต้องคลั่งกันแน่
"โรงเรียนนี้อย่างเจ๋ง
ฉันอยากได้ตั๋ว จะซื้อตั๋วทุกใบที่ซื้อได้เลย"
"เฮ้ๆ"
ผู้ปกครองจะต้องทึ่งจัด พนักงานต้อนรับพวกนี้สุดยอดจริงๆ
(ไมเคิล แมคอินไทร์: โชว์แมน)
ตอนแรกเราทุกคนต่างมีแค่พาสเวิร์ดเดียว
มันเป็นพาสเวิร์ดแรกของเรา ทำให้เรานึกถึงความหลัง
เราใช้มันกับทุกอย่าง ทุกครั้งที่เราทำเรื่องต่างๆ
"ขอพาสเวิร์ดได้ไหมคะ" "ได้ค่ะ คำนี้ฉันชอบมากเลย"
จากนั้นบริษัทต่างๆ ก็เริ่มเสียมารยาท
คุณพิมพ์พาสเวิร์ดลงไปแล้วมันขึ้นว่า "อ่อน"
"แกเป็นใครถึงมาตัดสินคำที่ฉันชอบ"
พวกเขาแบบ "ขอโทษด้วย คนใช้อินเทอร์เน็ตมีมากขึ้น
เราต้องทำให้พาสเวิร์ดคุณแน่นหนา"
แล้วหลายๆ ที่ก็ยืนกรานว่า…
"เราต้องให้คุณมีตัวพิมพ์ใหญ่
ขอโทษด้วย เราไม่ยอมรับพาสเวิร์ดอันนี้แล้ว
นอกจากมันจะมีตัวพิมพ์ใหญ่อย่างน้อยหนึ่งตัว"
แล้วพวกเราก็ใช้เวลาแป๊บเดียวพิจารณาตัวเลือก
ก่อนตัดสินใจให้ตัวอักษรแรก ของพาสเวิร์ดเดิมเป็นตัวพิมพ์ใหญ่
แล้วมันก็ใช้ได้ไปพักหนึ่ง
แต่พอเริ่มมีคนใช้เน็ตมากขึ้นอีก
เว็บก็บอกว่า "เกรงว่าคุณจะเข้าไม่ได้
นอกจากจะมีตัวพิมพ์ใหญ่อย่างน้อยหนึ่งตัว และตัวเลขอย่างน้อยหนึ่งตัว"
เป็นอีกครั้ง…
ที่คุณใช้เวลาคิดน้อยกว่าเสี้ยววินาที
ก่อนตัดสินใจว่า
"งั้นใช้เลขหนึ่งแล้วกัน
และเลขจะไปอยู่หลัง พาสเวิร์ดเดิมที่มีตัวใหญ่แล้ว"
และมันก็ใช้ได้ไปสักพัก
จนกระทั่งถึงรุ่งอรุณใหม่
ที่ไม่คาดคิดและน่าตื่นเต้น
นั่นคือโลกของตัวอักษรพิเศษ
เราไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพวกมันคือตัวอะไร
แล้วเว็บก็บอกว่า "ต้องมีตัวพิมพ์ใหญ่
ต้องมีตัวเลข และต้องมีตัวอักษรพิเศษด้วย"
แล้วเราก็คลิกตรงปุ่ม "ขอดูตัวอย่าง
ตัวอักษรพิเศษที่แกยืนกรานให้มีได้ไหม"
แล้วพอเราอ่านเสร็จก็แบบ "พวกนี้นี่เอง
ไม่ยักรู้ว่าตัวอักษรพวกนี้พิเศษขนาดนี้"
จนกระทั่งดวงตาของเรา ไปหยุดที่เครื่องหมายตกใจ
"ฉันเลือกแก"
ซึ่งเราใส่ต่อท้ายพาสเวิร์ดที่ตอนนี้มีตัวใหญ่แล้ว
ตามหลังเลขหนึ่งเลย
และในเวลานี้เอง ที่ทุกคนในลอนดอนพาลาเดียมคิดว่า…
"ฉันต้องเปลี่ยนพาสเวิร์ดแล้ว
ต้องเปลี่ยนพรุ่งนี้เลย ไม่ก็ทำเลยดีกว่า"
(ฟอร์จูน ฟีมสเตอร์: หวานๆ เค็มๆ)
จากที่เติบโตทางภาคใต้ เราจึงรักของอยู่สองสิ่ง
นั่นก็คือโบสถ์กับร้านชิลลีส์
ทุกคนที่อยู่ทางใต้เข้าโบสถ์กัน มีโบสถ์อยู่ทุกหัวมุมถนน
เขายังพยายามใช้โบสถ์ มาปั่นหัวคุณด้วยซ้ำ อย่างตอนนี้…
คุณคิดว่าคุณอยู่ในโรงละคร
แต่รางวัลจากการไปโบสถ์คือ หลังจากนั้นคุณจะได้ไปร้านชิลลีส์
และร้านชิลลีส์ที่บ้านเกิดฉัน ก็เป็นร้านอาหารที่ไฮโซที่สุดแล้ว
มันไฮโซมาก ฉันเคยเรียกมันว่า "ชิเลส์" ด้วย
ฉันโตมาโดยนับถือนิกายเมทอดิสต์ ซึ่งถือเป็นคริสเตียนที่ไม่เคร่งมาก
ใช่ เคร่งแค่นิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว
มีพระเยซูนิดหนึ่ง แค่นั้นก็พอแล้ว
และเราสนใจแค่ว่า
นักเทศน์จะเทศน์จบภายในเที่ยงวันไหม
เราจะได้ไปถึงร้านชิลลีส์ ก่อนพวกนิกายแบปทิสต์
จริงไหม
ตอน 11:55 น. ถ้านักเทศน์ยังพล่ามไม่จบ
เราจะได้ยินคณะประสานเสียง ค่อยๆ เริ่มร้องเพลง
ซี่โครงหมูอ่อน
ซอสนั้นช่างหวานฉ่ำ
เราจะบอกว่า "นักเทศน์ ตัดจบได้แล้วจ้า!"
(เอริค อันเดร: ก็ทำให้ถูกกฎหมายสิ)
ผมมีข่าวดีมาบอก ผมได้ดูดปุ๊นกับแม่แล้วนะ
(เอริค อันเดร: ก็ทำให้ถูกกฎหมายสิ)
สำเร็จแล้ว
ต้องทำแคมเปญนาน 36 ปีเลย ในที่สุดก็ได้ทำสักที
อย่าลืมนะ แม่ผมเป็นยิวอายุ 700 ปี
มันจึงไม่ง่ายเลย
แม่มาที่บ้านผม เราอยู่ในลอสแองเจลิส
ผมขับรถอยู่กับแม่ แล้วก็พูดขึ้นว่า "แม่ ดูดปุ๊นกับผมหน่อยสิ"
แม่ก็ "ไม่เอา มันผิดกฎหมาย"
ผมก็ "มันไม่ผิดแล้ว" แม่ก็ "อ้อ โอเค"
สาบานได้ ง่ายๆ แบบนั้นเลย
เราเลยไปบ้านผม ผมจะได้ลองสูบบ้องกับแม่
แต่แม่สูดไม่เข้า แม่ทำแก้มป่อง เหมือนนักเป่าทรัมเป็ตตลอดเลย
ผมเลยเอาคุกกี้กัญชาให้แม่ แล้วเราก็เล่นสแครบเบิลกัน
แล้วสัก 20 ถึง 30 นาทีผ่านไป
แม่ก็ตาแดง แม่มองผมแล้วบอกว่า
"แม่ปากแห้งอะ
แบบนี้มันปกติไหม"
แล้วแม่ก็สติหลุดเลย แม่บอก "มานี่ซิ
บิล คอสบี้ไม่ได้ข่มขืนใครล่ะ
แม่ทำเอง"
แล้วผมก็ไม่ได้เจอแม่อีกเลย
บิล คอสบี้เป็นบาร์เทนเดอร์รับเชิญคืนนี้ครับ
เชิญเลยนะถ้าคุณอยากโดนเหล้าแรงๆ
(ตลกซ่า ห่าม ฮา: จิม นอร์ตัน)
ผมเพิ่งดูสารคดีสุดเจ๋ง เกี่ยวกับเท็ด บันดี้ มีใครดูบ้าง
สารคดีเท็ด บันดี้ สี่ตอนสี่ชั่วโมง
เขาเล่าว่าทีแรกเท็ด บันดี้ อยากเป็นทนายหรือนักการเมือง
พอได้ยิน ผมก็เข้าใจขึ้นมาเลย
แบบ "เขาก็เคยเลือกทางที่ถูกที่ควรกว่านี้นี่หว่า"
ผมไล่ดูสารคดีเท็ด บันดี้ ไป 30 กว่าเรื่อง บอกตรงๆ
ผมเอียนไอ้ลัทธิบูชาฆาตกรต่อเนื่อง
ของประเทศเรานิดหน่อย
ผมใช้คำว่า "เรา" เพราะผมเองก็เป็น
แต่มันชัดเจนนะว่านี่ไม่ใช่ แค่ความอยากรู้อยากเห็น
แต่เป็นความชื่นชม บอกได้จากภาษาที่สารคดีใช้เลย
เขาไม่พูดถึงเท็ด บันดี้อย่างที่ควรพูด
ถ้าพวกนั้นพูดถึงเขาตรงๆ เลยละก็
ทุกประโยคคงได้ขึ้นต้นว่า "จากนั้นไอ้สวะสังคมตัวนี้…"
แต่พวกเขาไม่ทำ พวกเขาจั่วหัวตามขนบ
"เขาชั่วร้าย เลวทราม"
แต่จากนั้นพวกเขาก็เจอคุณสมบัติที่เกือบน่าชื่นชม
แล้วเอามาสรรเสริญ
อันแรกคือความเฉลียวฉลาด
พวกนั้นชมว่าเขาเฉลียวฉลาดไม่หยุดปาก
ซึ่งเกินจริงไปโขเลย เขาไม่ได้ปราดเปรื่องขนาดนั้น
พวกเขาเล่าว่า "เท็ด บันดี้เฉลียวฉลาดมาก
เขาหนีจากเรือนจำสองหน"
รู้ไหมเขาแหกคุกครั้งแรกยังไง
เขากระโดดออกจากหน้าต่างที่เปิดอยู่
นั่นเป็นวิธีที่แมวหรือนกหนีออกจากกรง
คุณไม่ใช่จอมวางแผนหรอก ถ้าอยู่ในคุกแล้วเห็นหน้าต่างเปิดอยู่
แล้วคิดว่า "เสรีภาพอยู่นั่นไง"
พวกนั้นเรียกเขาว่าอัจฉริยะ ผมว่าเพราะพวกเขาชอบแนวคิด…
เรื่องอัจฉริยะจอมโฉด
พวกเขาบอกว่า "เท็ด บันดี้เป็นอัจฉริยะ เขาว่าความเองด้วย"
เขาถึงโดนโทษประหารไง
เขาเป็นทนายความได้ห่วยแตก คุณไม่ใช่อัจฉริยะสักหน่อย
ถ้าได้รับโทษสูงสุด มันเลวร้ายกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ถ้าเขาจ้างอุรังอุตังมาว่าความแทน
แล้วมันเอามือล้วงอึมาละเลงหน้าลูกขุน
ศาลก็จะตัดสินให้เท็ดได้รับโทษแบบเดียว กับตอนที่เขาว่าความเอง
แล้วเราเห็นตรงกันได้ไหม ว่าควรเลิกชมว่าเขาหน้าตาดีสักที
เขาก็หน้าตางั้นๆ แหละ
แต่สารคดีเพ้อซ้ำๆ ว่า "พระเจ้า เขามีเสน่ห์เหลือเกิน
เท็ด บันดี้ช่างหล่อเหลา" เปล่าซะหน่อย
เขาถือว่าหล่อในสายตา ฆาตกรต่อเนื่องด้วยกันต่างหาก
โอเคนะ ในกลุ่มคนที่ฆ่าและข่มขืน
ผู้หญิง 40 คนขึ้นไป
เท็ดคือเทพบุตรเลย
(เฟลิเป เอสปาร์ซา: ตัดสินใจพลาด)
ผมแต่งงานแล้ว ภรรยาเป็นคนขาว ลูกชายก็ขาว ลูกเลี้ยงน่ะ
ผมทอง ตาฟ้า ลูกชายผิวขาวตัวน้อยๆ
ผมเลี้ยงเขามาตั้งแต่สองขวบ
เราเรียกเขาว่ามิโกล ใช่ครับ มิโกล
แต่ตอนนี้เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนเม็กซิกันด้วย
เขากล้าทำตัวกร่าง
"มีปัญหาไร เจ้างั่ง กล้ายุ่งกับพวกฉันเรอะ"
ผมรีบบอก "ใจเย็นก่อน สก็อต
นั่นพวกเจ้าของห้องคอนโดนะ อย่าไปหาเรื่องเขา"
แต่เด็กผิวขาวนี่แหละหาเรื่องเก่งมาก
ถ้าในแก๊งคุณมีเด็กผิวขาว เขาหาเรื่องเก่งสุดๆ
พวกเขาบ้าระห่ำ
คิดทำเรื่องแหกกฎได้แบบที่คุณคาดไม่ถึง
มีหนหนึ่ง เด็กขาวแก๊งข้างถนนเข้ามาหาผม
"เป็นไง พวก อยากบุกรุกบ้านคนอื่นหน่อยไหม"
ผมก็ "ให้ตาย บ้านใครเหรอ ไรอัน"
"บ้านแม่ฉันเอง
นังนั่นไม่ยอมทำแซนด์วิชให้ฉันเมื่อคืน"
คุณจะภูมิใจในตัวลูกเลี้ยงเวลาเขาทำอะไรดีๆ
แม้ว่าผมจะไม่ได้ช่วยเขาทำอะไรเลยก็ตาม
ผมมักแสดงออกว่า "ใช่ครับ ผมเป็นพ่อเพียงคนเดียวของเขา"
แต่ถ้าลูกผมกลายเป็นฆาตกรต่อเนื่อง หรือมือปืนบุกยิงโรงเรียน
ผมจะแบบ "แหม นายก็รู้ว่าคนขาวเป็นยังไง"
ผมเองยังกลัวแทบตาย!
ครั้งหนึ่งเขาแต่งตัวเป็นผี
ผมไม่รู้ว่าเขาแต่งเป็นผี หรือเป็นสมาชิกองค์กรคูคลักซ์แคลน
(แฮนนาห์ แกดสบี้: ดักลาสที่รัก)
ยังมีชาวกรีกเยอะเลยที่ยังอยู่ และรุ่งเรืองในโลกปัจจุบัน
สวัสดีและยินดีต้อนรับ
เปล่าค่ะ แค่ชาวกรีกโบราณน่ะ พวกเขาตายหมดแล้ว
พวกเขาอยู่บนถนนที่วุ่นวาย ที่สร้างโดยชาวโรมันโบราณ
(แฮนนาห์ แกดสบี้: ดักลาสที่รัก)
ไหนดูซิตรงนี้เรามีใครกัน เรามีพีทาโกรัส
เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการตั้งชื่อสามเหลี่ยม
นั่นสามเหลี่ยมมุมแหลมล่ะ
เรามีโสกราตีสตรงนี้
เขาเกลือกกลิ้งอยู่ตรงนี้ สมเป็นโสกราตีสจริงๆ
หัวดีแต่เดินไม่เป็น ลุกเถอะ เพื่อน กินผักอะรูกูล่าหน่อยไหม
แล้วพวกผู้หญิงทำอะไร
ในขณะที่พวกผู้ชายกำลัง ทำการตั้งชื่อแสนสำคัญกันอยู่นั้น
จากการค้นคว้าของฉัน
ส่วนใหญ่แล้วพวกผู้หญิงจะ อยู่กันเป็นกลุ่มสามคน ล่อนจ้อน
แค่รอคอยให้ผู้ชายตั้งชื่อสิ่งต่างๆ
คุณจะเห็นมันเกิดขึ้นกับหุ่นตรงกลางนี้
เธอพูดว่า "อะไรอยู่ในมือน่ะ คาเรน"
"แค่อะไรไม่รู้สองสามชิ้นน่ะ"
ผู้หญิงแค่ถือของเฉยๆ ยืนรอ หวังว่ามันจะไม่มีพิษ
รอให้พวกผู้ชายตั้งชื่อสิ่งต่างๆ
ภาพนี้ถูกวาดขึ้นก่อนที่จะมีคำเรียกเตียง
คุณจะเห็นผู้หญิงพยายามจัดที่นอนอยู่
ด้วยการเหวี่ยงผ้าลินินมั่วๆ ไปที่ต้นไม้
พูดว่า "่ไม่รู้สิ มาสร้างป้อมปราการกัน
เราจะสร้างป้อมปราการสวยหรู
เย่ ป้อมปราการของเราเสร็จแล้ว!"
สามสาวจับกลุ่มกันเต้นระบำล่อนจ้อนอยู่ในป่า
เป็นงานอดิเรกยอดนิยมตลอดกาลของสาวๆ เลย
และเราไม่ได้แค่รักมันนะ
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ปลอดภัยที่สุด ที่คุณเคยได้ยินเหรอ รักเลยล่ะ
นี่อาจดูเหมือนการเล่นสนุก เรียบง่าย ไร้ข้อผูกมัด
ในป่าช่วงวันหยุด ไร้ดราม่า
แต่ฉันขอดึงความสนใจคุณ มาที่มือตรงนี้หน่อย
มือนี่หยิกแน่นเกินกว่าจะแค่สนุกกันเฉยๆ
มันบ่งบอกว่ามีความตึงเครียด
เกิดอะไรขึ้น มีใครพูดถึงยุคหินเหรอ
เปล่าเลย
สิ่งที่เกิดขึ้นคือคนตรงกลาง…
รู้ตัวว่าเจ้าเศษผ้าก๊อซชิ้นน้อยๆ
ผ้าที่อาจใช้ทำเป็นป้อมปราการได้ ถ้าคุณจะใช้
ได้เข้าวินในแก้มก้นของเธอ
มันเข้าวินไปลึกมาก จนมีเนื้อก้นเลยออกมาปิด
แล้วเธอก็หงุดหงิดงุ่นง่าน
มันคุ้มที่จะเจาะลงไปอีก
ว่านี่ไม่ใช่ภาพถ่าย นี่ไม่ใช่ภาพถ่ายโดยบังเอิญ
ที่ถ่ายโมเมนต์โชคร้ายและอึดอัดของใคร
เปล่าเลย นี่คือภาพวาด
ซึ่งทำให้สิ่งนี้…
เป็นการตัดสินใจ!
มันเป็นการตัดสินใจที่ผู้ชายเลือก และใช้เวลาอยู่กับมัน
(แพทตัน ออสวัลท์: รักทุกอย่างเลยจ้า)
โอ้ พระเจ้า
แต่เดี๋ยวนี้ผมก็ทำแบบนั้นครับ ผมเดินเขา
ผมเดินเขาเป็นงานอดิเรก
การเดินเขาไม่ใช่การออกกำลังกายของผม
มันเป็นแค่กิจกรรม
เพราะการเดินเขาไม่ใช่การออกกำลังกาย
มันเป็นจุดเชื่อมระหว่างการออกกำลังกายจริงๆ ที่คุณทำตอนช่วงอายุ 20 ถึง 30 ปี
และการเดินห้างแบบเอื่อยเฉื่อยที่คุณจะทำ…
ตอนช่วงอายุ 70 ถึง 80 ปี
เพื่อจะได้ใส่สูทที่งานศพตัวเองได้
เพราะเราไม่อยากต้องผ่าด้านหลังเสื้อสูท
นั่นมันน่าอายมากนะ ไม่เอาน่า มาตายอย่างมีศักดิ์ศรีกันดีกว่า
ดังนั้นสิ่งที่ผมทำทุกวัน
ก็คือจอดรถตรงฐานของเส้นเดินเขา
จากนั้นผมก็จะเดินออกจากตัวรถ
จนกระทั่งในที่สุดก็หันหลัง
แล้วเดินกลับไปที่รถ
นั่นแหละที่ผมทำ
ผมมาอยู่ตรงนี้ กับคนอายุ 50 ปีคนอื่นๆ
เดินจงกรมคอตกกัน
แล้วถ้าคุณขับเฮลิคอปเตอร์…
ต่ำๆ เหนือพื้นโลก รู้ไหมว่าจะเห็นอะไร
คุณจะเห็นพวกคนอายุ 20 ปี
เสพยากันดุเดือด กินอาหารรสแซ่บ มีเซ็กส์
เห็นพวกคนอายุ 30 ปี มีงานมีการทำและขับเคลื่อนโลก
ส่วนพวกคนอายุ 40 ปี…
พยายามแอ้มพวกอายุ 20 ปีอยู่
แล้วก็พวกเรา พวกอายุ 50 ปี ที่ไร้พิษสง จำนนต่อชีวิต
กำลังเดินเป็นวงกลมอย่างเปล่าประโยชน์
พวกเราใส่หูฟัง
แล้วก็ฟังพอดแคสต์
ที่ออกอากาศโดยพวกคนอายุ 20 ปี ที่ไม่มีใครอยากแอ้ม
(วีร์ ดาส: อินเดียนะจ๊ะนายจ๋า)
ถ้าเราจะเข้าใจประเทศของเรา เราต้องเข้าใจความเชื่อก่อนครับ
- เห็นด้วยไหม - เห็นด้วย
เห็นด้วยนะ แล้วสิ่งที่เราต้องเข้าใจ คือมันไม่ใช่เรื่องจริง
แต่เราโคตรเชื่อเลยว่ะ
ตัวอย่างเช่น คนอินเดียทุกคน ต้องยืนเคารพเพลงชาติ
ผมเชื่อนะ
แต่ตามหลักแล้ว เราไม่ต้องยืนก็ได้
แต่ก็ควรยืนแหละ ปลอดภัยไว้ก่อน
เพราะที่ทำงานมีคนอื่นที่ทำได้หลายอย่างพร้อมกัน
ร้องเพลงชาติไปเช็ดก้นไปด้วย
ยืนเคารพเพลงชาติไปเถอะครับ
มันก็ชิลๆ เพลงชาติของเราน่ะ
มันมีตอนจบอยู่แล้ว ไม่ได้ยาวเกินไปหรอก
คุณรู้ว่ามันจบเมื่อไร เราแค่ร้องว่า…
ไม่มีใครตาย โอเค นั่งได้
คนพวกนี้ไม่รู้เลยว่าควรนั่งตอนไหน
เพื่อดินแดนแห่งอิสรภาพ
และบ้านของ…
ความกล้าหาญ
นักอเมริกันฟุตบอลที่คุกเข่า เขาไม่ได้ประท้วง เขาแค่นั่งพัก
เราไม่ต้องยืนเคารพเพลงชาติก็ได้
รู้ไหมว่าผมรู้ได้ยังไง เพราะคนประกาศใช้คำว่า "โปรด…
โปรดยืนเคารพเพลงชาติ"
ตามกฎมาตรฐานของอินเดีย ถ้าคนประกาศใช้คำว่า "โปรด"
เราก็ไม่ทำโว้ย
"โปรดรอให้เครื่องบินถึงเกต…
ก่อนใช้โทรศัพท์"
เฉยเถอะ!
เราอยู่บนฟ้า เราเห็นตึกที่เรารู้จัก
เราก็จะเริ่มโทรหาใครๆ แล้วถูกต้องไหม
"โปรดอย่าฉี่รดกำแพง" ก็กำแพงมีไว้ฉี่อะ
อเมริกาควรดีใจที่ชายแดน ติดเม็กซิโก ไม่ใช่กับเรา
เพราะอะไรรู้ไหม
ถ้าติดกับเรา แล้วเขาสร้างกำแพง เขาจะเจอปัญหาต่างจากนี้เยอะมาก
"ทำไมพวกเขาเอาแต่ฉี่ใส่เราล่ะ"
คุณกำลังนึกภาพอยู่เลยใช่ไหม
(ตลกซ่า ห่าม ฮา: โรเบิร์ต เคลลี่)
คนหนุ่มสาวชอบจูบ
พวกเขาดูดลิ้นอีกฝ่าย
ผมเห็นคู่หนุ่มสาวนัวเนียกันในลิฟต์
ไม่แยแสว่ามีคนอื่นด้วย เอาแต่ดูดกันยังกับดูดขนม
แล้วฝ่ายชายก็เอานิ้วล้วงคอเธอ
ใช่ไหม เขายัดนิ้วเข้าไป…
ส่วนเธอก็ดูดมันหน้าตาเฉย เหมือนมันเป็นไอ้หนู
ถ้าเกิดผมลองยัดนิ้วลงคอเมีย
เธอคงแบบ "ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย
โมโหอะไรฉันหรือไง ฉันทำอะไรผิด
ไม่อยากฟังฉันพูดก็บอกให้ฉันหุบปากสิ อย่ามาทำแบบนี้
คุณนั่งเกาไข่ดูกีฬาบนโซฟา
ตั้งครึ่งชั่วโมงเลยนะ
รสเห็ดเต็มปากฉันเลย ฉันเกลียดเห็ด
ไอ้เห็ดทรัฟเฟิล ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลย"
อายุสัก 45 ปี คุณจะเลิกจูบ
ถึงวัยนั้นจะเหลือแค่…
"ไงจ๊ะ ไปนะ"
ใช่เลย เพราะฟันเขาผุแล้วคุณก็ไม่มีประกันทำฟัน
"เราอย่าจูบกันอีกเลยดีไหม"
(เออร์ซิลา คาร์ลสัน: ขี้แพ้ขั้นเทพ)
มีบางอย่างที่เราทำกัน
และคิดว่าเราทำได้ดี แต่ที่จริงไม่ใช่เลย
เช่นรองเท้าแตะคีบ
รองเท้าแจนดัลส์
ฟลิปฟลอป
พลักกีส์ เราเรียกแบบนั้นในแอฟริกาใต้
คืองี้ เราจะไม่มีวันมีสันติภาพในโลก
นอกจากเราจะตกลงกันว่า จะเรียกรองเท้าแบบนี้ว่าอะไร
เรื่องรองเท้าพวกนี้น่ะ คือมันไม่มีคำแนะนำวิธีใช้มาด้วย
เรื่องก็คือมันควรมีนะ
ฉันไม่เคยมีรองเท้าแบบนี้มาก่อน เพราะฉันโตมาในฟาร์มที่แอฟริกาใต้
เรามีทั้งงู ทั้งแมงป่องตรึม
เลยใส่ไม่ได้หรอก
ครั้งแรกที่ฉันซื้อรองเท้าแบบนี้
คือตอนอายุ 30 กว่าแล้ว เมื่อ 13 ปีก่อน ในนิวซีแลนด์
ไม่มีใครห้ามฉันสักคน
พอฉันซื้อแล้วกำลังจะเดินออกร้าน ไม่มีใครพูดเลยว่า "นี่…
คุณเคยใส่รองเท้าแบบนี้มาก่อนไหม"
ฉันตอบว่า "ไม่เคยค่ะ"
"มานี่สิ
นี่ ขอบอกไว้ก่อนนะ
ถ้ามีความชื้นแม้แต่หยดเดียวบนพื้นรองเท้า
คุณตายแน่
อ้อ และถ้ามีความชื้นแม้แต่หยดเดียวนอกรองเท้า
คุณก็ตายแน่
อ้อ และอย่าคิดแม้แต่นิดเดียวว่าคุณจะวิ่ง…
ลงจากรถ ขณะที่เกิดพายุ
แล้วหนีเข้าห้างที่ปูพื้นกระเบื้องได้ล่ะ
เพราะไม่ว่าร่างกายคุณจะพร้อมหรือไม่
คุณจะต้องล้มหน้าแหก ขาฉีกแน่นอน"
คุณตอบไปว่า "โอเค ได้ค่ะ"
แล้วพอคุณจะเดินออกมา พวกเขาก็บอกว่า "อีกเรื่องนะ
แค่บอกให้รู้ไว้ รองเท้านั่นน่ะ เอาไว้เดินไปข้างหน้าเท่านั้น
เราเรียกมันว่ารองเท้าทิศทางเดียว
ใช่เลย อยากก้าวไปข้างๆ เหรอ คุณตายแน่"
อยากเดินถอยหลังเหรอ ลุงฉันลองแล้ว เขาตายแล้ว!"
รองเท้าแตะคีบมันซับซ้อนนะ มันน่าจะมาพร้อมคำเตือน
หรือส่งคนมาอยู่ด้วยสักหนึ่งสัปดาห์หลังซื้อ
ฉันได้รู้ว่าฉันอยู่ในช่วงสัดส่วนอายุและน้ำหนัก
ที่ไม่ได้เรียกว่าหกล้มอีกแล้ว
ฉันล้มทรุด
คุณไม่รู้หรอกว่ามันจะเกิดขึ้นกับคุณเมื่อไร
ถ้าเป็นห้าปีก่อน เพื่อนฉันคงถามว่า "เธอเมาเหรอ"
ตอนนี้มีแต่คนส่งอิโมจิหน้าเป็นห่วงมาให้
"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ได้ข่าวว่าล้มทรุดมาเหรอ"
"เปล่าอีนี่ ฉันแค่ลืมไปว่าใส่รองเท้ามรณะ"
(ทอม ปาปา: ยอดเยี่ยมเลยล่ะ)
เวลาแบบนี้คือช่วงเวลาดีๆ
หลังๆ นี้ผู้คนพูดถึงวันวานอันแสนสุขกันบ่อยมาก
"ถ้าเราย้อนกลับไปในวันวานอันแสนสุขได้ล่ะ"
"วันวานอันแสนสุข" ล้อเล่นใช่ไหม
ตอนนี้ต่างหาก "วันวานอันแสนสุข"
วันวานอันแสนสุขเหรอ เราเพิ่งเริ่ม ค้นพบวิธีการทำสิ่งต่างๆ ได้เองนะ
แถมยังไม่เจอคำตอบทุกอย่างด้วยซ้ำ
แล้วดันอยากย้อนไปวันวานเนี่ยนะ ตอนนั้นเรายังทำอะไรไม่เป็นเลย
ไม่เลยสักอย่าง
คุณเคยเห็นจักรยานคันแรกของโลกไหม
ผมเนี่ยทำอะไรไม่เป็นหรอกนะ
แต่ผมรู้ว่าเราคงไม่เอาล้อเล็กที่สุดที่หาได้
ไปใส่ไว้ด้านหลัง…
แล้วเอาล้อที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ใส่ที่ด้านหน้าหรอก
นั่นน่ะจักรยานชั้นเลวเลย
จะขึ้นไปนั่งเองยังไม่ได้
ต้องให้เพื่อนเกี่ยวหนวด แล้วเหวี่ยงคุณขึ้นไป
แล้วหวังว่าคุณจะหล่นตุ๊บลงบนเบาะพอดี
และเมื่อไรที่เริ่มถีบ คุณก็หยุดไม่ได้
คุณต้องถีบไปจนตาย
แต่ไม่เป็นไร เพราะอายุขัย ของคนเราในวันวานอันแสนสุข
อยู่ที่ 28 ปีเท่านั้น!
ขอที เป็นช่วงเวลาน่ากลัวที่จะมีชีวิตเลยนะ โรงพยาบาลก็เป็นเหมือนฝันร้าย
เอะอะก็ตัดขาลูกเดียว
ไม่ว่าจะป่วยเป็นอะไร
แขนหัก เป็นไข้หวัดใหญ่เหรอ เดินเข้าไป เดินโขยกเขยกออกมาเลย
ยาเยอก็ไม่มี ไม่มีพารา คุณนึกภาพออกไหมล่ะ
ชีวิตที่ไม่มีพารา
เคยเดินไปที่ตู้ แล้วได้รู้ว่าพาราหมดไหม
ผมจะนอนแหมะบนพื้นรอความตายเลย
คุณจะกินอะไรล่ะ ยาแก้แพ้ที่ซื้อมา 12 ปีก่อนเหรอ
สมัยนั้นอีโนก็ไม่มีนะ ไม่มีอีโน!
ถ้ากินจนแก๊สเต็มท้อง ก็ท้องแตกตายเลย
นี่แหละวันวานอันแสนสุข
ดูชุดที่ทุกคนใส่สิ ดูเนื้อผ้าสวยๆ ที่ทุกคนใส่อยู่
ผมรู้ว่าทุกคนมีชุดให้เลือก คุณไม่ได้มีแค่ตัวนี้ตัวเดียวแน่
แต่ในวันวานอันแสนสุขมันไม่ใช่ไง เรามีชุดขนสัตว์แข็งๆ คนละตัว
รองเท้าหนังแข็งๆ ทำจากตับหมู
กับกางเกงในผ้ากระสอบ
กางเกงในผ้ากระสอบเลยนะ
เคยเห็นรูปขาวดำสมัยก่อนไหม
ทุกคนจะจ้องมาที่กล้อง ทำหน้าถมึงทึง
แบบ "พวกเขาเป็นอะไรอะ ทำไมดูไม่มีความสุขเอาซะเลย"
กางเกงในผ้ากระสอบไง
โหดร้ายสุดๆ
(คานัน กิลล์: ด้วยความเคารพนะครับ)
กลับบ้านมาแล้วเริ่มเล่นวิดีโอเกม ชื่อเกมแกรนด์เธฟต์ออโต้ทรี
แฟนคลับจีทีเอน่ะ
เป็นครั้งแรกในวิดีโอเกม ที่เราทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ
เราทำห่าอะไรก็ได้
ไปขโมยปืน ขโมยรถ
ขับรถทับคนก็ได้ พอตำรวจมา คุณฆ่าตำรวจก็ยังได้
แล้วเขาก็จะส่งกองทัพมา ซึ่งคุณก็ฆ่าได้ด้วย
และในระหว่างนั้นถ้าบังเอิญว่าคุณตาย คุณก็แค่ฟื้นขึ้นมาใหม่
ในโรงพยาบาล แต่ไม่มีปืน เลยต้องกลับไปขโมยปืน
แต่มันมีอิสรภาพมากเกินไป
สำหรับจิตใจของผมตอนนั้น
"นายทำอะไรก็ได้" "ก็ใช่ แต่เราควรทำอะไรล่ะ"
"อะไรก็ได้ เอาให้สุดเหวี่ยงเลย" "ใช่ แต่จุดประสงค์คืออะไรล่ะ"
ผมมองหาและเจอภารกิจที่เราต้องทำ
ผมทำมันทุกอย่าง เล่นจนเกมจบ
ในตอนท้ายของเกม เราจะได้สถิติ ที่บอกว่าเราตายกี่ครั้ง
ฆ่าไปกี่คน
และมีสิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง เรียกว่าเปอร์เซ็นต์การทำสำเร็จ
และมันเขียนว่า "เปอร์เซ็นต์ การทำสำเร็จ 12 เปอร์เซ็นต์"
อะไรนะ
ผมเล่นจบเกมนะ นั่นต้องเป็น 100 เปอร์เซ็นต์สิ
มันบอก "ไม่ใช่ นายแค่เล่นถึงตอนจบ
แต่นายทำสิ่งที่ควรทำแค่ 12 เปอร์เซ็นต์"
ให้ตายสิ
แล้วถ้าชีวิตเป็นแบบนั้นล่ะ
ถ้าคุณตายแล้วไปสู่ชีวิตหลังความตาย
แล้วยมทูตเอาใบรายงานให้ล่ะ
"สามเปอร์เซ็นต์เหรอ"
"คุณไม่ได้ทำภารกิจรองอะไรเลย"
"เช่นอะไรครับ"
"เช่นที่ปาร์ตี้ มีคนเอาบุหรี่ยัดไส้ให้ คุณพูดว่า 'ไม่ล่ะ ขอบใจ' นั่น 15 เปอร์เซ็นต์"
"แบบนั้นเลย"
"คุณรักใครสักคน คุณอยากบอกเขา
แต่คุณกลับพูดแค่ 'บ๊ายบาย
เมื่อกี้มีคนท้ามาน่ะ!'"
มันไม่ใช่คำท้าหรอก
(ตลกซ่า ห่าม ฮา: คุณแพต)
คุณตาฉันเคยชอบดูมวยปล้ำ
โดยเฉพาะนักมวยปล้ำผิวดำ กระทืบนักมวยปล้ำผิวขาว
อย่าง แพตเทอร์สัน สายฟ้าฟาด
ตาจะเชียร์ลั่นเลย ตอนแพตเทอร์สัน สายฟ้าฟาด
อัดคนขาวจนขี้แตกแบบ "ฆ่าไอ้ข้าวเกรียบนั่นเลย!"
ฉันที่นั่งข้างๆ ก็จะ "ฆ่าไอ้ข้าวเกรียบนั่นเลย!"
ฉันไม่ได้รู้เลยว่าข้าวเกรียบหมายถึงคนขาว
พอฉันโตขึ้น ฉันก็อยากไปดู การแข่งสดๆ ให้เห็นกับตา
ฉันเลยไปแถวพีชทรี กลางเมือง
ฉันไปดูแข่งมวยปล้ำเองเลย
ฉันแวะโทรหาพี่ชาย ที่โรงแรมแมร์ริออตต์ บอกว่า…
"รีบๆ มาเร็วเข้า เดี๋ยวเราพลาดการแข่งนะ"
เขาก็ตอบว่า "กำลังไป" ฉันวางหู พอเงยหน้าขึ้น
ก็มีคนขาวคนนี้กำลังจ้องมาที่ฉัน
เขาพูดว่า "ไง สบายดีไหม" ฉันก็ "ไง คุณล่ะสบายดีไหม"
เขาถาม "อยากกลับห้องกับฉันไหม"
ฉันก็ตอบ "โอเค"
ก็ฉันไม่เคยมาโรงแรมแมร์ริออตต์มาก่อน
เข้าห้องพักยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เขาเปิดประตู และสิ่งแรกที่ฉันเห็น
คือห้องเขามีแอร์ด้วย
ก็เราโตมาในบ้านที่ไม่มีแอร์
เรามีพัดลมตัวเดียวที่แม่เอาไว้เป่าจิ๋ม
มันเป่าเอากลิ่นจิ๋มแม่โชยไปทั่วบ้านทั้งวัน
แบบ "ใครก็ได้ช่วยบอกแม่ที ว่าวันนี้กลิ่นเหม็นมาก"
เขาเดินไปหน้าตู้เย็นเล็กๆ ที่อยู่ในห้อง
เปิดประตูแล้วส่งโค้กของจริงมาให้ฉัน
ณ ตอนนั้นฉันยังไม่เคยกินโค้กมาก่อนเลย
เคยกินโคลาส์ คูลเอด แต่ไม่เคยกินโค้ก
ฉันตื่นเต้นเป็นบ้า ฉันดึงสลัก
ดื่มหมดกระป๋องในอึกเดียว
เขาเดินพาฉันไปที่เตียงโดยไม่พูดอะไร
เขาแค่รูดซิปกางเกงแล้วควักไอ้จ้อนสีขาวออกมา
ฉันไม่เคยเห็นไอ้จ้อนสีขาวมาก่อน
สำหรับฉัน มันหน้าตาเหมือนขาไก่ดิบเลย
ดูหน้าพวกผู้ชายคนขาวสิ "พูดบ้าอะไรของเธอน่ะ"
เขาคว้ามือฉันไปกำรอบๆ มัน พาชักขึ้นชักลง
ฉันคิดในใจว่า "คนขาวทำบาร์บีคิวกันแบบนี้เหรอ
เพราะขาไก่นี่ต้องใส่เกลือเยอะๆ เลย"
ผ่านไปห้านาที มีอะไรออกมาจากขาไก่ด้วยแหละ
เขาเลยดึงมันคืนไป เช็ดมือฉัน
แล้วยื่นเงินให้ 100 ดอลลาร์
ฉันนี่แบบ "คุณคะ พรุ่งนี้คุณจะยังอยู่ที่นี่ไหม"
เงิน 100 น่ะเยอะมากนะสำหรับเด็ก 11 ขวบ
เงียบไปเลย พวกคนขาว
เงินนั่นมากกว่าที่ได้จาก ซุ้มขายน้ำมะนาวของคุณอีก
ต่อให้เปิดซุ้มขายจนตูดบาน ก็ไม่มีทางขายได้เท่านั้น
ช่างพวกคุณสิ หมอนั่นสร้างงานในชุมชนคนดำนะ
(ร็อบ ชไนเดอร์: แม่เอเชีย ลูกเม็กซิกัน)
ผมชอบคนช่วงอายุ 20 ปีกับ 30 ปี เพราะพวกเขายังไม่เข้าใจ
คนช่วงอายุ 20 ปีกับ 30 ปี จะแบบว่า "เมาให้ปลิ้นกันไปเลย!
อยากเมาปลิ้นกันไหมวะ เอาเลย ไปเมากันให้ปลิ้น"
ไม่ล่ะ ผมไม่อยากเมาปลิ้นหรอก
ไม่เอาอะ มันไม่สนุกเลย
ผมอายุ 50 ปีแล้ว ผมรู้สึกดีแค่เดือนละสองวัน
ทำไมผมต้องทำลายวันดีๆ หนึ่งในสองวันนั้นด้วย
ถ้าผมอยากหาเรื่องใส่ตัวในวัยเท่าผม
ผมจะกินชีส
ชีสอะไรของมันวะเนี่ย
ชีสกาม็องแบร์กับเกล็ดเห็ดทรัฟเฟิลหรือไง
โอเค ก็คุ้มอยู่หรอก แต่ให้ตาย
ฉันซวยโคตรเลยตอนนี้
ตอนคริสต์มาส เมียผมสมัครยิมให้ผมเป็นของขวัญ
"ขอบคุณนะ ที่รัก ขอบคุณ"
ผมไปที่ยิมนั่นและเห็นกลุ่มชายแก่ ออกกำลังกายกันอยู่
และพวกเขาโคตรล่ำ
แต่มันดูแปลกมากเลย นึกออกเปล่า
คือผมไม่อยากล่ำหรอกนะ
ผมแค่ไม่อยากสารรูปดูไม่ได้
นั่นแหละเป้าหมาย ขอเทรนเนอร์ส่วนตัวให้ผมที
เทรนเนอร์ส่วนตัวช่วยผม ไม่ให้ "สารรูปดูไม่ได้" น่ะ
ผมมองกลุ่มชายแก่เหล่านี้ พวกเขาล่ำบึ้ก
แต่มันดูแปลกๆ มีบางอย่างผิดปกติ
ผมแบบ "ไอ้ความล่ำนี่มันอะไรกัน" แล้วผมก็คิดออก
คุณไม่ควรจะล่ำตอนคุณแก่ปูนนี้
เพราะผิวหนังคุณถูกยืดจนบางเกินไป
มันแบบ "ดูสิว่าฉันล่ำบึ้กแค่ไหน"
"เออ แต่ฉันมองเห็นหัวใจนายแล้วนะ
ใส่เสื้อเหอะ
นายทำฉันแหวะ"
แต่ว่าเรื่องโปรดในชีวิตแต่งงานของผม คือเมียผมเป็นคนตัดสินใจ…
ว่าผมไม่ต้องการอะไรอีกต่อไปแล้ว
"เจ้านี่ใส่ไม่ได้แล้ว ตัวนี้ดูอุบาทว์
คุณใส่ไม่ได้หรอก"
เธอไม่ใช่คนเม็กซิกัน แค่ทำเสียงแบบนั้นแล้วตลกกว่า
เธออาจเป็นเม็กซิกันก็ได้ ผมไม่แน่ใจ ผมก็สงสัยอยู่ แต่ไม่แน่ใจเต็มร้อย
"คุณใส่นี่ไม่ได้แล้ว มันใส่ไม่พอดีแล้ว"
เมียผมขนกางเกงวอร์มไปทิ้งหมดเลย
ผมถาม "คุณทิ้งกางเกงวอร์มทำไม"
"เพราะกางเกงวอร์มมันโกหกคุณน่ะสิ
พวกมันขี้โกหก ไอ้พวกกางเกงวอร์มเนี่ย
คุณไม่รู้ว่าตัวเองอ้วนขึ้นขนาดไหนแล้ว
ไม่รู้เลย จนวันหนึ่งปลายเชือกผูกกางเกง มันหายไปซะดื้อๆ
ตอนนั้นคุณก็อ้วนเป็นหมูแล้ว
ตอนนั้นก็สายไปแล้ว ฉันโยนมันทิ้งล่ะ"
แต่เธอพูดถูกครับ ผมจะบอกให้ว่า ถ้าคุณอายุ 50 ปีและเป็นผู้ชาย
การสวมกางเกงวอร์มมันอันตรายครับ ใช่เลย มันอันตราย
เพราะมันทำให้การชักจู๋ออกมาทำได้ง่ายเกินไป
ผมเจอตัวเองกำลังงัดไอ้จ้อนออกมา
ผมไปห้องน้ำยังไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ
แล้วจู่ๆ ก็มีบางสิ่งดึงความสนใจผม
แล้วผมก็ได้ยินเมียตะโกน "ไปยืนไอ้จ้อนโด่เด่ทำอะไรอยู่น่ะ
คุณยังไม่ถึงห้องน้ำด้วยซ้ำ"
ผมก็แบบ "อ้าว
ก็ผมไม่รู้ว่าที่เดอะโอลีฟการ์เด้นนี่มีสลัดบาร์ด้วย"
(ตลกซ่า ห่าม ฮา: เอเดรียนน์ อาปาลุชชี)
ไม่รู้สิ ฉันไม่ใช่นักสตรีนิยมที่ดี
ฉันยังฟังเพลงของอาร์. เคลลี่อยู่เลย
(ตลกซ่า ห่าม ฮา: เอเดรียนน์ อาปาลุชชี)
ลืมไปเลยว่าเพลงเพราะขนาดไหน จนกระทั่งสารคดีนั่นออกอากาศ
ผู้คนแตกตื่นแบบ "เราจะเอายังไงกับเพลงเขาดี"
ฉันแบบ "นโยบายฉันคือ จะไม่สนับสนุนเพลงใหม่เขา
นอกจากเพลงจะเพราะ"
เอาจริงๆ เพลงเก่าทั้งหมด ของเขาเป็นข้อยกเว้นนะ
ถ้าคุณไม่ฟังเพลงพวกนั้น
มันก็เหมือนเขานอนกับเด็กพวกนั้นแบบเสียเปล่าสิ
นี่พวกคุณ ฟังก่อน
คุณอาจไม่สนับสนุนสงคราม แต่ต้องสนับสนุนทหารเสมอนะ
ให้ตาย!
เด็กผู้หญิงพวกนั้นรับใช้ชาติแล้ว
น่าจะได้สิทธิเทียบเท่าทหารผ่านศึกเลย
น่าจะได้เรียนฟรี ขึ้นเครื่องบินก่อน
ทำไมเราต้องให้คนแก่ขึ้นเครื่องก่อนเราด้วย
พวกเขาไม่ได้ทำอะไรให้เราเลย
เรามีเพลง "อิกนิชั่น" ฉบับรีมิกซ์ได้ เพราะเด็กๆ พวกนั้นเลยนะ
ให้ตาย ได้ดูสารคดีหรือเปล่า
ฉันเพิ่งรู้ว่าเขานอนกับเด็ก และกักขังพวกเธอในบ้านด้วย
เราก็แบบ "เคลลี่ จับแล้วปล่อยสิ
คุณจับทีมบาสเกตบอลเยาวชนทั้งทีม ไว้ในห้องใต้ดินไม่ได้นะ"
พวกเขาคง "เราแพ้รัวๆ เลย
พอยต์การ์ดอยู่ไหนเนี่ย"
ไม่รู้สิ ฉันว่าเขานอนกับเด็ก
เพราะทักษะการอ่านอยู่ในระดับเดียวกันแหงเลย
คุณจะขำมุกนั้นหรือไม่ก็ได้ ฉันไม่สน
สมัยเด็กๆ ไม่มีใครสนใจฉันสักคน
ฉันอยากไปอยู่บ้านอาร์. เคลลี่ตลอดเลย
คุณพระ น่าจะมีเพื่อนเล่นเป็นฝูง
ให้ตาย เล่นวิ่งไล่จับทีคงสุดยอด
อาร์. เคลลี่คือคนที่ทำเพลง "ฉันเชื่อว่าฉันบินได้"
คือถ้าเขาคิดว่าตัวเองบินได้
เขาก็คงคิดว่านอนกับเด็กๆ แล้วคงจะรอดตัวไปได้ล่ะมั้ง
(เคนนี่ เซบาสเตียน: เด่นดังคับห้อง)
เครื่องดนตรีฮาร์โมเนียม
จู่ๆ ก็โผล่มาเลย!
ให้ตาย ฮาร์โมเนียมเป็น เครื่องดนตรีที่น่าหดหู่มากเลยครับ
เราจะเกลียดมันก็ไม่ได้ด้วย เพราะมันดันดูเหมือนลุงแก่ๆ ที่เป็นหอบ
กีตาร์น่ะเหมือนวัยรุ่น ประมาณว่า "เฮ้ มาเล่นยากันเถอะ เพื่อน มาเลย"
ส่วนฮาร์โมเนียมจะแบบ "ช่วยไปส่งลุงที่วัดได้ไหม"
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนตื่นเต้น
เมื่อเห็นคนเดินมาเล่นฮาร์โมเนียม
ปกติมันจะใช้เล่นประกอบงานศพ
ฮาร์โมเนียมแจ๋วมาก
ไม่ต้องใช้ไฟฟ้าในการเล่นด้วย
มันเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
ความจนไม่เป็นอุปสรรคด้วยครับ คุณบ่นกับรัฐบาลไม่ได้
คุณจะแบบว่า "เราทำงานศิลปะไม่ได้ เพราะที่บ้านไม่มีไฟฟ้า" ไม่ได้เลย
รัฐบาลจะบอกว่า "ก็เล่นฮาร์โมเนียมสิ"
เครื่องดนตรีตะวันตกใช้ไฟฟ้า อย่างกีตาร์ไฟฟ้า เปียโนไฟฟ้า
"ครูครับ ผมเล่นกีตาร์ไฟฟ้าได้ไหม" ครูบอกว่า "ไม่ได้ เดี๋ยวไฟช็อตนะ"
อะไรเนี่ย
ในด้านการผลิตก็น่าสนใจมากครับ มันทำจากไม้และความหดหู่
มันเลยเป็นเครื่องดนตรีชนิดเดียว ที่ส่งเสียงเหมือนคำว่า "ไม่"
เหมือนมันบอก "ไม่" ในทุกระดับเสียงเลย
ผมเคยถามครูว่า "วันนี้เล่นกีตาร์ได้ไหม" ครูก็แบบว่า…
จะมีอะไรเพราะๆ ออกมาจากเจ้านี่ได้ยังไง
และไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษนะ ภาษาไหนก็ตาม อย่าง…
นาฮี
น่าทึ่งนะ ถ้าผมเริ่มร้องไห้ คุณจะแยกไม่ออกเลย
นาฮี
"นี่ดนตรีโหมโรงเหรอ" เปล่า เขาร้องไห้น่ะ
เขาร้องไห้อยู่
(มิดเดิลดิตช์กับชวาร์ตซ์: คอมเมดี้ตอนพิเศษแบบด้นสด)
- เราจะทำให้คุณผิดหวังไหมเหรอ - ใครจะรู้
เราก็ไม่รู้ เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
- ไม่เลย - ทำไมเหรอ โธมัส
เพราะนี่เป็นโชว์ด้นสด
- หมายความว่าไง - ทุกอย่างถูกคิดสดๆ ไง
- หมายความว่าไงคิดสดๆ - นายพูดอย่างหนึ่ง ฉันก็แบบ "ใช่และ…"
งั้นถ้าฉันบอกว่า "มีทบอลนี่อร่อยชะมัด"
ฉันก็พูดต่อว่า "ใช่ และมันทำจากเนื้อ"
- นั่นแหละ ด้นสด - นั่นแหละครับ ด้นสด
ขอล่ะ เพื่อน ครั้งก่อนฉันโดนเอานะ
- จริงด้วย นายโดนเอา - ใช่น่ะสิ
โอเค งั้นนายก็รู้แล้วว่าเป็นยังไง ก็ทำอีกรอบได้สิ
ฉันรู้
นายไม่รู้สักหน่อยว่าเขาจะให้เราเอากันไหม
- ใช่ งั้นก็หันไปสิ - ลงมือเลย
เป่ายิงฉุบนะ รอบเดียว
- รอบเดียวจอดนะ - ใช่
- ยันยิงเยาปักเป่ายิงฉุบ - โอเค
- โว่ว นายจะออกแบบนั้นเหรอ - เปล่า!
- พร้อมนะ - โอเค
ฉันว่าฉันรู้ว่านายจะออกอะไร
- โอเค - เพราะนายทำมือเมื่อกี้
- มั่นใจเลยว่าจะชนะ พร้อมนะ - โอเค
- ฉันมั่นใจเต็มร้อยเลยว่าจะชนะ - โอเค
ในชีวิตจริง ฉันก็คิดว่าจะชนะนาย
- โอเค - เอาจริงๆ นะ
- ฉันมั่นใจสุดๆ - ฉันก็คิดว่านายจะชนะ
- ฉันปั่นหัวนายได้นิดๆ แล้วสินะ - ใช่เลย
โอเค พร้อมนะ
นี่อาจเป็นสาเหตุที่ฉันจะโดนเอา
เราเป็นสัตว์ เราไม่ใช่คนเอากันซะหน่อย
และมันก็เป็นการยินยอมด้วย
ใช่ นี่คือละมั่งสองตัวกำลังตกลงกัน…
ว่าใครจะได้เอาใคร
ด้วยการเป่ายิงฉุบหนึ่งนัด
พร้อมไหม
- พร้อมก็ได้ - ฉันรู้ว่านายจะแพ้แน่
- ฉันรู้จริงๆ - ฉันก็คิดแบบนั้น
ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้กลัว
- มันไม่สำคัญด้วยซ้ำ - ไม่เลย มันไม่มีผลตามมา
เรื่องนี้แค่จะถูกบันทึกไว้ตลอดไป เพราะงั้นถ้านายแพ้ ทุกคนจะรู้
ทุกคนจะรู้ว่าฉันเป่ายิงฉุบได้ห่วยแตกแค่ไหน
นายยังเปลี่ยนคำตอบได้นะ
ถ้านายเปลี่ยน ฉันก็จะเปลี่ยน บอกซิว่านายเปลี่ยนใจไหม
- ไม่ - เหมือนกัน ไอ้โง่
- พร้อมนะ - พร้อม
ยันยิงเยาปักเป่ายิงฉุบ!
ขอบคุณ นี่คือโชว์ของเราครับ
ขอบคุณ นิวยอร์กซิตี พวกคุณสุดยอดมาก
- ขอบคุณมาก ทุกคน - ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณครับ ขอบคุณ
พวกคุณทำให้โชว์นี้พิเศษโคตรๆ เลย!
พวกคุณโคตรเจ๋งเลย ราตรีสวัสดิ์
ขอบคุณมากครับ ทุกท่าน
- ขอบคุณมากเลย - ขอบคุณ ทุกคน
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์