Chata znów pełna Rafterów
Członkowie każdej rodziny mają swoje role.
Chyba nikogo tu nie ma.
Ja robiłem za klauna. I głupka.
Uroczy wariat, który miał raczej poukładane życie.
- Nie na notatki! - Notatki!
- Właśnie! - Przepraszam!
Dość!
Poddaj się!
A teraz? Spójrzcie.
Cała rodzina jest w rozsypce.
Mama i tata z papużek nierozłączek stali się kumplami przez telefon.
- Co u Nathana? -Idziemy na motocykl.
Dobrze.
Rachel powinna już być.
Tak.
RACHEL RAFTER DYREKTOR DS. KLIENTÓW
Korporacyjna Rachel niedługo będzie samotną matką.
A Nath?
Samotny ojciec, dwa rozwody.
Dom mu się wali, ledwo daje radę w pracy tymczasowej.
- Jeszcze raz? - Dawaj!
Wiesz, że znalazłeś tu sobie drugiego Carbo?
Tak? Nie sądzę.
- Zostanę. Jedźcie. - To nie potrwa długo.
Nagle to ja sobie radzę.
To nie tylko moja zasługa.
- Dzieciaki pokochają żelki. - I sok do popicia?
I drabinę, żeby je zdjąć z sufitu.
Mama zawsze mówiła, że takie rzeczy się wie.
Miała rację.
Cześć.
Od mojej przyszłości dzieli mnie ściana.
Dziwne.
Całe szczęście, że dałaś mnie w prawo.
Napijesz się?
Chętnie.
Przeciągałem przerwę, aż Donna zagroziła, że mnie zwolni.
Nadal nie wierzę, że dała w prawo. Ani że za mnie wyszła.
Witaj w domu, pani Rafter.
Podoba mi się.
Może to dlatego klaun zniknął ot tak.
Zostałem synem, bratem, wujem i mężem.
Nad ojcostwem pracowaliśmy.
Kochanie.
Nie powinniśmy ich przyjmować.
Pieniędzy Rachel.
Nie szkodzi.
Nie czuję się z tym dobrze.
Rach nie robi rzeczy, których nie chce.
Rozumiem.
To ja nie chcę ich wziąć.
Dzięki temu może nam się udać.
Jak tylko będziesz gotowa.
Udaje nam się, bo rozmawiamy.
Jak moi rodzice.
Ben Rafter,
kto by pomyślał.
Najbardziej poukładany członek rodziny.
AUSTRALIJSKI SEN STAJE SIĘ KOSZMAREM
- Nie masz obsesji? - A od czego są weekendy?
- Jasne. - Ten jest dla ciebie.
Ładnie tu.
Powiedz to mamie.
Nie zamierzam tu uciekać od odpowiedzialności.
Uważasz, że lekkomyślnie postąpiłem, rzucając pracę.
Martwię się.
Inaczej bym się załamał.
Nie wiem.
Nie byłem dobrym opiekunem Eddiego.
Chciałem tu przyjechać, żeby odzyskać wigor. Dla niego.
- Dobrze trafiłeś. - Najwyraźniej.
Jest i on.
Gotów polatać?
Powinien się przejechać szlakiem Pattersona.
Opowiadałem ci.
Nie masz wyjścia.
Dobra robota.
Znacie senatora, który utrudnia ochronę środowiska?
Co mu dać jak nie węgiel?
Stresokupa!
- Dalej! - Niech spływa!
- Stresokupa? - Observation Earth to akceptuje?
Ratujcie planetę biodegradowalną kupą.
Tego się nie spodziewałam, ale na pewno przejdzie.
Raczej.
Jeśli zaczniemy być ciężarem, mów.
- Donna zaproponowała nam nocleg. - Powiem. Ale nie ma problemu.
Wydajesz się zestresowany.
Ściśnij sobie stresokupkę.
Urwę się i skoczę do taty.
- Odwieziesz Edwarda? - Jasne.
Jak ich poniesie, niech Ben ich ustawi.
- Jasne. - Pa.
Halo? Trzymaj, Charles.
Stresokupa to nie kupa śmiechu!
Justin. Z Ameryki. Jak mogę pomóc?
Wiesz, czym jest zła prasa?
Wyłączcie transmisję.
Sprzedajecie tony plastiku.
Są biodegradowalne.
Ciesz się, że nie dzwoni Rachel.
Ludziom się podoba.
Będę negocjował z Observation Earth kontrakt twojej siostry.
Jeśli oglądają to badziewie...
Wyłączcie to, do cholery!
Jasne. Sorry.
Stresujesz się? Ściśnij stresokupkę.
NAPRAWDĘ SĄ BIODEGRADOWALNE?
Wyłącz, Charles!
Powinniśmy częściej odwiedzać kawiarnię.
Wspaniale było wyjść.
Nie ściągaj jeszcze, tato.
Może skoczymy na herbatę?
Mam czas przed pracą.
Od kiedy pracujesz?
Zastępuję Nathana w Boat Club, pamiętasz?
U Donny.
- Znasz ją. - To nie ta Hinduska?
- Śmiesznie pachnie. - Nie, tato.
To Ria, twoja pielęgniarka.
To olejek paczulowy. Jest urocza.
Nie mówię, że nie jest.
Mieliśmy iść do jakiejś kawiarni.
Kiedy indziej.
Dobrze.
Jestem zmęczony.
Pani Rafter?
Trudny poranek z tatą?
Tak.
Mam pięć minut.
Nie oczekiwałam cudu.
Myślałam, że to coś da, jak spędzę z nim więcej czasu.
Komu?
Jemu, oczywiście.
Wiem, że mu się nie polepszy.
Ale przeniosłam się bliżej, żeby częściej wpadać.
Już mówiłem, że częściej niekoniecznie znaczy lepiej.
Dla pani może i owszem, to wspaniale,
ale jeśli to panią niepokoi...
Życie Teda składa się z fragmentów.
To mozaika, którą pamięta częściowo.
Częstsze wizyty mogą pomóc jedynie pani.
Ale czy faktycznie pomagają?
Jestem tutaj, a nie u niego.
A gdyby Ted był zdrowy i by to zobaczył,
co by powiedział?
Nie chciałby, żebym się denerwowała.
Rodzina Teda robi więcej niż rodziny innych pensjonariuszy.
Nie będę pani doradzał,
ale przez lata nauczyłem się,
że nie wolno ustawiać sobie pod nich życia.
Dziękuję.
Oby jej to nie przybiło.
Nie jesteś przybita przerwaniem transmisji?
Wszystkich protestujących artystów się ucisza.
Gdzie to wyczytałaś?
Charles mówił, a on się zna.
- Mogę zatrzymać kupę? - Tak.
Benno, pomożesz? Zostawiłem coś.
Tak. Złapiemy się przy aucie.
- Wpadłem na pomysł. - No.
Zanim znów spróbujecie,
ja i Ret uważamy, że powinniście odpocząć.
- Zabieramy was na Lesbos! - Co?
Lesbos? Wyspa. W Grecji! Tak.
Jak będziemy lecieć, zabierzecie się z nami.
- Nie stać nas. - Ale mnie stać.
Zarabiam kupę szmalu.
Retta uważa, że Cassie jest zestresowana.
Była, zanim Rachel nam dała forsę.
Sam tak dziś nie uważałeś?
A ty?
Zaufaj jej. Retta się zna.
To co, robimy to?
Zgódź się, stary.
No dawaj, Grecja. Po prostu się zgódź.
Jak myślisz?
Walimy na żwirownię? Podkręcimy poziom?
- Dobrze ci poszło. To jak? - Tak, że masz gościa.
Wyczyścimy motocykle.
Mniejsza.
Pani Spade. Co za niespodzianka.
Myślałam, że się mnie pan spodziewał.
Zanim mnie pan uzna za diabła,
przekonania Ruby to jedno,
ale oczernianie szkoły w Internecie to co innego.
Jest pani świetna. To tylko jedno nieporozumienie.
Mam prośbę.
Miejscowy dziennikarz chce opisać tę sprawę w mediach.
Pomówi pan z nim?
- Co mam powiedzieć? - Naprostować to.
Wyjaśnić, że rozumie pan decyzję szkoły.
Kij ma dwa końce.
Sprawa wymknęła się spod kontroli.
Zwróciliśmy na siebie absurdalną uwagę świata.
- Nie będę pomawiał córki. - Nie proszę o to.
Proszę jedynie powiedzieć, że rozumie pan naszą decyzję.
Wiem jedynie, że Rubes położyła kupę na obrazie,
a teraz robią z niej tę Gretę, jak jej tam.
Istotnie.
Świat Internetu jest okropny.
Ona jest bohaterką, a my demonami. Cierpi szkoła.
Sprawa ucichnie.
Doszło do sprzeczek między rodzicami.
Pierwsze słyszę.
Nasze urocze miasteczko stało się pośmiewiskiem świata.
No tak.
Dobrze.
Artykuł jutro idzie do druku, więc proszę się pospieszyć.
Jasne.
Mówi Julie Rafter. Zostaw wiadomość po sygnale.
Po to poszedłeś z Carbo?
Zgodzić się na miesięczny urlop?
- Powinieneś... - Wiem, co powiesz,
ale nic nie zapłacimy. To nie będzie urlop.
A niby co?
Na miesiąc? Mam zostawić klientów?
- Po tym, jak wezmę kasę Rachel. - Pomoże nam z ciążą.
Wyjazd też. Mieliśmy sporo nerwów.
Wiem, że przez twoją rodzinę nie lubisz przyjmować prezentów.
Przez rodzinę? To nie ma nic wspólnego...
Carbo pochodzi...
Wybacz, mów.
Przerwałem ci, przepraszam.
Odjęło mi mowę.
Dosłownie.
Po litanii Bena dosłownie zamarłam.
Rozumiem.
To nie było logiczne.
A jakie?
Jakbym wróciła... Z pierwszym mężem,
gdy próbowałam się sprzeciwić choćby drobiazgowi...
Mów.
Zobacz, jak skończyłam, gdy mu się postawiłam.
Wyrzucił cię.
Powiem ci to, bo cię kocham.
Chcesz z tym wygrać?
Powiedzieć Benowi, że dość in vitro?
Czy chcesz dalej o tym gadać,
licząc, że wszyscy zapomną?
- Byłaś kiedyś u terapeuty? - Nie.
Ben poszedłby z tobą?
To ja mam problem.
Jesteście małżeństwem, Cass.
Polecę ci specjalistę.
Kilka znajomych par miało ostatnio ciężko.
Może to ja jestem wspólnym mianownikiem?
Ubzdurałam sobie romantyczną pomoc.
To jeden zły dzień.
Pomagasz im.
Doprawdy? Komu?
Z tatą jest coraz gorzej.
Ben i Cassie sobie radzą.
Nathan i Edward nie skończyli na ulicy.
A Rachel przyleciała i poleciała.
A gdzie w tym Dave?
Dzwonimy do siebie.
Ben chciał mi wczoraj doradzać w małżeństwie.
Chyba ma nową funkcję. Spaja rodzinę.
To dobry człowiek.
To ja miałam pomóc im, a nie na odwrót.
Brakuje mi Dave'a.
To wróć.
Nie bez odpowiedzi.
Sądziłam, że chodzi o rodzinę. Skoro nie...
- To co? - I to jest pytanie za milion.
Cześć, masz chwilę?
- Jasne, o co chodzi? - Szukam Donny.
Masz chwilę?
Nie mam nic do dodania.
Miesiąc? Może frytki do tego?
Wiem, że to dużo. Wysłuchaj mnie.
Wyszkoliłem Nathana. Mama stanie za barem. Poradzicie sobie.
Sam dopiero wyjechał. Nie wiem, czy wróci.
Wróci za parę dni. Znudzi się, a nie ma forsy.
Posłuchaj. Sama bym chciała wypocząć w Grecji,
ale z Carbo za nic bym nie pojechała.
Będzie wszystko transmitował. Zero spokoju.
Zanurkujesz w turkusowym morzu tylko po to,
żeby zobaczyć jego obiektyw.
Będzie gadał pod wodą.
Cassie go postawi do pionu.
Zgadzasz się?
Jedź, zadbaj o żonę. Ma z tobą dobrze.
Zgadzam się.
Dziękuję.
Cześć.
Dzięki za rozmowę. Pospieszę się.
Zanim zaczniemy,
uważam, że to wspaniale, że Ruby angażuje się w ochronę klimatu,
ale ta cała gównoburza o...
Cóż, kawałek gówna.
Miło, że panu do śmiechu.
Takiego wariactwa nie można brać na poważnie.
PSYCHOLOGIA - TRZECIE WYDANIE DR EGON ZARKA
Jak ty to robisz? Wygląda na trudne.
Lubię wyzwania. Zawsze coś mnie motywuje.
Dziś magisterka, jutro może doktorat.
Aż ci się oczy zaświeciły.
To męczące. Brak kasy też.
Jeszcze będziesz to wspominać.
Pani nie studiowała?
Nie. Kiedyś się mówiło,
że papier męża nie zwabi.
- No nie. - Takie czasy.
„Pisanie, stenografia i prowadzenie domu wystarczą”,
mawiała świętej pamięci mama.
Zazdroszczę twojemu pokoleniu.
DAVE - NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
- Dziękuję za dziś. - Do usług.
To ze sprzedaży kupy?
I obrazów. Chyba rzucę szkołę.
- Nie mów tego przy mamie. - Dlaczego?
Poszłam do szkoły, by zostać artystką. Jestem nią.
Raz ci się poszczęściło. Żaden z ciebie Banksy.
Tworzy sztukę ulicy.
Przecież wiem. Nawet ty wiedziałeś.
Mówiłem do Edwarda. Skąd ta pycha?
- Artysta zna swoją wartość. - Niech zgadnę. Charles?
Sporo przeszedł.
A ty nie. Jeszcze.
Więc jak chcesz skończyć, powiedz mamie, że rzucasz szkołę.
Ja też rzucę.
Dajesz zły przykład.
Posprzątajcie. Żeby Cassie nie zastała chlewu.
Dobrze.
Ale na szkołę i Observation Earth nie wystarczy mi czasu.
Tak mówię.
Musiałem podjąć decyzję. Dzwoniłem.
Byłam w pracy.
Dziennikarz miał czas do dziś. Zająłem się tym.
Jaki? Chodziło o mnie?
Tak. Prawda, Dave?
To dlaczego nie rozmawiał ze mną?
Dobre pytanie. To jej dzieło.
Chodziło o sprawy dorosłych.
Jak ci minął dzień? Dobrze?
Zarobiłam 350 dolarów.
- Co? Dzisiaj? - No.
Co?
Głównie z obrazów, ale sprzedawałam też kupę.
Carbo jutro nagra, jak maluję nowy.
- Jaki? -O premierze.
- O rany. -Pod tytułem Serce z węgla.
Carbo uważa, że trafimy do wiadomości.
Pomówimy o tym po kolacji.
- Powiem tacie dobranoc. - Dobrze. Pa, tato. Tęsknię.
Ja też, Rubes. Bądź grzeczna!
Dzięki, że mnie pochwaliłeś dziennikarzowi.
Pochwaliłeś?
Od czego zaczniemy?
Od tego, że chce wkurzyć premiera
czy że zarabia więcej niż my?
Zaczynam rozumieć.
Nie chcę, żeby to ją przerosło.
-Już ją to zmienia. - To powiedziałeś?
Wieloma słowami.
Facet był pod wrażeniem.
Dobrze, kończę. Moja kolej na kolację.
Dobra. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobranoc.
Mogę się przyłączyć?
- Dziś bez kombuchy? - Ciężko o nią w Buradeenie.
Pierwszy raz od dawna mam ochotę na piwko,
nie bojąc się, że wypiję trzy kolejne.
Czuję się, jakby mi ustawiono geometrię.
To dobrze.
Dobrze, że zyskujesz kontrolę.
Tak myślę.
Wiesz, że ci pomogę.
Jestem twoim ojcem.
Ty i Paddo pomogliście mi coś sobie uświadomić.
Nie potrzebuję teraz ojca,
ale kumpla.
Wobec tego będę kumplem.
Cassie, nie śpisz?
Skarbie, w sprawie Grecji.
Nie chodzi o pieniądze.
Nie tylko.
Ben?
Ben.
„KUPA GÓWNA” - OCENZUROWANO
- Co za głupota! -Uspokajałem sytuację!
- Mówiąc, że tworzy gówno? - Nie powiedziałem tak.
„Gówno i gówniany temat”. Koniec cytatu.
Kto tak powiedział?
Nikt, skarbie.
To Ruby?
Nie wchodź do Internetu.
Zażartowałem sobie z dziennikarzem,
a on ujął to tak, jakbym mówił poważnie.
Trochę za wcześnie na sztukę, co?
Retta tak mówi, ale to Rubes decyduje.
Zbyt często jak na mój gust. Czemu to przypomina krew?
Chce zrobić wrażenie. Iść na całość.
Justin nie zgadza się na transmisję.
Fani się wkurzą. Dobra.
Kto chce się gazować?
Powiedziałeś tak w wywiadzie?
Dave, przestań. Ruby, nie jest tak źle.
Ja ratuję świat, a tata ma to za gówniany temat?
Jest Ruby! To co, nawtykamy premierowi?
To Carbo? Nagrywa?
- Nazwałeś to gównem! - Niechcący.
Tata uważa, że jestem żałosna.
CO DALEJ Z EKOWOJOWNICZKĄ? CZEKAM NA KUPĘ.
Wyłącz tę kamerę!
GAZUJ SIĘ!
- Co? - Komentarze.
Komentują to?
- Nie mają nic do roboty? - Chyba nie.
Co piszą? Nie, nie mów.
- Znowu poszła w eter. - Nie tego chciałeś?
Nie tego, żeby przeze mnie świat się z niej śmiał.
Tego nie chciałem. Można to wyłączyć?
Odbierzesz?
- Halo? - Czemu nie dzwoniłeś do mnie albo Justina?
Buradeena dostaje po głowie.
Cały interes pójdzie w diabły. Nie tego chciała Ruby.
W takim układzie...
Chodzi o dziewięciolatkę, która dostała wspaniałą szansę,
być może niepowtarzalną. Wszystko zależało
od jednomyślności i wsparcia rodziców.
A ty wykopałeś pod nią dołek.
Spokojnie.
Justin, powodzenia z wyrodnym ojcem.
Nie jestem wyrodny.
Z nikim nie rozmawiaj. Odbieraj tylko ode mnie. Zadzwonię za parę godzin.
Nie mogę się doczekać dalszych uprzejmości.
Margaret Thatcher może pozazdrościć.
Kto?
Skoczę do taty przed pracą, ale nie chcę jej zostawiać.
- Donna załatwi zastępstwo? - Da radę.
Wiem, jak ją rozchmurzę. Kojącą naturą sztuki.
Nieustannie mnie zaskakujesz.
Ben Rafter, miłośnik sztuki. No proszę.
- I to ja chciałam pomóc. - No.
Ciągle myślę o Grecji. Cassie dobrze to zrobi.
Ktoś musi nam nosić walizki.
Matka ma się za wami szlajać? Odpada.
- Dzięki, skarbie. - Pa.
Co ja robię?
Dave ma rację.
Dzieci nie potrzebują mikrozarządzania.
Nawet pod płaszczem pomocy.
Ale to uczucie nie znika.
Czyli nie chodzi ani o dzieci, ani o ciebie.
Donna spytała, co w takim razie.
Co w takim razie?
Czwarty raz się nagrywam, Ryan.
Przekręciłeś moją wypowiedź. Żądam przeprosin.
Miejże jaja i odbierz telefon.
Chyba nie zamierzasz kupić narkotyków?
Jeszcze nie.
A jak ktoś mnie rozpozna?
Spokojnie, Picasso.
Jest! Najnowsza ofiara twitterowego wszechświata.
Charles wie wszystko.
Wszystko gra?
- Chodźcie. - Idziemy.
Dzięki za to.
Dzięki, że poprosiłeś.
Zapraszam. Wejdźcie.
Znasz tego artystę?
- Odciął sobie ucho. - Biedny Vincent.
Zarobiłaś wczoraj więcej niż on przez całą karierę.
Teraz nazywają go geniuszem.
Ale nikt się z niego nie śmiał.
Śmiali się.
Nawet matka miała go za ofiarę.
Jak mój ojciec mnie.
Taki radykał jak ty wierzy w to, co piszą w gazetach?
Wstydź się.
Ja jestem pewny, że przekręcili jego słowa. Zapomnij o tym.
Wspaniałe artystki kontra uprzedzenia.
Marie Bashkirtseff wedle pamiętnika wrzeszczała jak oszalała,
bo kobietom nie pozwolono uczęszczać do paryskiej akademii.
Marie Bracquemond, utalentowany samouk,
przy nowym mężu przestała malować.
Ofiary swoich czasów.
Masz dobre towarzystwo.
Wszyscy artyści cierpią.
Prawdziwi to pokonują i przelewają uczucia na swą twórczość.
Choćby Biedne białe niedźwiedzie.
Ujęłaś na płótnie empatię wobec głodujących stworzeń.
Przelałaś emocje na przyszłość.
Kto to namalował?
To? Ja.
To pewnie moje największe dzieło.
Byłem z nim w jeden weekend na rynku. Pewny siebie.
Przez dwa dni nikt się nim nie zainteresował.
Może jesteś silniejsza niż ja.
Zamiast ponownie stawić czoła odrzuceniu,
trzymam go tutaj.
Może się nie sprzedał, ale istnieje.
To się liczy. Dzieło.
Reszta to komercja.
Łączymy to z tym i tworzymy to.
To przyćmiewa każdy gorszy dzień.
Nigdy nie przeprowadziłam dojrzalszej rozmowy.
Wynieś coś z niej.
A teraz dość smutku, wracaj do domu i maluj to, do czego cię zainspirowałem.
Teraz?
Coś poważnego? Bez kupy.
Jeśli tak uważasz.
Z kupą koniec.
Ale nadal w proteście. Chcę coś zmienić.
Znajdź coś, co trzeba wyrazić, wyraź to, a coś zmienisz.
Uwolnij to. Przyjdzie, tak czy inaczej.
- Wiesz, czemu Dave chce zostać? - Teraz już tak.
Przez ten czas czułem się jak chomik, co wyszedł z kółka.
Nie wiem, co zrobię bez was.
- Dave jest spoko. - Fakt.
- I Julie. - Pofarciło nam się.
Mój ojciec taki nie był.
Powiem tak. Nie był dla nas wzorem.
Twój staruszek wiele mnie nauczył.
Nie tylko w pracy.
- Jest dla mnie wzorem. - Z wzajemnością.
Dobrze, że cię tu ma.
Dzięki.
To prawda.
Pamiętasz tę miejscówkę na wzgórzu?
Tę nową, wielką?
To spa. Zakładaliśmy tam instalację.
Twój ojciec dostał voucher. Wykorzystaj go.
To jego.
Dave i spa? Bez jaj.
Muszę wracać i zająć się tym mieszkaniem.
Jasne. Tam jest masa panienek.
Widziałem ofertę.
„Odblokujemy seksualne czakry”.
Ściemniasz.
Nie. Czakry, stary.
- Ben? - Tak?
Musimy pogadać.
Jasne.
Chciałam pomówić wieczorem, ale spałeś.
Jeśli Grecja tak cię stresuje, nie musimy...
Nie chcę in vitro.
Zgodziłam się na powtórkę, bo cię kocham.
Racja, nie spieszmy się. Odczekajmy parę cyklów,
- spokojnie... - Ben.
Proszę cię. Mam dość.
Dość hormonów i czekania.
Ciągłej obserwacji cyklów.
I żalu.
Twojego i mojego.
Więcej nie zniosę.
Masz dość? Ot tak?
Chryste.
Czy ty masz pojęcie, jak ciężko było mi ci to powiedzieć?
Czyli to moja wina?
Obwiniasz mnie, bo nie umiesz mówić o uczuciach?
Czy choć raz nie pozwoliłem ci mówić?
Nie musiałeś. Wiedziałam, że będziesz zły, i jesteś.
Mam dość.
Mówimy o naszych dzieciach. O rodzinie.
Masz po prostu dość?
Moje życie nie może się kręcić wokół tego.
Nie pozwolę.
Nie będę chodzącym inkubatorem.
Przykro mi.
Donna, muszę jechać. Dave miał wypadek.
- Co się stało? - Przewrócił się na motocyklu.
Uszkodził sobie bark. Muszę jechać.
Jasne. Zadzwoń, jak się czegoś dowiesz.
- Daj znać, jak dojedziesz. - Od razu.
Niedługo wrócę.
O mnie się nie martw. Powiedz tacie, że trzymam kciuki.
Oczywiście. Nic mu nie będzie.
Przekaż, że jestem grzeczny.
Obiecuję.
- Pa. - Pa.
- Uważaj na siebie. - Jasne.
- Pa. - Pa.
- Kocham was. - Kocham cię, mamo. Pa.
Pa.
RADIOLOGIA
Ostatni zakręt.
Pomóc ci się przebrać?
Nie, położę się na chwilę.
Chodź.
I już.
Już dobrze.
Jednego nie mogę zapomnieć.
Ten ułamek sekundy, gdy masz kontrolę...
i nagle lecisz przez kierownicę, myśląc, że to się nie skończy.
I nagle się kończy.
Wtedy to zobaczyłem.
Gałąź wystającą z kłody.
Niczym sztylet.
Gdybym upadł 30 cm dalej, przebiłaby mnie.
Miałeś farta.
Człowiek nabiera perspektywy.
Tata zawsze był silny,
a teraz wciągają go ruchome piaski.
Nagle ta, która ma wszystko, czuje, jak wszystko się rozsypuje.
Nathan, któremu miało się powieść, ma ciągle pod górkę.
SPA W BURADEENIE RELAKS I REGENERACJA
No i ja.
Najbardziej poukładany członek rodziny.
Nie odzywasz się cały wieczór.
Będzie dobrze.
Jest dobrze.
Nie jest, Ben.
Musiałam się napić, żeby z tobą pogadać.
Jak to o nas świadczy?
Żona, która zbyt boi się powiedzieć mężowi prawdę,
i mąż, który przez obsesję nie chce jej wysłuchać.
Potrzebna nam pomoc. Terapia.
Co nam powiedzą?
Zawsze chciałem mieć dzieci. Zawsze.
Wiesz, co czuję.
Nie potrzebujemy usłyszeć od terapeuty tego, co już wiemy.
Może ja potrzebuję.
Na Boga, Ben, przestań się okłamywać!
I po prostu się okazało, że jestem równie pochrzaniony co reszta.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski