Chata znów pełna Rafterów
Doskonale!
Ramiona!
Wystepowuję problemy.
Przez godzinę o tym nie myślałam.
Tak jest, dziewczyny, świetnie! Ty też, Colin!
Śmiało!
Wspaniale!
Ruszcie te kości!
Kostki! Raz, dwa, trzy, cztery, ręce! Cudownie!
Obrót i w dół!
Świetnie. To było coś!
Złapcie oddech i się porozciągamy.
- Cudownie. - Świetnie.
Lepiej?
Tak.
Masz wrodzony talent.
Jak na dwie lewe nogi.
Wytańczyłaś problemy?
Mam ich aż nadto.
I sądzisz, że Buradeena je rozwiąże?
Na razie tak. Problemy Ruby.
Donna egoistka uważa, że czas was połączy.
Brakuje mi dawnych Rafterów.
Ich już nie ma. Wyjechali sześć lat temu.
Sęk w tym, że nigdy nie ustaliliśmy szczegółów.
Ale w przyszłości widzisz was razem.
W pewnym sensie.
Tylko nie wiem jakim.
Rozciąganie!
Hopsa, dziewczęta!
Będę udawać dla Donny.
Dobrze.
Rozruszajmy ręce.
Dookoła. I w górę. Pięknie.
Miłej zabawy.
Mama przyszła się pożegnać i trafiła na lekcję stepowania.
- Nakręć to. - No.
Ale by cię Donna przegoniła.
- Co jest? - Kończą.
Przypilnuj mi piwka.
Coś brak mu dziś gazu.
Wygazował się.
Dzięki za buty. Jeśli wrócę, to się zapiszę.
Świetnie ci poszło.
- Chyba tego nie nagrywałeś? - Nie. Nic nie mam.
Możemy pogadać?
Czekam z pożegnalnym drinkiem.
- Wiesz, że nie skrzywdziłbym Rubes. - Celowo nie.
- W sieci jest masa świrów. - To twoi widzowie.
Część z nich.
Chciałem przeprosić. Za skopanie współpracy też.
- Chciałem pomóc. - I robić swoje.
- Dla zabawy. - Jasne, działaj dla widzów.
Ale poszukaj w nich czegoś dobrego.
Życie to nie tylko żarty.
Oczekują wygłupów.
Reklamy i gadżety przynoszą kasę.
Słucha cię milion osób. Wykorzystaj to.
Przyjąłem lekcję.
Masz rację. Powiem im o tym. Nawet jeśli część mnie opuści.
- A czy tacy byli coś warci? - Fakt.
Ben i Cassie nie mogą się doczekać Grecji.
Ja i Retta też.
Dobry z ciebie kumpel.
Jeśli do auta nie wejdzie, coś wymyślę.
Julie. Mój ulubiony obraz dla mej ulubionej młodej artystki.
Niech nie przestaje malować.
Zostawię go tu i po niego wrócę.
Albo nie. Dzięki, Charles.
Jakoś go zmieścimy.
Jest za dobry na Buradeenę.
Ruby nie chce wracać.
Tata by ustąpił, ale mama się poddała.
Spójrz na to z innej strony, Ruby.
Susza, pożary, górnictwo.
Takie mieściny stoją na czele walki ze zmianą klimatu.
Nie powinnaś działać tam, gdzie zmienisz najwięcej?
Zastanów się.
I odpuść wiesz komu.
Odwiedź nas, gdy tylko zechcesz.
Zabiorę farby i sztalugę.
Wy też się odzywajcie.
- Zostań na obiedzie. - Nie mogę, ale dziękuję.
No to pa.
- Pa! - Pa!
-Au revoir! - Piękny gest.
Odsuwasz mnie od niego.
Zabieram cię do taty i Padda.
- „Charles wie wszystko”, nie? - Tak.
Dzięki za gościnę.
Żaden problem.
Jeszcze zdążymy...
Lepiej się tym zajmę.
Zastanawiam się.
To dobrze.
W pewnym sensie ma rację.
Ale tu więcej osób mnie wysłucha.
Może i zbyt wiele.
Tutaj niewiele zdziałasz, ale w Buradeenie jesteś huraganem.
Zdziałasz więcej.
Nie sądzisz, że trochę cię poniosło?
Fakt, było gorąco.
Musisz znów złapać grunt.
- Tęsknisz za tatą? - Oczywiście.
Nie mówił tego, bo nie chciał nas ograniczać,
ale też mu nas brakuje.
Może go trochę urobimy i za jakiś czas tu wrócimy.
Tu się tyle dzieje. Proszę, przekonaj go.
- Do niczego go nie zmuszę. - Ale można mieć nadzieję.
Nie wiem już, na co mogę mieć nadzieję.
Sądziłam, że wiem.
To dzieci powinny być zagubione.
Jednym z etapów dorastania jest zrozumienie, że rodzice też cierpią.
Potrzebuję twojego wsparcia.
Naprawdę jesteś zagubiona.
Owszem.
I stęskniłam się za Paddem.
- I Rose. I Tarą. - O widzisz.
- Może Charles ma rację. - Sprawdźmy to.
Nie zaszkodzi.
Przytul się.
Jesteś kochana.
- Kolacja gotowa. - Dzięki.
Najedzmy się. Czeka nas kawał drogi.
Ty przodem.
Dokąd mam jechać?
Czego szukać?
Spytam ją, jak wróci.
Dam znać tak czy siak. Dzięki, Rach.
- Eddie strzelił gola? - Reprezentacja ma na niego oko.
- Znowu Rach? - Tak.
Trzeci raz jednego dnia? Myślałem, że już po kontrakcie.
To prawda.
Chodzi o dziecko?
- Wszystko gra? - Tak.
- Nic poważnego? - Raczej nie.
Ja powiem mamie. A ty nie mów bratu.
Prawie jesteśmy.
Ale ja jestem wciąż daleko.
Wiem, że małe zmiany nie wystarczą.
- Ruby! Babcia!
- Co za powitanie. - Cześć, Rubes.
Cześć, skarbie.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
- Cześć. - Cześć.
Hej, Rubes.
Cześć.
Między nami zgoda?
Zgoda. Wszystko gra?
Jeszcze mnie trochę boli.
Jestem z ciebie dumny.
Gówniany temat?
Serio? Większość by się obraziła.
- Ty nie jesteś jak większość. - A jak.
Wszystko gra?
Tak.
Idź do domu.
O proszę! Nie tę dużą. Weź tę.
Ja wezmę większą.
Aż nagle, tej nocy...
Jakie to uczucie?
- Być znów w domu? - Tak.
Dziwne.
Chcę ci coś zaproponować.
Nawyki po 35 latach bywają nachalne, więc może czas się ich pozbyć
i stworzyć nowe.
Od razu.
Może...
Polecisz do Rachel?
Będziesz przy porodzie. Zostaniesz, ile trzeba.
Wiem, że chcesz.
- Do Nowego Jorku? - Pomożesz.
Wszystko przemyślisz z dala od codzienności.
- Dopiero wróciłam. - Szybciej się spakujesz.
A Ruby?
Przyda nam się trochę czasu razem.
- Ben i Cassie zajmą się Tedem. - Polecieli do Grecji.
Nie na chwilę i nie na długo.
Twój wybór.
To jak?
Nie mogę tak do niej wparować.
Ostatnio mówiła, że mam tendencje do kontroli.
- Muszę ją spytać. - Już pytałem.
Przespała się z tym. Nie naciskałem, ale się zgodziła.
- Ochoczo. - Tak powiedziała?
Sama chciała cię zaprosić,
ale nie chciała nam utrudniać.
- A utrudniłaby? - Nie pozwolimy.
Nie chcesz się mnie pozbyć?
Chcę dać ci szansę. Masz tyle czasu, ile potrzebujesz.
Niewielu mężów by to zaproponowało.
Chcę znów widzieć twój uśmiech.
Nathan, co z nim? Jak mama wróciła?
To bez sensu.
Powinniśmy z nimi pogadać.
A kto jak nie my?
Mam pomysł. Nie planuj niczego na sobotę.
Dam ci znać, jak wszystko ogarnę.
Cześć.
Zastąpisz mnie w weekend?
- Jasne, a co? - Nagły wypadek. Buradeena.
- Tata? - Nic mu nie jest. Zdrowotnie.
Tylko wymyśla jakieś głupoty. Nathan dzwonił.
- Co u niego? - Dobrze. Przyzwyczaja się.
A co?
Uroczo mnie przeprosił.
No bywam zmienna, fakt. A ty zmień grafik.
Dzięki.
Tessa, Ben Rafter.
Zrobisz coś dla mnie?
- Przysnęło mi się. - Nie budź się.
- Za późno. - Mam pomysł.
- Brzmi obiecująco. - Muszę pomóc rodzicom.
- Mam lepszy pomysł. - Co ten ojciec robi?
- Sam sobie grabi. - Później.
To chyba może poczekać.
Może.
Krążenie w kółko pasuje.
Czy wylot do Rachel to unikanie problemu?
Wykorzystywanie dzieci jako wymówek?
Czy Dave robi to samo?
- Gdzie wszyscy? - Cześć, śpiochu.
Mama i Nathan spacerują i medytują, cokolwiek to znaczy.
A Paddo – nie wiem.
- Mogę iść do Tary? - Jasne.
- Myślałam, że z tym koniec. - Szykuję go na sprzedaż.
Czasem życie chce nam coś przekazać.
- Na przykład? - Kończ, póki żyjesz.
No tak.
Co teraz będziesz robić?
Coś, co nie grozi nadzianiem na kij.
Ma sens.
Cieszę się, że żyjesz.
Ja chyba bardziej.
Czyli będziesz miał czas.
- Na co? - Na dołączenie do mnie.
Na proteście w sprawie klimatu. Dawaj!
Dajesz, tatku Kozak tatko!
Chodź tutaj.
- Tato! - Złapię cię.
Medytacja, nie medykamenty.
Tu jest spokojniej niż na lekcji stepowania.
Znalazłaś odpowiedzi?
Nic konkretnego. A ty?
Ta praca wystarczy mi za odpowiedź.
- No tak. - Cóż.
Rach.
Mówiłam, że się cieszy.
Pytam o ciebie.
Chyba mnie potrzebuje.
Nie chcę wyjść na gbura, ale jesteś pewna?
Poprzednie osiem miesięcy jakoś przeżyła.
Poradzi sobie.
Łatwo nie czuć się słabą, gdy to nadal abstrakcja.
Zaraz zrobi się ciężko, a wtedy przy niej będę.
- Dobrze. - Nie będzie mnie góra parę miesięcy.
- Parę miesięcy? - Jeśli będzie potrzebować.
- A jeśli znajdziesz to coś? - W Nowym Jorku?
- Tak. - Daj spokój!
To duże miasto z możliwościami.
Gdyby tak miało być, to na pewno lecisz dla Rachel?
Pomówimy o tym na pikniku.
Na pikniku?
- Jakim pikniku? - Wspólnym. Nawet tata będzie. Pomysł Bena.
Nathan wspominał o przemowach.
- Jakich? - O tobie, o mnie, o nas.
Martwią się moim wylotem. Dopiero wróciłam.
Powinnam trochę tu zostać.
- To nie ich sprawa. - Oni tak nie uważają.
Wiesz, że to już ten wiek?
- Dzieci nam mówią, co robić. - Bez przesady.
- Nie jesteśmy tak starzy. - A jednak.
Czas wyciągnąć balkoniki.
Wal się, Greto Głupberg.
Wypchaj się węglem. Nie zadzieraj ze mną, ośle
Super!
Dla takich ignorantów potrzebujemy kółka ekologicznego.
- No. - Zrobilibyśmy gazetkę.
- Stara Spade ci nie pozwoli. - Przekonam ją. To jak?
- Jeśli Rose się zgodzi. - Pewka.
Rubes, zwijaj się. Zmiana planów.
Pa.
Trzydzieści jeden.
- Trzydzieści siedem. - Jak leci, dziadku?
Czterdzieści jeden!
- Trzy, siedem... - Dziwne.
Liczby pierwsze. Pomagają się wysikać.
Najdalej doliczyłem do 51.
Dziwne, że je pamięta, ale poprzedniego dnia nie.
Niektóre rzeczy zostają.
- To dokąd jedziemy? - Do Buradeeny.
Na rodzinny piknik.
Tego lepiej nie przegapić.
Stracimy go, jak wszystko pozapomina.
To coś jak z mamą.
Jeśli przez to, co przechodzi, ma zapomnieć o dobrych czasach...
Czyli mamy jej przypomnieć?
Delikatnie podsunąć. I nie tylko jej.
Tacie też przyda się kuksaniec.
- Tajemniczo. - Nie chcę zapeszać.
Powiem ci, jak się uda. Jestem przesądny.
- Lepiej poza spodniami. - Ruszajmy.
Wiem, co robię.
Oby.
Patrzcie!
Jak pięknie.
- Cześć. - Proszę, kochana.
Dziękuję. Co z kawiarnią?
Załatwione. Miałabym to przegapić?
- Czasami warto. - Nie.
Trochę przesadziłam.
Pomogłaś.
- Mam nadzieję. - Pomogłaś.
- Tak? - Nie mam żalu.
No dobra.
Talerze i sztućce są ekologiczne, Ruby.
Świetnie.
Wróciliście do siebie?
Tak. Widziałem, jak się całują.
- Przypał. - Kiedy?
- Jakiś czas temu. - I weź tu, człowieku, wyjedź.
Zmieńmy temat.
- Cześć. - To dopiero fart.
Rodzinka w komplecie. Rozgrzewamy ich!
Cześć, tato!
Cześć!
- Gdzie Cassie? - Rozmawia.
Sama ci powie.
- Jak się jechało? - Spokojniutko.
- Jedna przerwa na siusiu. - Jasne.
- Co w tym śmiesznego? - Wypij sobie piwko, Ted.
Nie odmówię.
Nie wiem, jaki macie powód, ale jest pięknie.
Na terapii zrozumiałem, że warto tego w sobie nie dusić.
Martwimy się o was.
Nie możesz odmówić. To zwykły piknik, ale chcemy zabrać głos.
W takim razie posłucham, jeśli tata również.
Pamiętajcie, że i tak odwiedzę Rachel.
Dobrze. I tak warto będzie posłuchać.
Stresuję się przez was.
- Zobaczymy, jak pójdzie. - Dobrze.
Dobra, zapraszam!
Impreza! To piknik!
O tak!
- Co dziwnie pachnie? - Co?
Kupa klauna.
Pamiętam.
Sporo tego pijesz.
- Co to było? - Sorki.
Na zdrowie. Brawo.
Dobra, niech to będzie kropka w zdaniu.
Nie zebraliśmy się tu bez celu.
Stare przysłowie mówi: „Najpierw śmiech, potem łzy”.
Święte słowa.
Czas na sprawy dorosłych. Eddie, Ruby?
- Wybacz, Tess. - Spoko.
Możecie zostać, ale dla dzieci to będzie nuda.
Idziesz, Ruby?
Tylko coś powiem i dołączę.
- Dobra. - Dalej.
Dzięki.
No dobrze.
Przez ostatnie tygodnie pokazaliście mi, że dorośli to wyrośnięte dzieci.
To dobrze, mniejsza presja.
Ja nie muszę dorastać.
Wiem, czego chcę.
Ale tu chodzi o wasze szczęście.
Zostawię was, gadajcie.
Dziękuję, skarbie.
Jak coś, to się piszę na Nowy Jork.
- A ty, dziadku? - Nie jestem dzieckiem.
Mogę dołożyć swoje trzy grosze?
Jak wiecie, poznałem ich niedługo po tym, jak przybyli do miasta.
W kawiarni Tessy ktoś powiesił dwa ogłoszenia.
Jedno dotyczyło pomocnika elektryka. Z całą listą wymagań.
„Umiejętność rozwiązywania problemów” była jednym z nich.
Pomyślałem, że to chyba o mnie.
Drugie ogłoszenie dotyczyło wynajmu pokoju u Dave'a i Julie.
Przeznaczenie.
Od razu uznałem, że jesteście super.
Idealna para.
Mam nadzieję, że tak zostanie.
Hashtag, wzór dla par.
- Dzięki, stary. - Dzięki.
Kto następny?
Świetnie pamiętam dobre dni.
Ale o mnie się nie martw, skarbie.
Ani o swoją mamę.
Mamy siebie nawzajem.
Róbcie, co dla was słuszne.
- Dzięki, tato. - Dzięki, Ted.
No dobrze.
Ostatnio wiele straciłem i jeszcze wiele stracę,
ale czegoś nie stracę nigdy.
Czegoś, co mi daliście.
Serca Raftera.
Które pozwoli mi stawić czoła zmianom.
Mam nadzieję, że pomoże i wam.
Że znów będzie po staremu.
Skarbie.
Ciężko będzie dorównać.
Chciałem powiedzieć, że dopiero wróciłaś do domu.
Prosić, żebyś została.
Ale to egoistyczne, a tata nie ma nic przeciwko,
więc chrzanić to. Zamiast tego...
Co by się nie wydarzyło, zrozumiemy.
Zbyt was kochamy, żeby było inaczej. Ale mamy swoje nadzieje.
Ciężko widzieć was niebędących razem.
I to słowo wystarczy. Razem.
Tylko tak się da. Prawda, tato?
Rozumiem cię, synu.
Cassie?
Mogę?
- Do dzieła. - No dobrze.
Nie chodzi o was, ale o nas.
Adoptujemy dziecko.
- Rozpoczęliśmy procedurę. - Szukamy nowego Raftera.
Trochę mi to zajęło, ale dogadujemy się jak nigdy.
Moje skarby.
Wspaniale.
Julie.
- Gratuluję. - Dzięki.
Dość już tego „razem”. Zrozumiałem. Mało subtelnie.
- Nie miało być subtelnie. - Przyniosę szampana.
- Tak. - Dacie radę.
Najpierw śmiech, a potem łzy szczęścia.
Sporo dziś było emocjonalnego szantażu.
- Wzruszającego. - Owszem.
Ben ma rację.
Trzeba iść naprzód wspólnie.
- Nie osobno. - Racja.
Ben naciskał, ale się zgodziliśmy, że powinnam lecieć.
Nie mówił, że powinnaś zostać.
Chciał powiedzieć, że też powinienem lecieć.
- Co? - Oboje mamy zbędne nawyki.
Nie będę cię zmuszać.
- A Ruby? - Zabierzemy ją.
- Co ze szkołą? - Zabierzemy lekcje.
Twoja decyzja.
Może nasz pobyt zmieni twój pogląd.
Jesteś tu szczęśliwy.
Co nie oznacza, że mam unikać zmian.
Oboje możemy pomóc Rach.
Wrócisz do domu, gdy zechcesz.
Zobaczmy, co z tego wyniknie.
Zdążyliśmy w samą porę.
Wody jej odeszły, gdy wychodziliśmy z lotniska.
Oddychaj.
Chcesz wody?
- Nie! - Nie.
- Tak! - Tak.
- Nie. Nie wiem. - No dobra.
- Nie wiem. - Świetnie ci idzie.
Dzięki, że jesteś.
- A gdzie miałabym być? - Cieszę się, że nie...
- Że nie jestem... - Nie jesteś.
- Cokolwiek chcesz powiedzieć. - Sama.
Nie jestem sama.
No i tata. Cieszę się.
- To ważne także dla nas. - Musicie odnaleźć sens.
Może nie teraz.
Zaufaj mi. Ból daje mądrość. Sens.
- Dobrze? - Dobrze.
- Ale nie strać taty, szukając go. - Dobrze.
Czuję się taka mądra.
Czas na kontrolę.
Dobrze?
Wszystko dobrze.
Powinnaś się zdrzemnąć.
- Zaraz załatwię łóżko. - Rubes?
Rodzi już 15 godzin. To na pewno zaraz.
Pamiętam dłuższe porody. Zdrzemnij się.
Prześpię się tutaj.
- Poradzi sobie. - Jak Krokodyl Dundee.
„To nie nóż. To jest nóż”.
To mnie pan rozwalił.
Suchar, tato.
Jestem z niego dumny.
Świetnie ci idzie. Super.
Możemy przerwać? To nie jest normalne.
Nigdy nawet nie chciałam dziecka.
Chcesz go.
Musi być jakiś szybszy sposób.
- Jeszcze raz. Przyj. - Nie mogę.
Możesz. Dalej.
Oddychaj. Wspaniale.
- Świetnie. - Doskonale.
Już prawie mamy. Wytrzymaj.
- Wytrzymać? - To normalne, słonko.
Rachel, widzę jej włoski.
Mamo!
Zwolnij. Delikatnie parcie. Oddychaj.
- Oddychaj. - Doskonale. Mamy już główkę.
Teraz wyjdą ramionka. Mocno.
Gotowa? Przyj.
Mamy ją!
Już po wszystkim.
- Wszystko z nią dobrze? - Witaj na świecie, maleńka.
- Wszystko gra? - Spokojnie.
Idealna.
Proszę.
Cześć, piękna. Przywitaj się z babcią.
- Uszczypnij mnie, Lindo. - Kto?
Długa historia.
Uszczypnij z całej siły.
Cudowna.
Żałuj, że jej nie widziałeś. Jest piękna.
Jeszcze nie.
Nasza córka ma dziecko.
Nasza córka.
Wszystkie nasze problemy rozwiążemy wspólnie.
A ja odnajdę sens u twego boku.
Kocham cię, Davie Rafter.
To właśnie ten uśmiech.
Jest.
Tęskniłam za tobą.
W kolumnie H mamy to, co zostaje po tygodniu.
Racja. Marnujemy masę warzyw.
Trzeba zrównoważyć zamówienia i menu.
Dobry pomysł.
Wybacz, muszę odebrać.
Tak, tato?
Tak, jestem wujkiem!
Tak!
Dobre wieści, dziadku.
- Tak? - Urodził się kolejny Rafter.
- Jakiej płci? - Dziewczynka.
Cóż, trudno.
- Nie wolno tak mówić. - Trzeba będzie płacić za ślub.
A my nawet za pieniądze nie zostawilibyśmy Julie.
Nie przejmuje się poprawnością.
Dwa. Dwa.
Trzy.
- Pięć, siedem... - Czekaj.
Siedem.
Będziesz liczyć dalej w kibelku. Chodź.
- Siedemnaście, dziewiętnaście. - Chodź.
Co jest dalej?
Dziewiętnaście...
- Powiem ci na miejscu. - Dziewiętnaście...
Dziewiętnaście!
Jest prześliczna.
To nie niemowlę. To jest niemowlę.
Żart między nami.
- Zbierajmy się. - Wyśpij się.
- Bez ciebie nie dałabym rady. - Dobrana z nas ekipa.
Tak.
Wybaczcie, że o tym zapomniałam.
Następnym razem, jeśli taki będzie, powiesz nam od razu.
- Obiecuję. - Bo będziesz mieć przerąbane.
Przytul się.
Odpocznij.
Co myślisz, Rubes?
Może być.
- Pohamuj emocje. - Jest śliczna.
Cześć.
Prawie w ogóle nie spała.
Kim jest Linda?
Żeby wejść do Tadż Mahal w Indiach,
trzeba przejść przez taką bramę.
Za nią rozpościera się widok jak z pocztówki.
Stałam tak i usłyszałam za sobą głos.
„Uszczypnij mnie, Lindo. Naprawdę tu jestem”.
Słowa hałaśliwej turystki w farbowanej koszulce do kumpeli.
„Uszczypnij mnie, Lindo”.
Nigdy nie słyszałam lepszej reakcji na cud życia.
Wszystko jasne.
Do jutra.
„Naprawdę tu jestem”.
Cygaro, wujku? Lepszego tu nie dostanę.
- Stary. - Żadnego innego nie dostanę.
Dzięki. Mama mówi, że jest śliczna.
- Czyli nie wdała się w wujka. - Szczęściara.
- No ja myślę. - Klan się powiększa. Gratulacje!
- Dzięki, Tess. - I co myślisz, Eddie?
- Oby tu z nią przylecieli. - Tak? Na pewno przylecą.
Patrzcie. Chodź.
Jaka śliczna.
Każdy cynik się rozpływa przy noworodku.
- Żaden z ciebie cynik. - Prześliczna.
To mnie nie znasz. Przeurocza.
Wyślij im ode mnie przytulaska.
Zrobi się. Chodź.
- Wyślij to wujkowi Benowi! - Tak!
Mówi mama. Nie rozłączaj się. Kopę lat.
Córka koleżanki właśnie urodziła. Pomyślałam...
Że...
Halo?
-My rodzicami chrzestnymi? - Tak.
Jesteś daleko stąd.
Będę wpadać częściej. Choćby na chrzest.
Będzie was znać.
Staramy się pogodzić z myślą o byciu rodzicami.
Widziałam was z Ruby i Edwardem.
Nikomu innemu nie powierzyłabym Louise.
-Louise? -Louise? Uroczo.
Ma oczy po babci.
Dziadek się ucieszy.
Ja też, jeśli się zgodzicie.
Z chęcią.
Tak?
No pewnie!
Czyli jestem tym ulubionym dzieckiem?
Z przyjemnością zrzeknę się korony.
- Dzięki. -To my dziękujemy.
- Narka. -Cześć!
Cześć. Nie możesz spać?
- Nie. - Coś ci przynieść?
- Gorące mleko? - Nie.
Jak coś, to mów.
Czemu ludzie udają, że to największy cud świata?
- Co? - Dzieci.
Pomyśl, w co się wpakowała.
W całe morze miłości.
Mówię o świecie.
Gdzie byśmy byli, gdyby każdy się tym kierował?
W lepszej sytuacji.
Przeludnienie to jeden z problemów.
Antynatalizm nie jest odpowiedzią.
W takim razie co? Nikt nie wie.
Przestań czytać przygnębiające artykuły.
Nie chcę zakopywać głowy w piasku.
- Jeśli przez nie się martwisz... - Wszyscy powinniśmy.
Boję się.
Wszyscy powinni się bać.
Cóż. Musimy lepiej się starać.
- Postaramy się? - Ty tak.
- Razem z nami. - A ty?
- Oczywiście. - Obiecujesz?
I wtedy to pojęłam. Po prostu.
Tak. Obiecuję.
Zbyt wiele kanałów.
- Co nowego? - Muszę poczytać.
Doznałam olśnienia.
Na temat czego?
Dotrzymywania obietnic.
Odnalezienia sensu.
To zadziwiające, że drobnostki mogą się nagle złożyć w całość
i doprowadzić nas do czegoś wielkiego.
Obraz z kupą. Moja pierwsza walka o środowisko.
Przestarzałe podejście do kobiet i edukacji.
„Pisanie, stenografia i prowadzenie domu wystarczą”,
mawiała świętej pamięci mama. Zazdroszczę twojemu pokoleniu.
Dzięki.
I rada od córki.
Musicie odnaleźć sens.
Wszystkie elementy układanki zaczęły do siebie pasować.
Dziewięć miesięcy, jeden kurs i jeden chrzest później
zaczęłam studia ze zrównoważonego rozwoju.
„Uszczypnij mnie, Lindo. Naprawdę tu jestem”.
Zaczynam trzyletnią podróż.
Wszystko prowadzi mnie ku odpowiedzi. Kto by pomyślał?
Cieszę się, ale i boję.
Mam pełne wsparcie Dave'a.
USŁUGI ELEKTRYCZNE
Towarzyszyłem ci w poprzedniej podróży.
Wspomnienia.
To słodkie.
I sentymentalne.
W sentymentach nie ma nic złego.
Nic.
Chrzest tego dowiódł.
Całe morze sentymentów.
Rachel, ukochana córka pałająca miłością do swojej córki.
A w samym centrum obraz Ruby Rafter.
Od czasu wizyt w Muzeum Guggenheima nikt jej nie powstrzyma.
Praca pod tytułem „Louise”.
Tata jest zadowolony. Taką mamy nadzieję.
Pogarsza mu się.
Kolejne wesele.
Dave jest świadkiem. Rozpiera go duma.
Moje przyjaciółki się zaprzyjaźniły.
Ben nazywa nas trzema muszkieterami.
Serce Rafterów prowadzi Nathana.
Potrzebował tego.
Nie wiem, co u Nathana i Anny.
Ale Eddie myśli, że wie.
Anna wspiera rodziców chrzestnych.
Ben i Cassie chcą coś zmienić.
Adopcja stała się domem zastępczym.
Ciężki początek. Garth.
Carbo zaczął działać w imię dobra,
podwajając liczbę obserwujących.
Jesteśmy tu razem, wszyscy Rafterowie, by nazwać najmłodsze z nas.
To my. Ulepieni z jednej gliny.
Zebraliśmy się tu, by ochrzcić Louise Julie Rafter
we wspólnocie Chrystusa.
Módlmy się.
O świat godny naszych dzieci.
Spójrz na mnie, mamo. Studiuję.
Orient, babciu.
Nie żeby było łatwo.
Ale to już inna historia.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski