NOC HALLOWEEN 2023
Opowiedzieć wam historię?
Uprzedzam, jest niepokojąca.
Działo się to właśnie tutaj, w spokojnym, idyllicznym Vernon.
PÓŁNOCNE VERNON
Trzydzieści pięć lat temu znaleziono ciała trzech dziewcząt.
27 października 1987 roku
Tiffany Clark została zmasakrowana w garażu jej rodzinnego domu.
Dźgnięto ją 16 razy, a było to w noc jej 16. urodzin.
Dwa dni później szesnastoletnią Marisę Song
zamordowano w domku w lesie. Ona także otrzymała 16 ciosów nożem.
Kolejne dwa dni później,
w noc Halloween, szesnastoletnia Heather Hernandez
została dźgnięta 16 razy na parkingu przed Promenadą Billy'ego.
Morderca zniknął. Według naocznych świadków
TRWA POLOWANIE NA ZABÓJCĘ SŁODKICH SZESNASTEK
Zabójca Słodkich Szesnastek był ubrany na czarno i nosił maskę,
która okryła się złą sławą w Vernon.
Ludzie tu w każde Halloween nadal przebierają się za oprawcę.
Witam na trasie Podcastu o zabójcy Słodkich Szesnastek,
za którą odpowiada Chris Dubasage, dziennikarz kryminalny.
Będę waszym gospodarzem. Ja, Chris Dubasage.
Po lewej dom Tiffany Clark, pierwszej ofiary Zabójcy Słodkich Szesnastek.
Był nim, zanim stał się Zatta Burgerem.
Wycieczkowicze!
Komu darmową próbkę naszych smażonych dziurek?
- Dzięki. - To właśnie tutaj
zaczął się morderczy rajd Zabójcy Słodkich Szesnastek
- po mieście Vernon. - Zabił trzy osoby.
Dla mnie seryjny zabójca zaczyna się
od sześciu ofiar.
Dzięki, Angie, doceniamy to.
Podziękujmy Angie, która życzyłaby sobie więcej zgonów.
Ja...
Przechodzimy do następnego miejsca zbrodni.
INSTYNKT ZABÓJCY
Jamie. Za głośno.
Próbuję tylko ocalić twój słuch.
Szkoda, że nie wybrałaś zespołu, którego wokalisty nie znałam.
Eddie Royal był w liceum skończonym dupkiem.
A teraz wymiata i walczy o czystość wody.
Słonko, on pokazuje środkowy palec.
Tak, śmieceniu plastikiem.
Jamie, jak pożyczasz moje rzeczy, to dbaj o nie. To vintage.
Podniosłabym, chcę to założyć.
- Wychodzę z Amelią. - Chwila.
Dokąd się wybieracie?
Ma dwa bilety na koncert Instynktu Zabójcy.
Kochanie, zobacz.
Norm Dubasage relacjonuje huragan na Florydzie.
Bóg jest dziś wściekły, Tom.
To niewiarygodne.
- Nie ma nawet kaptura. - Bóg Starego Testamentu.
Myślę, że może dostać za to drugiego Pulitzera.
A może zostaniemy dziś w domu i wspólnie rozdamy cukierki?
- Uwielbiasz to. - Nie, ty to uwielbiasz.
Tato, co ty masz na sobie?
Jestem Zakiem Efronem.
Dawniej byłem przypakowany jak on.
Okej. Mamo, a gdzie twój kostium?
Przebrałam się za Molly Ringewald z Klubu winowajców.
- Dobra, spoko. - Kto jeszcze idzie na koncert?
O co ta afera? Wrócę do domu przed godziną policyjną.
Wiesz przecież, jak ciężka jest dla nas ta pora roku.
Zwłaszcza że jesteś teraz w tym samym wieku, co my wtedy.
Więc nie mogę iść na koncert,
bo 35 lat temu zamordowano wasze przyjaciółki?
Dobra...
Ja bym się nie odezwała tak do matki.
Ty w ogóle nie gadasz z babcią.
Mówię tylko, że to już nie rok 1987.
Możecie mnie namierzać.
Mam gaz pieprzowy i alarm gwałtu.
Od siódmego roku życia uczęszczam na samoobronę.
Dałaś mi ochronny kryształ, który dostałaś od medium.
- Próbujemy cię chronić. - Mamo, musicie przestać.
To nie ma nic wspólnego ze mną. Pogódźcie się z tym wreszcie.
Dobrze, idź. Ale ojciec cię odwiezie.
A po koncercie przywiezie z powrotem.
CHRIS DUBASAGE WIADOMOŚĆ TEKSTOWA
- Co tam? - Nic takiego.
Ploty z grupowego czatu matek.
Tato, jedźmy już, nie chcę przegapić otwarcia.
Słonko. Pilnuj się. Kocham cię.
Wiesz, jak jedziesz z tyłu, jakby to był Uber,
- trochę ranisz moje uczucia. - Tato, proszę. Jedna gwiazdka.
Miałaś zgarnąć Amelię.
Napisałam jej, że jesteśmy.
- A nie możesz zapukać? - Nie, to niegrzeczne.
Hej, pani Creston.
Cześć, Jamie. Bawcie się dobrze.
Mam żelki z trawką.
- Dzięki Bogu. - Sativa.
Nie pękaj.
- Lauren, jakieś plany na dziś? - Wybieram się do pracy.
O dziwo przemysł wytwórczy nie obchodzi Halloween.
Jasne. Dobrze cię widzieć.
- Jedźmy już. - Jesteśmy spóźnieni.
- Możesz przestać? - A ty możesz ruszać?
Tak, mogę.
- Cukierek albo psikus! - Kogo my tu mamy?
Wesołego Halloween.
Świetne kostiumy. Klasyczna wiedźma.
Dzieci, już pora wracać. Wesołego Halloween.
I wzajemnie.
Po co w ogóle pakowali to zbiorczo?
O mój Boże!
Nie cierpię tych kostiumów.
Wybacz, zdenerwowałam się. Zbierasz w pojedynkę?
Dobra, to nie jest śmieszne.
O Boże. Nie.
Dzwonię na policję.
Od 16. roku życia lękam się morderstwa.
Myślałeś, że się nie przygotuję?
Gliny będą tu lada chwila.
Co?
Nie.
Pomocy!
Ratunku!
Nie!
Cukierek albo psikus!
ZATRZYMAĆ MORDERSTWO
Jestem w domu rodziny Hughes,
gdzie ceniona członkini społeczności,
a moja przyjaciółka, Pam Hughes, została właśnie zamordowana.
PODCAST O ZABÓJCY SŁODKICH SZESNASTEK DAJ LAJKA I SUBA!!
Dźgnięta 16 razy.
Policja nie wydała jeszcze oficjalnego oświadczenia.
Ale sądząc po relacjach świadków, Zabójca Słodkich Szesnastek powrócił.
Nikt nie jest bezpieczny.
Jako dyrektor stawałem przed wieloma wyzwaniami,
ale nikt nie mógł przygotować mnie na coś takiego.
Na pożegnanie mojej przyjaciółki, waszej pedagog, Pam Hughes.
Jamie, modlimy się za was w tym tragicznym czasie.
Ale mierzymy się nie tylko ze smutkiem.
Powrócił też Zabójca Słodkich Szesnastek.
Dlatego obecny tu trener Finkle
opowie nam nieco o samoobronie.
Po pierwsze, widząc zabójcę, bierzecie nogi za pas.
Pamiętajcie: ostrza unikanie to życia wydłużanie.
Diabły do boju.
DIABŁY Z VERNON
Jamie, możemy porozmawiać?
Wolałabym nie, ale to pytanie brzmiało retorycznie.
O co chodzi?
Wiem, że trudno jest stracić ukochaną osobę.
Twoja mama była cudowną kobietą.
- Była dla mnie taka miła. - Skończmy z tym czasem przeszłym.
Wybacz.
Pani szeryf ma do ciebie parę pytań.
Gdy zginęła, gdzie był twój tata?
Chryste, Kara, tak prosto z mostu?
Tata nie zabił mamy.
Czy wiedziałaś o jej związku z Chrisem Dubasage'em?
Tym od podcastu? Ja...
Nie było żadnego związku.
Sprawdziliśmy jej telefon, dużo ze sobą pisali.
Tata bywa zazdrosny?
Zawsze go pani nienawidziła,
ale może pora już zostawić za sobą całe te licealne pierdolety,
których się pani uczepiła, i zrobić to, czego pani ojciec, mierny glina,
nie zrobił 35 lat temu, to jest złapać tego pojebańca.
PROMENADA BILLY'EGO
Billy... Bóbr... Zabawa.
Przepraszam.
KWANTOWY ZRZUT
TARGI NAUKOWE LICEUM VERNON
...cztery, trzy, dwa, jeden.
Sekwencja nieudana.
Czemu urządzają targi nauki w tak upiornym miejscu?
Bo nie muszą nic płacić. Próbują znów ściągnąć tu ludzi.
Kiedyś miejsce spotkań,
a teraz kolejny przystanek morderczej wycieczki.
To na serio twój projekt? Fotobudka?
- To coś więcej, Derek. - Czyli co?
Coś, co zmieni świat, jaki znamy.
Ale powodzenia z twoim kompostem. Pudło gównianych warzyw.
Kiedy powiesz ludziom, że budujesz wehikuł czasu?
Jak zbuduję działający wehikuł.
Jak powiesz, że to możliwe, a okaże się, że nie,
zostaniesz czubkiem od podróżowania w czasie.
- Wierzysz, że ci się uda? - Jestem już blisko.
Mama wie, że używasz jej projektów?
GENIALNE POMYSŁY LAUREN CRESTON
Nie, kazałaby mi odpuścić.
Myślę, że była blisko, ale się poddała.
Pokażę jej, jaka jest genialna.
- O ile to uruchomię. - A co jest nie tak?
Nie wiem.
Wydawało mi się, że to jakiś problem z Wi-Fi.
- To ma Wi-Fi? - Do synchronizacji z GPS-em w komórce.
Bez tego nie ma pewności, że wrócisz w to samo miejsce,
zamiast wylądować w kosmosie.
Dlaczego data jest ustawiona na 27 października 1987?
To data pierwszej zbrodni.
Uznałam, że jak powstrzymamy
Zabójcę Słodkich Szesnastek już na starcie...
Wtedy moja mama nie umrze.
Wydanie specjalne Podcastu o zabójcy Słodkich Szesnastek.
Zabójca powrócił.
Tiffany Clark, Marisa Song, Heather Hernandez.
A teraz, 35 lat później, Pam Hughes.
WYŁĄCZNOŚĆ PODCASTU
Co sprawiło, że wrócił? Dlaczego teraz? Dlaczego ona?
I czy zabójca wciąż czai się w mroku,
tropiąc kolejną ofiarę?
A może ukrywa się na widoku?
Policja kolejny raz nic nie wie na temat miejsca pobytu zabójcy.
Może być wszędzie, obserwując i czekając...
- Przepraszam. - Pam była przyjaciółką
- poprzednich ofiar... - Głodna? Zamówiłem pizzę.
Nie, dzięki, tato.
Nie wiedziałem, że słuchasz tego podcastu.
Mama przyjaźniła się z Dubasage'em? Według szeryf Lim pisali ze sobą.
Nie, nie przyjaźniła się z tą mendą.
Gość jest sępem.
Tragiczne morderstwa zamienił w rozrywkę.
To czemu do niego pisała?
Bo chciała pomóc znaleźć zabójcę.
Gliniarze już dawno się poddali.
Jedynie Chris dalej to drążył.
Więc znaliście się w liceum.
Wszyscy się znaliśmy.
Zadurzył się w twojej mamie. Wtedy tylko się przyjaźniliśmy,
parą zostaliśmy dopiero po studiach.
I całe szczęście, że nie w liceum,
bo to by nie przetrwało.
Pamiętam, jak okazało się, że jest w ciąży z tobą.
Byliśmy na promenadzie, wybraliśmy się na Kwantowy Zrzut.
Tę karuzelę.
Rzygaliśmy jak koty. Ale mamie nie przechodziło,
więc zrobiła test ciążowy. I teraz mamy ciebie.
Zrób mi przysługę, nie słuchaj Chrisa Dubasage'a.
Jamie. Cześć.
- Chris. - Wiem.
Przyjmij moje kondolencje.
- Mogę nagrywać? - Czy mieliście romans?
Skądże.
Byliśmy przyjaciółmi. Chciała pomóc znaleźć zabójcę.
- Czemu to ukrywała? - Nie wiem.
To znaczy, twój tata niezbyt za mną przepada.
Ale lubi twojego ojca. Wróży mu kolejnego Pulitzera.
Mój podcast zdobył pięć nagród Podsy.
- To nie to samo. - Nie.
Czy twoja mama wspominała ci coś o liściku?
- Jakim liściku? - Dostała go w 1987.
Po ostatnim morderstwie. Był wciśnięty do jej szafki.
KIEDYŚ BĘDZIESZ NASTĘPNA
Nigdy mi o tym nie mówiła.
Nikomu nie powiedziała.
Bała się, że jak powie, to się ziści, czy coś w tym stylu.
Ale tobie powiedziała?
Bo to wskazówka. Kto by chciał ją tak torturować?
Zmuszać, by codziennie zastanawiała się, czy właśnie nadszedł ten dzień.
Jamie. Zaczekaj.
Billy... Bóbr... Zabawa.
NAWIEDZONY DOMEK DLA LALEK
- Jamie. To ja! - O Boże!
- Zagazowałaś wiedźmę? - Troszeczkę.
Musisz mi pomóc schwytać Zabójcę Słodkich Szesnastek.
Całe życie dręczył moją mamę, nie mogę pozwolić, by...
Jamie!
Uciekaj!
Pomocy, niech nam ktoś pomoże!
Inicjuję sekwencję.
Błąd. Błąd. Błąd.
- Start za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. - Zostaw mnie! Ratunku!
- To tutaj. - Nie możecie jej użyć.
Zepsuła się.
- Naprawdę? - Jest zepsuta.
Nie można.
Przykro mi.
A ta koszulka jest bardzo problematyczna.
FEDERALNE BIURO CYCUSZKÓW
Kotku, mnie się podoba.
Billy Bóbr życzy dobrej zabawy.
- Przepraszam. - Sorki.
Przepraszam. Jaki mamy rok?
1987.
O mój Boże!
Wiem. Lata 80. się kończą, a ja nawet nie próbowałam koksu.
One nie czają.
Szukam Pam Hughes.
- Kogo? - Miller. Pam Miller.
Jest moją przyjaciółką.
Więc pewnie jest w szkole. Ty też powinnaś. Podwiozę cię.
Co? Nie, nie pojadę z panią, nie znam pani.
Może pani być mordercą.
Skarbie, czy seryjny morderca nosiłby Glorię Vanderbilt?
Nie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Klawa kurtka. - Dzięki.
LICEUM VERNON
CZERWONE DIABŁY
Jest i rasizm.
Spodziewałam się tego.
Boże!
Cześć. Jestem Jamie... LaFleur.
Przyjechałam tu na wymianę z Wyspy Księcia Edwarda w Kanadzie.
W mojej starej szkole twierdzą, że wysłali tu moje papiery.
- Która klasa? - Jedenasta.
Oto twój plan zajęć.
Nie musicie niczego sprawdzić?
Sprawdzić? A czy to Fort Knox? Jesteś spóźniona na wuef.
A mogę dostać jakiś inny plan? Nie jestem fanką sportu.
Jest jakaś alternatywa?
O mój Boże.
Koniec! Zmieniamy się!
Szkoła wydaje takie stroje?
- Chodźmy. - Jak cizie z Hooters.
O mój Boże!
Nowa. Na parkiet.
Ja? Nie, obejdzie się.
„Obejdzie się”? Jazda!
To niegrzeczne.
- Ale dzisiaj! - No idę.
- Dziękuję. - Żeś się wpasowała.
Boże.
Ki chuj?
Co jest, kurwa?
To w ogóle legalne?
Czas! Wiem, kto to zrobił!
Głowa nisko.
Szukam Pam Miller. Znasz ją?
- Pewnie, wszyscy ją znają. - Super. Gdzie jest?
Tam.
Wypadasz, pindo.
To niemożliwe. Pam Miller powinna być miła.
Do tego stopnia, że martwi się o twój słuch.
Ujarałaś się? Pam Miller to zła wiedźma z Vernon.
Z boiska, przegrywie!
Rada dla ciebie. Następnym razem łap piłkę.
Wtedy nie będę musiała tykać tej juchy, jest odrażająca.
Dobra, brawa dla zwycięzców.
A dla przegranych nic nie mam.
Pod prysznice, no już.
Dzięki, trenerko Zane.
Mój brat kupił nam od zarypania drinków BJ.
- Uwielbiam je. - Pam?
Pam Miller?
Tak.
Zrób zdjęcie, wystarczy na dłużej.
Przepraszam, po prostu nie tego się spodziewałam.
Jestem Jamie, z Kanady.
Wybacz, nie podam ci ręki, bo nie jestem 45-letnim facetem.
Przyjdź po szkole,
wyszykujesz się do imprezy, a ja zrobię włosy.
Okej.
W moich stronach imprezy urodzinowe uważa się za mega obciach.
Może lepiej ją odwołajcie.
Może odpierdol się i zdechnij.
Jezu. Mamo, opamiętaj się.
Mamacita.
Znasz hiszpański?
Dobrze. Odpierdol się i zdechnij.
Trzy lata hiszpańskiego, suko.
Nie chcecie odwołać imprezy? Zrobię to za was.
Starzy ludzie, chorzy ludzie i ludzie z psami.
- W tej kolejności ich nienawidzisz? - Tak.
Zacna kolejność.
Chcę zgłosić przestępstwo, które jeszcze się nie wydarzyło.
Wiem, jak to brzmi, ale słuchajcie.
Znacie Powrót do przyszłości?
- Ponoć dobry film. - Zarąbisty.
Spotkało mnie to samo, co w tym filmie.
Stąd wiem, że tej nocy dojdzie do morderstwa.
Morderstwa?
W Vernon nigdy nie było morderstwa.
To stanie się dziś na urodzinach Tiffany Clark.
Będzie tam pełno pijanych nieletnich
i powinniście rozgonić to towarzystwo.
Jezu! Poważnie?
Nie widziałem cię tu wcześniej.
Przyjechałam na wymianę z Wyspy Księcia Edwarda w Kanadzie.
- Brzmi trefnie. - Wcale nie.
To prawdziwe miejsce.
Lim. Ojciec pani szeryf.
Kara ma ksywę Szeryf? To słodkie.
Daję wam szansę, by zawczasu powstrzymać ten horror.
#GRZEBWCZASIE
- Kto to? - To zabójca.
- Kogo zabił? - Jeszcze nikogo.
Ale to... Możecie po prostu obejrzeć Powrót do przyszłości?
Nie wiem, co wy tam kombinujecie w Kanadzie,
ale tutaj nie tolerujemy krętactwa,
więc wracaj lepiej do szkoły, bo aresztuję cię za wagarowanie.
Boże, nikt mi nie uwierzy.
Ale film bym obejrzał.
Ja nie, filmy o podróżach w czasie nigdy nie mają sensu.
Dzień dobry, to znowu ja. Jamie LaFleur.
Muszę wiedzieć, gdzie znajdę Lauren Creston.
Wiem, że to poufne, ale to nagły wypadek.
- Mam lekarstwo, którego... - Przyroda, sala 217.
Dziękuję.
Rety, latanie samolotem to teraz pewnie jakiś obłęd.
Cześć, jest tu Lauren Creston?
Mój Boże! Świetnie wyglądasz.
Co się dzieje?
Możemy pogadać na korytarzu?
Powiedz, że widziałaś Powrót do przyszłości.
- No raczej. - Całe szczęście.
Myśl, że jestem jak Marty McFly. Za 35 lat od teraz
twoja córka Amelia, moja przyjaciółka,
zbuduje wehikuł czasu na podstawie twoich notatek.
Nazywasz je Genialnymi i niesamowitymi pomysłami Lauren Creston.
Użyłam tego wehikułu, by uciec przed mordercą,
który niedawno powrócił po latach.
Pierwszego zabójstwa dokona dziś.
Musisz mi pomóc go złapać, żeby nie mógł zabić mojej mamy.
Bo zabił... W przyszłości zabił moją mamę.
Będziesz też musiała wymyślić,
jak zmodyfikować wehikuł, żeby odesłać mnie do domu.
Amelia mówiła, że wymaga Wi-Fi, a wy jeszcze tego nie macie.
Więc jest lipa.
- Nikt nie wie o moich notatkach. - Poza mną.
Bo jestem z przyszłości. Proszę, mam dowód.
- To wehikuł czasu? - Nie, telefon.
Chcesz zobaczyć wehikuł?
Nie rozumiem. Skoro zabójca eliminuje bandę Molly,
czemu z twoją mamą zwlekał 35 lat?
- Bandę Molly? - Tiffany, Marisa, Heather, Pam.
Banda Molly, na cześć Molly Ringwald.
- Nawet ubierają się jak ona. - Nie wiedziałam, że są tak blisko.
Myślałam, że znają się, bo to Vernon,
a tu każdy zna każdego.
To jesteśmy.
Wehikuł czasu.
- Interesujące. - Dziwne, nie działał,
ale naprawił się, gdy zabójca przebił ten panel nożem.
Pewnie potrzebował metalowego przewodnika.
„Metalowego przewodnika”. Tak jej mówiłam.
Masz tam tylko narzędzia? Nie nosisz książek?
Narzędzia przydają się bardziej.
- Co to? - O mój Boże.
- Ostrożnie z tym. - Sorki.
Nie naprawię wehikułu mojej przyszłej córki,
- jeśli zabije mnie gapiostwo. - Dobrze to znosisz.
Biorąc się za podróże w czasie, bierzesz pod uwagę
wizyty z przyszłości.
Choć ten zabójca jest zaskakujący.
Skoro już o tym, jeśli powstrzymam morderstwa,
czy to naruszy kontinuum czasoprzestrzenne?
Nie wiem, jest wiele teorii o podróżach w czasie.
Ja skłaniam się ku...
Ile wiesz o mechanice kwantowej?
Widziałam Avengers: Koniec gry, ale nic nie skumałam.
Dobrze, to wyobraź sobie, że czas jest jak rzeka.
Wyszłaś z rzeki, idziesz w górę i wskakujesz z powrotem.
Wszystko płynie,
więc wszelkie zmiany też spłyną w dół.
Ale jak zmienię wszystko na lepsze, to będzie git?
- Teoretycznie. - Jeśli czas płynie dalej,
co się dzieje w domu?
Billy Bóbr życzy dobrej zabawy.
- Billy... Bóbr... Zabawa. - Zabierzmy stąd dzieciaki
i zabezpieczmy teren.
Kara, gdzie Jamie? Znalazłaś ją?
Jeszcze nie.
A ty co tu robisz? Notatki do nowego odcinka?
Słabo wygląda takie utrudnianie ludziom śledztwa.
- To właśnie robisz? - Jestem dziennikarzem śledczym.
Nie, to twój ojciec. Ty jesteś przewodnikiem.
Panie Hughes! Wiem, gdzie podziała się Jamie.
Użyła mojego wehikułu czasu.
Zbudowałam go na targi naukowe.
- Równie dziwna jak jej matka. - Jamie jest w roku 1987.
Wehikuł gdzieś wyparował, więc musiało się udać.
Lubisz science fiction? Napisz książkę.
Ale tu, w prawdziwym świecie, ja rozwiążę tę sprawę.
- Kara! - Mam kilka pytań.
Pierwsze.
- Muszę iść z tobą? - Tak.
Na tej imprezie jest morderca, za nic nie pójdę sama.
- Dzięki za ubrania. - Nie ma sprawy.
Ale tu pięknie.
Że też zrobili tu Zatta Burgera.
- Macie już Zatta Burgera? - Nie wiem, co to jest.
Siema. Wbijaj.
Nie mogę cię tak wpuścić. Obowiązuje dress code.
- Co? Nieprawda. - Prawda.
Żadnej biżuterii nerdów.
To replika pierwszego mikrochipa, upamiętnia narodziny...
Cicho, głąbie.
Przestań!
O kurna. Kara, obczaj to. Dzban Summers przygruchał kujonkę.
Dobra, posłuchajcie. Muszę znaleźć Tiffany.
- Niezła próba. - Niechciany dotyk.
- Niechciany człowiek.
Kawałek stąd grają w Dungeons and Dragons. To coś dla was.
Nie, czekaj!
Czekaj! Muszę się tam dostać.
Znam inne wejście.
Jesteś z wymiany, nie? Kanada?
Tak, Wyspa Księcia Edwarda.
Byłem tam kiedyś z ciocią.
Wiesz, że średnia wieku na wyspie wynosi 49 i pół? Czad, co?
Świetnie. Ekstra. Tak, pomieszkuję u Lauren.
- Tak. - Runda druga.
Doug, podsadzisz nas?
Słusznie. Wrócę się i wpuścicie mnie od frontu.
- Super. - W porządku.
Dziękuję.
Udało się, Doug. Dzięki.
- Zapraszam. - O Boże.
Dobra, musimy znaleźć Tiffany.
A niech mnie!
- Niezłe ciacho, co? - Blake Hughes.
To jest Blake Hughes? Rany boskie, to mój tata.
- Blake to twój tata? - Tak.
A Pam to twoja mama?
Blake jest z Tiffany.
Spotykają się od Balu Wiosny.
I na bank się zdradzają. Cała ta grupa to napaleńcy.
O mój Boże.
- Tak, to one. Banda Molly. - Za moje urodziny.
Wszystkie są ubrane jak różne wersje Molly Ringwald.
Udało ci się, zdziro.
Jestem tu, by zatrzymać morderstwo, więc zróbmy to.
- Sztos impreza! - Co robisz?
Wiecie, co by jej pomogło?
Policja. Wezwijmy ich.
Uwielbiam Stinga.
Wiesz, to bardzo dobry pomysł.
I niech puszczą kawałek Nie stój tak blisko mnie.
Dziękuję.
Poza wrednej laski jest naprawdę przestarzała.
Kobiety powinny się wspierać.
Może wesprę cię w ten sposób, a ty się stąd zawiniesz?
Uśmiech do rocznika!
Żadnych zdjęć, młotku.
Wszędzie jest piwo. Chcesz, żeby uziemili Tiff?
- Jeszcze raz i masz po aparacie. - Nie musisz być taki ostry.
Randy, wyświadcz mi przysługę.
Ej, co jest? Co, do chuja?
On jest prawdziwy?
Myślałem, że o mnie zapomniałaś.
Ulżyło mi, że tylko cię gnębili.
Staniesz się smutną osobą, która nigdy nie zazna szczęścia
i skończy z kiepskim fryzem
na piłeczkę do ping-ponga.
To było... dziwnie konkretne.
Przepraszam.
Blakey, nie. Nie rób tego.
Co się stało?
Ktoś mu wygadał, że całowałam się z Eddiem Royalem.
- Całowałaś się z Eddiem? - Tak.
- Wokalistą Instynktu Zabójcy? - Grają go w Kanadzie?
Jest sławny? Eddie!
- Czekaj, Tiffany! - Wiecie, co powiedziała?
- Całowała się z Eddiem. - Kolejne rozstanie.
- Dramatyzują. - Muszę się napić.
Tiffany?
Laski, Tiffany ma kryzys.
Pora się wykazać i być przy niej całą noc.
Nie odstępować na krok.
Randy!
- Idziemy. - Co?
Jak to zrobiłaś?
Mama uczyła mnie samoobrony.
Tiffany.
Eddie, powinnam być z tobą przez cały ten czas.
Dobrze, że Jamie mi to uświadomiła.
Nie przeszkadza ci sypialnia rodziców?
Ponoć Zack Ritrovatti i Valerie Mosco
znowu uprawiają anal w moim pokoju.
A ja zawsze chciałam zrobić to na łóżku wodnym.
Czekaj, muszę siku. Za dużo drinków z lodem.
Ja też liczę na loda.
Nie bawię się w to. Tym się sika.
Nigdzie nie idź. Zaraz wracam, gwiazdo.
Walić to.
Tiffany!
ZBRODNIA
58%. Cholera.
SPRAWA 214: TIFFANY CLARK
Ciało Tiffany znaleziono w garażu. Czas zgonu - tuż po północy.
Jesteś z przyszłości?
Tak. Gdzie jest garaż?
Dziękuję.
Napisze o nich piosenkę.
Eddie?
Schowałeś się?
Tiffany?
Bo znajdę cię...
Tiffany?
- Mówiłeś, że zamknąłeś. - Bo zamknąłem.
Chwila, ja nie uganiam się za chłopakami.
Oni uganiają się za mną.
- Tiffany miała tu być. - Jest jakiś harmonogram?
Wprowadziłam zmiany.
Boże, gdzie jest Tiffany?
Wyjdź, Eddie. Woda jest ciepła.
Kurwa, co to za maska?
Zdejmiesz ją?
Jeśli chcesz mnie zaliczyć, musisz ją zdjąć.
Nie bawią mnie te chore jazdy.
Eddie, co ty odpierdalasz?
Pojebało cię?
SYPIALNIA RODZICÓW ZAKAZ WSTĘPU!
Tiffany?
Nie wolno...
Nie może uciec.
Gdzie kłopoty, tam Blake Hughes.
Wrzuć na luz, Dennis. Już rozmawiałem z Ponchem.
A co z tym? Przesłuchamy go?
Puść go. To kumpel mojej córki.
- Dzięki, tatku. - Nie ma za co, skarbie.
No proszę, proszę. Nasza kanadyjska znajoma.
Mogliście temu zapobiec. Ostrzegałam was.
- Gdzie byłaś, gdy to się stało? - Podejrzewacie mnie?
Nie mieliśmy tu morderstw, póki się nie zjawiłaś.
- A ty dużo o nich wiesz. - Chciałam to powstrzymać!
Mówi prawdę, szeryfie. Próbowała chronić Tiffany.
To miejsce zbrodni. Niech nikt się nie rusza.
Wynośmy się stąd.
Mamo, zaczekaj. Pam!
Pam, nie możesz iść sama, tu grasuje morderca.
Mam blisko.
Przykro mi z jej powodu.
Nawet jej nie lubiłam.
Była bardzo wredna. I to nie w zabawny sposób, jak...
Jak gdy wkręciłam Lisę Vitzlaki, że Randy się w niej buja,
przez co zaśpiewała mu Take My Breath Away.
- To nie było śmieszne. - Było dla nas.
Tiffany była zachwycona.
Nie była dobrą osobą, ale była moją przyjaciółką.
Skąd wiedziałaś, że coś jej grozi?
Jestem medium.
Miałam wizję, że Tiffany zostanie dziś zamordowana.
Próbowałam ją ratować.
Ale mi nie wyszło.
Ale z twoją pomocą może uratujemy pozostałe.
Pozostałe?
To nie koniec?
Marisa i Heather.
Ty też. To grozi wam wszystkim.
Spójrz, to jest mój...
To mój...
Kryształ jasnowidzenia.
Wygląda legitnie.
- Jak daleko sięga? - Do roku 2023.
Naruszyłeś paragraf 113. Kodeksu Karnego, artykuł 9.
- Masz 5 sekund, by się zastosować. - Na pomoc! Pomóżcie mi!
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Jestem upoważniony do użycia siły.
Czy maszyny nas wybiją?
Nie, nie wybiją nas.
Raczej rozdzierają tkankę naszego społeczeństwa
- poprzez tańce na TikToku. - Używają tańca przeciwko nam?
Szok, że Pam Miller jara się sci-fi.
- Powiedz komuś, to zginiesz. - Dobrze, dobrze.
Skupmy się na...
Widzę, że następną ofiarą będzie Marisa.
O nie!
I stanie się to pojutrze,
- w domku w lesie. - O mój Boże!
Pam, przychodzi ci na myśl ktoś, kto może nie lubić bandy Molly?
Może ktoś, komu zniszczyłyście życie albo poharatałyście psychikę,
co sprawiłoby, że chciałby was zabić w pewien rytualny sposób?
Nie, nikt.
To znaczy... Może Alvin? Wyśmiałyśmy jego opaskę na oko.
I Wendy.
Jeszcze Tyler. I Amy Wolf. Przerażający Ron. Tłusta Trish.
I chyba Lisa Vitzlaki za powiedzenie, że te śpiewy nie były zabawne.
Jenny Hudson i Jenny Grisante.
Cześć wam. Sprawdzam tylko, czy czegoś wam trzeba.
Boże, mamo, nie, niczego nie potrzebujemy!
- Sporo przeszłyście... - Tak, to prawda.
A ty tylko pogarszasz sprawę. Możesz sobie iść? Zostaw nas!
Nie dziwota, że babcia nas nie odwiedza.
Nie powinnaś tak mówić do mamy. Nigdy nie wiadomo, kiedy...
Po prostu okazuje troskę.
A ty niby masz takie cudowne relacje z mamą?
Nie. I żałuję.
Za rzadko mówiłam jej, że ją kocham.
- Nie rozumiałam, co chciała... - Mówię to jako przyjaciółka.
Nikt nie chce słuchać, jak bardzo kochasz mamusię.
Przepraszam.
A co z Randym? To może być on? To wielki, durny osiłek.
Nie, Randy kochał Tiffany. Zaprosił ją na ostatni Bal Wiosny.
Pytał też Marisę. I Heather. I mnie.
Rozumiem, że mógł się wkurzyć.
Nie może być zły za to, że dostał kosza, to chore.
Powinnam z nim chodzić?
Na wypadek, gdyby to był on, żeby mnie nie zabił.
Nie wiąż się z Randym. To nie z nim powinnaś być.
- A z kim powinnam? - Z Blakiem!
Serio? Z Blakiem? O mój Boże.
Wiesz, potajemnie miałam obsesję na jego punkcie.
Ale nie zrobię tego Tiffany.
To dobrze, bo ty i Blake
spikniecie się dopiero za parę lat.
Jeśli to nam pisane, a czas nie ma znaczenia,
Tiffany nie żyje... Prześpię się z Blakiem!
Nie, jesteście zbyt napaleni,
będziecie się zdradzać i to skopiecie.
Nie pójdziecie razem na Kwantowy Zrzut,
gdzie odkryjecie coś bardzo ważnego.
Żadnego Blake'a aż do studiów.
Dobra, wspaniale. To wy szukajcie tego zabójcy,
a ja naprawię wehi... Maszynę czasu.
Maszynę czasu. To wymyślne określenie zegara.
To wehikuł czasu 2.0?
Nie, na razie to kupa złomu kupiona w Internecie.
Co tu robisz?
Wiem wszystko o tych morderstwach.
A kilka dni temu powiedziałem, że Tiffany zginęła w garażu.
Ale tak nie było.
Zginęła na łóżku wodnym rodziców. To podstawowy szczegół.
- Jak mogłem o tym zapomnieć? - Efekt Mandeli.
To zjawisko psychologiczne,
gdzie pamięta się nieprawdziwe rzeczy.
Jak to, że Mandela umarł w więzieniu.
Ale według jednej teorii te wspomnienia nie są fałszywe.
To przebłyski z życia, które zmieniły podróże w czasie.
Moment, co to?
„Dźgnij maszynę”.
Gliniarze uznali, że to nawiązanie do heavy metalowych piosenek.
Dlatego sprawdzali Eddiego Royala.
- Eddiego Royala? - Tak.
Wokalistę O wodne łóżko?
Przecież facet jest super emo.
To takie dziwne. Myślałem...
To chyba efekt Mandeli.
- Co to za „J” na końcu? - To jest „J”?
Mówili, że to demoniczna runa.
Masz więcej zdjęć z tej nocy?
Tak, z oficjalnego miejsca zbrodni
i te, które zabrałem do rocznika.
- Jest, to ona! - O ja pierdzielę!
Boże, Jamie jest w roku 1987!
Ten napis był skierowany do mnie. „Dźgnij maszynę”.
Nóż zabójcy musiał jakoś utknąć w konduktorze
i Jamie mówi mi, że potrzebuję dodatkowego przewodnika.
To na pewno nie runa?
Na pewno, Chris. Jamie próbuje powstrzymać morderstwa.
Ale one dalej nie żyją.
Tiffany tak, ale Heather i Marisa jeszcze nie zostały zabite.
Widzisz, czas ciągle płynie, jest trochę jak rzeka.
WIADOMOŚCI KZFD
Dzień dobry. Zeszłej nocy policja zatrzymała Eddiego Coburna,
znanego uczniom jako Eddie Royal, na przesłuchanie.
Dlaczego myślą, że to Eddie? Tracą czas, to nie on.
Ta tragedia wstrząsnęła społecznością Vernon.
Dla Wiadomości KZFD relacjonował Norm Dubasage.
Spójrz na to. Będzie jej brakować. Niektórym osobom.
SPŁOŃ W PIEKLE, TIFFANY!
Jeśli coś spieprzę i moi rodzice się nie chajtną,
czy po prostu zniknę?
Powrót do przyszłości źle to ukazał. Nie znikniesz.
To nie magia.
Jeśli nie będą mieli dzieci,
nie będziesz miała dokąd wrócić,
bo wszystko będzie inne i nikt nie będzie cię tam znał.
- Widzimy się na lunchu. - Świetnie.
Jak się wszyscy mają?
Znowu ta kurtka?
Czy wszyscy tu tłumią swoje emocje?
Ja mam tu jedną emocję!
Na pewno wspomną coś w roczniku.
Tak było, gdy umarła Tłusta Trish.
A kurtka jest fajna.
Kim była Tłusta Trish? Poza tym nie możesz jej tak nazywać.
Już nie. Ona nie żyje.
- Jak umarła? - Wypadek samochodowy.
Ponoć miała dużo wypite
- i zawinęła się na drzewie. - Dlatego laski nie powinny jeździć.
Nie, Randy, dlatego ludzie nie powinni prowadzić po pijaku.
- Mnie lepiej idzie po kielichu. - Wcale nie.
Zapewniam cię, że nie.
Właśnie tak by powiedziała laska.
Blake, poczekaj!
- Ty to narysowałeś? - Tak.
Piękne. Artysta z ciebie.
Może powinnam odwołać imprezę.
- Chyba nie wypada balować. - Ale to twoje urodziny.
Może urządzimy sobie babski wypad? Tylko we trzy.
I Pam. Pam? Pam!
Tak, byłoby ekstra.
Uderzmy do miasta.
Do gęsto zaludnionego,
oświetlonego obszaru, który nie jest końcem świata.
Fajnie byłoby spędzić noc w mieszkaniu moich rodziców.
Tak, urodziny w mieszkaniu! Świetna rzecz, zróbmy to.
Pomyślałam też, że można by upamiętnić Tiffany
i wspomóc środowisko, sadząc drzewo na jej cześć.
Będzie petycja.
Gdybyście mogli się wpisać,
wyraźnie, drukowanymi literami, żebym zobaczyła wasze pismo.
- Tiff nie znosiła natury. - Alergie.
Wspomóż to środowisko!
Luz, to nie ręka z krocza.
Doszło do tragedii i jest to bardzo smutne.
Ale nic nie poradzimy, możemy tylko ruszyć naprzód.
Więc wyjmijcie swoje zlewki.
LaFleur, usiądź z Damonem.
Halo! Zlewki!
Zlewki! Halo! Dziękuję.
STRZEL IM W GŁOWĘ DLACZEGO
Pora na urki, zdziro!
Na moje urodziny pokazujemy cycki kierowcom.
Żebyś wiedziała,
mieszkanie ma kilka zasad. Jeśli wskażę na ciebie, to pijesz.
Ale się porobimy, suki!
O co chodzi z Damonem?
- Jakim Damonem? - Moim partnerem z zajęć.
- Masz na myśli Lurcha. - A co, podoba ci się?
Nikt z nim nie gada.
Ósmą klasę spędził w poprawczaku, bo ciągle wdawał się w bójki.
A większość zeszłego roku stracił przez Tłustą Trish.
To najstarszy licealista w Ameryce.
Czemu „przez Trish”?
Była jego siostrą.
Nie mogłaś o tym wspomnieć, gdy typowałyśmy podejrzanych?
Mówiłam o Tłustej Trish.
Ale pominęłaś jej agresywnego brata.
Co z tego? Nie mamy kosy z Lurchem.
Ja go nawet lubię.
Pracuje w lunaparku. Raz przyłapał mnie,
jak robiłam Reidowi loda w Nawiedzonym Domku,
- ale nas nie wydał. - Zrobiłaś mu tam loda?
- Byli tam ludzie? - Może.
Ale jak idziesz do Nawiedzonego Domku,
licz się z tym, że zobaczysz coś, czego nie chcesz widzieć.
Przez to tęsknię za Tiffany. Tak bardzo nienawidziła lodów.
„Tym się sika”.
To twoja pora drzemki?
Prawie nie sypiam.
Jesteśmy!
Co, do kurwy?
Co jest? Co to ma być?
- Mieszkanie rodziców. - To nie mieszkanie!
Nie?
Musiałam coś pomieszać.
To jest straszna chata pośrodku pieprzonego pustkowia!
Mówiłaś, że jedziemy do miasta.
- Wcale nie. - Mocno to sugerowałaś.
- Co się tak pieklisz? - Bo tak się składa,
że na wolności grasuje morderca, który obrał za cel waszą grupkę,
a ty wywiozłaś nas do lasu!
O mój Boże!
Nie spakowałam wódki.
Co? To bez znaczenia, bo i tak stąd wyjeżdżamy.
Pakować się do auta.
O mój Boże. Wszyscy do środka, to morderca!
- Przybyła impreza! - Impreza!
- Zabrałeś wódkę? - A ruszam się gdzieś bez niej?
Ja też tu jestem i mam ciasteczka!
- Myślałam, że będziemy tu same. - Ale w czym problem?
Liczyłaś na lesbijski weekend?
- Zabawmy się. - Cześć.
To obrzydliwe.
Ten tekst, nie homoseksualiści. Oni akurat są cudowni.
Twój komentarz miał homofobiczny podtekst.
Musicie nadgonić, jestem już po dwóch drinach.
A jechałem rewelacyjnie.
Wszystkie drzwi i okna zamknięte.
To się dzieje. To się dzieje.
Jesteśmy tu, w chatce śmierci.
Chatka śmierci!
Chatka śmierci, lecimy z tym!
Ekipa, oto co musimy zrobić.
Słuchajcie mnie. To zasady na dziś.
- Spadaj! - Nie!
Weź się, mamo... Matko, dobra z ciebie sztuka.
Serio ma na mnie chrapkę.
To bardzo ważne. Nikt nigdzie nie chodzi sam.
Zwłaszcza ty, Mariso.
I pod żadnym pozorem nikt nie wychodzi na zewnątrz.
Lecę na waleta do jacuzzi.
- Zdrówko! - Tak!
Na wolności grasuje morderca. Nie...
Słyszałaś?
Musisz wyluzować. Zjedz jeszcze ciasteczko.
Zjadłam już z pięć.
Pięć? Nic dziwnego, że masz taką paranoję.
- To ciastka z trawą? - Tak.
Ukradłam z szafki na dowody.
- Jest tu z pół kilo zioła. - Pół kilo?
Czyli wszyscy są naćpani.
- Tak. - Szlag by to!
Chwila, czemu nic nie czuję?
Musisz mieć tolerancję konia.
Zostało mi jeszcze, gdybyś chciała coś skręcić.
Przecież to sam miał.
- Ile tu gałązek. - Bo to dary ziemi.
Zioło z lat 80. jest do bani.
Mogłabym dać ci małego żelka, który kopie sto razy bardziej.
- Kurwa, mój towar. - Przepraszam.
Jesteś porąbana.
W porządku.
Ej, ludzie!
Wracajmy do środka.
- Tam jest pizza. - Pizza?
Pizza! Pizza!
Dobra, zostawcie miejsce dla Jezusa.
Kanada, coś ty taka spięta? Poleję ci.
Macie się zejść za cztery lata!
- Za szybko na dymanko. - Mój Boże, musisz przestać.
Brzmisz jak moja mama.
Pam, po prostu o ciebie dbam.
Jak chcesz zamulać, nie wejdziesz na imprezę.
Ciesz się drzewami, suko.
Co?
Jamie integruje się z naturą.
- Ludzie! - Na pewno? Słyszę ją.
- Da radę, jest z Kanady. - Kurwa!
Powinnam mu pozwolić wszystkich was posiekać.
Mówiła o pizzy, ale nie widzę tu pizzy.
Pewnie gdzieś ją schowała.
- Znajdźmy ją. - Przebiegła jest.
Raczej nie ma tu pizzy. Chyba...
Chyba chciała zwabić nas do środka.
Kurna, padam z głodu.
Mogę nam zrobić pizzę.
Możesz zrobić... Masz tu składniki na pizzę?
- Możemy improwizować. - Improwizować?
- To improwizujmy! - Dobra.
W mordę, zamknęłam wszystkie okna.
Kara!
Chyba ktoś jest w domu! Ktoś jest w środku!
Ja jestem.
- Nie. - Gdzie ukryłaś pizzę?
Myślę, że ktoś jest w domu.
Kara!
Mamy wszystko na hawajską.
Ile chcesz plasterków jabłka?
Nie wiem, może z jeden.
Rety, twoja ręka!
- Czy ja umrę? - Nie sądzę.
O ile znajdę bandaże.
Nie powiem matce, że rozcięłam rękę,
bo byłam najebana i porobiona zielskiem!
Powiedz, że wyrżnęłaś się na rowerze.
Fakt, mogę skłamać. Jesteś taki mądry.
Robię koktajle,
gdyby ktoś chciał nie zamulać i zacząć się bawić.
- Co to było? - Nie wiem.
O mój Boże! O Boże. Zabójca ma się tu pojawić!
Co?
Jamie mi powiedziała.
Krew z ręki musiała trafić do mózgu.
Nie chciała się seksić, jest medium.
Zabójca przyjdzie tu zabić Marisę!
Marisę?
Idź zabarykadować drzwi!
Heather, zagramy w piwnego pingla?
Heather?
Piwny pingiel!
Randy?
Nie!
Heather!
Heather, obudź się!
- Cześć. - O co chodzi z tą muzyką?
Blake i Pam nie chcą pewnie,
żeby było słychać, jak się grzmocą.
Chcesz miziać się w jacuzzi?
Tak. Ale jestem kiepski w grze wstępnej, więc musisz to załatwić dyszami.
Dobra.
- Sforsuj to, morderco. - Wygląda dobrze.
Wpuśćcie mnie! On jest w środku!
Pam, zabójca jest w środku!
Jak tu wlazłaś?
- On zabije Heather. - A nie Marisę?
Randy?
Boże! Heather!
Heather!
Heather! Uciekaj stamtąd!
Heather!
Ratunku! Na pomoc!
Zostaw ją!
Żyje.
W porządku, dzieciaki, mamy poważny problem...
Proszę, szeryfie. Ostrożnie.
Co to?
Walnęłam mordercę kłodą w głowę
i odsączyłam jego krew ręcznikiem.
Macie jego DNA.
- Co takiego? - DNA?
To takie, ja...
Nie znam rozwinięcia.
Każdy... Każdy ma unikalny kod.
Wrzuca się go do ogólnoświatowej bazy.
Jasne, kochana, już odpalamy ogólnoświatową bazę DMA.
Rozwiązuję zbrodnię.
- Dobra, bądźmy poważni. - Człowieku...
Kto wiedział, że tam jedziecie?
- Nikt. - Lurch widział nas na fizyce.
Może coś podsłuchał.
Sprowadzaliście tam kogoś? Były inne imprezy?
A może ten ktoś nie przyjechał za nami?
- Co to miało znaczyć? - Gdzie wtedy byłaś?
- Moment. - Jamie mnie nastraszyła.
- Byłam w szafie. - Nie słyszałaś krzyków?
Grała muzyka. Tatusiu, ja nic nie zrobiłem.
Wiem, Karo.
Wal się!
Kara?
Co teraz zrobimy?
Nie wiem.
To Marisa miała zginąć w domku.
Czekaj, co?
Ona jest medium.
Już nie.
Z tej strony Norm Dubasage dla Wiadomości KZFD.
SAMOOBRONA WYBIERZ SWOJĄ BROŃ
Strach ogarnął Vernon, społeczność opłakuje drugą ofiarę,
a policja nadal nie dokonała żadnych aresztowań.
Rozmawiałem już...
- Jak się trzymasz? - Słabo.
Zmieniłam jedynie kolejność zgonów.
Wiesz, może jest dwóch zabójców.
Jak w Krzyku.
Krzyku?
No tak, jeszcze nie wyszedł.
To film z przyszłości, w którym wcale nie gra Drew Barrymore.
Nieważne. Co z wehikułem?
Mam dobre i złe wieści.
Udało mi się opracować prototyp.
- O Boże! - Ale nie działa.
To imponujące.
- Rety, mam zasięg. - Jakim cudem?
Chyba myśleli, że to jakaś demoniczna runa.
EDDIE ROYAL BYŁY PODEJRZANY
Ale nie jestem anarchistą. A teraz zginęła kolejna osoba.
Tego typu doświadczenie zmienia człowieka.
Mężczyzna okazujący emocje. To fascynujące.
Dla KZFD - Norm Dubasage.
I koniec.
O nie, gdzie zniknął?
- Eddie! - Eddie, kocham cię!
Wróć.
- Antena telewizyjna. - Eddie, to ja!
Jeśli uda mi się podpiąć vana do tego konwertera,
być może odeślę cię do domu. A teraz złe wieści.
To te złe wieści nie dotyczyły prototypu?
Niedziałający prototyp to normalna część procesu.
Próby i błędy.
Złe wieści są takie, że twoja bateria wyczerpie się
za około siedem i pół godziny, wtedy utkniesz tu na dobre.
Kurwa. Mniej więcej o tej porze ginie Heather.
Albo miała zginąć.
- Gdzie? - Na festynie w lunaparku.
Zawsze go relacjonują. Dzięki temu wyślemy cię do domu.
Przejmiemy transmisję na żywo.
Spotkajmy się tam po szkole. Musimy wszystko dograć,
- żeby wysłać cię do domu. - Najpierw muszę dopaść mordercę.
Jak nie odeślemy cię dzisiaj, zakuwaj Reaganomikę,
bo w środę mamy sprawdzian.
Bez jaj!
Za szybko na dymanko.
PRZEPUSTKA DO ŁAZIENKI
Boże, ale smród.
Dobra.
A jeśli to ciało?
Ale ulga.
Odwal się!
Dobra! Dobra.
Zabierz, co chcesz, ale zostaw ThunderCats.
Nie chcę twoich gierek.
Tylko one są tu coś warte.
Czemu przyjechałeś pod dom Tiff?
Na imprezę.
Słuchałem Meat Lofa, zbierając się na odwagę, by wejść.
Wiem, że ludzie się mnie boją, ale nie jestem mordercą.
- Co jest grane? - Doug.
W godzinach lekcji tylko czujki mogą wychodzić.
- My tylko... - Lubisz gry wideo?
Tak. Wiem, że to nerdowskie, ale chcę je kiedyś tworzyć.
Grałeś w Życzenie śmierci III? Grafika wymiata.
Gdy kogoś zabijesz, eksploduje w różową mgłę.
Chodźmy do środka, tu nie jest bezpiecznie.
Ze mną nic wam nie grozi, osiem lat chodziłem na karate.
- Gdzie? - Dojo Toma. W galerii.
Policja jeździ tędy co dwie minuty.
Na szeryfa Lima bym nie liczył.
Uczepił się Eddiego, choć mówiłem mu, że to nie on.
Ja wiem, że to nie był Eddie, ale skąd ty o tym wiesz?
Mówił mi o tej nocy, kiedy całował się z Tiffany.
Wyszedł, jak powiedziała, że nie robi lodów.
Pomyślcie, gdyby obciągała, może nadal by żyła.
Nie róbmy z tego prawidłowości.
- Cześć. - Złapałaś go już?
- Nie. Budka działa? - Nie.
Ma super futurystyczny generator, tyle że zepsuty.
Nie ma opcji, że da radę zasilić wehikuł czasu.
To wehikuł? Takie małe coś?
Wyobraź sobie, że to komputer, a to jest jego zasilacz.
A zatem potrzebujemy nowego zasilacza.
I to jebitnego, który jest w stanie zakłócić grawitację.
Jak Kwantowy Zrzut?
I wróciliśmy na Ziemię.
Dzięki za przejażdżkę Kwantowym Zrzutem.
Wymiotować prosimy na zewnątrz.
Życzymy miłej reszty dnia na Promenadzie Billy'ego.
Cześć. Przysłało nas miasto.
Musimy zamknąć karuzelę, jeden z zewnętrznych paneli...
Karuzela staje, Ned wychodzi. Więcej mówić nie trzeba.
Serio sobie poszedł.
Lata 80. są dzikie.
Ja tu ogarnę, ty łap mordercę.
- Powodzenia. - Dzięki.
Jak już mówiłam Pam, jestem medium.
Myślałam, że dziś zginie Heather.
Na Festynie Halloween, na parkingu.
Ale skoro już nie żyje, teraz pewnie kolej Marisy.
- Boże! - Albo moja.
Jeśli wizje się mylą, wszystko może się zdarzyć.
Nikt nie jest bezpieczny. Jak ktoś chce odejść, to teraz.
Chcę go złapać.
Nawet jeśli zabije Marisę, a reszta przeżyje...
- O Jezu! - Nie chcę iść przez życie,
wiedząc, że ten psychol wciąż gdzieś tam jest.
Ani ja. Dojedźmy skurkowańca.
- Nie chcę być przynętą. - Będzie dobrze.
Jak tylko go zobaczysz, naciśnij to. To alarm gwałtu, bardzo głośny.
A jak się wystraszysz...
Dobra, wiesz już, jak działa.
A jak poderżnie jej gardło, zanim zdąży go włączyć?
- Pojebało cię? - To nie w jego stylu.
- Zawsze dźga ofiarę 16 razy. - To mnie nie pociesza.
Wszystko będzie dobrze. Po prostu idź do Nawiedzonego Domku,
jakbyś miała w planach zrobić tam komuś loda.
Robisz tak cały czas.
Tak.
- Będziemy tam czekać. - Dobra.
Idziesz zrobić komuś loda, to wszystko.
Zwykły lodzik w Nawiedzonym Domku.
Dasz radę.
Idź na luzie.
Na wypadek, gdyby zabójca śledził ciebie, nie Marisę.
- Nie chcemy, żeby... O Boże! - Kara!
Co ty tu robisz?
To Halloween. Gdzie są wszyscy?
Wydaje mi się, że unikacie mnie od powrotu z domku.
Blake narobił mi smrodu.
- Nie. - Skąd.
Są na kolejce górskiej, a Jamie nie czuła się dobrze.
Problemy z żołądkiem.
Dziwne, mnie pytają, gdzie byłam, gdy zabito Heather,
a ludzie giną, odkąd ty tu jesteś.
Boże. Widziałem Marisę.
Przypomniałem sobie. Widziałem ją w lunaparku.
Zabójca szedł za nią. Musimy wydostać stamtąd Jamie.
Wiem o tym.
Podaj przewodnik.
Dobra.
NAWIEDZONY DOMEK DLA LALEK
Jedziesz na dół?
Nienawidzę tego miejsca.
Randy!
Randy! Jestem tutaj.
Nienawidzę tej dziury!
MATKA PATRZY MATKA CZEKA
Mam te majteczki.
Nie.
Randy, jesteś tutaj?
Jestem sama w kuchni. Gotowa na obciąganko.
W mordę.
Alarm gwałtu!
Mam nóż! O kurwa.
Randy!
Hej, skurwielu!
Mówiłam, że to nie ja!
To coś jest prawdziwe?
Tak, tata mi dał. Morderca grasował.
Udało się. Powstrzymaliśmy go.
Doug?
Czemu Doug chciałby nas zabić?
- Dzban Summers mi naklepał? - Chodził na karate. Dojo Toma.
Nic mu nie zrobiłyśmy.
- Chwila, a co to? - Nerdowska biżuteria.
To medalion?
Tłusta Trish!
Czemu nosi jej zdjęcie?
Bo byli parą.
Pamiętacie szkolną wycieczkę do muzeum?
Całowali się w autobusie i sczepili się aparatami na zęby.
To szaleństwo.
Ścigał was i mordował za żarty z jego dziewczyny?
O mój Boże, musiał się dowiedzieć o nocowance.
Jakiej nocowance?
Tej nocy, gdy zginęła...
Chodziła plota, że Trish spała z trenerką Zane.
Ciekawiło nas, czy to prawda,
więc Tiffany zaprosiła ją i spiła.
- Wypij jeszcze. - O Boże.
Zaprzeczyła, ale Tiffany naciskała.
Rozpłakała się i zamknęła w sypialni Tiffany.
Daj mi spokój!
Musiała zadzwonić do Douga. A potem wyszła.
Upiłyście ją i pozwoliłyście jej prowadzić?
Była zła, nie chciała zostać.
Jamie! Boże, to był Doug?
Musimy iść, wehikuł działa,
- ale pada ci telefon. - Jak mogłaś?
- Zabiłaś kogoś. - Wcale nie.
Właśnie, że tak!
Udawałaś jej przyjaciółkę, gnębiłaś ją i upiłaś,
a potem puściłaś do domu.
Pam tam nie było.
Tiff i ja miałyśmy latem spinę.
Unikałyśmy się kilka miesięcy.
Nigdy bym tak nie postąpiła.
- Masz mnie za potwora? - Jamie, naprawdę musimy iść.
To dlaczego Doug ciebie też chciał zabić?
- Nie chciał. - Miał taki zamiar.
Miał zostawić liścik.
Ten liścik.
Teraz to bez znaczenia, on nie żyje.
Tatuś dał mi też to!
- Kutasiarzu! - Jest z przyszłości!
Rozwaliłam mu maskę. To dorosły Doug.
Zabiliście Douga, nie ma już dorosłego Douga!
- I jak tu w ogóle trafił? - Amelia.
O Boże, Amelia.
Amelia!
Amelia, słyszysz mnie?
O mój Boże!
- Uciekajcie! - Dzida!
- Kwantowy Zrzut zadziała? - O ile KZFD będzie nadawać.
Dla KZFD mówił Norm Dubasage.
- Życzę państwu... - Nie przerywajcie! Zabójca tu jest!
- Kręćcie dalej. - Moment.
Mamy tu jakiś pieszy pościg, młoda kobieta ostrzegła mnie...
Nagrywaj dalej.
O ja pierdolę, dziabnął go w łeb!
Nie mogę odejść, on ciągle tu jest. Moja mama.
Ale musisz, teraz albo nigdy. Odeślę cię wcześniej.
Ocalisz mamę w przyszłości.
To jedyne miejsce, na które nie działa siła odśrodkowa.
Jak się rozpędzi, musisz tu stać.
Co będzie, jak wypadnę?
Walniesz o ścianę z siłą rakiety
i wybuchniesz. Powodzenia.
Pozdrów moją córkę.
Daj to mojej mamie.
- Pa. - Cześć.
Idź już.
Szybko, uciekaj stąd!
- Wyjdź! - Zabierzesz go ze sobą!
Lepiej tam niż tutaj. Idź!
Mamo, nie!
- Co ty tu robisz? - Nie wiem!
Miałaś wizję,
że idę na Kwantowy Zrzut i odkrywam coś ważnego.
Sądzę, że ma to związek z tobą.
Byłyśmy tu już wcześniej.
Rozwalmy tego zjeba!
Nie!
- Zabiłeś moją mamę! - Zdaje się, że dwa razy.
I własnego ojca!
To tylko dodatek.
Wciąż żyję w 1987 roku.
Teraz Chris nie będzie musiał użerać się z gównianym ojcem,
który bardziej dba o karierę niż o swojego syna.
W 1987 moja mama nie dostała żadnego liściku.
Napisałeś go po jej śmierci. Dlaczego to zrobiłeś?
Dla ciągu dalszego.
Ciężko jest jechać na morderstwach sprzed 35 lat.
Ale teraz zabójca powrócił i stał się postrachem.
Może być wszędzie i zawsze. Nie da się go zabić.
To pieprzony Michael Myers.
A ja jestem ekspertem.
Choć nie miałem pojęcia, że pierwotnym zabójcą był Doug,
więc dzięki za to.
Im bardziej ludzie przejmują się Zabójcą Szesnastek,
tym sławniejszy się staję. Może kiedyś zgarnę Pulitzera.
Nikt o tobie nie usłyszy,
bo umrzesz w moim wehikule czasu!
Chyba że będę stał na środku.
Mam oba noże!
Nie powinnaś podróżować w czasie.
A ty nie powinieneś zadzierać z moją rodziną!
Miłej przejażdżki.
Różowa mgła.
- Czas jest jak rzeka. - Wypadasz, pindo.
Jestem Jamie. Z Kanady.
Nikt nie chce słuchać, jak bardzo kochasz mamusię.
- Kanada, coś ty taka spięta? - Chciałam to powstrzymać!
- Fajna kurtka. - Właśnie tak by powiedziała laska.
Pilnuj się, słonko. Kocham cię.
Mamo!
O mój Boże!
Mamo!
Mamo?
Mamo!
Kochanie?
Mamo! Nic ci nie jest.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Co się stało? - Co jest?
- Tato! - Co się stało?
Skąd ta cała krew?
Miałam wypadek na rowerze.
O mój Boże!
O Boże!
Co wy tu robicie?
Jak to, jeszcze pytasz?
Co roku zbieramy się na Halloween.
No tak, dlatego jesteś ubrana jak Molly Ringwald.
Ja? Nie. Jeszcze się nie przebrałam.
W tym roku idziemy jako pan i pani Smith.
Zgadza się.
Możemy pomówić na osobności?
Przepraszam.
Chciałam czekać przy Kwantowym Zrzucie,
ale pomyliłam godziny.
Można wymyślić podróże w czasie i nie ogarniać czasu letniego.
Dobrze, że to się nie przyda.
Zabrałaś pistolet?
Nie wiedziałam, kto stamtąd wyjdzie.
Czekałam 35 lat na wynik tej walki.
- Masz dużo do nadrobienia. - Tak.
Wszystkie różnice.
Musiałam nieco zgadywać, ale chyba uchwyciłam sedno.
Sorry za spóźnienie. Jason i Veronica już jadą.
Co tu robicie?
Pomagam jej z pracą domową.
- Zaraz przyjdziemy. - Fajna sztuczna krew.
- Realistyczna. - Dzięki.
Kto to?
Pamiętasz, jak próbowałaś rozdzielić rodziców w liceum?
Poległaś. Zeszli się od razu, a to twój 34-letni brat.
Boże, czemu to się ciągle dzieje?
Ma na imię Jamie.
Oboje jesteśmy Jamie?
Colette, kochanie, pomóż bratu nakryć do stołu.
- Jasne, już idę. - Dzwoniła twoja babcia.
Pozdrawia i już wyczekuje Święta Dziękczynienia.
- Bierz się za czytanie. - No.
Pieprzone podróże w czasie.
Masz 34-letniego brata o imieniu Jamie (*patrz rozdział „Colette”),
który ma męża Jasona i trzyletnią córkę Veronicę.
Jestem bioinżynierem (jestem jedną z tych dobrych!)
Amelia nadal jest twoją najlepszą przyjaciółką i geniuszem.
Przygotuj się na to:
Randy jest dyrektorem liceum Vernon.
Pamiętasz, jak tobą rzucił i beknął ci w twarz?
Kara jest szefem policji. Świętowała legalizację trawki.
Na skali mocy jej ciasteczka to „Snoop Dogg”.
Lurch stworzył imperium gier wideo, „Różową Mgłę”.
A na cześć Trish założył organizację dla ofiar przemocy.
Eddie Royal śpiewa w kapeli „O wodne łóżko”.
W wywiadzie stwierdził, że to dlatego,
bo łóżko ocaliło mu życie.
W tej linii czasowej śmierć ojca wstrząsnęła Chrisem.
Ostatnio był w klasztorze w Indiach.
Mam go na oku, tak na wszelki...
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger