Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ποια είναι η λογική ενός μπουφέ;
"Τα πράγματα είναι άσχημα. Πώς θα τα κάνουμε χειρότερα;"
ΤΖΕΡΙ ΣΑΪΝΦΕΛΝΤ 23 ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΣΚΟΤΩΜΑ
"Ας βάλουμε τα άτομα που ήδη ζορίζονται να τρώνε λίγο…
σε ένα είδος ακόλαστου οργίου φαγητού τύπου Καλιγούλα,
απεριόριστης κατανάλωσης.
Ας κάνουμε την είσοδο τσουλήθρα σιροπιού σοκολάτας".
Σαν να πηγαίνεις τον σκύλο σου σε πετ σοπ
και να τον αφήνεις να ψωνίσει.
Του δίνεις το πορτοφόλι απ' έξω
και του λες "Πήγαινε
και πάρε όση ποσότητα τροφής θεωρείς κατάλληλη για σένα.
Κρίνε μόνος σου, ως σκύλος.
Θα περιμένω στο αμάξι.
Σκάσε λίγο το παράθυρο για να αναπνέω".
Ο άνθρωπος δεν τα πάει καλά
σε περιβάλλον με φαγητό χωρίς επίβλεψη.
Κανείς δεν παραγγέλνει σε εστιατόριο γιαούρτι,
παϊδάκια, πίτα, καβουροπόδαρα, μπισκότα και ομελέτα.
Ο κόσμος φτιάχνει σ' αυτά τα πιάτα τελευταίο γεύμα θανατοποινίτη.
Είναι η τέλεια μακέτα
όλων των συναισθηματικών προβλημάτων και των προσωπικών δυσκολιών.
Τριγυρνούν με το πιάτο στο χέρι.
"Να τι αντιμετωπίζω".
Είναι σαλάτα με μια μπάλα παγωτό πάνω.
"Έχω κάποια προβλήματα
που προσπαθώ να λύσω στον μπουφέ".
Πλησιάζουν αγνώστους.
"Συγγνώμη, πού το βρήκες αυτό; Τι είναι; Δεν το είδα.
Καραμελωμένο μπούτι κοτόπουλου; Φέρ' το εδώ.
Εσύ ξέρεις πού είναι, πήγαινε να πάρεις". Έλα!
ΛΕΣΛΙ ΤΖΟΟΥΝΣ ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ
Οι προσευχές στα 22 διαφέρουν από εκείνες που στα 42.
Στα 22 λες…
"Θεέ μου…
να μην κολλήσω κανένα αφροδίσιο νόσημα.
Δόξα τω Θεώ για το πουλόβερ ".
Στα 42, οι προσευχές είναι…
"Θεέ μου,
γιατί είμαι τόσο κουρασμένη;
Παίρνω τις βιταμίνες που μου είπες, Ιησού.
Θεέ μου,
κάνε να μην κολλήσει αυτός κανένα αφροδίσιο νόσημα.
Και, Θεέ μου, κάνε να μη χρειαστεί να χέσω αμέσως μετά.
Δεν είναι σέξι, Θεέ μου!"
ΤΕΪΛΟΡ ΤΟΜΛΙΝΣΟΝ Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ 25 ΚΑΙ ΚΑΤΙ
Μπήκα στο Facebook.
Να βεβαιωθώ ότι οι δικοί μου είναι ακόμα ρατσιστές.
Πλάκα κάνω. Δεν χρειάζεται να βεβαιωθώ.
Συμμαθήτριά μου απ' το λύκειο γύρισε απ' το γαμήλιο ταξίδι.
Ανέβασε ότι θα κάνει διάλειμμα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το έχετε δει αυτό;
Αυτούς τους ήρωες του διαδικτύου;
Με τις μεγάλες ανακοινώσεις "Ακούσατε, ακούσατε!
Θα κάνω ένα διάλειμμα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Χάσταγκ Γενναιότητα".
Ρε φίλε,
δεν θέλαμε να δούμε το σάντουιτς σου την Τετάρτη.
Δεν θα μας λείψει την Παρασκευή.
Και γιατί δημοσιεύεις ότι θα πάψεις να δημοσιεύεις;
Σαν να κάνεις πρόποση ότι θα κόψεις το ποτό.
Δεν ξεκινάς καλά, γλυκιά μου!
Αυτή η κοπέλα έκανε ολόκληρο βίντεο.
"Γεια σας, παιδιά. Όπως θα μάθατε, μόλις παντρεύτηκα
και θα κάνω ένα διάλειμμα απ' τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,
για να εστιαστώ στα νέα μου συζυγικά καθήκοντα".
"Συζυγικά".
Δεν μπορείς να παίρνεις πίπες και να ποστάρεις, δηλαδή;
Δύο χέρια έχεις. Κάν' τα ταυτόχρονα.
Βάλε ποδιά.
Παραξενεύτηκα, οπότε το άκουσα ανάποδα. Κι έλεγε
"Έκανα μεγάλο λάθος. Ελάτε να με πάρετε!
Είναι πολύ βαρετός!"
"Το ξέρουμε, τον γνωρίσαμε".
Στα μισά της επιστροφής απ' το λούνα παρκ,
λες "Αμάν! Πού είναι ο Νταγκ;
Όχι, πρέπει να γυρίσουμε. Το πορτοφόλι μου είναι στην μπανάνα του".
Μη νιώθετε άσχημα, είναι απαίσιος.
Όποτε λέει μια ιστορία, ένα παιδί χάνει ένα μπαλόνι.
ΤΟΜ ΣΕΓΚΟΥΡΑ ΑΤΟΜΙΣΤΑΡΟΣ
Έχετε γνωρίσει κάποιον τόσο βαρετό που νιώθετε ότι σας δηλητηρίασε;
Σε φάση, του μιλάτε και σκέφτεστε
"Νιώθω ότι πεθαίνω τώρα,
και φταις εσύ γι' αυτό".
Τον λένε Κρεγκ.
Τον γνώρισα…
Ρώτησα.
Είπα "Θα σε θυμάμαι μια ζωή".
Τον γνώρισα στην τράπεζα.
Είναι ταμίας τράπεζας; Όχι.
Είναι φρουρός ασφαλείας; Όχι.
Τι δουλειά κάνει; Δεν ξέρω.
Όπως λένε αυτόν που στέκεται στον προθάλαμο
των τραπεζών. Μπαίνεις και του λες "Εδώ δουλεύεις;"
Κι απαντάει "Έτσι νομίζω". Αυτός.
Ο σύνδεσμος του προθάλαμου.
Τον είδα. Συναντήθηκαν τα βλέμματά μας.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά αν εγώ έχω οπτική επαφή
τη μέρα, όχι τη νύχτα…
Αλλά τη μέρα…
από ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σε χαιρετώ. Αυτό έκανα, λοιπόν.
Είχαμε οπτική επαφή κι είπα "Τι γίνεται;" Και κάνει…
Κι εγώ λέω "Μάλιστα, λοιπόν…"
Και φτάνω στη δεύτερη πόρτα.
Και κάνοντας να την ανοίξω, ακούω "Πας στην τράπεζα;"
Λέω "Ακόμα τράπεζα είναι;"
Λέει "Ναι". Απαντάω "Θα ήθελα".
Και λέει "Όρμα".
Και κάνω…
"Εντάξει, ευχαριστώ".
Και μετά κάνω πίσω και εκείνος λέει "Πάω στη Βιρτζίνια την άλλη βδομάδα".
"Σ' εμένα το λες;"
Απαντάει "Με ρώτησες τι κάνω όταν ήρθες.
Έπρεπε να το σκεφτώ. Αυτό κάνω".
Λέω "Δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη παλαβομάρα.
Και δεν είναι απάντηση για αυτήν την ερώτηση, αλλά εντάξει".
Γυρίζω και λέει
"Μένει εκεί η αδερφή μου". Και λέω…
"Πόσο καιρό μένει εκεί;"
Έχω εμπλακεί πια.
Λέει "Δεκαπέντε χρόνια". "Και δεν έχεις πάει ποτέ;"
Κι απαντάει…
Πλέον σκέφτομαι αν πάει με αμάξι στη δουλειά
ή αν τον πετάει κανείς. Με πιάνετε;
Νομίζω ότι…
Ναι.
Νομίζω ότι το είδε στη μούρη μου,
γιατί ξαφνικά λέει "Πάω με το αμάξι".
Και λέω "Τέλεια, φίλε. Μια χαρά.
Κι εγώ. Άκου τώρα να δεις.
Πρέπει να μπω μέσα".
Λέει "Ναι, θα πάμε στην Ουάσινγκτον και θα δούμε μνημεία".
"Θα ήθελα να μάθω, αλλά πρέπει να κάνω μια κατάθεση".
Λέει "Εδώ θα 'μαι όταν βγεις". Λέω "Ρε καριόλη".
Να πα' να γαμηθεί.
Μαζί κι όσοι του μοιάζουν.
Αν έχεις το θράσος να απαντάς τι θα κάνεις όταν σε ρωτάνε τι κάνεις,
είσαι αγενής κι εγωιστής, εντάξει;
Σοβαρολογώ.
Υπάρχουν δύο αποδεκτές απαντήσεις στην ερώτηση. "Καλά" και "τέλεια".
Αν είσαι δυστυχισμένος, λες "καλά".
Δεν επιβαρύνεις τους άλλους με τα πραγματικά προβλήματά σου
σε έναν διάλογο από ευγένεια. Ναι.
ΤΖΑΚ ΓΟΥΑΪΤΧΟΛ ΑΠΛΩΣ ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΙ
Έτσι είναι ο κόσμος. Πρέπει να νοιαζόμαστε για τα συναισθήματα,
τις ανοχές όλων,
τις δυσανεξίες όλων,
τις διατροφικές απαιτήσεις όλων.
Θα σας πω ότι παρατράβηξε. Και θα είμαι εγώ αυτός που θα το πει.
Για όνομα του Θεού…
έχουμε αρκετά είδη γάλακτος πια.
Θα σταματήσετε επιτέλους να αρμέγετε διάφορα πράγματα;
Είχα πάει να πάρω καφέ.
Έχω πολύ ξεκάθαρα γούστα στον καφέ.
Θα έπρεπε να ήταν μια απλή συναλλαγή.
Μόνο αυτό δεν ήταν.
Μπήκα μέσα και είπα "Γεια σας. Έναν καφέ με γάλα, παρακαλώ".
"Μάλιστα, κύριε. Τι γάλα θα θέλατε;
Έχουμε γάλα καρύδας, γάλα αμυγδάλου,
γάλα φουντουκιού, γάλα κάσιους, γάλα μακαντέμια,
γάλα βρόμης, ρυζιού, κάνναβης, σόγιας.
Μπορεί να 'ναι από φασόλι, όσπριο, καρπό,
βρόμη, λινάρι, φύλλο, σπόρο, δέντρο".
"Θα το 'θελα από ρώγα, παρακαλώ.
Κατά προτίμηση αγελάδας, αλλά δεν είμαι ιδιότροπος.
Το πίνω απ' όποια ρώγα μπορώ".
Με κοίταξε λες και το ζήτησα απ' τη δική της.
Λες κι ήμουν εγώ ο παράξενος. Δεν είμαι εγώ παράξενος.
Εσείς είστε στο πίσω μέρος του μαγαζιού
και αρμέγετε κάσιους.
Εσείς είστε φρικιά, όχι εγώ.
Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία
ότι η δυσανεξία στη λακτόζη είναι σοβαρό θέμα για την ανθρωπότητα.
Αλλά να σας θυμίσω ότι δεν υπάρχει θεραπεία για τον καρκίνο,
ενώ υπάρχουν 12 διαθέσιμα υποκατάστατα γάλακτος στην αγορά,
που θα έλεγα ότι είναι 11 παραπάνω απ' όσα χρειαζόμαστε.
ΜΙΣΕΛ ΜΠΙΟΥΤΟ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΜΠΙΟΥΤΟΠΙΑ
Ναι, είσαι ο τύπος κάποιου άλλου. Δεν το ξέρεις.
Εγώ κατάλαβα πολύ αργά ότι είμαι μια επιτυχημένη Μπιγιονσέ
για τους δημόσιους υπαλλήλους.
Θεέ μου. Σοβαρολογείς;
Όλοι οι γέροι μαύροι υπάλληλοι, που λέγονται Λόρενς, Ντένις, Κέρτις, Ότις
με λατρεύουν!
Τη Μέρα των Βετεράνων δεν πάω πουθενά. Τα πισινά μου κινδυνεύουν!
Δεν είναι ασφαλή.
Θέλουν να βάλουν τη μούρη στο στήθος μου για να φύγει το ΔΜΣ,
και θα το κάνω γιατί είμαι πατριώτισσα.
Προσεύχομαι για εσάς. Ευχαριστώ για ό,τι κάνατε.
Ευχαριστώ πολύ.
Μπορώ να κάνω δημόσιο υπάλληλο να δουλέψει αργία.
Αυτό θα πει δύναμη, μωρή.
Εσείς τι κάνετε;
Με θέλετε μαζί στο ταχυδρομείο τον Δεκέμβριο.
ΜΠΕΡΤ ΚΡΑΪΣΕΡ ΕΪ, ΜΕΓΑΛΕ
Είμαι σπίτι. Χτυπά το τηλέφωνο. Η σχολική νοσοκόμα.
Λέει "Έχω την Άιλα στο γραφείο.
Υπάρχει γονιός στο σπίτι;" Λέω "Ας το κάνω".
Έρχεται η Άιλα στο τηλέφωνο και λέει "Προσπάθησα να το σταματήσω".
Ρωτάω "Ποιο;"
Λέει "Μου ήρθε η περίοδος".
"Τι να φέρω; Καθαρό παντελόνι; Εσώρουχο; Κάλτσες;
Έφτασε στις κάλτσες;
Κουβά, πετσέτες, σκόρδα; Να απομακρύνουμε τους βρικόλακες".
Λέει "Μπαμπά, καλά είμαι. Με είχε εφοδιάσει η μαμά".
"Τότε, γιατί με πήρες;"
"Θέλω να πας να αγοράσεις προμήθειες".
Λέω "Πόσο βαριά είναι η περίοδος;"
"Όχι, ρε μπαμπά, θα μου κάνω πάρτι για την περίοδο απόψε".
Λέω "Συγγνώμη, τι είπες;"
"Όλα τα κορίτσια κάνουν.
Πήγαινε να πάρεις προμήθειες.
Πάρε κόκκινο κέικ".
"Δεν μπορώ να φάω κόκκινο κέικ,
ξέροντας τι συμβολίζει".
"Χρειάζεται κόκκινο κέικ για το πάρτι περιόδου,
γιατί βάζεις πάνω το όνομα της περιόδου".
"Ποιος δίνει όνομα στην περίοδο;"
"Η Τζόρτζια ονόμασε τη δική της απ' την κοπέλα στη διαφήμιση ασφαλειών.
Σε παρακαλώ, μπαμπά. Περιμένω δέκα άτομα απόψε".
"Θα έρθουν δέκα κοριτσάκια στο σπίτι;"
"Όχι, οκτώ κορίτσια, δύο αγόρια".
"Ποιος καλεί αγόρια σε πάρτι για την περίοδο;"
Κι ακούω το δυσοίωνο γελάκι της
και λέει "Μπαμπά, εκεί είναι η πλάκα.
Δεν τους λέμε γιατί θα έρθουν".
Και τώρα λέω "Δεν γαμιέται, είμαι μέσα!"
Δεν έχω διασκεδάσει πιο πολύ ποτέ στη ζωή μου.
Διοργάνωση και παρουσία σε πάρτι περιόδου.
Ντύθηκα στα κόκκινα, σαν να 'ταν Κινέζικη Πρωτοχρονιά.
Έπινα πινό νουάρ. Έφτιαξα μακαρόνια με σάλτσα μαρινάρα.
Και κορόιδευα όλο το βράδυ μαζί με τα κοριτσάκια
τα αγόρια, Μαξ και Κάρτερ. Με τα μούτρα μες στο κόκκινο κέικ,
λες κι ήταν γαμήλιο ταξίδι κι είπαν "Δεν γαμιέται, θα γλείψω".
Σε όλο το πάρτι
κοιτούσαν το κέικ κι έλεγαν "Ποιος είναι ο Τζέισον;"
Η κόρη μου, η Άιλα Κράισερ,
ονόμασε "Τζέισον" την περίοδό της,
γιατί της ήρθε Παρασκευή και 13.
ΤΖΟ ΚΟΪ ΣΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ
Εδώ και 30 χρόνια, εμφανίζομαι ως Τζο Κόι.
Και στο τελευταίο σταντ απ,
έπρεπε να δίνω συνεχώς συνεντεύξεις.
Κι όλοι οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν το ίδιο.
"Γιατί λέγεσαι Τζο Κόι;"
"Δεν έχω απάντηση.
Έτσι είναι οι Φιλιππινέζοι.
Αλλιώς σε βαφτίζουν κι αλλιώς σε φωνάζουν".
Είναι αληθινή ιστορία,
μόλις το έμαθα, συνέβη πριν από τέσσερις μήνες.
Πήγα στο Βέγκας, κι έβγαλα τη θεία Έβελιν για φαγητό.
Την κοιτάζω και λέω "Άκου, θεία Έβελιν,
πολλοί δημοσιογράφοι με ρωτάνε από πού βγήκε το παρατσούκλι,
και δεν έχω τι να πω.
Μου λες μια ιστορία;
Πώς σκέφτηκες το παρατσούκλι Τζο Κόι;"
Είναι πολύ ηλικιωμένη.
Με κοιτάζει, λοιπόν, και μου λέει…
"Εγώ δεν σε λέω Τζο Κόι".
Και σκέφτομαι "Είναι ηλικιωμένη.
Τα χάνει".
Ένιωσα άσχημα. Και της λέω "Θεία, εγώ είμαι.
Εγώ είμαι ο Τζο Κόι.
Εγώ είμαι, ο αγαπημένος σου ανιψιός.
Εγώ είμαι ο Τζο Κόι".
Και μου λέει "Ξέρω ποιος είσαι. Δεν είμαι ηλίθια.
Απλώς σου λέω ότι εγώ δεν σε λέω Τζο Κόι".
"Τι εννοείς ότι δεν με λες Τζο Κόι;
Με δουλεύεις;
Σοβαρολογείς; Τριάντα χρόνια με φωνάζουν Τζο Κόι.
Δεν είπες τίποτα".
"Ναι, δεν είπα τίποτα,
επειδή λες συνέχεια 'Τζο Κόι', οπότε σε αφήνω να το λες".
"Με αφήνεις 30 χρόνια να το λέω, αλλά δεν με λες έτσι;
Θα 'παιρνα όρκο ότι εκείνη τη μέρα στο σπίτι είπες 'Τζο Κόι, φάε'.
Κι εγώ είπα 'Ωραίο παρατσούκλι'.
Σοβαρολογείς τώρα;" "Ναι, δεν σε λέω Τζο Κόι".
"Τότε, πώς…
Πώς με λες;"
Είναι αληθινή ιστορία. Είστε έτοιμοι;
Θα κλάψετε.
Αλήθεια, μόλις τώρα το έμαθα.
Ρωτάω "Πώς με λες;"
Και λέει "Σε λέω Τζο Κο.
Αυτό είναι το παρατσούκλι, Τζο Κο".
Και για όσους δεν το ξέρετε,
στα Ταγκάλογκ ko σημαίνει "μου".
Το ψευδώνυμό μου είναι "Ο Τζο μου".
Τζο Κο. Δεν είναι πολύ γλυκό;
Είναι πολύ γλυκό.
Δεν το ήξερα.
Λέω "Είναι το πιο γλυκό παρατσούκλι".
"Ναι, εσύ λες συνέχεια Τζο Κόι. Δεν ξέρω ποιος σκατά είναι αυτός.
Σε κάθε σόου του Netflix, 'Στη σκηνή, ο Τζο Κόι'.
Ποιος διάολος είναι; Τζο Κο τον λένε! Ο Τζο μου!"
Γιατί δεν μου το είπε πριν από 30 χρόνια;
Όλο το προωθητικό υλικό μου είναι γραμμένο λάθος.
ΟΙ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΙ ΝΤΟΝΕΛ ΡΟΟΥΛΙΝΓΚΣ
Γιατί οι μαύροι δεν μαζεύουν σκατά.
Δεν θυμάσαι πότε τα μάζεψες τελευταία φορά.
Οι μαύροι δεν τα μαζεύουν. Να εύχεσαι να βρέξει.
Μόνο έτσι θα φύγουν.
Αν δεν βρέξει, όλη η γειτονιά θα βρομάει σκατίλα.
Οι λευκοί τρελαίνονται να τα μαζεύουν. Τρελαίνεστε, ρε καριόληδες.
Οι λευκοί ανυπομονούν να τα μαζέψουν.
Ψωνίζουν σακούλες για σκατά.
Εκείνες τις μπλε. Διαβάζουν και το κουτί.
"Βιοδιασπώμενες. Φιλικές προς το περιβάλλον".
Δεν κρατιούνται.
Έχουν και το τσαντάκι που τις βάζουν μέσα.
Έχουν τσαντάκι για τις σκατοσακούλες.
Ανυπομονούν να βγάλουν μία.
Σίγουρα θα έχετε μερικές στις τσέπες σας τώρα.
Ανυπομονούν να κάνουν…
Ξέρεις τι πίεση είναι να σε βγάζει λευκός ιδιοκτήτης;
Δεν απολαμβάνεις τη βόλτα. Πρέπει να χέσεις αμέσως.
Δεν είναι "Κάτσε, Μπρούνο". Είναι "Χέσε, Μπρούνο".
Ξέρετε πόσο αγχώνεται το σκυλί;
Σκέφτεται "Να τος πάλι ο καριόλης με τις…"
Γιατί μόλις το σκυλί κάνει έτσι, δεν έχει επιστροφή.
Ούτε άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει πίσω.
Πας να παίξεις ξύλο και σου 'ρχεται; "Θα σε τσακίσω…"
Οι λευκοί έχουν τις μπλε σακούλες.
"Και γαμώ, Μπρούνο! Γαμώ!
Τέλεια κόπρανα, Μπρούνο!
Μπράβο σου!"
Τη βάζουν στην τσέπη και φεύγουν.
Έχετε δει μαύρο να βγάζει βόλτα τον σκύλο;
Πάει να χέσει ο σκύλος, και κάνουν ότι δεν τον ξέρουν.
"Τι; Χέζεις. Όχι. Την κάνω.
Θα μας κλείσουν μέσα, ρε μαλάκα.
Χέσε εδώ πέρα.
Να το θυμάσαι αυτό το χέσιμο, μαλάκα".
Μόνο έτσι θα φύγουν τα σκατά.
ΤΖΙΜ ΤΖΕΦΡΙΣ ΔΕΝ ΧΩΝΕΥΕΤΑΙ
Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει με τις γυναικείες κρέμες.
Έτσι;
Έχω συγκατοικήσει με έξι κοπέλες στη ζωή μου.
Στη ζωή μου, έχω μείνει με έξι γυναίκες,
και οι έξι με παράτησαν.
Κι αργά ή γρήγορα, θα κατηγορήσω τον εαυτό μου.
Αλλά όχι σήμερα.
Λοιπόν…
Κάθε γυναίκα με την οποία έχω συγκατοικήσει
έχει ένα βραδινό τελετουργικό…
Εγώ έχω πριν πέσω για ύπνο.
Πάω τουαλέτα, κατουράω, βουρτσίζω τα δόντια, πάω για ύπνο.
Πρόσφατα διαπίστωσα ότι μπορώ να τα κάνω ταυτόχρονα.
Κατουράω βουρτσίζοντας τα δόντια και φτύνω στη λεκάνη.
Το θέμα με τις γυναίκες
είναι ότι πάτε στο μπάνιο για 20 λεπτά,
κλείνετε την πόρτα,
και μετά βγαίνετε
και το τελευταίο που κάνετε είναι ότι τρίβετε κάτι εδώ,
μετά κάνετε έτσι,
μετά ξαπλώνετε και μου λέτε τι έκανα λάθος εκείνη τη μέρα.
Αυτό είναι η βραδινό τελετουργικό σας.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει εκεί μέσα,
αλλά υποθέτω, δεν είμαι σίγουρος,
υποθέτω ότι πασαλείβεστε απ' την κορφή ως τα νύχια με μια κρέμα
που θεωρείτε ζωτικής σημασίας για την ύπαρξή σας.
Λοιπόν, εγώ είμαι 42 χρόνων.
Βάφομαι για τη δουλειά. Όταν βγαίνω στην τηλεόραση.
Δεν ξεβάφομαι ποτέ. Μου δίνουν ένα μαντιλάκι,
και λέω "Δεν πειράζει".
Σε μια βδομάδα φεύγει, μετά με ξαναβάφουν και…
Εκτός απ' αυτό, έχω βάλει αντηλιακό.
Δεν έχω βάλει τίποτε άλλο στο πρόσωπό μου σ' όλη μου τη ζωή.
Είμαι αναμφίβολα αλκοολικός.
Παλιότερα ήμουν μανιώδης καπνιστής.
Έχω υπάρξει εθισμένος στην κοκαΐνη.
Και η επιδερμίδα μου είναι αψεγάδιαστη, γαμώτο.
ΟΙ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΙ ΝΙΚΙ ΓΚΛΕΪΣΕΡ
Να με χύνεις στο στόμα
και την άλλη μέρα να μη βλέπεις το Instagram μου;
Γιατί σταμάτησες;
Πριν το έβλεπες.
Τι έγινε;
Υπάρχει κάτι πιο αξιολύπητο
απ' την επομένη που τον περιμένεις να δει την ιστορία σου
και ανεβάζεις "Γεια σας, παιδιά".
Ενώ αυτό που εννοείς είναι "Γεια σου, εσύ που περιμένω να το δεις".
Κι αγγίζεις το στόμα σου
για να του θυμίσεις πού ήταν ο πούτσος του.
Και λες "Γεια".
Και κάνεις ανανέωση περιμένοντας,
ενώ σου στέλνει ο πατέρας σου "Τα σπας, Νικ".
"Όχι τώρα, ρε μπαμπά!"
Θεέ μου.
Λέει "Τι έφαγες για πρωινό;"
"Θες σίγουρα να μάθεις, μπαμπά;
Λίγα χύσια και μια μπάρα, μπαμπά. Εντάξει;
Μια μπάρα και σπέρμα, μπαμπά.
Τι γεύση; Καρύδια. Ποια άλλη, μπαμπά;"
Απλώς…
Θέλω να 'μαι τσούλα, αλήθεια.
Είμαι,
αλλά αν δεν έχω σχέση, δεν νιώθω ασφαλής.
Αλήθεια. Και για καιρό έλεγα
"Ίσως αν δεν κάνω σεξ, να μη δένομαι συναισθηματικά.
Θα παίρνω μόνο πίπες".
Έπαιρνα μόνο πίπες. Ούτε αυτό είναι ασφαλές, κορίτσια.
Κάτι παίζει με το πουλί τους. Έρχεται πιο κοντά στην καρδιά σου. Απλώς…
Τρελαίνομαι.
Να του την παίζω μόνο; Όχι, ευχαριστώ.
Δεν είμαι καλή στο να την παίζω και στην κιθάρα.
Το ξέρω. Δεν έχω ρυθμό.
Έχω κάνει πολλά μαθήματα κιθάρας.
Κι όλα είχαν την ίδια κατάληξη με όλες τις μαλακίες.
Είμαι στο διαμέρισμα ενός τύπου. Μου δείχνει ένα μοτίβο.
Νιώθω ότι τα πάω καλά και τελικά εκείνος λέει
"Ας το κάνουμε μαζί". "Εντάξει".
Το κάνουμε μαζί και νιώθω ότι τζαμάρουμε.
Και λέει "Μήπως να κοιτάς;"
"Τέλος, δεν με νοιάζει. Δεν είμαι καλή. Θα περιμένω να έρθει να με πάρει η μαμά".
Και μετά χύνει πάνω μου.
Έτσι πλήρωνα για τα μαθήματα.
Πριν το Venmo. Άλλες εποχές.
ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΜΙΣΑ
Οι Λατίνοι δεν θέλουμε να ζήσουμε για πάντα.
Δεν θέλουμε να βεβαιωθούμε πως ό,τι τρώμε μας κάνει καλό.
Ξέρουμε… Ακούστε…
Αν πας σε μεξικάνικο εστιατόριο, ξέρεις
ότι μαγειρεύουμε με λίπος. Κοίτα μας.
Σκίζουμε στην παχυσαρκία. Τη χαιρετάμε στη Γ' Δημοτικού.
"Τα λέμε, παχυσαρκία. Πάω γι' άλλα".
Οι μικροί Λατίνοι είναι χοντροί.
Προσπαθείς να τους κάνεις να νιώσουν καλύτερα. "Κοίτα, μικρέ,
θα ήσασταν δίδυμα, γι' αυτό είσαι…
Δεν ακούς μια φωνή που λέει ότι χόρτασες; Όχι;
Ίσως την ακούσεις. Η αδερφή σου θα είναι".
Μεγαλύτερο στήθος στα 11 απ' όλη την οικογένεια.
"Βυζαρούλη, έλα έξω".
Έτσι βγαίνουν τα παρατσούκλια. Μια φορά χέζεσαι,
και μια ζωή σε φωνάζουν "Κακά".
Κι ας είναι κοτζάμ άντρας ο Κακά.
"Μάντεψε ποιος παντρεύεται". "Ποιος;"
"Ο Κακά". "Γαμώτο!
Παντρεύεται ο Κακά;"
"Η γυναίκα του είναι έγκυος". "Τον κερατά!
Θα γεμίσουν το σπίτι κακάκια.
Παντρεύεται ο Κακά, έτσι; Τι λες, ρε.
Μπράβο του, του κερατά".
Δεν ξέρουμε.
Οι γονείς μας μας κορόιδευαν από μικρούς για το σώμα.
Δεν τους ένοιαζε η ηλικία μας.
Έφευγαν για τη δουλειά. "Παλιοτόφαλοι.
Μη σας δω στον καναπέ μετά.
Χοντρομπαλά Ένα και Χοντρομπαλά Δύο, ακούσατε;"
"Μάλιστα". "Έτσι μπράβο, άντε να πλυθείτε".
ΣΑΜ ΤΖΕΪ 3 ΤΟ ΠΡΩΙ
Ο Έλον Μασκ θα πάει στο διάστημα.
Τι δουλειά έχει ένας λευκός μόνος στο διάστημα;
Μόνο εγώ το βρίσκω ύποπτο;
Πάει στο διάστημα χωρίς την κυβέρνηση, χωρίς τη NASA;
Δεν ήξερα καν ότι γίνεται!
Νόμιζα ότι μόνο αυτοί πήγαιναν.
Αφεντικά του διαστήματος!
Για να πας στο διάστημα, θα τα βάλεις μαζί τους.
Αυτός έφτιαξε διαστημόπλοιο λες κι είναι γκο καρτ. Πάει τις Τρίτες.
Ρε φίλε, το Σάββατο πάνε στο διάστημα!
Όλοι το ξέρουν αυτό!
Δεν φεύγεις μεσοβδόμαδα να πας στο διάστημα!
Σάββατο, να το δούμε στην τηλεόραση.
Κι αυτός πάει Τετάρτη βράδυ. Τι φάση;
Απ' το Σακραμέντο κιόλας. Απ' το Ακρωτήριο Κανάβεραλ μόνο!
Από εκεί φεύγουν.
Δεν έχει σημείο εισόδου στον Άρη απ' το Σακραμέντο.
Όταν πας στο διάστημα, το λες.
Κάνεις δημόσια ανακοίνωση στις ειδήσεις.
"Πάω στο διάστημα, ψυχραιμία". Αυτός απλώς πήγε.
Εξωγήινοι είναι;
Όχι, ο Έλον κάνει παντιλίκια στον ουρανό. Τι σκατά;
Φοβερή η φιλοδοξία των λευκών.
Θέλετε να μάθετε πού είναι ο ρατσισμός; Εκεί, λευκοί.
Έχετε μπερδευτεί, το ξέρω. "Τι μας λέει;"
Μπερδεμένος.
Όλοι μαθαίνουν Ιστορία.
Λέτε "Δεν κρέμασαν κανέναν, δεν δέρνουμε κανέναν.
Δουλεύω δίπλα σε μαύρο, έχει αμάξι. Άρα, ισότητα".
Ξάπλωσε. Χαλάρωσε. "Όλα είναι δίκαια".
Παλιοτρελάρα!
Δεν είναι όλα δίκαια!
Γιατί κοιμάσαι κι ονειρεύεσαι ότι θα αγοράσεις τον Άρη.
Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα μπορούσα.
Σκεφτόμουν ότι θα είχα λεφτά.
"Αν είχα λεφτά, θα έκανα το ταβάνι μου χρυσό.
Αυτό θα κάνω, αν αποκτήσω πολλά λεφτά".
Να πάω μόνη στο διάστημα; Ποτέ, ρε φίλε!
Και να ήθελα, πρώτα θα έπαιρνα τη NASA.
"NASA, εδώ Σαμ. Να πάω;
Βασικά, είναι Τρίτη. Στο διάστημα πας Σάββατο".
ΜΑΡΚ ΜΑΡΟΝ ΗΡΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, Ε ΚΑΙ;
Δεν ξέρεις πότε κάποιος θα σου πει κάτι
που θα σου καταστρέψει ή αλλάξει τη ζωή για μήνες
ή θα σου φέρει μπελάδες.
Μπορεί έτσι απλά
να σου πει κάποιος κάτι και να πρέπει να το αντιμετωπίσεις.
Μπορεί να περνάς δύσκολη μέρα,
και κάποιος, γνωστός ή άγνωστος, να σου πει "Τρως κουρκουμά;"
"Τι;"
"Τρως κουρκουμά;" "Κουρκουμά;"
"Ναι, πρέπει να τρως". "Κουρκουμά;" "Ναι".
"Το μπαχαρικό;" "Ναι, πρέπει να τρως". "Το μπαχαρικό;"
"Ναι, ρε φίλε, πρέπει".
"Το μπαχαρικό που αγοράζεις μια φορά για να φτιάξεις ινδικό,
δεν το ξαναχρησιμοποιείς,
και λεκιάζει την ξύλινη κουτάλα;"
"Ναι, πρέπει να τρως".
Και φεύγοντας λέει "Αν είναι να φας κουρκουμά,
φά' τον με μαύρο πιπέρι, αλλιώς δεν ενεργοποιείται".
Όταν το ακούς αυτό, δεν λες "Μαλακία μού ακούγεται;
Για τόσο κορόιδο με περνάς;"
Πού το βασίζεις;
Σαν τύποι που πουλάνε βιταμίνες
να κάθονται πάνω σ' ένα βουνό κουρκουμά μαζί με άδειες κάψουλες
κι ένας να λέει "Δεν νομίζω ότι μπορούμε να τον πουλήσουμε έτσι.
Μπαχαρικό είναι.
Κάτι πρέπει να προσθέσουμε".
"Ναι, σαν τι, αφεντικό;" Δεν ξέρω γιατί είναι ταινία του 1930.
"Δεν ξέρω, άλλο ένα μπαχαρικό;" "Σαν τι; Πιπέρι;"
"Ναι, για συνέχισε".
"Να πούμε ότι τον ενεργοποιεί;"
"Να πάρει! Αυτή είναι ιδέα που αξίζει εκατομμύρια.
Ας γεμίσουμε τις κάψουλες.
Ίσως τις προωθήσει ο Ρόγκαν".
ΚΕΒΙΝ ΧΑΡΤ ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΑΚΙ
Το ιδιωτικό σχολείο των παιδιών μου δεν σέβεται τη διασημότητά μου.
Όχι. Αλήθεια, το εννοώ. Δεν κάνω πλάκα.
Θα είμαι ειλικρινής.
Σπίτι μου είμαι, δεν θα κρύβομαι.
Δεν σέβονται τη διασημότητά μου.
Είμαι πολύ ταπεινός.
Μπορεί να μη φαίνεται μ' αυτό που είπα, μα είμαι πολύ ταπεινός.
Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Ξέρω ότι ξέρεις ποιος είμαι.
Μη με αναγκάσεις να το πω.
Με αναγκάζουν να λέω ποιος είμαι.
Πάω τα παιδιά σχολείο.
Με πλησιάζουν οι δάσκαλοι.
"Κύριε Χαρτ, θέλουμε να σας μιλήσουμε.
Πλησιάζει το παζάρι.
Το κάνουμε μια φορά τον χρόνο.
Θα θέλαμε πολύ
να είστε εσείς φέτος στην υποδοχή".
Της άφησα χρόνο να πει ότι κάνει πλάκα.
Δεν το είπε.
Της λέω "Μου κάνεις πλάκα;"
"Όχι, κε Χαρτ, θα θέλαμε πολύ να είστε στην υποδοχή.
Πιστεύουμε ότι θα είστε πολύ καλός".
Πριν συνεχίσω, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι.
Δεν έχω τίποτα εναντίον των ατόμων που χαιρετούν στην υποδοχή.
Δεν θέλω να βγω έξω μετά
και να έχετε πλακάτ εναντίον μου
επειδή δεν τους σέβομαι.
"Τέρμα ο Χαρτ, δεν σέβεται τα άτομα στην υποδοχή".
Είναι υπέροχα άτομα.
Χρειάζεται η δουλειά, καταλαβαίνω.
Με έχουν χαιρετήσει εξαιρετικά στη ζωή μου.
Μια φορά στο Walmart με υποδέχτηκαν υπέροχα.
Δεν ξέρω καν από πού ήρθε. Απλώς εμφανίστηκε μπροστά μου.
Μπαίνω και λέει "Καλώς ήρθατε.
Ήρθατε να ψωνίσετε;" Λέω "Τι διάολο;
Από πού ξεφύτρωσες, ρε φίλε;"
Λέει "Να ψωνίσετε, έχουμε εκπτώσεις".
Κι έφυγε κάνοντας moonwalk.
Λέω "Τι διάολο έγινε τώρα; Τι έγινε εδώ;"
Μ' άρεσε τόσο η υποδοχή, που όχι μόνο ψώνισα,
μα τον έψαχνα και σαν τρελός φεύγοντας.
Ήθελα να δει τι ψώνισα.
"Έλα εδώ, ρε φίλε.
Θέλω να σου δείξω τι ψώνισα!"
Ήρθε, άνοιξα τη σακούλα. Κι έκανε…
Είπε…
"Πήρατε ωραία πράγματα".
Έγραψε με τον μαρκαδόρο στην απόδειξη, μη νομίσουν ότι έκλεψα.
"Να έρθετε να με ξαναβρείτε".
"Θα είσαι εδώ;", ρώτησα. "Αλίμονο", είπε.
Κι έφυγε πάλι κάνοντας moonwalk. "Τι φάση;
Ήταν απ' τους ωραιότερους χαιρετισμούς.
Εννοείται ότι θα ξανάρθω".
Δεν τους προσβάλλω.
Απλώς εγώ δεν χρειάστηκε να το κάνω.
Το προσπέρασα για να πετύχω.
Δεν ζητάς από εμένα να χαιρετάω στην υποδοχή.
Τότε είχα μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.
Η μούρη μου ήταν σε λεωφορεία.
Δεν μου ζητάς να γίνω υποδοχή.
Υπάρχουν άλλοι γονείς εκεί
που ήταν πρώην ηθοποιοί, σ' αυτούς να το πεις.
Ο Κάρλτον απ' τον Πρίγκιπα του Μπελ Αιρ.
Αυτός πρέπει να χαιρετάει.
Αυτόν θέλεις στην υποδοχή.
Ο Τέρι Κρουζ. Αυτός να μπει.
Να δείχνει μούσκουλα.
"Καλώς ήρθατε. Ποιος θέλει εισιτήριο;"
Φοβερός συνδυασμός. Θα τρελαίνονταν οι γονείς.
"Φοβερό σχολείο!
Θέλω εισιτήρια. Τα θέλω όλα τα εισιτήρια!"
Οι γονείς θα τρελαίνονταν με αυτούς στην υποδοχή.
ΜΑΪΚΛ ΜΑΚΙΝΤΑΪΡ ΣΟΟΥΜΑΝ
Στην αρχή, όλοι είχαμε έναν κωδικό.
Ήταν ο πρώτος μας κωδικός. Τον θυμόμαστε με νοσταλγία.
Και χρησιμοποιούσαμε τον ίδιο παντού.
"Μου δίνετε τον κωδικό σας;" "Βεβαίως. Η ξεχωριστή λέξη μου".
Μετά οι εταιρείες έγιναν αγενείς.
Έβαζες τον κωδικό κι έλεγε "Αδύναμος".
"Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις την ξεχωριστή λέξη μου;"
"Το διαδίκτυο έγινε πολύ δημοφιλές. Χρειάζεται πιο ισχυρός κωδικός".
Κι οι επιχειρήσεις επέμεναν
"Χρειαζόμαστε ένα κεφαλαίο γράμμα.
Λυπούμαστε, δεν θα δεχόμαστε πλέον κωδικούς
που δεν περιέχουν τουλάχιστον ένα κεφαλαίο γράμμα".
Κι όλοι σκεφτήκαμε στιγμιαία τις επιλογές μας,
προτού αποφασίσουμε να βάλουμε το πρώτο γράμμα στα κεφαλαία.
Και για ένα διάστημα αυτό ήταν αρκετό.
Αλλά το διαδίκτυο έγινε ακόμα πιο δημοφιλές.
Κι οι επιχειρήσεις άρχισαν να λένε "Λυπούμαστε,
χρειάζεται τουλάχιστον ένα κεφαλαίο και τουλάχιστον ένας αριθμός!"
Και πάλι,
χρειάστηκε λιγότερο από μισό νανοδευτερόλεπτο σκέψης
πριν αποφασίσουμε συλλογικά
ότι ο αριθμός θα είναι το ένα
και θα μπει στο τέλος του κωδικού που πλέον ξεκινάει με κεφαλαίο.
Και για ένα διάστημα
αυτό ήταν αποδεκτό,
ώσπου μια ολοκαίνουρια, απροσδόκητη
και συναρπαστική αυγή χάραξε,
ο κόσμος των ειδικών χαρακτήρων.
Δεν ξέραμε καν τι ήταν.
Κι οι επιχειρήσεις έλεγαν "Χρειαζόμαστε ένα κεφαλαίο,
χρειαζόμαστε έναν αριθμό, αλλά κι έναν ειδικό χαρακτήρα".
Και πατήσαμε το κουμπί. "Μπορώ να δω μερικά δείγματα
τέτοιων χαρακτήρων στους οποίους επιμένετε;"
Και τους μελετήσαμε. "Να τοι.
Δεν ήξερα ότι αυτοί οι χαρακτήρες ήταν τόσο ειδικοί".
Μέχρι που τα βλέμματα όλων μας έπεσαν πάνω στο θαυμαστικό.
"Εσύ θα έρθεις μαζί μου".
Το οποίο βάλαμε στο τέλος του κωδικού που ξεκινούσε με κεφαλαίο,
μετά τον αριθμό ένα.
Κι αυτήν τη στιγμή, όλοι στο London Palladium σκέφτονται
"Μάλλον πρέπει να αλλάξω κωδικό.
Θα το κάνω αύριο. Ή τώρα".
ΦΟΡΤΣΟΥΝ ΦΕΪΜΣΤΕΡ ΓΛΥΚΟ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΟ
Μεγαλώνοντας στον Νότο, δύο πράγματα αγαπάμε.
Την εκκλησία και τα Chili's.
Όλοι στον Νότο πάνε εκκλησία. Έχει σε κάθε τετράγωνο.
Προσπαθούν ακόμα και να σε ξεγελάσουν. Τώρα, ας πούμε,
νομίζετε ότι είστε σε θέατρο.
Μα η ανταμοιβή όταν πας εκκλησία είναι ότι μετά πας στο Chili's.
Και στη γενέτειρά μου ήταν το πιο καλό εστιατόριο.
Ήταν τόσο κυριλάτο, που εγώ το έλεγα "Chile's".
Εγώ είμαι μεθοδίστρια, ο μεθοδισμός θεωρείται ελαφρύς χριστιανισμός.
Ναι, μια σταλίτσα φτάνει. Έτσι, λίγο!
Λίγο Ιησού χρειάζεσαι μόνο.
Και μας ένοιαζε μόνο
να τελειώσει το κήρυγμα ως τις 12,
για να πάμε στο Chili's πριν απ' τους βαπτιστές.
Εντάξει;
Ήταν 11:55, κι αν ο ιεροκήρυκας συνέχιζε να μιλάει,
άκουγες τη χορωδία να τραγουδάει σιγά.
Χοιρινά παϊδάκια
Τι γλυκιά που είναι η σάλτσα
Λέγαμε "Τελείωνε, ιεροκήρυκα!"
ΕΡΙΚ ΑΝΤΡΕ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ!
Έχω καλά νέα. Κάπνισα επιτέλους μαύρο με τη μαμά μου.
Το έκανα.
Μου πήρε 36 χρόνια προσπάθειας. Τα κατάφερα.
Να θυμάστε ότι η μαμά μου είναι μια Εβραία 700 ετών, εντάξει;
Δεν ήταν εύκολο.
Ήρθε στο σπίτι μου, στο Λος Άντζελες,
και μες στο αμάξι τής λέω "Ας κάνουμε μαύρο".
"Όχι, είναι παράνομο", λέει.
Της λέω "Όχι, νομιμοποιήθηκε". "Εντάξει", μου λέει.
Τόσο εύκολο ήταν, αλήθεια.
Πάμε σπίτι, προσπαθώ να καπνίσω απ' το μπονγκ
και δεν μπορεί να εισπνεύσει. Έκανε σαν τον Ντίζι Γκιλέσπι.
Της δίνω μπισκότο με χόρτο και πάμε να παίξουμε Scrabble.
Και 20 με 30 λεπτά μετά,
κοκκίνησαν τα μάτια της, με κοιτάζει και λέει
"Στέγνωσε το στόμα μου.
Καλό είναι αυτό;"
Και μετά τα πήρε. Μου λέει "Έλα κοντά.
Ο Μπιλ Κόσμπι δεν το έκανε.
Εγώ το έκανα!"
Και δεν την έχω δει έκτοτε.
Επ' ευκαιρία, ο Μπιλ Κόσμπι είναι στο μπαρ,
αν θέλετε δυνατά ποτά απόψε!
ΟΙ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΙ ΤΖΙΜ ΝΟΡΤΟΝ
Είδα ένα ντοκιμαντέρ για τον Τεντ Μπάντι. Το είδε κανείς;
Ήταν τέσσερα ωριαία επεισόδια για τον Τεντ Μπάντι.
Κι είπαν ότι ήθελε να γίνει δικηγόρος ή πολιτικός.
Όταν το άκουσα, έβγαλε νόημα όλο αυτό.
"Τελικά διάλεξε την πιο αξιοθαύμαστη διαδρομή".
Έχω δει 30 ντοκιμαντέρ για τον Τεντ Μπάντι και ομολογώ
ότι έχω βαρεθεί τη λατρεία του ήρωα που έχουμε για τους καθ' έξη δολοφόνους.
Είμαι κι εγώ ένοχος.
Αλλά φαίνεται ότι δεν είναι απλώς περιέργεια ή ηδονοβλεψία.
Είναι θαυμασμός. Φαίνεται απ' τον τρόπο που μιλάνε.
Δεν μιλάνε για τον Τεντ Μπάντι έτσι όπως θα έπρεπε.
Αν μιλούσαν ειλικρινά,
κάθε πρόταση θα ξεκινούσε με το "Και μετά αυτό το κάθαρμα…"
Μα δεν το κάνουν. Λένε τα αναγκαστικά
"Ήταν μοχθηρός. Ήταν κακός".
Μετά, όμως, βρίσκουν σχεδόν αξιοθαύμαστες ιδιότητες
και τις κοπανάνε.
Πρώτα, το μυαλό του.
Μιλάνε διαρκώς για το μυαλό του.
Ήταν υπερεκτιμημένο. Δεν ήταν τόσο έξυπνος.
Λένε "Ο Τεντ Μπάντι ήταν πολύ έξυπνος.
Δραπέτευσε δυο φορές". Ξέρετε πώς δραπέτευσε την πρώτη φορά;
Ήταν ανοιχτό το παράθυρο και πήδηξε.
Έτσι θα δραπέτευε από φυλακή μια γάτα ή ένα πουλί.
Δεν είσαι διάνοια αν δεις ανοιχτό παράθυρο
και πεις "Εκεί είναι η ελευθερία".
Τον αποκαλούν "ιδιοφυΐα",
γιατί τους αρέσει η ιδέα του ευφυούς κακού.
Είπαν "Ήταν ιδιοφυΐα, εκπροσώπησε νομικά τον εαυτό του".
Τον εκτέλεσαν.
Ήταν χάλια δικηγόρος. Δεν είσαι ιδιοφυΐα,
όταν παίρνεις… Δεν μπορούσε να τα πάει χειρότερα.
Αν είχε προσλάβει ουρακοτάγκο για δικηγόρο,
ο οποίος έχεζε μες στο χέρι του και τα πασάλειβε στους ενόρκους,
θα έπαιρνε την ίδια ποινή που πήρε ο Τεντ με προσπάθεια.
Και να συμφωνήσουμε όλοι να μη μιλάμε για την εμφάνισή του;
Ήταν μέτριας εμφάνισης,
αλλά δεν σταματάνε να λένε "Ήταν πολύ γοητευτικός.
Ο Τεντ Μπάντι ήταν πολύ όμορφος". Δεν ήταν.
Ήταν όμορφος σ' αυτήν την κατηγορία.
Εντάξει; Στην κατηγορία ανδρών που δολοφόνησαν και βίασαν
πάνω από 40 γυναίκες…
ο Τεντ ήταν κελεπούρι.
ΦΕΛΙΠΕ ΕΣΠΑΡΖΑ ΚΑΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
Είμαι παντρεμένος. Έχω μια λευκή σύζυγο κι έναν λευκό προγονό.
Ξανθιά μαλλιά, γαλάζια μάτια. Λευκός γιος.
Τον μεγαλώνω απ' τα δύο του.
Τον λέμε Μίκλο, ναι. Μίκλο.
Αλλά νομίζει ότι είναι και Μεξικανός!
Το παίζει μάγκας τώρα,
"Τι λέει, ηλίθιε; Τα βάζεις με τη φυλή;"
Του λέω "Ηρέμησε, Σκοτ.
Είναι η ένωση ιδιοκτητών. Άσε τις μαλακίες".
Οι λευκοί είναι ξηγημένοι.
Όταν έχεις έναν λευκό στη συμμορία σου, ξηγιέται.
Οι λευκοί είναι τρελοί.
Σκέφτονται εγκλήματα που δεν χωράει ο νους μας.
Μια φορά, σκάει ένας λευκός.
"Τι λέει, αδερφέ; Θες να κάνουμε διάρρηξη;"
"Σε τίνος το σπίτι, Ράιαν;"
"Της μαμάς μου.
Χθες δεν ήθελε να μου φτιάξει σάντουιτς".
Καμαρώνεις τον προγονό σου στις επιτυχίες,
αν και δεν τον βοηθάω ποτέ.
Λέω πάντα "Ναι, ξέρετε, μόνο εμένα έχει για πατέρα".
Αλλά αν γίνει καθ' έξη δολοφόνος ή εκτελεστής σε σχολείο,
θα πω "Αδερφέ, ξέρεις πώς είναι οι λευκοί.
Φοβήθηκα για τη ζωή μου!
Μια φορά ντύθηκε φάντασμα.
Δεν ήξερα αν ήταν φάντασμα ή μέλος της Κου Κλουξ Κλαν".
ΧΑΝΑ ΓΚΑΝΤΣΜΠΙ ΝΤΑΓΚΛΑΣ
Υπάρχουν ακόμα ζωντανοί κι ευημερούντες Έλληνες.
Καλώς ήρθατε.
Μόνο οι αρχαίοι Έλληνες έχουν πεθάνει.
Ζούσαν σε πολυσύχναστο δρόμο που έφτιαξαν Ρωμαίοι.
Ποιον έχουμε εδώ; Έχουμε τον Πυθαγόρα,
που δίνει ονόματα στα τρίγωνα!
Οξύνους.
Να και ο Σωκράτης.
Έφαγε μια τούμπα. Κλασικός Σωκράτης.
Καλός στη σκέψη, κακός στο περπάτημα. Σήκω, φίλε.
Τι έκαναν οι γυναίκες
όταν οι άντρες ονομάτιζαν τα πάντα;
Απ' ό,τι έμαθα,
οι γυναίκες κάθονταν ανά τρεις γυμνές,
και περίμεναν τους άντρες να ονοματίσουν διάφορα.
Η μεσαία φιγούρα εδώ
λέει "Τι κρατάς εκεί, Κάρεν;"
"Κάτι ψιλοπράγματα".
Οι γυναίκες κρατάνε διάφορα κι ελπίζουν να μην είναι δηλητηριώδη.
Περιμένουν τους άντρες να ονοματίσουν. Αυτό έγινε πριν ονοματιστούν τα κρεβάτια.
Οι γυναίκες προσπαθούν να τα στρώσουν,
πετώντας όπως-όπως τα σεντόνια στα δέντρα.
Λένε "Δεν ξέρω, ας φτιάξουμε οχυρό.
Θα το κάνουμε κυριλέ".
"Ναι! Τελειώσαμε το οχυρό!"
Ο γυμνός χορός ανά τριάδες στο δάσος
είναι το χόμπι των γυναικών σε όλες τις εποχές.
Δεν τον λατρεύουμε;
Δεν είναι ό,τι πιο ασφαλές; Τέλειο!
Αυτό ίσως μοιάζει με χαλαρή βολτίτσα
στο δάσος ημέρα αργίας, χωρίς δράματα.
Αλλά δώστε βάση σ' αυτό το πιάσιμο.
Είναι πολύ σφιχτό για διασκεδαστική δραστηριότητα.
Υποδηλώνει ένταση.
Τι έγινε; Ανέφερε κανείς τη διατροφή Paleo;
Όχι.
Η φιγούρα στη μέση
διαπίστωσε ότι αυτό το ύφασμα,
το πιθανό οχυρό, αν θέλετε,
έχει μπει τόσο μέσα στον πισινό της…
που της κάλυψε και τις δύο τρύπες.
Κι έχει εκνευριστεί.
Σ' αυτό το σημείο να επισημάνω
ότι δεν βλέπουμε μια φωτογραφία. Δεν είναι τυχαία φωτογραφία
που τραβήχτηκε σε μια άτυχη, άβολη στιγμή.
Όχι. Πρόκειται για πίνακα ζωγραφικής.
Που καθιστά αυτό εδώ…
μια απόφαση!
Είναι μια απόφαση που πήρε κάποιος και σπατάλησε χρόνο.
ΠΑΤΟΝ ΟΣΓΟΥΑΛΤ ΑΓΑΠΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Θεέ μου!
Αυτό κάνω πια. Πεζοπορώ.
Το συνηθίζω πια.
Η πεζοπορία δεν είναι ο τρόπος άσκησής μου.
Είναι η δραστηριότητά μου.
Γιατί η πεζοπορία δεν είναι άσκηση.
Είναι το πέρασμα απ' τη γυμναστική που έκανες στα 20 και στα 30
στο χαλαρό περπάτημα που θα κάνεις
στα 70 και στα 80
για να χωράς στο σμόκιν της κηδείας σου.
Δεν θες να ανοίξουν από πίσω το σακάκι.
Ντροπή είναι. Έλα τώρα. Ας πεθάνουμε αξιοπρεπώς.
Οπότε, κάθε μέρα
παρκάρω το αμάξι εκεί που αρχίζει το μονοπάτι πεζοπορίας.
Μετά απομακρύνομαι απ' το αμάξι,
ώσπου τελικά κάνω τον κύκλο
κι επιστρέφω στο αμάξι μου.
Αυτό κάνω.
Είμαι εκεί έξω, μαζί με τους υπόλοιπους 50άρηδες.
Κάνω κύκλους θανάτου.
Αν πετούσατε χαμηλά με ελικόπτερο πάνω απ' τη Γη, ξέρετε τι θα βλέπατε;
Θα βλέπατε εικοσάρηδες
να κάνουν ναρκωτικά, να τρώνε και να κάνουν σεξ.
Εικοσάρηδες με πραγματικές δουλειές που κινούν τον κόσμο.
Σαραντάρηδες
που προσπαθούν να πηδήξουν εικοσάχρονα.
Κι εμάς, τους παραδομένους πενηντάρηδες,
να κάνουμε κύκλους μάταια.
Έχουμε τα ακουστικά μας,
ακούμε podcast…
που κάνουν εικοσάρηδες που δεν θέλουν να τους πηδήξει κανείς.
ΒΙΡ ΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΝΔΙΑ
Για να καταλάβουμε τη χώρα, πρέπει να καταλάβουμε τα πιστεύω.
-Συμφωνείτε; -Ναι.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι αλήθεια,
αλλά τα πιστεύουμε.
Λόγου χάρη, όλοι οι Ινδοί πρέπει να στέκονται όρθιοι στον εθνικό ύμνο.
Το πιστεύω.
Αλλά κανονικά δεν χρειάζεται.
Ίσως θα έπρεπε. Για ασφάλεια.
Γιατί κάποιοι τραγουδάνε ενώ σκουπίζουν τον κώλο.
Οπότε, σήκω για τον ύμνο.
Είναι χαλαρός ο εθνικός ύμνος μας. Τελειώνει, δεν κρατάει πολύ.
Όταν τελειώνει, κάνουμε όλοι…
Δεν πέθανε κανείς. Καθίστε.
Αυτοί δεν ξέρουν πότε να κάτσουν.
Πάνω απ' τη γη των ελευθέρων
Και την πατρίδα των
Γενναίων
Ο ποδοσφαιριστής που γονάτισε δεν διαμαρτυρόταν, ξεκουραζόταν.
Δεν χρειάζεται να στεκόμαστε.
Πού το ξέρω; Η ανακοίνωση λέει "Παρακαλώ.
Παρακαλώ, σηκωθείτε για τον εθνικό ύμνο".
Σύμφωνα με τους κανόνες στην Ινδία, αν η ανακοίνωση λέει "παρακαλώ",
δεν κάνουμε τίποτα.
"Παρακαλώ, μην ανοίξετε κινητά, πριν το αεροπλάνο να φτάσει στην πύλη".
Άντε γαμήσου!
Αν εν πτήση δούμε γνωστό κτήριο,
αρχίζουμε τα τηλεφωνήματα.
"Παρακαλώ, μην ουρείτε στον τοίχο". Γι' αυτό είναι οι τοίχοι!
Η Αμερική να χαίρεται που συνορεύει με το Μεξικό κι όχι εμάς.
Γιατί, ξέρετε…
Αν ήμασταν εμείς κι έχτιζαν τείχος, θα είχαν άλλο πρόβλημα.
"Γιατί μας κατουράνε;"
Το κάνετε εικόνα τώρα, έτσι;
ΟΙ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΙ ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΕΛΙ
Στους νέους αρέσουν τα φιλιά.
Ρουφάνε τις γλώσσες τους.
Είδα ένα νεαρό ζευγάρι στο ασανσέρ να φιλιέται.
Δεν τους ένοιαζε που ήμασταν εκεί. Ρουφιόντουσαν με μανία.
Μετά αυτός έβαλε το δάχτυλο μέσα στο στόμα της.
Έτσι; Το έβαλε μέσα.
Κι εκείνη το ρουφούσε σαν να ήταν πέος.
Αν έβαζα το δάχτυλο στο στόμα της γυναίκας μου,
θα έκανε "Τι διάολο ήταν αυτό;
Μου έχεις θυμώσει; Τι διάολο έκανα;
Αν δεν θες να μ' ακούς, πες μου να σκάσω. Μην το κάνεις αυτό.
Έξυνες τα καρύδια σου μισή ώρα στον καναπέ
βλέποντας τον αγώνα.
Έχει γεύση μανιτάρι. Σιχαίνομαι τα μανιτάρια.
Τρουφο-καρύδια. Άι παράτα με".
Γύρω στα 45, κόβεις τα φιλιά.
Τότε κάνεις…
"Γεια. Αντίο".
Έχει χαλασμένο δόντι και δεν σε καλύπτει η ασφάλεια.
"Ας το κόψουμε πια. Τι λες;"
ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΚΑΡΛΣΟΝ LOSER ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ
Υπάρχουν πράγματα που κάνουμε που νομίζουμε ότι σκίζουμε, μα δεν ισχύει.
Όπως οι σαγιονάρες,
τα δίχαλα,
οι παντόφλες,
τα plakkies, όπως τα λέμε στη Νότια Αφρική.
Δεν θα υπάρξει παγκόσμια ειρήνη
αν δεν συμφωνήσουμε σε μια ονομασία.
Το θέμα μ' αυτά τα υποδήματα είναι ότι δεν έχουν οδηγίες χρήσης.
Το θέμα είναι ότι θα έπρεπε.
Εγώ δεν είχα ποτέ, γιατί μεγάλωσα σε φάρμα
που είχε φίδια, σκορπιούς και τέτοια.
Δεν φορούσαμε τέτοια.
Η πρώτη φορά που αγόρασα
ήταν γύρω στα 30 μου, πριν από 13 χρόνια στη Νέα Ζηλανδία.
Δεν με απέτρεψε κανείς.
Τα αγόρασα. Δεν ήρθε κανείς στην πόρτα να πει
"Έχεις ξαναβάλει;"
"Όχι".
"Έλα εδώ.
Για να ξέρεις,
αν πέσει μια σταγόνα μέσα,
πέθανες.
Ακόμα κι αν μια σταγόνα βρέξει το εξωτερικό,
πέθανες.
Και μη διανοηθείς ότι θα μπορείς να τρέξεις…
απ' το αμάξι σου, εν μέσω καταιγίδας…
μες στο εμπορικό, όπου έχουν βάλει πλακάκια.
Διότι είτε είσαι γυμνασμένη είτε όχι,
θα κάνεις σπαγκάτο".
Κι εσύ λες "Εντάξει. Έγινε".
Φεύγοντας, λέει "Και κάτι ακόμα.
Για να ξέρεις, αυτά τα υποδήματα είναι για να πηγαίνεις μόνο μπροστά.
Τα λέμε μονής κατεύθυνσης.
Ναι. Θες να κάνεις βήμα στο πλάι; Πέθανες.
Θες να κάνεις βήμα πίσω; Προσπάθησε ο θείος μου. Πέθανε!"
Είναι περίπλοκα. Θα έπρεπε να έχουν προειδοποίηση
κι έναν βοηθό που θα μένει μαζί σου για μια βδομάδα.
Κι έμαθα ότι έχω την αναλογία ηλικίας-βάρους
που δεν πέφτεις πια.
Είχα μια πτώση.
Δεν ξέρεις πότε θα σου συμβεί.
Πέντε χρόνια πριν, οι φίλοι μου θα ρωτούσαν αν είχα πιει.
Τώρα στέλνουν ανήσυχες φατσούλες.
"Είσαι καλά, φίλη; Έμαθα ότι έπεσες".
"Όχι, φορούσα τις μπότες θανάτου, το ξέχασα".
ΤΟΜ ΠΑΠΑ ΚΑΛΑ ΤΟ ΠΑΣ!
Καλές εποχές.
Τελευταία όλοι λένε για τον παλιό καλό καιρό.
"Αν γυρνούσαμε στον παλιό καλό καιρό;"
Ποιον παλιό καλό καιρό; Αστειεύεσαι;
Αυτός είναι ο καλός καιρός.
Τώρα μαθαίνουμε πώς γίνονται όλα.
Κι ακόμα άκρη δεν έχουμε βρει.
Θες να γυρίσεις στα παλιά; Τότε δεν ήξεραν τίποτα.
Τίποτα!
Έχετε δει το πρώτο ποδήλατο;
Εγώ δεν ξέρω να φτιάχνω τίποτα.
Μα ξέρω ότι δεν παίρνεις τον πιο μικρό τροχό
να τον βάλεις πίσω…
και τον μεγαλύτερο τροχό
να τον βάλεις μπροστά.
Είναι κακό ποδήλατο.
Ούτε να ανέβεις δεν μπορούσες.
Σε έπιαναν οι φίλοι σου απ' το μουστάκι και σε πετούσαν
κι εύχονταν να βρεις σέλα.
Άρχιζες πετάλι και δεν σταματούσες.
Πετάλι μέχρι θανάτου.
Δεν πείραζε, γιατί το προσδόκιμο ζωής τον παλιό καλό καιρό
ήταν τα 28 χρόνια.
Σε παρακαλώ. Απαίσια εποχή. Τα νοσοκομεία ήταν εφιάλτης.
Πάντα σου έκοβαν το πόδι.
Ό,τι κι αν είχες.
Σπασμένο χέρι; Γρίπη; Έμπαινες περπατώντας, έβγαινες κουτσό.
Δεν υπήρχαν φάρμακα. Ούτε παυσίπονα. Το φαντάζεστε;
Μια ζωή χωρίς παυσίπονα;
Έχετε ξεμείνει ποτέ από παυσίπονα;
Ξαπλώνω κι ελπίζω να πεθάνω.
Τι θα πάρεις; Το αντιισταμινικό δωδεκαετίας;
Δεν είχαν αντιόξινα. Αντιόξινα!
Έτρωγες, είχες αέρια κι έσκαγες.
Τον παλιό καλό καιρό.
Δείτε τα ρούχα σας. Τα υπέροχα υφάσματα που φοράτε.
Κι είχατε επιλογές. Δεν ήταν το μόνο σας ρούχο.
Τον παλιό καλό καιρό, όχι. Μόνο ένα σκληρό, μάλλινο.
Σκληρά δερμάτινα παπούτσια από συκώτι χοίρου.
Κι εσώρουχα από λινάτσα!
Εσώρουχα από λινάτσα.
Έχετε δει φωτογραφίες εποχής;
Κοιτάζουν όλοι θυμωμένοι τη φωτογραφική.
"Τι έχουν πάθει; Γιατί είναι τόσο δυστυχισμένοι;"
Εσώρουχα από λινάτσα.
Φρικτό.
ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ, ΚΑΝΑΝ ΓΚΙΛ
Πας σπίτι, παίζεις βιντεοπαιχνίδια. Grand Theft Auto 3.
Οπαδοί.
Πρώτο βιντεοπαιχνίδι όπου έκανες ό,τι ήθελες.
Ό,τι διάολο ήθελες.
Να κλέψεις όπλα. Να κλέψεις αμάξι.
Να πατήσεις κόσμο. Έρχεται η αστυνομία. Τους σκοτώνεις κι αυτούς.
Μετά στέλνουν τον στρατό, τον σκοτώνεις κι αυτόν.
Κι αν κατά τη διάρκεια πεθάνεις κατά λάθος, ζωντανεύεις ξανά.
Στο νοσοκομείο, μα χωρίς όπλα. Πήγαινε να ξανακλέψεις.
Μα είχε πολλή ελευθερία
για τα μυαλά που είχα τότε.
"Μπορείς να κάνεις τα πάντα". "Μα τι πρέπει να κάνω;"
"Οτιδήποτε, δώσ' τα όλα". "Ποιος είναι ο στόχος;"
Το έψαξα κι έμαθα τι ακριβώς πρέπει να κάνεις.
Τα έκανα όλα. Τελείωσα το παιχνίδι.
Στο τέλος βλέπεις τα στατιστικά. Πόσες φορές πέθανες, πόσους σκότωσες,
και κάτι πολύ ενδιαφέρον, το ποσοστό ολοκλήρωσης.
Κι έλεγε "Ποσοστό ολοκλήρωσης, 12%".
Τελείωσα το παιχνίδι. Αυτό σημαίνει 100%.
"Όχι, απλώς έφτασες στο τέλος.
Αλλά έκανες μόνο 12% απ' όσα μπορούσες να κάνεις".
Γαμώτο!
Κι αν είναι κι η ζωή έτσι;
Αν πεθαίνεις, πας στην άλλη ζωή,
και σου δίνουν έλεγχο;
"Τρία τοις εκατό;"
"Δεν έκανες δευτερεύουσες αποστολές".
"Όπως;"
"Σου έδωσαν τσιγαριλίκι σε πάρτι
κι αρνήθηκες. 15%".
"Καλά, λοιπόν".
"Αγαπούσες κάποια, κι αντί να το πεις, είπες 'Γεια.
Ήταν πρόκληση!'"
Δεν ήταν.
ΟΙ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΙ ΚΥΡΙΑ ΠΑΤ
Στον παππού μου άρεσε να βλέπει πυγμαχία.
Του άρεσε να βλέπει μαύρους παλαιστές να κερδίζουν λευκούς.
Σαν τον "Κεραυνό" Πάτερσον.
Ούρλιαζε μπροστά στην τηλεόραση
κάθε φορά που χτυπούσε έναν λευκό. "Σκότωσε τον ασπρουλιάρη!"
Εγώ δίπλα του φώναζα "Σκότωσε τον ασπρουλιάρη!"
Και δεν είχα ιδέα ότι αναφερόταν στους λευκούς.
Όταν μεγάλωσα, ήθελα να πάω μόνη σε αγώνα.
Είμαι στο κέντρο του Πίτστρι.
Είμαι καθ' οδόν για τον αγώνα πυγμαχίας,
σταματάω σε ένα Marriott να πάρω τον αδερφό μου.
"Τελείωνε, θα χάσουμε τον αγώνα".
"Έρχομαι", λέει. Κλείνω το τηλέφωνο, σηκώνω το βλέμμα
και με κοιτάζει ένας λευκός.
"Τι κάνεις;", με ρωτά. "Εσύ τι κάνεις;", του απαντάω.
"Θες να 'ρθεις στο δωμάτιό μου;"
Του λέω "Εντάξει".
Δεν είχα ξαναπάει σε Marriott.
Ειδικά σε δωμάτιο.
Με το που άνοιξε την πόρτα, πρόσεξα ότι είχε κλιματιστικό.
Εμείς δεν είχαμε μικροί.
Είχαμε έναν ανεμιστήρα που είχε η μαμά στα σκέλια
να της δροσίζει το πράμα όλη μέρα.
"Θα πει κανείς στη μαμά ότι το πράμα της βρομάει;"
Πάει στο ψυγείο στο δωμάτιο.
Ανοίγει την πόρτα και μου δίνει μια Coca-Cola.
Μέχρι τότε, δεν είχα πιει αληθινή Coca-Cola.
Είχα πιει Κόλα, ίσως Kool-Aid, μα όχι Coca-Cola.
Χάρηκα τόσο πολύ, που την άνοιξα και την ήπια μονομιάς.
Με πήγε στο κρεβάτι, στη μούγκα.
Άνοιξε το παντελόνι κι έβγαλε το πουλί του.
Δεν είχα ξαναδεί λευκό πουλί.
Μου φάνηκε σαν ωμό μπούτι κοτόπουλο.
Δείτε τους λευκούς. "Τι μαλακίες λέει αυτή;"
Μου έβαλε το χέρι πάνω του και το πήγαινε πάνω και κάτω.
Και σκέφτομαι "Έτσι κάνουν μπάρμπεκιου οι λευκοί;
Γιατί αυτό το μπούτι κοτόπουλου θέλει αλάτι".
Πέντε λεπτά μετά, κάτι βγήκε απ' το μπούτι κοτόπουλου.
Το πήρε απ' το χέρι μου, με σκούπισε και μου έδωσε 100 δολάρια.
Του λέω "Κύριε, θα 'στε κι αύριο εδώ;"
Ήταν πολλά λεφτά για ένα εντεκάχρονο.
Άντε γαμηθείτε, λευκοί!
Πιο πολλά απ' όσα βγάζετε πουλώντας λεμονάδα.
Δεν βγάλατε ποτέ τόσα λεφτά πουλώντας τη σπιτική λεμονάδα σας.
Αυτός ο λευκός έφτιαχνε θέσεις εργασίας στην κοινότητα μαύρων.
ΡΟΜΠ ΣΝΑΪΝΤΕΡ ΜΑΜΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΣΙΑ, ΜΠΑΜΠΑΣ ΑΠ' ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ
Μ' αρέσουν οι 20άρηδες. Δεν καταλαβαίνουν.
Οι 20άρηδες λένε "Ας γίνουμε χάλια!
Θες να γίνουμε χάλια; Ναι! Ας γίνουμε!"
Όχι, δεν θέλω να γίνω χάλια. Δεν θέλω.
Όχι, δεν έχει πλάκα.
Είμαι πενηντάρης. Νιώθω καλά το πολύ δυο μέρες τον μήνα.
Γιατί να θέλω να γίνω χάλια;
Αν θέλω να γίνω χάλια στην ηλικία μου, θα φάω τυρί.
Τι τυρί ήταν αυτό;
Καμαμπέρ με νιφάδες τρούφας;
Καλά, άξιζε. Αλλά γάμησέ τα.
Είμαι χάλια τώρα.
Η γυναίκα μου με έγραψε γυμναστήριο.
"Σ' ευχαριστώ, αγάπη μου".
Πήγα και είδα τους γέρους να γυμνάζονται.
Ήταν φέτες.
Αλλά φαίνεται περίεργο.
Δεν θέλω να γίνω φέτες.
Απλώς δεν θέλω να φαίνομαι εντελώς χάλια.
Αυτός είναι ο στόχος. Φέρε τον προσωπικό γυμναστή.
Αυτόν που είναι για τους όχι εντελώς χάλια.
Βλέπω αυτούς τους γέρους κι είναι φέτες.
Αλλά ήταν παράξενο. Κάτι δεν κολλούσε.
"Τι φάση;", σκεφτόμουν. Μετά το βρήκα.
Δεν πρέπει να 'σαι φέτες όταν γερνάς.
Γιατί τεντώνεται το δέρμα και γίνεται λεπτό.
"Δες πόσο φέτες είμαι!"
"Ναι, αλλά βλέπω την καρδιά σου.
Βάλε μπλούζα.
Με αηδιάζεις".
Στον γάμο μ' αρέσει που αποφασίζει η γυναίκα μου
τι δεν χρειάζομαι πια.
"Αυτό είναι μικρό. Αυτό είναι χάλια. Αυτό δεν θα το βάλεις".
Δεν είναι Μεξικανή, απλώς έχει πλάκα αυτή η φωνή.
Θα μπορούσε να είναι. Δεν ξέρω. Έχω υποψίες. Δεν είμαι σίγουρος.
"Αυτό δεν το φοράς. Αυτό δεν σου κάνει".
Μου πέταξε όλες τις φόρμες μου.
Τη ρώτησα γιατί.
"Γιατί οι φόρμες σού λένε ψέματα.
Είναι ψεύτρες οι φόρμες.
Δεν ξέρεις πόσο παχαίνεις.
Δεν ξέρεις. Μέχρι που μια μέρα εξαφανίζονται και τα δύο κορδόνια.
Τότε είσαι χοντρός.
Είναι πολύ αργά. Τις πέταξα".
Έχει δίκιο, πάντως. Αν είσαι πενηντάρης άντρας,
είναι επικίνδυνο να φοράς φόρμες. Αλήθεια.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να βγει έξω το πουλί.
Έπιασα τον εαυτό μου να το βγάζω
πριν καν φτάσω στην τουαλέτα.
Και μετά αφαιρέθηκα με κάτι.
Ακούω τη γυναίκα να φωνάζει "Τι κάνεις με το πουλί έξω;
Δεν έφτασες στην τουαλέτα!"
Της λέω "Δεν ήξερα ότι είχαν μπουφέ με σαλάτες στο Olive Garden".
ΟΙ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΙ ΑΝΤΡΙΕΝ ΑΠΑΛΟΥΤΣΙ
Δεν είμαι καλή φεμινίστρια.
Ακούω ακόμα R. Kelly.
Είχα ξεχάσει τι ωραία μουσική είχε μέχρι που βγήκε το ντοκιμαντέρ.
Ο κόσμος φρικάρει. "Και η μουσική του;"
"Προφανώς, δεν θα στηρίξω καμία νέα κυκλοφορία του.
Εκτός αν είναι τέλεια".
Όμως, η παλιά του μουσική έχει κατοχυρωθεί.
Αν δεν ακούς τη μουσική του,
άδικα τα πήδηξε τα παιδιά.
Παιδιά, ακούστε…
Μπορεί να μην υποστηρίζετε τον πόλεμο, μα στηρίζετε τους στρατιώτες.
Ρε φίλε!
Αυτά τα κορίτσια υπηρέτησαν τη χώρα.
Πρέπει να έχουν τα δικαιώματα των βετεράνων.
Να σπουδάζουν δωρεάν, να μπαίνουν πρώτες στα αεροπλάνα.
Γιατί μπαίνουν πρώτες οι γιαγιάδες σας;
Δεν έκαναν τίποτα για εμάς.
Εξαιτίας των κοριτσιών έχουμε το ρεμίξ του "Ignition".
Ρε φίλε… Το είδατε το ντοκιμαντέρ;
Δεν ήξερα ότι έκανε σεξ με παιδιά και τα είχε σπίτι.
Βρε Κέλι, σύλληψη κι απελευθέρωση.
Δεν μπορείς να 'χεις όλη τη νεανική ομάδα στο υπόγειο.
Λένε "Χάνουμε πολλούς αγώνες.
Πού είναι οι πλέι μέικερ;"
Νομίζω ότι έκανε σεξ με παιδιά
επειδή ήταν στο ίδιο επίπεδο στην ανάγνωση.
Δεν με νοιάζει αν γελάτε.
Με αγνοούσαν μικρή.
Ναι, πολύ θα ήθελα να ήμουν στο σπίτι του R. Kelly.
Θεέ μου, θα είχε πολλά παιδιά για να παίζω.
Ρε φίλε, θα παίζαμε τρομερό κυνηγητό.
O R. Kelly είχε τραγούδι "I Believe I Can Fly".
Αν πίστευε ότι μπορούσε να πετάξει,
θα πίστευε κι ότι θα τη γλίτωνε πειράζοντας παιδιά.
ΚΕΝΙ ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ Ο ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΩΝ ΤΥΠΟΣ *ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Το αρμόνιο.
Εμφανίστηκε απ' το πουθενά!
Το αρμόνιο είναι πολύ καταθλιπτικό όργανο.
Δεν μπορείς να το μισήσεις. Μοιάζει με γέρο θείο με άσθμα.
Η κιθάρα είναι νέος έφηβος. "Ας κάνουμε ναρκωτικά, μεγάλε".
Το αρμόνιο λέει "Άσε με στον ναό…"
Πρώτη φορά ενθουσιάστηκε κάποιος
βλέποντας άλλον να πλησιάζει αρμόνιο.
Συνήθως, είναι το σάουντρακ κηδείας.
Το αρμόνιο είναι τέλειο. Δεν χρειάζεται ρεύμα.
Είναι φιλικό προς το περιβάλλον.
Ό,τι πρέπει για φτωχούς. Δεν μπορείς να παραπονεθείς στο κράτος.
"Δεν κάνουμε τέχνη, διότι δεν έχουμε ρεύμα".
Το κράτος λέει "Αρμόνιο".
Τα όργανα της Δύσης θέλουν ρεύμα, όπως η ηλεκτρική κιθάρα.
"Μπορώ να τη χρησιμοποιήσω;" "Όχι, θα σε χτυπήσει".
Ορίστε;
Είναι ενδιαφέρουσα κι η κατασκευή. Φτιάχνεται από ξύλο και κατάθλιψη.
Κι είναι το μόνο όργανο που ακούγεται σαν τη λέξη "Όχι".
Είναι "όχι" σε κάθε κλίμακα.
Ρωτούσα τη δασκάλα "Να παίξω κιθάρα σήμερα;" Κι έκανε…
Πώς να προκύψει κάτι καλό απ' αυτό;
Κι όχι μόνο στα Αγγλικά. Σε όλες τις γλώσσες.
Όχι
Είναι απίστευτο. Αν βάλω τα κλάματα, δεν θα καταλάβετε διαφορά.
Όχι
"Φοβερή εισαγωγή". Όχι, απλώς κλαίει.
Κλαίει.
ΜΙΝΤΛΝΤΙΤΣ ΚΑΙ ΣΟΥΑΡΤΖ ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΩΜΙΚΟΙ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ
-Θα σας απογοητεύσουμε; -Άγνωστο.
Δεν ξέρουμε. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει.
Όχι. Γιατί, Τόμας;
Γιατί είναι αυτοσχεδιασμός.
-Τι σημαίνει αυτό; -Λέμε ό,τι θέλουμε.
-Τι εννοείς; -Λες κάτι, κι εγώ λέω "Ναι, και…"
Αν πω "Αυτοί οι κεφτέδες είναι πολύ νόστιμοι…"
Θα πω "Ναι, και είναι από κιμά".
-Αυτοσχεδιασμός. -Αυτό είναι.
Σε παρακαλώ. Εμένα με γάμησαν την άλλη φορά.
-Ναι, πράγματι. -Ναι.
Ξέρεις πώς είναι. Το ξανακάνεις.
-Το ξέρω. -Δεν ξέρεις αν θα μας βάλει να πηδηχτούμε.
-Ναι, οπότε, γύρνα. -Κάν' το.
Πέτρα, ψαλίδι, χαρτί. Ένα.
-Ένα και τέλος; -Ναι.
-Πέτρα, ψαλίδι, χαρτί, πάμε. -Καλά.
-Αυτό θα κάνεις; -Όχι.
-Έτοιμος; -Ναι.
Ξέρω τι θα κάνεις.
-Εντάξει. -Εξαιτίας αυτού που έκανες.
-Θα το πετύχω. -Εντάξει.
-Είμαι σίγουρος ότι θα κερδίσω. -Εντάξει.
Στ' αλήθεια. Θα σε νικήσω.
-Εντάξει. Ναι. -Σοβαρά.
-Είμαι σίγουρος. -Κι εγώ έτσι νομίζω.
-Σ' έχω επηρεάσει τώρα. -Ναι.
Έτοιμος;
Γι' αυτό θα πηδήξει εμένα.
Ζώα είμαστε, όχι άνθρωποι.
Με συναίνεση.
Ναι, δύο γαζέλες που συμφωνούν
στο ποια θα πηδήξει ποια
με πέτρα, ψαλίδι, χαρτί, πάμε.
Έτοιμος;
-Εντάξει. -Ξέρω ότι θα χάσεις.
-Σοβαρά. -Έτσι νομίζω.
Δεν ξέρω γιατί φοβάμαι.
-Δεν έχει σημασία. -Όχι. Αυτό θα έχει συνέπειες.
Θα καταγραφεί. Αν χάσεις, θα το μάθουν όλοι.
Όλοι ξέρουν ότι δεν το 'χω.
Άλλαξε επιλογή.
Θα αλλάξω κι εγώ. Πες το μου.
-Όχι. -Ούτε εγώ θα άλλαζα, ηλίθιε.
-Έτοιμος; -Ναι.
Πέτρα, ψαλίδι, χαρτί, πάμε.
Ευχαριστούμε.
Ευχαριστούμε, Νέα Υόρκη.
-Σας ευχαριστώ. -Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ. Gracias.
Παιδιά, κάνατε αυτό το σόου ξεχωριστό!
Ήσασταν υπέροχοι. Καληνύχτα.
Ευχαριστώ, κυρίες και κύριοι!
-Ευχαριστώ. -Σας ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη