Η Επιστροφή των Ράφτερ
Μπράβο, παιδιά!
Ώμοι!
Διώξε με χορό τα προβλήματα.
Για μία ώρα, κατάφερα να τα ξεχάσω.
Πολύ ωραία! Χτυπάτε τις κλακέτες! Κι εσύ, Κόλιν!
Και, μπροστά!
Έξοχα!
Στρίψτε τους γοφούς σας! Έτσι!
Αστράγαλοι! Και ένα, δύο, τρία, χέρια! Υπέροχα!
Άλλη μια στροφή... Και κάτω!
Καταπληκτικά, παιδιά! Πολύ ωραία!
Πάρτε μια ανάσα. Θα κλείσουμε με μια χαλαρωτική ρουτίνα.
- Υπέροχα! - Πολύ ωραία.
Καλύτερα;
Ναι.
Έχεις ταλέντο.
Για ατσούμπαλη, έστω.
Αισθάνεσαι καλύτερα;
Έχω πολλά στο κεφάλι μου.
Πιστεύεις πως η λύση είναι η Μπαραντίνα;
Προς το παρόν, για τη Ρούμπι.
Η εγωίστρια Ντόνα ελπίζει με τον καιρό να τα βρείτε μεταξύ σας.
Μου λείπουν οι παλιοί Ράφτερ.
Τους χάσαμε αυτούς. Έφυγαν από δω πριν από έξι χρόνια.
Το θέμα είναι ότι ρίξαμε άγκυρα χωρίς να δούμε τις λεπτομέρειες.
Σίγουρα, όμως, βλέπεις μέλλον στη σχέση σου με τον Ντέιβ;
Ναι, κάποιου είδους.
Απλώς δεν ξέρω τίνος.
Ώρα για χαλάρωμα.
Ελάτε, ποδαράκια μου!
Κρατάω τα προσχήματα για χάρη της Ντόνα.
Λοιπόν...
Ας κουνήσουμε τα χέρια.
Έτσι με μια στροφή. Και, σηκώστε τα ψηλά. Πολύ ωραία.
Απολαύστε το.
Η μαμά ήρθε να πει αντίο και κατέληξε να κάνει χορό.
- Τράβα το σε βίντεο. - Ναι.
Την Ντόνα να λέει κλασικά "τρεχάτε ποδαράκια".
- Για πες, τι έχεις; - Φαίνεται πως τελείωσαν.
Πρόσεχε την μπίρα μου.
- Νομίζω πως πάντα γίνεται... - Ναι, ο Στιβ...
Δεν τον βλέπω στα πάνω του σήμερα.
Ξεθύμανε λιγάκι.
Ευχαριστώ για τα παπούτσια. Θα γραφτώ σίγουρα, αν επιστρέψω.
Καλά τα πήγες.
- Ελπίζω να μη μας τράβηξες βίντεο. - Όχι. Βλέπεις;
Μπορούμε να μιλήσουμε;
Θα σε περιμένω για αποχαιρετιστήριο ποτό.
- Ξέρεις ότι δεν θα πλήγωνα τη Ρουμπς. - Όχι σκόπιμα.
- Ο κόσμος γέμισε ψυχάκηδες. - Το ακροατήριό σου είναι.
Μερικοί απ' αυτούς.
Ήθελα να ζητήσω συγγνώμη. Χάλασα και τη φάση με το Παρατηρητήριο Γης.
- Είχα καλό σκοπό. - Ναι, κάνοντας τα δικά σου.
- Για πλάκα είναι. - Να συνδέεσαι με τους θαυμαστές σου,
αλλά προσπάθησε να βγάζεις κάτι καλό από μέσα τους.
Η ζωή δεν είναι μόνο αστεία.
Περιμένουν να κάνω χαζομάρες.
Οι διαφημίσεις, αυτά που πουλάω, φέρνουν λεφτά.
Σε παρακολουθεί ένα εκατομμύριο κόσμος. Προσπάθησε να κάνεις τη διαφορά.
Τέλος το κήρυγμα.
Έχεις δίκιο. Θα την πω σε ορισμένους, ακόμα κι αν τους χάσω.
- Θα άξιζε να τους έχεις ούτως ή άλλως; - Σωστά.
Ο Μπεν κι η Κάσι ανυπομονούν να πάνε στην Ελλάδα.
Όπως εγώ κι η Ρέτα.
Είσαι καλός φίλος.
Αν δεν χωράει στ' αμάξι, θα το κανονίσω αλλιώς.
Τζούλι. Ο αγαπημένος μου πίνακας για την αγαπημένη μου επίδοξη ζωγράφο.
Για να της θυμίζει να μην τα παρατά.
Θα τον αφήσω εδώ. Θα γυρίσω πίσω.
Μπορεί και όχι. Ευχαριστούμε πολύ, Τσαρλς.
Κάπως θα τον χωρέσουμε.
Παραείναι καλός για την Μπαραντίνα.
Η Ρούμπι δεν ενθουσιάζεται που θα πάμε πίσω.
Ο μπαμπάς θα ερχόταν εδώ, αν επιμέναμε. Η μαμά ενέδωσε.
Δες τα πράγματα με άλλο μάτι, Ρούμπι.
Ξηρασία, πυρκαγιές, εξορύξεις.
Οι επαρχιακές πόλεις είναι στην πρώτη γραμμή της κλιματικής αλλαγής.
Δεν θα 'πρεπε να είσαι εκεί όπου θα συνέβαλες τα μέγιστα;
Σκέψου το.
Και μην είσαι σκληρή με ξέρεις ποιον.
Είσαι ευπρόσδεκτος να μας επισκεφτείς όποτε θες.
Θα φέρω μπογιές και καβαλέτο.
Και μη χαθείτε εσύ κι ο Μπεν.
- Μείνε να σε φιλέψουμε. - Δεν μπορώ. Ευχαριστώ, πάντως.
Εντάξει. Αντίο!
- Αντίο! - Αντίο!
- Au revoir! - Πολύ ευγενική χειρονομία.
Κι εσύ με παίρνεις μακριά του.
Σε πάω σπίτι στον μπαμπά σου. Και στον Πάντο.
- "Ο Τσαρλς τα ξέρει όλα", σωστά; - Ναι.
Σ' ευχαριστώ που μας ανέχτηκες τόσον καιρό.
Μας φέρατε ζωντάνια.
Αργεί το φαγητό, αν...
Ναι, πάω να συνεχίσω. Ευχαριστώ.
Το σκέφτομαι, εντάξει;
Ωραία.
Σ' αυτό που είπε έχει δίκιο εν μέρει.
Εδώ, όμως, θα πάρει το μήνυμα πιο πολύς κόσμος.
Ίσως υπερβολικά πολύς.
Είσαι ασήμαντη εδώ. Στην Μπαραντίνα είσαι σπουδαία.
Θα έχεις περισσότερη επιρροή.
Και δεν νομίζεις ότι το πράγμα έχει ξεφύγει εδώ;
Παράγινε, μάλλον.
Έχεις ανάγκη να ξανασταθείς στα πόδια σου.
- Σου λείπει κι ο μπαμπάς, έτσι δεν είναι; - Ασφαλώς.
Δεν το είπε γιατί δεν ήθελε να μας πιέσει,
αλλά του λείπουμε κι εμείς.
Μπορούμε ίσως να πάμε να τον ψήσουμε και να γυρίσουμε εδώ μετά από λίγο.
Εδώ συμβαίνουν πολύ περισσότερα. Ψήσ' τον, μαμά, σε παρακαλώ.
- Με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα. - Μη χάνεις την ελπίδα σου.
Μόνο που δεν ξέρω για τι μπορώ να ελπίζω πια.
Νόμιζα πως ήξερα.
Τα παιδιά είναι μπερδεμένα, υποτίθεται.
Μέρος της ωρίμανσης είναι να αντιληφθείς ότι οι γονείς σου είναι εξίσου ευάλωτοι.
Θα εκτιμούσα τη στήριξή σου.
Είσαι όντως μπερδεμένη.
Είμαι.
Τέλος πάντων, ομολογώ ότι μου έλειψε ο Πάντο.
- Κι η Ρόουζ κι η Τάρα. - Έτσι μπράβο.
- Ίσως ο Τσαρλς έχει δίκιο. - Για να δούμε.
Δεν θα πάθουμε κάτι.
Έλα δω.
Είσαι καλό κορίτσι.
- Έτοιμο το φαγητό. - Ευχαριστώ.
Λοιπόν, πάμε να φάμε. Έχουμε μεγάλο ταξίδι αύριο.
Μετά από σας.
Ταξίδι για πού;
Αναζητώντας τι;
Θα της το πω όταν γυρίσει.
Θα σε ενημερώσω όπως και να 'χει. Ευχαριστώ, Ρέιτς.
- Πώς πήγε ο Έντι; Έβαλε κάνα γκολ; - Ετοιμάζεται για την εθνική ομάδα.
- Η Ρέιτς ήταν πάλι; - Ναι.
Τρίτη κλήση; Νόμιζα πως έληξε το θέμα με το Παρατηρητήριο Γης.
Έληξε.
Το μωρό αφορά;
- Είναι όλα εντάξει; - Ναι.
- Τίποτα σοβαρό; - Δεν θα 'πρεπε.
Θα το πω εγώ στη μαμά σου. Μην το μάθει ο αδελφός σου.
Κοντεύουμε.
Αλλά όχι εγώ. Ούτε κατά διάνοια.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι μικροαλλαγές δεν αρκούν.
Ρούμπι! Γιαγιά!
- Ωραίο καλωσόρισμα! - Γεια σου, Ρουμπς!
Γεια σου, καλέ μου.
- Χαίρομαι που σε βλέπω. - Ναι.
- Γεια. - Γεια.
Γεια σου, Ρουμπς.
Γεια.
Όλα καλά;
Όλα καλά. Εσύ είσαι καλά;
Ακόμη πονάω λίγο.
Είμαι περήφανος για σένα.
"Πολύ κακό για κακά";
Σοβαρά, μπαμπά; Τα πιο πολλά παιδιά θα κρατούσαν μούτρα.
- Εσύ ξεχωρίζεις. - Αυτό να λέγεται.
Εντάξει;
Μια χαρά.
Πήγαινε μέσα.
Ξανάρθες! Όχι το μεγάλο. Αυτό πάρε.
Θα πάρω εγώ το μεγάλο.
Και τότε, ξαφνικά, εκείνη τη βραδιά...
Πώς αισθάνεσαι;
- Που γύρισα; - Ναι.
Λίγο παράξενα.
Άκου, θέλω να σου προτείνω κάτι.
Δύσκολα αποβάλλονται οι παλιές συνήθειες μετά από 35 χρόνια. Ίσως πρέπει να κοπούν,
για να βρεθούν καινούριες.
Ξανάρχονται αμέσως.
Γι' αυτό...
Γιατί δεν πας να δεις τη Ρέιτς;
Μείνε μέχρι να γεννήσει κι όσο ακόμα επιθυμείς.
Ξέρω ότι θα το ήθελες.
- Στη Νέα Υόρκη; - Για βοήθεια
και για να αναλογιστείς πώς νιώθεις χωρίς τα βάρη της ρουτίνας.
- Μα μόλις επέστρεψα. - Εύκολα ξαναπακετάρεις.
Κι η Ρούμπι;
Θα μας έκανε καλό να μείνουμε λίγο οι δυο μας.
- Ο Μπεν κι η Κάσι θα φροντίζουν τον Τεντ. - Θα πάνε στην Ελλάδα.
Όχι σύντομα και όχι για πολύ.
Ό,τι επιλέξεις.
Τι λες;
Πώς θα εμφανιστώ ξαφνικά μπροστά στη Ρέιτσελ;
Την τελευταία φορά που μιλήσαμε, παραπονέθηκε ότι θέλω να ελέγχω τα πάντα.
- Πρέπει να τη ρωτήσω. - Τη ρώτησα εγώ.
Το σκέφτηκε ένα βράδυ χωρίς να την πιέσω, και δέχτηκε.
- Με χαρά. - Έτσι είπε;
Σκεφτόταν να σου το ζητήσει εκείνη από τη μέρα που γύρισε,
αλλά δεν ήθελε να μπερδέψει τα πράγματα.
- Θα τα μπέρδευε; - Άμα το επιτρέψουμε.
Μήπως με απομακρύνεις;
Όχι, θέλω να εκμεταλλευτείς την ευκαιρία. Πάρε όσον χρόνο θέλεις.
Δεν θα το πρότειναν αυτό πολλοί σύζυγοι.
Θέλω να σε ξαναδώ να χαμογελάς πραγματικά.
Τι τον έπιασε, Νέιθαν; Μόλις γύρισε η μαμά στο σπίτι.
Δεν βγαίνει νόημα.
Να τους μιλήσουμε κι οι δυο μαζί.
Αν δεν το πούμε εμείς, ποιος τότε;
Έχω μια ιδέα. Μην κάνεις κάτι το Σάββατο.
Θα σου πω μόλις τα κανονίσω όλα.
Εντάξει. Αντίο.
Μπορείς να με καλύψεις το σαββατοκύριακο;
- Βεβαίως. Γιατί; - Είναι επείγον. Μπαραντίνα.
- Ο μπαμπάς σου; - Καλά είναι. Από υγεία.
Απλώς τρελάθηκε λιγάκι. Με τον Νέιθαν μιλούσα.
- Αυτός πώς είναι; - Καλά. Τακτοποιείται.
Νοιάζεσαι;
Μου ζήτησε ευγενικά συγγνώμη. Ναι.
Πες με ασταθή. Και άλλαξε το πρόγραμμα.
Ευχαριστώ.
Τέσα; Μπεν Ράφτερ.
Μπορείς να μου κάνεις μια χάρη;
- Αποκοιμήθηκα περιμένοντας. - Μην ξυπνάς.
- Τώρα πάει. - Μου ήρθε μια ιδέα.
- Ακούγεται ενδιαφέρον. - Θα βοηθούσε τη μαμά και τον μπαμπά.
- Έχω μια καλύτερη. - Δεν τον πιστεύω τον μπαμπά.
- Έσκαψε τον ίδιο του τον λάκκο. - Αργότερα.
Μπορεί να περιμένει.
Μπορεί.
Χρειαζόμουν μια βόλτα στο ησυχαστήριο.
Μήπως το να πάω στη Ρέιτσελ ήταν στρουθοκαμηλισμός;
Χρησιμοποιούσα πάλι τα παιδιά ως δικαιολογία;
Και μήπως ο Ντέιβ έκανε το ίδιο;
- Πού πήγαν όλοι; - Γεια σου, υπναρού.
Η μαμά κι ο Νέιθαν κάνουν περιπατητικό διαλογισμό, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Ο Πάντο, δεν έχω ιδέα.
- Μπορώ να πάω να δω την Τάρα; - Βεβαίως.
- Νόμιζα πως θα το 'κοβες. - Τη φτιάχνω για να την πουλήσω.
Ενίοτε η ζωή σού δίνει ένα μήνυμα.
- Πού είναι; - Παράτα τα, όσο ζεις ακόμα.
Ναι.
Και με τι θ' ασχολείσαι τώρα;
Με κάτι λιγότερο επικίνδυνο.
Λογικό.
Χαίρομαι που δεν σκοτώθηκες.
Εγώ μάλλον περισσότερο.
Άρα έχεις καιρό.
- Για τι πράγμα; - Να έρθεις μαζί μου.
Στη διαμαρτυρία για το κλίμα; Έλα, μπαμπά.
Έλα, μπαμπάκα Ποιος είναι ο μπαμπάκας;
Έλα δω!
- Μπαμπά! - Θα σε πιάσω!
Διαλογισμός: το αντίβαρο στα φάρμακα.
Με πιο λίγη φασαρία από τη θεραπεία με κλακέτες.
Βρήκες απαντήσεις;
Τίποτα σαφές. Εσύ;
Η δουλειά που βρήκα μου αρκεί για απάντηση.
- Ναι. - Λοιπόν...
Η Ρέιτς.
Σου είπα. Ανυπομονεί.
Εννοώ, εσύ πώς το βλέπεις;
Νομίζω ότι με χρειάζεται.
Δεν θέλω ν' ακουστώ αναίσθητος, αλλά είσαι σίγουρη γι' αυτό;
Πριν οκτώ μήνες έμαθε ότι είναι έγκυος.
Θα τα 'χει κανονίσει όλα.
Στο τέλος αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις ανάγκη κάποιον.
Θα ζοριστεί πολύ και θα 'μαι δίπλα της.
- Εντάξει. - Θα λείψω μερικούς μήνες το πολύ.
- Μερικούς μήνες; - Αν με χρειάζεται τόσο, ναι.
- Κι αν βρεις εκεί αυτό που ψάχνεις; - Στη Νέα Υόρκη;
- Ναι. - Έλα τώρα!
Μεγάλη πόλη είναι, με πολλές διεξόδους.
Άμα εντέλει πήγαινες, σίγουρα θα το έκανες μόνο για τη Ρέιτσελ;
Μπορούμε να το συζητήσουμε. Στο πικνίκ.
Στο πικνίκ;
- Ποιο πικνίκ; - Όλοι μαζί. Κι ο μπαμπάς. Ιδέα του Μπεν.
Ο Νέιθαν υπονόησε ότι ετοίμασαν ομιλίες.
- Για ποιο θέμα; - Εσένα, εμένα, εμάς.
Τους τρομάζει η Νέα Υόρκη, μιας και μόλις γύρισα.
Υποτίθεται πως θ' άραζα εδώ.
- Δεν τους πέφτει λόγος. - Διαφωνούν.
Αντιλαμβάνεσαι ότι μεγαλώσαμε πια.
- Τώρα μας λένε αυτοί πώς να φερθούμε. - Δεν ξεμωράναμε κιόλας.
- Τότε θα το δεχόμουν. - Κοντεύουμε, όμως.
Φέρε το πι.
Στον κώλο σου, Γκρέτα Τούβλεργκ.
Στον δικό μου δεν χωράει, στον δικό σου κολυμπάει! Χάσου από δω, μπούλη!
Πες τα, Ρουμπς!
Πρέπει να φτιάξουμε περιβαλλοντική λέσχη στο σχολείο, για να μορφωθούν οι αρνητές.
- Ναι. - Να βγάλουμε κι εφημερίδα.
- Η γριά Σπέιντ δεν θα σ' αφήσει. - Θα την κανονίσω αυτήν. Είσαι μέσα;
- Αν είναι κι η Ρόουζ. - Σίγουρα.
Ρουμπς, γύρνα πίσω. Αλλαγή σχεδίων.
Αντίο.
Τριάντα ένα.
- Τριάντα εφτά. - Πώς τα πας, παππού;
Σαράντα ένα!
- Σαράντα τρία, σαράντα εφτά. - Περίεργο.
Πρώτοι αριθμοί. Βοηθούν στο κατούρημα. Άχαστο.
Μέχρι το 51 φτάνω.
Παράξενο που τους θυμάται, ενώ ξεχνάει τι έκανε χθες.
Κάποια πράγματα σού μένουν.
- Πού πάμε, είπαμε; - Στην Μπαραντίνα.
Για οικογενειακό πικνίκ.
Ποιος θα 'θελε να το χάσει αυτό;
Θα τον χάσουμε τελείως όταν απολέσει τη μακροχρόνια μνήμη.
Σαν την μαμά.
Αν αυτό που περνά σημαίνει ότι ξεφτίζουν οι ευχάριστες αναμνήσεις...
Θα της χτυπήσεις καμπανάκι, δηλαδή.
Ευγενική υπενθύμιση. Κι όχι μόνο για εκείνη.
Κι ο μπαμπάς θα πρέπει να συνέλθει.
- Είσαι όλο μυστήριο. - Αν σου το πω, θα το ματιάσεις.
Θα σου πω άμα τα καταφέρω. Είμαι προληπτικός.
- "Μην τα κρατάς μέσα σου", λέω πάντα. - Φύγαμε.
Ξέρω τι κάνω.
Ελπίζω.
Κοίτα δω!
Πολύ όμορφα.
- Γεια σου. - Ορίστε, αγάπη μου.
Ευχαριστώ. Τι έκανες το μαγαζί;
Το κανόνισα. Λες να το 'χανα αυτό;
- Σου χρωστάω μια συγγνώμη. - Δεν χρειάζεται.
Ξεπέρασα τα όρια.
Βοήθησες.
- Αφού το λες εσύ. - Όντως.
- Ναι. - Καλά είμαστε.
Εντάξει.
Όλα τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα είναι οικολογικά.
Μπράβο.
Μισό λεπτό. Τα ξαναβρήκατε οι δυο σας;
Ναι. Τους είδα να φιλιούνται.
- Μας πιάσανε. - Από πότε;
- Έχει καιρό. - Φεύγω για λίγο κι ορίστε τι γίνεται!
Μπορούμε, παρακαλώ, ν' αλλάξουμε θέμα;
- Γεια! - Γλίτωσες την ανάκριση.
Μαζεύτηκε η παρέα. Τους φτιάχνουμε το κέφι.
Γεια σου, μπαμπά.
Γεια!
- Πού είναι η Κάσι; - Μιλάει στο τηλέφωνο.
Θα σου τα πει.
- Πώς ήταν το ταξίδι σας; - Μια χαρά, έτσι, παππού;
- Μόνο μια στάση για κατούρημα. - Μάλιστα.
- Το κατούρημα σάς φαίνεται αστείο; - Έλα για μια μπίρα, Τεντ.
Δεν θα 'λεγα όχι.
Όποιος κι αν είναι ο στόχος σας, είναι πολύ ωραία.
Η σύμβουλος γάμου μ' έκανε να αντιληφθώ ότι βοηθά να μιλάς ανοιχτά.
Ανησυχούμε για σας. Και για τους δύο.
Δεν μπορείς να αρνηθείς. Πικνίκ είναι, αλλά θέλουμε να πούμε κάποια πράγματα.
Θα ήθελα να τα ακούσω, αν συμφωνεί και ο μπαμπάς σας.
Να ξέρετε, όμως, ότι αποφάσισα να πάω στη Ρέιτσελ.
Δεκτό. Και πάλι, όμως, αξίζει να μας ακούσετε.
Με κρατάτε σε αγωνία οι δυο σας.
- Για να δούμε πώς θα πάει. - Εντάξει.
Ωραία, λοιπόν. Ορμάτε.
Ώρα για ΠΑΡ-ΤΙ. Τι; Αφού έχουμε πικνίκ!
Ναι!
- Τι μυρίζει περίεργα; - Τι;
Η χαλασμένη φασολάδα. Και το ξέρεις!
Ναι, το θυμάμαι.
Σαν πολύ να πίνεις εσύ.
- Ορίστε; - Με συγχωρείτε!
Μην το κρατάς μέσα σου. Μπράβο, κορίτσι μου.
Λοιπόν, ας βάλουμε μια τελεία στις σαχλαμάρες μας,
γιατί υποτίθεται ότι αυτό το πικνίκ έχει έναν σκοπό.
Όπως λέει κι ο λαός "Από το γέλιο, στο κλάμα".
Άκρως επίκαιρο.
Λοιπόν, αυτή η κουβέντα είναι για μεγάλους. Έντι, Ρούμπι;
- Συγγνώμη, Τες. - Ναι.
Μπορείτε να μείνετε αν θέλετε, αλλά δεν είναι για παιδιά.
Ρούμπι; Έρχεσαι;
Θέλω να πω κάτι πρώτα, και μετά θα έρθω.
- Εντάξει. - Φύγαμε.
Ευχαριστώ.
Λοιπόν.
Τις τελευταίες βδομάδες, με κάνατε να δω ότι οι ενήλικες είναι απλώς μεγάλα παιδιά.
Καλό είναι αυτό, γιατί μου έφυγε λίγο το άγχος.
Δεν χρειάζεται να μεγαλώσω.
Ξέρω τι θέλω.
Αλλά ό,τι σας κάνει χαρούμενους.
Σας αφήνω να πείτε τα βαριά.
Ευχαριστώ, αγάπη μου.
Έρχομαι άνετα στη Νέα Υόρκη. Σκέψου το.
- Εσύ, παππού; - Δεν είμαι μικρός.
Να πω κι εγώ αυτό που θέλω, αν μου επιτρέπετε.
Όπως ξέρετε, γνώρισα αυτούς εδώ λίγο αφότου ήρθαν στην πόλη μας.
Υπήρχαν δύο αγγελίες στο καφέ της Τέσα, απ' αυτές που κόβεις το τηλέφωνο.
Η μία ήταν για βοηθό ηλεκτρολόγου, με μια λίστα προαπαιτούμενων.
"Πρέπει να ξέρει να λύνει προβλήματα" ήταν το ένα.
Και θυμάμαι που σκεφτόμουν "Ναι, εντάξει. Το 'χω".
Η άλλη αγγελία έλεγε "Νοικιάζεται το ισόγειο του Ντέιβ και της Τζούλι".
Ήταν γραφτό να γίνει.
Από την πρώτη μέρα σκέφτηκα ότι είστε απίθανο ζευγάρι.
Τέλειο ζευγάρι.
Κι ελπίζω να παραμείνετε.
Αποτελείτε έμπνευση.
- Ευχαριστώ, φίλε. - Να 'σαι καλά, Πάντο.
Λοιπόν, ποιος έχει σειρά;
Ξέρω τι μου γίνεται στις καλές μέρες μου.
Μην ανησυχείς για μένα, κόρη μου.
Ούτε για τη μητέρα σου.
Έχουμε ο ένας τον άλλον.
Κάνε το καλύτερο για σένα.
- Ευχαριστώ, μπαμπά. - Να 'σαι καλά.
Λοιπόν...
Ό,τι κι αν έχασα πρόσφατα, ό,τι κι αν πρόκειται να χάσω,
υπάρχει κάτι που δεν πρόκειται να χάσω ποτέ.
Κάτι που μου δώσατε και οι δύο.
Τον Ράφτερ μέσα μου.
Με βοηθά να αντεπεξέλθω στις δυσκολίες που συναντώ.
Ελπίζω να κάνει το ίδιο και σ' εσάς.
Ελπίζω να τον θυμηθείτε.
Αγάπη μου...
Βάλατε ψηλά τον πήχη.
Εγώ ήρθα απλώς να πω ότι μόλις γύρισες στο σπίτι.
Μην ξαναφύγεις.
Αλλά αυτό είναι εγωιστικό κι ο μπαμπάς δεν έχει πρόβλημα.
Οπότε, αφήνω στην άκρη αυτήν την ομιλία. Αντ' αυτής...
Ό,τι κι αν αποφασίσετε, θα το κατανοήσουμε.
Δεν γίνεται αλλιώς, αφού σας αγαπάμε, ό,τι κι αν μέσα μας ελπίζουμε.
Δυσκολευόμαστε να φανταστούμε ότι δεν θα είστε μαζί.
Αυτή η λέξη τα περικλείει όλα: "μαζί".
Είναι η μόνη λύση, έτσι, μπαμπά;
Έπιασα το νόημα, γιε μου.
Κάσι;
Έφτασε η ώρα;
- Ας τους το πούμε. - Εντάξει.
Δεν αφορά εσάς, αλλά εμάς.
Αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε.
- Βάλαμε μπρος τη διαδικασία. - Αναζητούμε νέο Ράφτερ.
Μου πήρε λίγο να έρθω στα ίσια μου, αλλά είμαστε περισσότερο "μαζί" από ποτέ.
Αγάπες μου!
Τι ωραία νέα!
Τζούλι!
- Συγχαρητήρια. - Ευχαριστώ.
Και φτάνουν τα "μαζί". Έλαβα το μήνυμα. Ήταν ξεκάθαρο.
- Αυτός ήταν ο σκοπός μου. - Να φέρω τη σαμπάνια;
- Ναι. - Όλα καλά θα πάνε.
Από το γέλιο, στα δάκρυα... χαράς.
Υπερβολική δόση καλοπροαίρετου ψυχολογικού εκβιασμού σήμερα.
- Ναι, όντως. Ήταν συγκινητικά. - Πράγματι.
Ο Μπεν έχει δίκιο.
"Μαζί" θα λύσουμε το πρόβλημα.
- Όχι χωριστά. - Ναι.
Ο Μπεν ίσως το παρατράβηξε. Συμφωνήσαμε κι οι δυο να πάω.
Ο Μπεν δεν εννοούσε να μείνεις εδώ.
Εννοούσε να έρθω μαζί σου. Στη Νέα Υόρκη.
- Τι; - Να σπάσουμε και οι δύο τις συνήθειές μας.
Δεν σου το επιβάλλω.
- Κι η Ρούμπι; - Θα την πάρουμε μαζί μας.
- Και το σχολείο; - Θα συνεχίσει εκεί.
Αποφάσισε αν μας θες μαζί σου.
Ίσως η παρουσία μας χαλάσει αυτό που έχεις στον νου σου.
Είσαι χαρούμενος στην Μπαραντίνα.
Δεν σημαίνει πως δεν μπορώ να ξεκουνηθώ.
Λέω απλώς ότι μπορούμε να συμπαρασταθούμε μαζί στη Ρέιτς
και να γυρίσεις σπίτι όποτε αποφασίσεις.
Ας δούμε πού θα μας βγάλει.
Και πριν το καταλάβουμε...
Με το που φτάσαμε στο αεροδρόμιο, έσπασαν τα νερά της.
Ανάσες. Παίρνε ανάσες.
Θες λίγο νερό;
- Όχι! - Όχι.
- Ναι! - Ναι.
- Όχι, δεν ξέρω. - Εντάξει.
- Δεν ξέρω. - Μια χαρά τα πας, γλυκιά μου.
Καλά που ήρθες.
- Λες και θα 'μουν αλλού. - Χαίρομαι που δεν είμαι...
- Δεν είμαι... - Όχι, δεν είσαι.
- Ό,τι κι αν εννοείς, δεν είσαι. - Μόνη.
Δεν είμαι μόνη.
Κι ο μπαμπάς... Χαίρομαι πολύ.
- Και για μας είναι σημαντικό. - Πρέπει να βρεις τον στόχο σου.
Ίσως όχι τώρα.
Πίστεψέ με, ο πόνος σε κάνει σοφό. Τον στόχο σου.
- Εντάξει; - Εντάξει.
- Αλλά μη χάσεις τον μπαμπά στην πορεία. - Εντάξει.
Μου ήρθε επιφοίτηση.
Εντάξει, Ρέιτσελ. Ώρα για επανέλεγχο.
Είσαι εντάξει;
Όλα θα πάνε καλά.
Πέσε για ύπνο.
- Μπορώ να της βρω κρεβάτι. - Ρουμπς;
Δεκαπέντε ώρες πέρασαν. Δεν κρατάει τόσο πολύ.
Κρατάει και περισσότερο. Προσπάθησε να κοιμηθείς.
Κοιμάμαι κι εδώ.
- Θ' αντέξει. - Μιλάς σαν τον Κροκοδειλάκια.
"Αυτό δεν είναι μαχαίρι, τούτο δω είναι".
Μ' έκανες και γέλασα.
Σαχλό, μπαμπά.
Καμάρι μου.
Έτσι μπράβο. Καλά τα πας.
Γίνεται να σταματήσουμε; Δεν είναι φυσιολογικό αυτό.
Αφού εγώ δεν ήθελα μωρό.
Μια χαρά το θέλεις.
Θα υπάρχει και απλούστερος τρόπος για να βγει.
- Πάμε άλλη μία. Σπρώξε. - Δεν μπορώ.
Ναι, μπορείς. Εμπρός.
Ανάσα. Αυτό είναι.
- Αυτό είναι. - Τέλεια.
Μπράβο σου. Κοντεύει να βγει. Κάνε μια στάση.
- Στάση; - Φυσιολογικό είναι, γλυκιά μου.
Ρέιτσελ, βλέπω τα μαλλιά της.
Μαμά!
Πιο αργά τώρα. Σπρώχνε σιγά-σιγά, και παίρνε ανάσες.
- Ανάσες... - Τέλεια. Βγήκε το κεφάλι της.
Για να βγουν κι οι ώμοι της, σπρώξε μία δυνατά.
Έτοιμη; Σπρώξε.
Βγήκε!
Τελείωσες!
- Είναι καλά; - Καλώς ήλθες στον κόσμο, μικρούλα μου.
- Καλά είναι; - Χαλάρωσε.
Είναι τέλεια.
Να τη.
Γεια σου, κούκλα μου! Πες "γεια" στη γιαγιά!
- Τσίμπα με, Λίντα. - Ποια;
Μεγάλη ιστορία.
Τσίμπα με δυνατά.
Απίστευτο.
Πού να τη δεις... Είναι κούκλα.
Όχι ακόμα.
Η κόρη μας γέννησε.
Η δική μας κόρη.
Όποια κι αν είναι τα προβλήματά μας, θα τα λύσουμε μαζί.
Και θα βρω τον στόχο μου μαζί σου.
Γιατί σ' αγαπώ, Ντέιβ Ράφτερ.
Βρήκες το χαμόγελό σου.
Αυτό είναι.
Μου έλειψες.
Στη στήλη Θ, βλέπεις τι περισσεύει κάθε βδομάδα.
Έχεις δίκιο. Πετάμε πάρα πολλά τρόφιμα.
Προσπάθησε να μειώσεις τις παραγγελίες χωρίς να περιορίσεις το μενού.
Μια χαρούλα.
Συγγνώμη, πρέπει να το σηκώσω.
Μπαμπά;
Μπράβο, Ρέιτς! Έγινα θείος!
Ναι!
Σου 'χω ευχάριστα νέα, παππού.
- Αλήθεια; - Ήρθε νέος Ράφτερ στον κόσμο.
- Αγόρι ή κορίτσι; - Κορίτσι.
Ατύχησε αυτήν τη φορά.
- Μην το λες αυτό, παππού. - Για τις κόρες έχεις και τα έξοδα γάμου.
Αν και την Τζούλι δεν τη δίναμε που να μας πλήρωναν.
Ο παππούς ξέμεινε από ευγένεια.
Δύο.
Τρία.
- Πέντε, εφτά. - Στάσου, παππού.
Εφτά.
Πάμε στην τουαλέτα και συνέχισε εκεί το μέτρημα.
- Δεκαεφτά, δεκαεννιά. - Έλα.
Τι ακολουθεί μετά το 19;
Δεκαεννιά...
- Θα σου πω μόλις φτάσουμε εκεί. - Δεκαεννιά...
Δεκαεννιά!
Είναι πανέμορφη.
"Αυτό δεν είναι μωρό, τούτο δω είναι".
Δικό μας αστείο.
- Να πηγαίνουμε. - Ναι, να σ' αφήσουμε να κοιμηθείς.
- Δεν θα τα 'βγαζα πέρα χωρίς εσένα. - Κάνουμε καλή ομάδα.
Όντως.
Συγγνώμη που μου διέφυγε για λίγο.
Την επόμενη φορά, αν υπάρξει, με το που το μάθεις, πες μου.
- Το υπόσχομαι. - Αλλιώς σε περιμένει η κόλαση.
Έλα δω.
Ξεκουράσου.
Πώς σου φαίνεται, Ρουμπς;
Οκέι, νομίζω.
- Δεν φαίνεσαι ενθουσιασμένη. - Χαριτωμένη είναι.
Φεύγω.
Είναι σχεδόν άυπνη.
Ποια είναι η Λίντα;
Όταν ήμουν στην Ινδία, στο Ταζ Μαχάλ,
περνάς από μια πύλη για να το δεις.
Περνάς από κει και το βλέπεις μπροστά σου σαν καρτ ποστάλ.
Καθώς στεκόμουν εκεί, άκουσα μια φωνή πίσω μου:
"Θεέ μου. Τσίμπα με, Λίντα. Είμαι εδώ στ' αλήθεια!"
Μια φωνακλού τουρίστρια μ' ένα εμπριμέ μπλουζάκι μιλούσε με τη φίλη της.
"Τσίμπα με, Λίντα".
Δεν είχα ακούσει καλύτερη αντίδραση μπροστά στο θαύμα της ζωής.
Τα λέει όλα.
Τα λέμε αύριο.
"Είμαι στ' αλήθεια εδώ".
Πούρο, θείε Νέιθαν; Το καλύτερο στην Μπαραντίνα.
- Φίλε... - Για την ακρίβεια, το μοναδικό.
Ευχαριστώ! Η μαμά λέει ότι είναι σκέτη κούκλα.
- Δεν σου 'μοιαξε, τότε. - Ευτυχώς.
- Μάλλον. - Μεγάλωσε η φαμίλια! Συγχαρητήρια.
- Ευχαριστώ, Τες. - Εσύ τι λες, Έντι;
- Ελπίζω να τη φέρουν να τη δούμε. - Αλήθεια; Μακάρι.
Δείτε την. Για ελάτε.
Τι χαριτωμένη!
Κι οι πιο κυνικοί λιώνουν όταν βλέπουν νεογέννητο.
- Δεν είσαι κυνική. - Τι όμορφη!
Δεν μ' έχεις δει στις μαύρες μου. Είναι πραγματικά πανέμορφη.
Στείλ' τους μια κυβερνοαγκαλιά εκ μέρους μου.
Θα το κάνω. Έλα, μικρέ.
- Στείλ' την και στον θείο Μπεν. - Ναι.
Η μαμά είμαι. Μην κλείσεις. Πάει καιρός.
Μόλις γέννησε η κόρη μιας φίλης μου, και σκεφτόμουν...
Σκέφτηκα...
Εμπρός;
-Εμείς! Νονοί; - Ναι.
Είμαστε εδώ και είστε εκεί.
Θα έρχομαι συχνότερα. Σίγουρα για τη βάφτιση.
Θα φροντίσω να σας γνωρίσει.
Θες να μας βάλεις στο πνεύμα του γονέα.
Σας έχω δει με τη Ρούμπι και τον Έντουαρντ.
Δεν σκέφτομαι καλύτερους νονούς για τη Λουίζ.
-Λουίζ; -Λουίζ; Ωραίο όνομα!
Έχει τα μάτια της γιαγιάς.
Ο παππούς θα χαρεί.
Κι εγώ το ίδιο, αν δεχτείτε.
Μετά χαράς.
Ναι;
Ναι! Βεβαίως.
Δηλαδή, εγώ είμαι το χρυσό παιδί της οικογένειας;
Με χαρά σού παραδίδω το στέμμα.
- Ευχαριστώ. -Με μεγάλη μας χαρά.
- Τα λέμε. -Αντίο!
Γεια. Δεν σε πιάνει ύπνος;
- Όχι. - Να σου φέρω κάτι;
- Ζεστό γάλα; - Όχι.
Πες μου αν θελήσεις.
Γιατί ο κόσμος κάνει λες κι είναι κάτι εκπληκτικό;
- Ποιο; - Τα μωρά.
Δες σε τι κατάσταση έρχεται.
Γλυκιά μου, έχει την αγάπη όλων μας.
Εννοώ, στον κόσμο.
Πού θα ήμασταν αν όλοι σκέφτονταν έτσι;
Σε καλύτερη κατάσταση, μάλλον.
Ο υπερπληθυσμός είναι ένα από τα προβλήματα.
Η λύση δεν είναι να πάψουμε να κάνουμε μωρά.
Τι, τότε; Κανείς δεν φαίνεται να ξέρει.
Αγάπη μου, σταμάτα να διαβάζεις απαισιόδοξα άρθρα.
Θα έχωνα το κεφάλι μου στην άμμο.
- Αφού σε ταράζουν, όμως... - Όλοι πρέπει να ταραχτούμε.
Φοβάμαι.
Όλοι θα έπρεπε.
Τότε, ας βάλουμε τα δυνατά μας.
- Θα το κάνουμε; - Θα το κάνεις εσύ.
- Θα το κάνουμε εμείς. - Αλήθεια;
- Εννοείται. - Ορκίζεσαι;
Και τότε μου ήρθε. Ξαφνικά.
Ναι, ορκίζομαι.
Πολλά κανάλια.
- Τι νέα; - Κάνω έρευνα.
Μου ήρθε μια απροσδόκητη ιδέα. Τελείως απροσδόκητη.
Για ποιο θέμα;
Να τηρήσω μια υπόσχεση.
Να αποκτήσω στόχο.
Είναι απίστευτο πώς οι μικρές στιγμές σχηματίζουν ξαφνικά μια εικόνα
και σ' οδηγούν σε κάτι μεγαλειώδες.
Η εκδήλωση με τα κακάκια. Η πρώτη μου δράση υπέρ του περιβάλλοντος.
Ξεπερασμένες απόψεις για τις γυναίκες και τη μόρφωση.
"Δακτυλογράφηση, στενογραφία και οικιακά αρκούν για μια κοπέλα"
έλεγε η μάνα μου, Θεός σχωρέσ' την. Ζηλεύω τη γενιά σου.
Ευχαριστώ.
Και έμπνευση από την κόρη σου.
Πρέπει να βρεις τον στόχο σου.
Όλα τα κομμάτια του παζλ ήρθαν κι έδεσαν.
Εννιά μήνες, ένα πρόγραμμα-γέφυρα και μια βάφτιση αργότερα,
άρχισα να σπουδάζω βιωσιμότητα.
"Τσίμπα με, Λίντα. Είμαι στ' αλήθεια εδώ".
Ξεκινούσα το τριών ετών ταξίδι μου.
Η απάντηση που έψαχνα. Ποιος θα το φανταζόταν;
Τόσο ενθουσιασμένη. Τόσο τρομοκρατημένη.
Με τη στήριξη του Ντέιβ.
ΡΑΦΤΕΡ - ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΚΑ
Το είχαμε στο ξεκίνημα του προηγούμενου ταξιδιού μας.
Τώρα είναι του μυαλού.
Πολύ γλυκιά χειρονομία.
Και συναισθηματική.
Πού είναι το κακό σ' αυτό;
Πουθενά.
Το απέδειξε κι η βάφτιση.
Μια θάλασσα συναισθημάτων.
Τη Ρέιτσελ που λάτρευε την κόρη της, τη λάτρευα περισσότερο ως κόρη μου.
Και σε περίοπτη θέση, ένα αυθεντικό έργο της Ρούμπι.
Ήταν ασταμάτητη, ύστερα από τόσες επισκέψεις στο Γκούγκενχαϊμ.
Ο τίτλος του: "Λουίζ".
Ο μπαμπάς χαίρεται, φανταζόμαστε. Ελπίζουμε, βασικά.
Τα χάνει.
Στον γάμο που ακολούθησε,
ο Ντέιβ ήταν κουμπάρος. Καμάρωνε σαν το παγόνι.
Οι δύο φίλες μου έγιναν κολλητές.
Ο Μπεν λέει ότι είμαστε σαν τους Τρεις Σωματοφύλακες.
Ο Ράφτερ που κρύβει μέσα του βοηθά τον Νέιθαν.
Το χρειαζόταν.
Δεν είμαι σίγουρη τι παίζεται με τον Νέιθαν και την Άννα.
Ο Έντι πάντως το ελπίζει.
Η Άννα ήρθε προς τιμήν των νονών.
Ο Μπεν κι η Κάσι ήθελαν να κάνουν τη διαφορά.
Αντί να υιοθετήσουν, έγιναν ανάδοχοι γονείς.
Μπήκαν στα βαθιά. Με τον Γκαρθ.
Ο Κάρμπο χρησιμοποιεί τα βιντεάκια του για το κοινό καλό,
και στην πορεία, οι φόλοουερ διπλασιάστηκαν.
Να 'μαστε, λοιπόν. Μαζευτήκαμε όλοι για τη βάφτιση του νέου μέλους των Ράφτερ.
Το σινάφι μας. Τα μήλα κάτω απ' τη μηλιά.
Καλώς ήλθατε στη βάφτιση της Λουίζ Τζούλι Ράφτερ
στην εκκλησία του Ιησού Χριστού.
Πριν ξεκινήσουμε, ας προσευχηθούμε.
Για έναν κόσμο άξιο των τέκνων μας.
Δες με, μαμά. Είμαι στο πανεπιστήμιο.
Πρόσεχε, γιαγιούλα!
Όχι ότι δεν θα συναντήσω δυσκολίες.
Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Υποτιτλισμός: Φίλιππος Ηρακλειώτης
Επιμέλεια Παναγιώτης Καρούσος