Uitstekend gedaan.
Schouders.
Tap je problemen weg.
Voor een uur was ik alles vergeten.
Goed zo. Tappen. Goed zo, dames. Jij ook, Colin.
Naar voren.
Uitstekend.
Draai die botten. Goed zo.
Enkels. Eén, twee, drie, vier, armen. Prachtig.
Rollen. En naar beneden.
Geweldig, jongens. Dat was zo goed.
Rust uit, dan eindigen we met een afkoelroutine.
- Fantastisch. - Zo goed.
Beter?
Je bent een natuurtalent.
Voor iemand die niet kan dansen.
Minder problemen?
Zoveel om uit te kiezen.
Is Buradeena echt het antwoord?
Voor nu. Voor Ruby, ja.
Egoïstische Donna wil jullie alle drie terug.
Ik mis de oude Rafters.
Die zijn weg. Zij reden zes jaar geleden weg.
Maar we settelden en hebben de details nooit besproken.
Maar je ziet een toekomst voor jou en Dave.
Ja, in een of andere vorm.
Ik weet alleen niet wat.
Afkoeltijd.
Shuffle en spring, meiden.
De schone schijn ophouden voor Donna.
Laten we die armen bewegen.
Draai ze rond. En omhoog. Prachtig.
Geniet ervan.
Mam kwam dag zeggen. Nu doet ze een tapklas.
- Je moet het filmen. - Ja.
Dan krijg je nog een 'snel' van Donna.
- Wat is er? - Ze zijn bijna klaar.
Let op mijn bier.
- Hij krijgt altijd... - Steve krijgt altijd...
Hij is vandaag niet zo opgeprikt.
Hij is koolzuurvrij.
Bedankt voor de schoenen. Je hebt een vaste klant als ik terugkom.
Je deed het goed.
- Ik hoop dat je niet hebt gefilmd. - Nee. Kijk.
Kunnen we praten?
Er wacht een vaarweldrankje.
- Ik wilde Rubes geen pijn doen. - Niet opzettelijk.
- Veel ziekelingen in de wereld. - Jouw publiek.
Een paar ervan.
Ik wilde sorry zeggen. En voor het verpesten van de deal.
- Ik wilde helpen. - En je eigen ding doen.
- Voor de lol. - Een band met je volgers is prima.
Maar smeed dan een band over iets leuks.
Het leven is meer dan grappen.
Ze willen dat ik dom ben.
Advertenties, merch. Ik verdien ermee.
Er luisteren een miljoen volgers. Probeer een verschil te maken.
Preek over.
Juist. Ik ga ze aanspreken. Ook als ik er wat verlies.
- Waren ze het anders waard? - Klopt.
Ben en Cassie hebben zin in Griekenland.
Retta en ik ook.
Je bent 'n goede vriend.
Als het te groot is voor in de auto, regel ik het wel.
Julie. Mijn favoriete schilderij voor mijn favoriete nieuwe talent.
Een herinnering om te blijven schilderen.
Ik laat het hier. Ik kom terug.
Of niet. Hartstikke bedankt, Charles.
We proppen het er wel in.
Het is te goed voor Buradeena.
Ruby wil niet graag terug.
Pap zou hier komen als we volhielden. Mam geeft het op.
Zie het vanuit een andere hoek.
Droogte, brand, mijnen.
Landelijke dorpen vechten het hardst tegen klimaatverandering.
Wil je niet zijn waar je het meeste verschil kunt maken?
Denk erover na.
En geef je-weet-wel wat rust.
Je mag altijd op bezoek komen.
Met mijn verf en ezel.
Jij en Ben mogen altijd langskomen.
- Je mag blijven eten. - Nee, bedankt.
Oké. Tot ziens.
-Au revoir. - Het is zo'n mooi gebaar.
Je haalt me bij hem weg.
En ik breng je thuis naar pap. En Paddo.
- 'Charles weet alles', toch? - Ja.
Bedankt dat we zo lang mochten blijven.
Het hield ons scherp.
Je hebt nog tijd als...
Ik moet echt gaan, bedankt.
Ik denk erover na.
Mooi.
Wat hij zei, klopt wel enigszins.
Maar hier kun je meer mensen bereiken.
Misschien wel te veel.
Hier ben je een druppel. In Buradeena ben je de zee.
Je maakt meer verschil.
Denk je niet dat het te gek is geworden?
Ik denk het wel.
Je moet met je hoofd uit de wolken.
- En je mist je vader toch? - Natuurlijk.
Hij zegt niets omdat hij het aan ons wil laten,
maar hij mist ons ook.
Misschien kunnen we hem overtuigen en dan verhuizen we terug.
Er gebeurt hier zoveel meer. Overtuig hem, mam. Alsjeblieft.
- Ik kan hem niet dwingen. - Je kunt hopen.
Ik weet niet meer precies wat ik hoop.
Ik dacht het te weten.
Kinderen horen het niet te weten.
Een fase van opgroeien is beseffen dat je ouders ook kwetsbaar zijn.
Ik zou je steun waarderen.
Je bent echt in de war.
Ja.
Ik heb Paddo wel gemist.
- En Rose. En Tara. - Kijk eens aan.
- Misschien heeft Charles gelijk. - Wie weet.
Kan geen kwaad.
Kom hier.
Je bent een goede meid.
- Eten is klaar. - Bedankt.
Laten we eten. Morgen moeten we lang rijden.
Na jou.
Rijden naar wat?
Op zoek naar wat?
Ik vraag het wel als ze thuis is.
Je hoort het wel. Bedankt, Rach.
- Hoe deed Eddie het? Gescoord? - Ze willen hem al scouten.
- Weer Rach? - Ja.
Drie op een dag? Observation Earth is toch over?
Dat klopt.
Is het de baby?
- Is alles oké? - Ja.
- Niets ernstigs? - Ik denk het niet.
Zeg niets tegen je moeder of je broer.
We zijn er bijna.
Maar ik niet. Niet eens bijna.
Maar kleine veranderingen zijn niet genoeg.
Ruby. Oma.
- Wat een welkom. - Hoi, Rubes.
Hoi, schat.
- Goed om je te zien. - Ja.
Hé, Rubes.
Zijn wij oké?
Prima. Ben jij oké?
Ik ben nog wat beurs.
Ik ben trots op je.
Onzin over onzin?
Echt? De meeste kinderen zouden nog boos zijn.
- Maar jij niet. - Inderdaad.
Oké?
Prima.
Ga naar binnen.
Kom terug. Niet de grote. Hier, neem deze.
Ik neem de grote.
Toen ineens, die nacht...
Hoe voelt het?
- Om terug te zijn? - Ja.
Een beetje vreemd.
Ik wil iets met je overleggen.
Oude patronen blijven na 35 jaar hangen. Misschien moet je ze doorbreken.
Andere verzinnen.
Het loont meteen.
Dus...
Waarom vlieg je niet naar Rachel?
Blijf voor de bevalling, neem je tijd.
Ik weet dat je dat wilt.
- New York? - Haar helpen.
Denk na over je emoties, weg uit de sleur.
- Ik ben net terug. - Je kunt weer pakken.
En Ruby dan?
We kunnen wat een-op-een-tijd gebruiken.
- Ben en Cassie nemen Ted. - Zij gaan naar Griekenland.
Nog niet, en niet voor lang.
Jouw keuze.
Wat zeg je ervan?
Ik kan daar niet zomaar binnenvallen.
Laatst had ze het nog over hoe ik altijd alles wil overnemen.
- Ik moet het vragen. - Al gedaan.
Ze heeft nagedacht. Ik dwong haar niet en ze vindt het oké.
- Meer dan oké. - Zei ze dat?
Ze wilde het zelf al vragen sinds ze terug was.
Ze wilde dingen niet moeilijk maken.
- Zou dat zo zijn? - Als we het toelaten.
Duw je me niet weg?
Ik wil dat je de kans neemt. Neem zo veel tijd als nodig is.
Weinig mannen bieden dat aan.
Ik wil je weer echt zien lachen.
Wat is er met hem, Nathan? Net nu hij mam weer heeft.
Hij is niet logisch.
We moeten met hem praten.
Als wij het niet kunnen, wie wel?
Ik heb een idee. Hou zaterdag vrij.
Ik bel je als het rond is.
Oké, ciao. Dag.
Kun jij dit weekend invallen?
- Ja. Hoezo? - Het is een noodgeval. Buradeena.
- Je vader? - Hij is in orde. Qua gezondheid.
Hij heeft een gek idee. Dat was Nathan.
- Hoe is het? - Goed. Hij went al.
Boeit het je?
Zijn verontschuldiging was lief.
Noem me inconsistent. En verander het rooster.
Bedankt.
Tessa, Ben Rafter.
Kun je iets voor me doen?
- Ik viel in slaap. - Je hoeft niet wakker te worden.
- Te laat. - Ik heb een idee.
- Klinkt veelbelovend. - Om mam en pap misschien te helpen.
- Ik weet iets beters. - Ik kan pap niet geloven.
- Hij verpest het voor zichzelf. - Later.
Het kan wel wachten.
Dat klopt.
In cirkels lopen was toepasselijk.
Was naar Rachel gaan alles vermijden?
De kinderen als excuus gebruiken?
En deed Dave hetzelfde?
- Waar is iedereen? - Hé, slaapkop.
Mam en Nathan doen wandelmeditatie. Wat dat ook is.
Paddo, geen idee.
- Mag ik naar Tara? - Natuurlijk.
- Je was toch gestopt? - Ik knap hem op voor de verkoop.
Soms geeft het leven een boodschap.
- Zoals? - Stop nu je nog leeft.
Wat ga je nu doen?
Iets wat niet zo gevaarlijk is.
Klinkt logisch.
Blij dat je nog leeft.
Ik ben blijer.
Dan heb je tijd.
- Waarvoor? - Aan mijn zij staan.
Volgend klimaatprotest? Hup, pap.
Hup, pap. Wie is een papa?
Kom hier.
- Pap. - Ik grijp je.
Meditatie, geen medicatie.
En vrediger dan taptherapie.
Al antwoorden?
Niets concreets. Jij?
De baan is nu een goed genoeg antwoord.
Rach.
Dat had ik gezegd. Ze is enthousiast.
Nee, wat vind jij ervan?
Ze heeft me nodig.
Ik wil niet rot klinken, maar is dat echt zo?
We wisten na acht maanden pas dat ze zwanger was.
Ze lost het wel op.
Sterk zijn is makkelijk als het abstract is.
Het wordt echt voor haar. En ik zal er zijn.
- Oké. - Ik ben een paar maanden weg.
- Paar maanden? - Als ze me nodig heeft.
- Wat als je vindt wat je zoekt? - In New York?
- Ja. - Ga toch weg.
Die grote stad heeft veel te bieden.
Als dat zo was, ga je dan echt alleen voor Rachel?
We kunnen het bespreken. Bij de picknick.
Picknick?
- Welke picknick? - Wij allemaal, ook pap. Bens idee.
Nathan zei iets over toespraken.
- Waarover? - Jou, mij, ons.
New York baart ze zorgen en ik ben net thuis.
Ik moet hier weer wennen.
- Dat zijn hun zaken niet. - Zij vinden van wel.
We hebben die leeftijd bereikt.
- Ze zeggen ons wat we moeten doen. - Zo oud zijn we niet.
- Dat is oud. - Ja, we zijn er.
Kom maar met die rollators.
Rot op, Greta Sukkelberg.
Krijg wat. Treiter me niet, idioot.
Goed zo, Rubes.
We hebben een milieuclub nodig om ontkenners te overtuigen.
- Ja. - We kunnen een krant maken.
- Dat mag niet van Spade. - Ik overtuig haar. Doe je mee?
- Als Rose meedoet. - Ja.
Hé, Rubes, afronden. De plannen zijn veranderd.
Dag.
Eenendertig.
- Zevenendertig. - Hoe is het, opa?
Eenenveertig.
- Drieënveertig, zevenenveertig... - Vreemd.
Priemgetallen. Werkt altijd als je niet kunt plassen.
Ik kom niet verder dan 51.
Hij herinnert zich gisteren niet, maar wel die getallen.
Sommige dingen blijven.
- Waar gaan we heen? - Buradeena.
Een familiepicknick.
Dat wil ik niet missen.
We zijn hem kwijt als zijn herinneringen verdwijnen.
Net als mam.
Als wat ze doormaakt betekent dat de mooie tijden vervagen...
Is vandaag bedoeld als herinnering?
Een por. Niet alleen voor haar.
Pap moet ook wakker worden.
- Erg mysterieus. - Ik wil het niet verpesten.
Ik laat het je weten. Ik ben bijgelovig.
- Beter eruit, dan erin. - Kom op.
Ik weet wat ik doe.
Hoop ik.
Kijk eens.
Prachtig.
- Hallo. - Hier, schat.
Bedankt. En het café dan?
Dat is geregeld. Zou ik dit missen?
- Ik moet het goedmaken. - Nee, hoor.
Ik ging te ver.
Je hebt geholpen.
- Ik hoop het. - Ja.
- Ja? - We zijn oké.
De borden en het bestek zijn milieuvriendelijk.
Mooi.
Wacht, zijn jullie weer samen?
Ja. Ik zag ze zoenen.
- Betrapt. - Sinds wanneer?
- Een tijdje geleden. - Ik ga weg en kijk eens.
Zullen we over iets anders praten?
- Hoi. - Kijk. Wat een mazzel.
Iedereen is er. We warmen ze op.
Hoi, pap.
- Waar is Cassie? - Aan het bellen.
Zij vertelt het wel.
- Hoe was de rit? - Die was prima, toch?
- Ik moest maar één keer plassen. - Oké.
- Waarom is plassen grappig? - Kom een biertje pakken, Ted.
Ik zeg geen nee.
Wat de reden ook is, dit is enig.
Therapie deed me beseffen dat dingen bespreken helpt.
En we maken ons zorgen. Om jullie beiden.
Je mag nee zeggen. Het is een picknick, maar we willen dingen zeggen.
Dan wil ik die horen, als jullie vader dat ook wil.
Onthoud wel, ik ga Rachel bezoeken.
Prima. Je kunt alsnog luisteren.
Jullie maken me nerveus.
- We zien wel hoe het gaat. - Oké.
Kom en haal je eten.
Laten we F-E-E-S-T-E-N. Want dit is een picknick.
- Wat ruikt vreemd? - Wat?
Clownspoep. Echt wel.
Die weet ik nog.
Je drinkt daar nogal veel van.
- Hallo? - Pardon.
Beter eruit dan erin. Goed zo.
Waarom gebruik we dat niet als een Rafter-komma,
want deze picknick heeft toch een doel?
Het oude gezegde: 'Eerst het gelach, dan de tranen.'
Nu meer dan ooit.
Dit is voor volwassenen. Eddie, Ruby?
- Sorry, Tess. - Ja.
Je mag blijven, maar het is niet voor kinderen.
Ruby? Kom je?
Ik wil eerst iets zeggen, dan kom ik mee.
- Oké. - Kom op, vriend.
Bedankt.
De afgelopen weken heb ik gezien dat volwassenen grote kinderen zijn.
Dat is goed, want dat maakt de druk minder.
Ik hoef nooit volwassen te worden.
Ik weet wat ik wil.
Maar wat jullie het gelukkigst maakt.
Ga nu maar serieus praten.
Bedankt, schat.
Ik wil wel naar New York. Denk erover na.
- En jij, opa? - Ik ben geen kind.
Ik zal ook mijn zegje doen.
Ik heb hen leren kennen toen ze hier pas net woonden.
Er hingen twee advertenties in Tessa's café.
Eentje was voor elektricienleerling, met een lange lijst eisen.
'Moet goed problemen oplossen' was er één.
En ik dacht: ja, dat kan ik wel.
De andere was: 'Dave en Julies tuinflat te huur.'
Het was voorbestemd.
En ik vond jullie meteen een ontzettend stoer stel.
Een perfect stel.
En hopelijk blijft dat zo.
Hashtag, relatiedoelen.
- Bedankt, vriend. - Bedankt, Paddo.
Wie is de volgende?
Op mijn goede dagen ben ik niet blind.
Maar maak je om mij geen zorgen.
Of om je moeder.
We hebben elkaar.
Doe wat goed voor je is.
- Bedankt, pap. - Bedankt, Ted.
Wat ik recentelijk ben verloren, wat ik ook ga verliezen,
er is iets wat ik nooit kan verliezen.
Iets wat jullie me gaven.
Mijn innerlijke Rafter.
Die zal me door alle aankomende veranderingen helpen.
Hopelijk helpt die van jullie ook
en krijgen jullie het terug.
Schat.
De lat ligt hoog.
Ik ben hier om te zeggen dat je pas net thuis bent.
Ga niet.
Dat is egoïstisch, en pap vindt het goed,
dus weg met die speech. Dus...
Hoe het ook gaat, wij snappen het.
We houden te veel van jullie, maar we weten wat we hopen.
Het is lastig om jullie niet samen te zien.
En dat is het. Dat woord. Samen.
De enige manier. Toch, pap?
Ik snap je punt, zoon.
Cassie?
Is dit het moment?
- We doen het. - Oké.
Dit gaat niet om jullie, maar om ons.
We gaan adopteren.
- We beginnen het proces. - Op jacht naar een nieuwe Rafter.
Ik moest even wennen, maar we zijn meer samen dan ooit.
Mijn schatten.
Dat is zo geweldig.
Julie.
- Gefeliciteerd. - Bedankt.
Je kunt stoppen met 'samen'. Ik snap het. Niet subtiel.
- Dat was niet de bedoeling. - Ik haal de champagne.
- Ja. - Je wordt geweldig.
Eerst het gelach, dan de tranen van geluk.
Er was vandaag veel goedbedoelde emotionele chantage.
- Ja, hoe ontroerend ook. - Dat was zo.
Ben heeft gelijk.
De weg vooruit is samen.
- We moeten niet gescheiden zijn. - Ja.
Ben wil dat misschien, maar wij vinden dat ik moet gaan.
Hij zei niet dat je moest blijven.
Hij zei dat ik moest gaan. Naar New York.
- Wat? - We moeten allebei patronen doorbreken.
Ik dring het je niet op.
- En Ruby dan? - We kunnen haar meenemen.
- En school dan? - We nemen haar werk mee.
Het is aan jou of je ons wilt.
Misschien verpest onze aanwezigheid wat je voor ogen hebt.
Je bent blij in Buradeena.
Maar ik hoef niet dwars te liggen.
Ik zeg alleen dat we er allebei kunnen zijn voor Rach.
En je kunt naar huis wanneer je wilt.
Eens kijken wat het brengt.
En geen moment te vroeg.
Haar vliezen braken toen we net geland waren.
Adem. Haal adem.
Wil je wat water?
- Nee. - Nee.
- Ja. - Ja.
- Nee. Ik weet het niet. - Oké.
- Ik weet het niet. - Je doet het zo goed, lieverd.
Ik ben blij dat je er bent.
- Alsof ik er niet zou zijn. - Gelukkig ben ik niet...
- Ik ben niet... - Dat ben je niet.
- Wat het ook is. - Alleen.
Niet alleen.
En pap. Ik ben zo blij.
- Het is ook belangrijk voor ons. - Je moet je doel vinden.
Misschien niet nu.
Vertrouw me. Pijn maakt je wijs. Jouw doel.
Maar raak pap niet kwijt tijdens de zoektocht.
Ik voel me erg wijs.
Goed. We gaan je weer nakijken.
Is dat goed?
Kom op, lieverd.
Je moet slapen.
- Ik kan een bed regelen. - Rubes?
Het duurt al 15 uur. Het kan niet lang meer duren.
Ik heb het langer gezien. Ga even rusten, als dat kan.
Dat kan hier, bedankt.
- Het komt goed. - Dat is zo Crocodile Dundee.
'Dat is geen mes. Dit is een mes.'
Je hebt mijn dag goedgemaakt.
Stom, pap.
Ik ben er trots op.
Goed zo. Je doet het goed.
Kan dit nu ophouden? Dit kan niet normaal zijn.
Ik wilde niet eens een baby.
Jawel.
Er moet een efficiëntere manier zijn.
- En opnieuw. Pers. - Ik kan het niet.
Jawel. Kom op.
Haal adem. Precies.
- Precies. - Perfect.
Goed zo. Ze is er bijna. Hou het vast.
- Vasthouden? - Dat is normaal.
En Rachel? Ik kan haar haar zien.
Mam.
Rustig aan. Klein beetje persen en adem.
- Adem. - Perfect. Haar hoofd is eruit.
Haar schouders komen eruit en één keer hard persen.
Klaar? Pers.
Ze is er.
Je bent klaar.
- Is ze in orde? - Welkom in de wereld, ukkie.
- Is ze in orde? - Rust maar uit.
Ze is perfect.
Hier is ze.
Hallo, knappe meid. Zeg hallo tegen oma.
- Knijp me, Linda. - Wie?
Het is een lang verhaal.
Knijp me heel hard.
Fantastisch.
Je moet haar zien. Ze is prachtig.
Nog niet.
Onze dochter heeft een baby.
Onze dochter.
Wat onze problemen ook zijn, we lossen ze samen op.
En ik vind mijn doel met jou.
Want ik hou van je, Dave Rafter.
Daar is die lach.
Daar is hij.
Ik heb je gemist.
In kolom H staat wat we elke week overhouden.
Ja, dat is te veel verspilling.
Vind een balans tussen minder orders en het menu.
Klinkt goed.
Pardon. Ik moet opnemen.
Pap?
Goed zo, Rach. Ik ben een oom.
Ja.
Ik heb goed nieuws te vertellen, opa.
- Ja? - Er is een nieuwe Rafter in de wereld.
- Jongen of meisje? - Meisje.
Volgende keer beter.
- Dat kun je niet zeggen. - Dochters, je moet hun bruiloft betalen.
Maar we zouden nooit zonder onze Julie willen.
Opa is niet politiek correct.
Twee.
Drie.
- Vijf, zeven... - Hou het op, opa.
Zeven...
Stop met tellen tot we bij de wc zijn. Kom op.
- Zeventien, 19. - Kom op.
Wat komt er na 19?
Negentien...
- Dat zeg ik als we er zijn. - Negentien...
Negentien.
Ze is prachtig.
Dat is geen baby. Dit is een baby.
Privégrap.
- We moeten gaan. - We laten je slapen.
- Ik had het niet zonder je gekund. - We zijn een goed team.
Ja.
Sorry dat ik dat even was vergeten.
Als er een volgende komt, laat je het meteen weten.
- Beloofd. - Anders krijg je op je donder.
Kom hier.
Rust uit.
Wat vind je ervan, Rubes?
Wel oké.
- Niet enthousiast. - Ze is schattig.
Later.
Ze heeft amper geslapen.
Wie is Linda?
Toen ik in India was, de Taj Mahal?
Je moet door een poort om hem te zien.
En je komt binnen en ineens zie je die typische ansichtkaart.
Ik sta daar en achter me hoor ik:
'Mijn hemel. Knijp me, Linda. Ik ben er echt.'
Een luide toerist met een tie-dye T-shirt die tegen haar vriendin praat.
'Knijp me, Linda.'
De beste reactie op het wonder van het leven.
Dat zegt alles.
Ik zie je morgen.
'Ik ben er echt.'
Sigaar, oom Nathan? De beste die ik hier kon vinden.
- Vriend... - Eigenlijk de enige.
Bedankt. Mam zegt dat ze schattig is.
- Ze lijkt dus niet op jou. - Fijn voor haar.
- Ja, hè? - De clan breidt uit. Gefeliciteerd.
- Bedankt, Tess. - Wat vind je, Eddie?
- Hopelijk brengen ze haar terug. - Ja? Ik denk het wel.
Kijk eens. Kom op.
Ze is zo schattig.
Elke cynicus smelt bij het zien van een baby.
- Je bent geen cynicus. - Ze is mooi.
Moet jij eens weten. Ze is zo mooi.
Stuur ze een cyberknuffel van me.
Zal ik doen. Kom op, maat.
- Stuur die naar oom Ben. - Ja.
Met mama. Hang niet op. Het is zo lang geleden.
De dochter van een vriendin is net bevallen en ik dacht...
Ik dacht...
Hallo?
-Wij? Peetouders? - Ja.
Wij zijn hier en jij daar.
Ik kom vaker naar huis, helemaal voor de doop.
Ik zorg dat ze jullie kent.
We wennen zelf nog aan het ouderschap.
Ik heb jullie met Ruby en Edward gezien.
Ik vertrouw Louise aan niemand anders liever toe.
-Louise? -Louise? Schattig.
Ze heeft oma's ogen.
Opa zal blij zijn.
En ik, als jullie accepteren.
Hartstikke graag.
Ja?
Ja. Natuurlijk.
Ben ik nu het favoriete kind?
Ik geef de kroon graag op.
- Bedankt. -Het is een genoegen.
- Later. -Dag.
Hé. Kun je nog niet slapen?
- Nee. - Kan ik iets maken?
- Warme melk? - Nee.
Laat het me weten.
Waarom doen mensen alsof het zo geweldig is?
- Wat? - Baby's.
Kijk waar ze in komt.
Schat, heel veel liefde.
Ik bedoel de wereld.
Waar zouden we zijn als iedereen zo dacht?
Misschien is dat beter.
Overbevolking is een probleem.
Maar geen baby's is niet het antwoord.
Wat dan? Niemand lijkt het te weten.
Stop met het lezen van die sombere artikelen.
Dan negeer ik het gewoon.
- Als het je overstuur maakt... - Dat moet iedereen zijn.
Ik ben bang.
Dat moet iedereen zijn.
We moeten beter ons best doen.
- Gaan we dat doen? - Jij wel.
- Wij wel. - Jij ook?
- Natuurlijk. - Beloofd?
Toen kwam het besef. Zo ineens.
Ja. Ik beloof het.
Te veel kanalen.
- Wat is er? - Onderzoek.
Ik had ineens een vreemde gedachte. Heel vreemd.
Waarover?
Hoe je een belofte nakomt.
Hoe je een doel moet hebben.
Het is fantastisch hoe korte momenten kunnen samenkomen
om je naar iets groots te leiden.
Hondenpoepkunst. Mijn eerste milieu-protestdaad.
Oude houdingen tegenover vrouwen en onderwijs.
'Typen, steno en huishoudkunde. Meer heb je niet nodig.'
Dat zei mam, de lieverd. Ik benijd jouw generatie.
Bedankt.
En een inzicht van je dochter.
Je moet je doel vinden.
En alle puzzelstukken kwamen samen.
Negen maanden, een overbruggingsprogramma en een doop later
begon ik mijn studie in duurzaamheid.
'Knijp me, Linda. Ik ben er echt.'
De start van een driejarige reis.
Het antwoord waar het naar heeft geleid. Wie had dat gedacht?
Zo opgewonden. Zo bang.
Met Daves volle steun.
Hij was er bij het begin van onze laatste reis.
Roadtrip van de geest.
Dat is zo lief.
En zo sentimenteel.
Niets mis met sentimenteel.
Niets.
Dat bewees de doop.
Een zee aan sentiment.
Rachel die van haar dochter houdt, en als dochter nog meer geliefd.
Als blikvanger, een Ruby Rafter-werk.
Sinds de bezoeken aan het Guggenheim is ze niet te stoppen.
Titel, 'Louise'.
Pap is blij, denken we. Hopen we.
Hij verslechtert.
De volgende bruiloft.
Dave is getuige. Zo trots als wat.
Mijn twee vriendinnen zijn goed bevriend.
Ben noemt ons de Drie Musketiers.
Nathans innerlijke Rafter leidt hem.
Hij heeft het nodig.
Ik weet niet hoe het tussen Nathan en Anna zit.
Eddie hoopt erop.
Anna komt de peetouders steunen.
Ben en Cassie willen een verschil maken.
Adoptie werd pleeggezin.
Een moeilijk begin. Garth.
Carbo gebruikt zijn stream voor iets goeds
en zijn volgers zijn verdubbeld.
Daar waren we, allemaal samen, om de nieuwste Rafter te benoemen.
Onze menigte. Allemaal hetzelfde.
Welkom. We zijn hier om Louise Julie Rafter te dopen
in de gemeenschap van Christus.
Voordat we beginnen, bidden we.
Voor een wereld die de kinderen waardig is.
Kijk mij eens, mam. Ik ga naar de universiteit.
Pas op, oma.
Niet dat er geen uitdagingen komen.
Maar dat is een ander verhaal.
Ondertiteld door: Soraya Zeeman
Creatief Supervisor Maaike van der Heijden