Chata znów pełna Rafterów
Public relations.
Profesjonalne zarządzanie korzystnym wizerunkiem.
To restauracja z dwiema gwiazdkami Michelin
i ktoś nagrał szczury w kuchni.
Ciężko to będzie ogarnąć.
Zarządzanie problemami.
Proces reagowania na problemy wpływające na daną grupę.
Dobra.
PR i zarządzanie problemami.
- Tak. -Przydadzą się w mojej rodzinie.
Wejdź.
Wydam komunikat w sprawie szczurzej kuchni.
I odwołam lunch.
Zabawne.
Możesz latać?
Mam jeszcze z tydzień.
To twoja siostra?
CENZURA - GAZUJ SIĘ
Chodzi o obraz do szkoły na jakimś zadupiu.
I oświadczenie.
Nie zaskakuje mnie to, ale popularność rodziny...
Observation Earth jej szuka.
- Widzą w niej drugą Thunberg. - Bez jaj.
Liczyłem na ciebie.
Polecisz do Australii i się temu przyjrzysz.
Chcą dobić targu.
Nie są moim klientem.
Justin ich ogarnie. Ty przekonaj krewnych.
Ich się nie da przekonać.
Daj spokój.
Koniecznie ja?
Inaczej bym nie prosił. Przedstaw im Justina,
ich swojej rodzinie i wróć. Jesteś potrzebna.
Dobra.
Od lat nie byłam w domu. Dasz mi parę dni wolnego?
To nie zjazd rodzinny. Robota czeka.
Jesteś sentymentalny.
Miękki jak stal. Trzy dni. Baw się dobrze.
W porządku.
Dobra.
Powrót do domu.
Po ośmiu latach nadal go tak nazywam.
RACHEL RAFTER DYREKTOR DS. KLIENTÓW
W obiektywie widać tylko twarz.
Pokazujemy to, co chcemy pokazać.
Dym i lustra.
Co?
Rachel przylatuje!
Kiedy? Kiedy będziesz?
- Na jak długo? -Góra pięć dni.
Zależy, jak długo Observation Earth będą przekonywać Ruby.
Przekonywać?
Jest sławna. Wiem, że to szalone, ale kupa w ramach protestu
musi się przyjąć. Chciwi biali starcy i biedne misie polarne.
- Klasyk. -Observation Earth?
-Nie mówią poważnie. - Mówią.
Przecież to jednorazowa akcja.
Internet aż huczy.
Jeśli Ruby zostanie ich ambasadorką, to będzie coś.
Absurd.
Zrozumiem, jak odmówisz.
Powiem wszystko, żebyś przyleciała.
Muszę kończyć. Dasz mi jeszcze tatę?
Nie ma go.
- Jestem w Sydney, a on w Buradeenie. - Nie musisz jechać.
- Super. -Tak.
Mamy tyle do omówienia.
- Fakt. - Nie mogę się doczekać.
- Kocham cię! - Ja ciebie też.
- Nie wiem, Jules. -Ja też nie.
Tę Gretę ciągle ktoś obraża.
Chcemy tego dla Rubes?
Jeśli od razu odmówimy, Rachel nie przyleci.
I kto wie, może coś z tego będzie.
Ruby międzynarodową ambasadorką?
Może.
Racja. Byle Rach przyleciała.
Ruby już wie?
Nie. Niech Rach jej wyjaśni.
Będzie w niedzielę rano. A ty?
Nie widziała Buradeeny. Nie wpadnie tu?
Będzie tu tylko parę dni. Służbowo.
Ktoś ją może zawieźć. Albo przyleci.
- Poważnie? - Co?
Nie było jej tyle lat, a ty się upierasz.
Chcę pokazać jej nasz dom.
Jeśli nie da rady, to ja przyjadę.
Też mi jej brakuje.
- Dobrze. - Tak się umówiliśmy.
Ja jestem tutaj, a ty tam.
Chcę, żeby zrozumiała, dlaczego kocham to miejsce.
W takim razie zadzwonimy. W niedzielę, pora obiadowa.
Powrót złotego dziecka.
Myślałem, że ty się za nie uważasz.
Zawsze tak było.
Tylko Rachel jeszcze o tym nie wie.
Trzeba nad tym popracować.
Znowu ci pociekło. Nie próbuj.
Sztywna pianka.
Ani teraz.
Zboczuch.
Cześć, Anna.
Widziałaś tego mema?
Którego? Tyle mi ich wysyłasz, że mi się skończy transfer.
- Memy? Masz 12 lat? - To żart psychologiczny.
- Zabawny. - Można się spierać.
Co jest?
Takie tam żarty.
W poprzedniej robocie miałem samych sztywniaków.
Ale lepiej płacili.
Dzięki za ratunek.
Spoko.
Ty, ja, Sydney.
- Na to wygląda. - Choć udawaj szczęśliwą.
Długa historia. I skomplikowana.
Jasne. Widzimy się na dole.
Poznasz moją rodzinę.
Jakby coś było nie tak, to im nie mówiłam.
O dziecku?
Uznałam, że pokażę im po fakcie.
Znasz ich najlepiej.
- Matkę. - Aż tak źle?
Dobrze. Przytłacza dobrocią.
Wyjaśnię w samolocie.
- Bez szczegółów. - Służbowo.
Moja rola w tym, żeby zrobić z tego dobre wieści.
I wsiąść do samolotu.
CENY BILETÓW
Może Rachel będzie miała ochotę na wspinaczkę.
Może kupię już bilety?
Żadna z niej turystka.
Raz powiedziała, że tego nie robiła.
Przesadzę, organizując lunch?
We trójkę? A może wezmę ją do spa?
Jak tylko chcesz.
- Fajnie, że jesteś szczęśliwa. - Cieszę się, że ją poznam.
No to rezerwuj.
Ciesz się urlopem od in vitro.
W każdej rozmowie mówi o in vitro. Nawet w podtekście.
Na pewno nie specjalnie.
Uważa, że optymizm nam pomoże.
Babki wciąż zachodzą w ciążę.
Bez względu na nastawienie. Ich ciała są sprawne, a moje nie.
- Czyli to już koniec? - Zapłodnili tylko jedno jajeczko.
Jedno z ośmiu.
Będziesz musiała mu o tym powiedzieć.
To nie problem, dopóki nas nie stać.
Łatwo przez to unikać tematu.
- Twój szwagier. - Co zrobił?
Stwierdził, że się przyjaźnimy,
nie pytając mnie o zdanie.
Całymi dniami wysyła mi durne dowcipy.
- Podrywa cię? - Nie wiem.
Może się cieszy ze zmiany pracy.
- Mam mu kazać przestać? - Dam radę.
- Dzięki. Byłoby niezręcznie. - No.
- Znowu? - Tak.
Tylko obejrzyj do końca! - Warto próbować!
Warto próbować.
- Witamy w hotelu. - Dziękuję.
Weźmiemy torby.
Dobra.
Skontaktuję się z klientem. Powodzenia z rodziną.
Właśnie. Pojedziesz ze mną?
Poznasz Ruby przed spotkaniem.
To ci pomoże w wyznaniu?
Trochę ich to przyhamuje.
Możesz odmówić.
Jak mówiłaś, poznam Ruby.
- Jeśli to nie fair... - Odmówiłbym.
Zaraz tu będzie. Nakryjesz?
Przyjeżdża do mnie. Czemu mam harować?
Skąd wiesz?
Na nas nie patrz.
Rozejrzałaś się?
Jak tu pogadać na osobności?
Tak. Nie podjęliśmy decyzji.
Spytamy, czego chce Observation Earth,
i pomyślimy.
Jak będziesz tak się zachowywać, to się nie zgodzimy.
Nakryj do stołu.
Dziękuję.
Taksówka!
Dzwońcie do ojca!
Jestem.
Przyjechała!
- Rodzinko, wróciłam! - O rety!
Dobrze cię widzieć!
- Boże. - Niespodzianka.
- Dave. - Widzę.
- Poważnie? - No.
I nic nie mówiłaś? Jak to możliwe?
- Mówiłaś, że nikogo nie masz. - To Justin.
Justin.
- Justin? -Cześć.
Justin.
Nie.
Wystarczy Justin. Justin Gavin. Nic poza tym.
Przepraszam.
Przyjechał w sprawie Ruby.
Miło was poznać.
Kto jest ojcem?
Czas na zarządzanie problemami.
To dla was.
- My musimy pomówić. - Przyjechał do mnie.
- Później. - Nie mówi, że coś nie gra.
Dlatego tu zostaniesz.
- Nie uważasz tak? - Po kolei.
Nie gra jak nic.
Tata jest z nami.
-Nie chciałam tego wiecznie ukrywać. -Tyle dobrego.
Nowy Jork cię nie wypaczył.
- Standardy się zmieniły. - Tak.
Nie spodziewaliśmy się.
Nadal sama nie mogę tego ogarnąć.
Wybacz, Justin. Wciągnęliśmy cię w rodzinne zamieszanie.
- Nie ma sprawy. - Wrócimy do tego.
Tak będzie najlepiej.
- Lunch niemal gotowy. - Dzięki, Cass.
Pomogę.
- Miałam spytać... - Myśli same się nasuwają.
Nic mi nie jest.
Ależ jest. To oczywiste.
Kończę. Ustalimy, kiedy się zjawisz.
- Jak podpiszemy umowę. - Chcę ci pokazać dom.
Jeśli masz ochotę.
Zostanę tylko na jedną noc.
Odbiorę cię z Taree. Justin też jest zaproszony.
Nie mogę, ale dziękuję.
Bylebym zdążyła na lot.
Do jutra.
Co z wami?
Mama tu, ty tam.
Rozstajecie się?
Nie.
Dlaczego nic nie powiedziałaś?
Tu chyba nie masz konkurencji.
Nie jesteśmy w separacji. Po prostu tymczasowo
mieszkamy w innych miejscach.
Na odległość to nie wypali. Spójrz na mnie i Jake'a.
My mamy za sobą trochę więcej wspólnych lat.
Siadaj. Dobra.
Ojciec.
Cóż, wystarczyły dwie osoby i przyjęcie.
Jest żonaty.
Właśnie.
Tego wzroku chciałam uniknąć.
Jakiego?
Lekkiego rozczarowania? To nie powód do tajemnic.
Zaczekajmy, aż załatwimy sprawę z Ruby.
Po to sprowadziłaś Justina?
On ma poznać rodzinę. Ja tu jestem służbowo.
Zaczekajmy do końca.
Obiad gotów. Pogadamy o Observation Earth?
Mieliście jej nie mówić.
Carbo mówi, żeby się spieszyć.
To on też wie?
- Umówiłam na jutro spotkanie. - Tak!
Między nami!
Otwierasz puszkę Pandory.
Boston College. Poważna uczelnia.
Tak brzmi.
Owszem, porządna.
Jesteś w zespole Rachel w Nowym Jorku?
Jak to działa?
Twoja siostra obsługuje imponujących klientów.
Zawsze chcę z nią pracować.
Firma zatrudniła Justina, zanim skończył studia.
- Ostrzegałam. Przesłuchanie. - Uprzejmość.
Wspinasz się jak alpinista.
- Mój tata pracuje w barze! - Dopiero zaczynam.
Cały college tak dorabiałem.
Czas na fotkę.
Rzadko widuję wszystkie dzieci w jednym pomieszczeniu.
Ty też, Justin.
- To rodzinne zdjęcie. - A ja je zrobię.
To miłe. Dziękuję.
Dobrze wyglądasz.
Uśmiech.
Ser!
Wesoła rodzinna fotka.
Oślepiająco nieprzezroczysta.
Halo?
Gratulacje, dziadku.
- Paddo to gaduła. - Nie jego wina.
- Dobrze ci to zrobi. - Nie odmówię. Dzięki.
Ponoć Rachel przywiozła faceta.
To nie ojciec. Dalej nie wiemy.
- Jedziesz do nich? - A co to zmieni?
Julie nie potrzebuje wsparcia?
Ma je. Jestem tu.
Mówi, że musimy pomagać dzieciom.
Rachel nawet nie powiedziała nam o ciąży,
a Nathan bez słowa rzuca pracę i staje za barem.
Dzieci są szczęśliwe bez nas.
A ty jesteś szczęśliwy?
Tak daleko od żony?
Na razie sobie radzimy.
Żebym nie był zbyt szczęśliwy.
- Napitek pierwsza klasa. - Zdrowie.
Nie chcę być daleko od niej, ale Buradeena to mój dom.
Miałem właśnie coś obejrzeć.
Nie będę ci przeszkadzać.
Może obejrzymy razem? Nowy kryminał ma dobre recenzje.
Cóż, jest wcześnie.
- Mamy co pić. Zdrówko. - Zdrówko.
Odbiorę cię o 14.
Tylko sprostaj oczekiwaniom Ruby.
Już się puszy.
- Zostaw to mnie. - I zadzwoń do taty.
A czemu ty nie pojedziesz?
Przyzwyczajamy się. Najlepiej niech sobie tam siedzi.
Wybacz ten dziwny wieczór.
Moi krewni są tacy sami. I muszę was poznać, żeby was sprzedać.
Jesteśmy w dobrych rękach. Jeszcze coś.
Powiem Benowi i Nathanowi, żeby zorganizowali męski wieczór.
- Mamo... - Po australijsku.
Mam zobaczyć geny Ruby w akcji? Chętnie.
Cudownie było cię zobaczyć.
Zawsze ci pomogę. Pamiętaj.
Wiem.
Pa.
Widzisz? Nie musisz z nimi iść.
- Może być fajnie. - Wątpię.
Są w porządku.
To moi bracia.
ALE NOC, CO? - DAVE
Dave, aleale noc, co?
Czyli nici ze wspinaczki.
To by był dopiero poród.
Masz inne pomysły?
Zobaczę. Nie zabierajmy jej innym.
Cieszyłaś się, że spędzicie czas.
Lepiej jej nie przemęczać.
Muszę się przebiec.
- Nikt nie wiedział? - Nikt.
Ben sądzi, że się wściekam o jej ciążę. Typowe.
A o co się wściekasz?
Przerzuci jej bebech na mnie, a to o wiele gorsze.
- Mamy problem. - Właśnie.
- Poukładaj to. W głowie. - Jak będzie trzeba.
Tylko na tym się skupialiśmy.
A teraz ja się poddaję.
Znowu Nathan?
No weź, ten jest najlepszy.
Nathan, przeginasz. Odczytuj znaki.
Jej to nie jara. Hamuj się trochę.
Pomysł polega na wykorzystaniu młodych ambasadorów na całym świecie.
Odziedziczycie Ziemię, którą wam niszczą.
I tu pasuje praca Ruby.
Mam masę nowych pomysłów.
Mało kto sprząta po psie, więc materiału jej wystarczy.
Po sobie tym bardziej, więc problemów też mamy aż nadto.
- Dobre podsumowanie. - Fakt.
Pani nie ma nic przeciwko?
- Cóż... - Mama i tata w pełni to popierają.
Zdajemy sobie sprawę z jej młodego wieku,
dlatego podchodzimy do sprawy ostrożnie.
Ale to jej szczera pasja.
Przedstawiciel w rodzinie to wielka zaleta.
Justin by nim był. Ja tylko państwa wprowadzę.
Oczywiście.
- Jesteście we wspaniałych rękach. - Naszych.
- Doskonale. - Cudownie.
- To pewniak. - Wydają się przekonani.
- Został tylko podpis. - Tak.
- Carbo! - Cześć!
- Gdzie byłeś? - Zaspałem. Cześć, Rach!
Piękna stylóweczka. Cześć. Carbo.
- Justin. - Widziałeś moje filmy?
Owszem.
To co, podpisane? Bo bym coś nagrał.
Mam ponad milion obserwujących.
Przedstawiłem się ochroniarzowi,
ale pewnie coś przekręcił.
- Załatwię to. Idźcie. - Jasne. Zaczekamy na zewnątrz.
- Carbo powinien iść... - Później.
Chodź, skarbie.
- Carbo. - No.
Zabroniłam cię tam wpuszczać.
Dlaczego?
Nadal trwają negocjacje.
Jak tam wpadniesz, wszystko zepsujesz.
Chciałem pokazać im nasz produkt. Magnes z kupą. Kupniak. Dobre, co?
Jedno słowo. Wysypisko.
Myślisz, że chodzi im o taką strategię?
Gdyby nie ja, nikt by o niej nie wiedział.
Nic takiego nie pojawi się przy kampanii.
Poza tym dobrze cię widzieć. Jak tam Retta i Theo?
Dobrze.
- Gratuluję. - Dzięki.
- A gdzie akcent? - Został na Manhattanie.
Wiem, że chciałeś dobrze.
- Carbo idzie? - To nie jego sprawa.
- A powinna być. - Nie jest.
Kupimy ci coś słodkiego po drodze.
Wspaniale.
- Zadzwonię. - Napiszę Maksowi.
Pewnie wszystko już masz,
ale babcia ma prawo się dołożyć.
- Bawełna organiczna. - Uroczy.
Jeszcze niczego nie kupiłam.
Co? Przecież w końcu stamtąd wyjdzie.
Lekarz coś wspominał.
Ja nie będę miała dzieci.
Przeludnianie planety jest nieodpowiedzialne.
Dam ci radę.
Pierwsza butelka szampana to pozornie dobry pomysł. Druga nigdy.
Nie powinniśmy nadmiernie eksploatować skończonych zasobów.
Nie o to ci chodziło.
Urocze.
Odłóż to. Cassie już wystarczy.
- Chyba sobie radzi. - Przypominasz jej.
- Niechcący. - Chyba chcący.
Odbiorę Justina.
To konieczne?
- Z uprzejmości. - Dokąd jedziecie?
- Do mariny. - Ben!
Jak nam wystarczy, to jemu też.
Lepszych owoców morza nie ma w całym kraju.
Jest nadopiekuńczy.
Nie ma co go winić. In vitro wpłynęło na ich oboje.
Na pewno.
Jeszcze tylko wkurzę Nathana i mam komplet.
Dobrze sobie radzisz.
Naprawdę?
W tych okolicznościach.
Inaczej postrzegasz życie, to jasne.
Jestem sobą.
Przefiltrowaną przez Nowy Jork.
Chyba mnie oceniasz.
Nie. Chciałaś świata i dopięłaś swego.
Jestem z ciebie niezwykle dumna.
- Tak? - Jasne. Dumna i skołowana.
- I mówimy o tobie. - Tata i ja damy radę.
To nie są rozmowy na teraz.
- Przyjdzie na nie czas. - Owszem.
Skoczymy po kolacji do dziadka?
Chętnie.
- Proszę. - O rety.
Co to oznacza?
- W porządku? - Nie powiem im.
Znam cię od ośmiu lat!
Takie przybite i zawiedzione.
Znalazł się wygadany.
Rodzice się wykosztowali na moje wykształcenie.
Staram się ich nie zawieść.
Dorabiasz na boku?
Ja w weekendy kelneruję. Odkładam.
Na nieruchomości? Powodzenia.
- Co porabiasz w tygodniu? - To.
To moja główna fucha.
Nie dorabiam.
Fajnie.
I jak się żyje na wczaso-bezrobociu?
Żałuj, że nie widziałeś, jak mnie zgasiły.
- No co ty? - Jak Anna.
- Anna? - No.
- Cassie na mnie naskoczyła. - Cassie?
Kazała mi się hamować.
- To parę durnych memów. - A Rachel na mnie.
Parę lajków nikomu nie zaszkodzi, ale ja mam milion subów
i zweryfikowane konto.
Kto by pomyślał. Idzie cudowne dziecię.
Nie wiem, czy gra w jej drużynie.
- W sensie? - Playboy.
- Tak myślisz? - Ja wiem.
Znam takich.
Zobacz, kto cię odwiedził.
Cześć, dziadku.
Dobrze cię widzieć.
Co tu robisz?
- Co ona tu robi? - To Rachel.
- Przecież poznaję. - Mówiłam, że wpadnie.
- Teraz to po ptokach. - Przyleciała służbowo.
- No tak. - Nie tylko.
Nie dla nas.
Panienka z wielkiego miasta nie raczyła odwiedzić rodziców w rocznicę?
Tato.
Byliśmy na kolacji. A ty?
Dzwoniłam, pamiętasz?
Doskonale pamiętam.
Jeszcze mi nie brak piątej klepki, co by ci nie wmawiali.
Nawet się porządnie nie ubrałaś.
Oni mają 35. rocznicę,
a ty w cholernej piżamie.
U niej była noc.
Tutaj też. Wysililiśmy się.
- Specjalnie wstała. - Za bardzo jej pobłażasz.
Matka zawsze mówiła, że ją rozpieszczasz.
A wystarczyło nie szczędzić pasa.
Nowy Jork. Nie bywasz w domu.
- Niewdzięczna gówniara. - Nie mów tak.
- Mówię, co słuszne. - Ciesz się...
Nie szkodzi, mamo.
Wiesz co, dziadku?
Jestem w ciąży.
Widzisz?
Twoja pierwsza prawnuczka.
- Dziewczynka? - Tak.
Mama nie mówiła. Ty też nie.
Niespodzianki są fajne, co?
Tak sądzę.
Przemiła niespodzianka.
Urocza.
Nasza mała Rachel.
Będziesz miała własną córeczkę.
Nowa Rafterówna.
No po prostu wspaniale.
Cholernie wspaniale, dziadku.
Powinnam była cię ostrzec.
Nie mogłaś wiedzieć.
Liczyłam, że będzie lepiej. Nigdy nie wiadomo.
Poradziłaś sobie.
A ty jak sobie radzisz?
Jak znosisz to, że nie jest już sobą?
Nie mamy wpływu na to, że kochana osoba się zmienia.
To nie był przytyk.
A pasuje.
Wolałabym wiedzieć więcej.
Jak będziesz gotowa.
- Czas na tę rozmowę. - Dobrze.
To nie była przygoda,
tylko romans.
Mówił, że zostawi żonę, a zostawił mnie z czekiem
i nazwiskiem zaufanego ginekologa.
I przestał się odzywać.
Podarłam czek. Myślałam o wizycie,
ale nie chciałam kolejnej aborcji.
Pragnęłam cudzego męża.
Nie chciałam twojej pogardy.
- Zachowałabym dystans. - Mamo...
Ucieszyłabym się.
Tego też nie potrzebowałam.
Jak mała się urodzi, a mnie przepełni serotonina
i nie ogarnę szczęścia, to niech będzie.
- Nie chcę się mieszać. - Ale to robisz.
Taka jesteś.
Jak teraz.
Pytałaś Nathana i Bena, czy cię potrzebują?
A przyjechałaś. Tata został.
- To coś więcej. - Ale tak wychodzi.
Nic nie poradzisz.
Domyślnie jesteś matką.
Ja tego nie potrzebuję.
Rozumiem.
- Jeśli to zbyt okrutne... - Nie, to...
Pragnę pokazać małą babci, gdy tylko przyjdzie na świat.
Oczywiście.
Powinnaś wysłuchać ojca.
Owszem.
Herbata dobrze nam zrobi.
Przyjdzie z tymi drinkami?
Ma inne sprawy na głowie.
Tylko rozmawiają.
- Leci na niego. - No.
- Młody i samotny. Mają prawo. - Nie hamuje się.
Wiesz, że startuje do Rach?
- Pewnie. - Bo ty wiesz.
Znam jego typ.
Płaszczy się tą gadką i punktuje u szefowej.
- Chyba nie jest szefową. - Ale rozumiesz.
Podlizuje się.
Stary.
- To zabawne. - Ledwo gadaliście.
Bo nawija makaron Annie.
Myślałem, że wyszedł z nami.
Trzeba mu pomóc.
Lepiej chodźmy do domu.
- Nie. - Tak.
Idź po niego.
To moje marzenie. Kiedyś tam pojadę.
W razie czego mnie znajdź.
Kobieta z zasadami. Jak miło.
Już do was szedłem.
„Hamuj się”. No tak, trzeba się hamować.
Przystojniaków to nie dotyczy.
I hamulce puszczają. Jak to się w ogóle pisze?
Lepiej już chodźmy.
Jeśli chce, niech mówi.
Olej go.
- Zamówię mu taksówkę. - Załatwię to.
Jeśli go namówiliście, należy wam się kopniak.
- Ja nie. - Przyda mu się cios z otwartej.
- Jesteś playboyem. - Skoro tak uważasz.
Tak powiedziałby playboy. Znam cię.
Kiedyś też taki byłem.
Cały świat miałem na dłoni.
Miłej zabawy w drodze na dno.
I po cholerę do nas przylazłeś?
Walczysz o awans?
Dzięki za informację.
Edward zostanie na noc.
Proszę.
Proszę, skarbie. Tu masz wiadro.
Kocham cię, mamo.
Każdej nocy w każdym australijskim mieście.
Taki lokalny męski rytuał.
Chciałem poznać rodzinę.
Gdy staramy się ograniczyć szkody, łatwiej przychodzą nam kłamstwa.
Ale pierwszy krok prowadzi do naprawy.
Mama mówiła, że jedziesz do taty.
Może przemówię mu do rozsądku.
Powodzenia. My zostawiliśmy to im.
Rozumiem obie strony.
Szkoda, że w ogóle są strony. Poza tym...
No.
Wybacz. Nie wiedziałem, że się schlał.
Ja też cię przepraszam.
Powinnam byłą wiedzieć, że to wstrząśnie Cassie.
Bez obaw.
Ile kosztuje in vitro? Chętnie zapłacę.
Ktoś musi mieć zdrowy związek.
Wy jesteście najbliżej.
Bez ciśnienia.
Może być prezent, pożyczka, jak chcesz.
Wiem, że nie przyjmiesz kasy...
Przeciwnie. Cassie o tym marzy.
Ja jej tego nie zapewnię.
Właśnie dlatego to ty masz udany związek.
Dzięki.
Zaczekaj, aż jej powiem. Ucieszy się.
Ugościsz oboje?
Jasne. Wy się dogadałyście?
Sama ci powie. Dziś będą na miejscu.
Czekam. O ile nie masz nic przeciwko.
Bez niespodzianek. Pa.
Pa.
Nie żebym przepraszał czy coś.
Czemu? W takim razie pij częściej.
- Nie powinienem. - Dzwoniłam do taty.
- Był pod wrażeniem? - Rachel dziś go odwiedzi.
Też powinieneś.
- Nie mogę. - Możesz.
Nie zabiorę Edwarda ze szkoły. To pierwszy tydzień.
Mają rodzinną wycieczkę do zoo.
Ja z nim pójdę. Uwielbiam zoo. A Edward uwielbia z nami spędzać czas.
Przyda ci się odskocznia.
W tym stanie nikomu nie pomożesz.
Życie mi się sypie, mamo.
Wiem.
Podawanie wódy to kiepski pomysł.
Racja.
A praca z Anną...
Pewnie też mi nie wyjdzie na dobre.
Czyli czas na Buradeenę.
Rachel nie spędzi ze mną pięciu godzin w aucie.
Będziesz miał czas, żeby przeprosić
za obrzyganie jej znajomego.
Miejmy to z głowy. Przepraszam.
Justin to nie ty.
Wiem.
Ale kim ja jestem?
Mamy pięć godzin, żeby to omówić.
„Kim ja jestem? A matka?”
Będzie o czym gadać.
Twoje słowa.
Twój szwagier to totalny jełop.
Rachel zapłaci za kolejne in vitro.
Ile będzie trzeba.
Nie unikniemy tej rozmowy.
Mogę coś wyznać?
- No. - Wiesz, o co poszło z Justinem?
O zazdrość.
Jest taki jak ja kiedyś.
Gdzie podział się ten gość?
A ja? Dziewczyna z przedmieść, która narożny gabinet w Sydney
uważała za szczyt marzeń?
Pozwoliłem mu się wymknąć?
Wiesz, o czym rozmyślam nocami?
Chyba nie chcę wiedzieć.
Gdy nie wiem, jak sobie poradzę
i boję się, że popełniłam błąd, myślę o tobie.
O tym, jak wychowałeś Edwarda.
I to w zasadzie sam.
To świetny dzieciak.
Wiele rzeczy nie poszło zgodnie z planem,
ale oto i Edward.
Mam nadzieję, że też tak sobie poradzę.
Nie zasługuję na takie pochwały.
Reszta jest do kitu, wiem.
Nieźle wszystko skopaliśmy.
Para przegrywów.
Jakbym słyszała szefa. Szczerość się opłaca.
W drogę ku nowej historii,
którą może napisać każdy.
Cześć, tato!
Spójrz tylko.
Cześć.
Wiem, czemu ci się podoba.
Tobie nie?
Więcej mam po mamie.
Co teraz będzie?
Z nami?
Kto wie?
To mama rządziła.
Zawsze.
Nie przeszkadzało mi to.
Było mi dobrze.
Ale przestało.
To cały ja.
Nie będę się przeprowadzał dla marzeń
i ledwie możliwego spełnienia.
Jeśli go nie odnajdzie, oboje skończymy zgorzkniali
i czekający na śmierć.
- Tato. - To możliwe.
Wolę ją puścić
i zachować cząstkę miłości,
niż ryzykować, że ją stracę.
Nigdy tak nie mówiłeś.
Facet to skryta istota.
Chyba tak.
Kocham tę istotę.
A ona ciebie.
A jak się nie dogadacie?
Rozwód.
To możliwe.
Obym nigdy nie musiał powiedzieć tego mamie.
Nie taką historię miałam na myśli.
Nie mam pojęcia, jak ją naprawić.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski