Η Επιστροφή των Ράφτερ
Ηλεκτρισμός: αόρατος, άοσμος, αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί.
- Τι είναι αυτό; - Ένα σκίτσο.
Τίνος;
Μιας πολικής αρκούδας. Έβαλα κακάκια σε μια ζωγραφιά ως διαμαρτυρία.
Αηδία.
Σου προσφέρει σιγουριά, ασφάλεια, ζεστασιά.
Ώσπου σταματά.
Να μη σε πάω με τ' αμάξι;
Όχι, κάλεσα ταξί.
- Όχι μπογιές στο χαλί. - Αφού δεν βάφω.
Όταν το κάνεις, πρόσεχε. Αρκετά έχει η Κάσι στο κεφάλι της.
Γίνεται βραχυκύκλωμα, έτσι στα ξαφνικά. Πέφτει ο γενικός, κι αυτό ήταν.
Γιατί να μην έρθω;
- Θα βγούμε οι γυναίκες. - Γυναίκα είμαι.
Είσαι μικρή ακόμη.
- Θα μείνουμε εδώ οι άντρες. - Δηλώνω άνευ φύλου απόψε.
- Τι θα πει αυτό; - Αργότερα.
-Κι όταν ξανανάβουν τα φώτα... - Ή μάλλον όχι.
...πάντα ανακουφίζεσαι.
Η Ντόνα πουλάει σέξι πράγματα.
Φτάνει.
Ήρθε το ταξί.
-Η αντίσταση... - Να περιμένει;
- Όχι. -...παράγει θερμότητα.
Γι' αυτό έχουμε τους ρυθμιστές.
Ελέγχουν την αντίσταση με ροοστάτη.
- Άναψε, Νέιθαν. - Αμέσως.
Πήρες τσάντα, κλειδιά, πιστωτική;
Δεν θα ψωνίσω κάτι.
- Εσύ, μαμά; - Ποτέ μη λες ποτέ.
- Ευχαριστώ, Ντέιβ. - Είπα να φανώ χρήσιμος.
- Θα μπορούσες να φανείς περισσότερο. - Πάμε πριν αλλάξω γνώμη.
- Πριν ψωνίσω κάτι, θέλω να το δοκιμάσω. - Καλά να περάσετε.
- Αντίο! - Τι παίζει;
- Τι εννοείς; - Μ' εσένα και τη μαμά.
Τίποτα.
Λοιπόν, τι τρέχει με τη μαμά κι εσένα;
Κρίμα που στη ζωή δεν μπαίνει ροοστάτης.
- Πω πω! - Θεούλη μου, πού είμαστε;
Δες την Ντόνα.
- Καλώς τες. Κούκλες και οι δύο. - Τι ομορφιές!
Πώς είσαι;
Είναι καλό να σκέφτεσαι κάτι άλλο έστω για ένα βράδυ.
Μπορείς να ξαναπροσπαθήσεις.
Μάλιστα.
Δεν είναι σαν την Ένωση Γυναικών, έτσι;
Κάποιες θα ενθουσιάζονταν.
- Κάνε κάτι αντίστοιχο στην Μπαραντίνα. - Άλλες πάλι, όχι.
Θα ήθελα ένα ποτό.
Να μια κοπέλα από την τάξη που μαθαίνουμε κλακέτες.
Στέλλα, ήρθες, καμάρι μου.
Όλο κέφι είναι η Ντόνα.
Ναι, μου λείπει.
Αφού έχεις την Τέσα.
Με την Ντόνα, όμως, γνωριζόμαστε χρόνια.
Να κι η δική μου Ντόνα.
Άννα, η Τζούλι. Τζούλι, η Άννα, η μαμά του Μπεν.
Εσύ είσαι η διάσημη Άννα. Άκουσα πολλά για σένα.
Πώς και δεν γνωριστήκαμε νωρίτερα;
Δεν κατεβαίνουμε τόσο συχνά στην πόλη.
- Πόσο θα μείνετε; - Φεύγουμε αύριο.
Αλλά στο μέλλον, θα μένω πιο πολύ.
- Ας πιούμε σ' αυτό. - Ναι.
- Κερασμένα. - Σε συμπάθησα κιόλας.
Στο να σε βλέπουμε συχνότερα.
Το δουλεύω. Γεια μας.
- Βλέπεις ειδήσεις... - Ναι.
Όλο αφορούν τους άλλους, ώσπου ξαφνικά γίνεσαι πρώτη είδηση.
Ελπίζω να λυθεί σύντομα.
Ελπίζω να μην καταλήξουμε σαν το Mascot Towers. Είδες τι έγινε.
Πες μας μόλις έχεις νέα, και θα βοηθήσουμε όπως μπορούμε.
Ευχαριστώ. Βοηθήσατε ήδη με την προκαταβολή.
Δεν θα ζητήσω άλλα.
Δεν φαντάζεσαι ποτέ ότι το μόνο περιουσιακό στοιχείο που...
Η δουλειά πάει χάλια.
Έχασα μια σημαντική προθεσμία λόγω των γεγονότων.
Δεν χάρηκαν.
- Θα καταλάβουν. - Κάτι μέσα μου λέει να παραιτηθώ, πάντως.
- Άνεργος και άστεγος; - Νιώθω εγκλωβισμένος.
Τι να πω; Υπάρχουν και χειρότερα.
- Μη βιαστείς ν' αποφασίσεις. - Δεν θέλω συμβουλές, μπαμπά.
- Απλώς σου λέω. - Κι εγώ.
Ότι θα ήταν τελείως ανόητη κίνηση.
Συγγνώμη.
Με φούντωσε η μαμά σου με τις βιαστικές αποφάσεις της.
Της μπήκαν ιδέες.
Στα σοβαρά;
Δεν θα 'πρεπε.
Μπορεί.
Είστε για ταινιούλα;
Αλλιώς ήταν παλιά η παρέα με τ' αγόρια.
Ξαναπές το αυτό.
Και ξέχωρα από τις "Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι"
που ίσως σας θυμίζουν όλα αυτά, έχουν κι άλλους συμβολισμούς.
Οι χνουδωτές χειροπέδες των οικιακών προσδοκιών μας,
το προσωπείο που φοράμε μπροστά σε κόσμο,
το φίμωτρο για τη φωνή μας,
όλα αυτά έγιναν αντικείμενα, τα παλιά τα χρόνια.
Στο σήμερα;
Δέστε τον εσείς.
Δέστε τον καλά.
Μετατρέψτε τον σε αντικείμενο, να μπει στα παπούτσια μας για μια βραδιά.
- Κυριολεκτικά, άμα γουστάρει κιόλας. - Πες τα, Ντόνα!
Ναι!
Κι όταν τον λύσετε, ψιθυρίστε του στο αφτί
"Τώρα ξέρεις γιατί θέλουμε την ελευθερία μας".
- Ελευθερία στα ήθη, κυρίες μου. - Ναι!
Να περάσετε πολύ καλά απόψε και να ορθώσετε το ανάστημά σας.
Γεμίστε τα ποτήρια σας κι ελάτε.
Ώρα για δουλειά. Με συγχωρείτε.
Θα πάρεις κάτι για τον Ντέιβ;
Ναι, μπορεί να πάρω κάτι για αργότερα.
- Περίμενε να γυρίσετε σπίτι σας. Σωστά. - Ναι.
Άκου, Κάσι. Θα σε πείραζε να μείνει λίγο ακόμη η Ρούμπι σ' εσάς;
Εύκολα θα δεχτεί. Πες αν δεν θες.
Με μεγάλη μου χαρά, αν σας εξυπηρετεί.
- Πρόσεξες ότι υπάρχει ένταση; - Δεν ήθελα να ρωτήσω ευθέως.
Πρέπει να τα βρούμε μεταξύ μας.
Απλώς διαφωνούμε για ένα σημαντικό θέμα.
Και δεν θέλω να μας επηρεάσει η Ρουμπς.
Όπως προτιμάς. Ο Ντέιβ πώς το βλέπει;
Φαντάζομαι πως θα δεχτεί. Μόνη μου το αποφάσισα.
Ελπίζω να το ξεπεράσουμε και να γυρίσουμε να σας στηρίξουμε.
Αυτό είναι το θέμα; Να είστε περισσότερο καιρό εδώ;
Πολύ περισσότερο.
Όταν τρεμοπαίζουν τα φώτα στο σπίτι, μπορεί να είναι κάτι ασήμαντο
ή κάτι σοβαρό. Μόνο μ' έναν τρόπο θα το μάθεις.
Να πηγαίνεις να βλέπεις τον παππού.
Θα προσπαθήσω να τον βάλω στο πρόγραμμά μου. Αστειεύομαι, μαμά.
- Αν και θα 'χουμε δουλειές, σωστά; - "Θα το κάψουμε" που λένε.
Τη Ρούμπι την έχω ικανή.
- Άσε μας, μπαμπά. - Ξέρω.
Εσύ γιατί δεν μένεις;
Θέλουμε να μείνουμε λίγο οι δυο μας μετά την επέτειο.
Ελευθερία στα ήθη! Εκεί δεν το πας;
Αρκετά. Τα λέμε το άλλο σαββατοκύριακο.
- Σ' αγαπάω, μαμά. Τα λέμε, μπαμπά. - Τα λέμε.
Κοίτα να είναι φρόνιμη.
- Κι εσύ ξεκουράσου. - Αντίο.
Έμαθα για τη δουλειά. Μη βιαστείς ν' αποφασίσεις.
Καλό ταξίδι. Κι ό,τι σας τρώει, να το λύσετε.
- Σ' αγαπάω. - Κι εγώ.
Κι εσένα σ' αγαπάω, μικρούλη. Μην αφήσεις τη Ρούμπι να σε παρασύρει.
- Εγώ θα την παρασύρω. - Έτσι μπράβο, αγόρι μου!
- Αντίο. - Αντίο.
- Εντάξει. - Αντίο!
Αντίο!
- Αυτό δεν το 'χουμε στην Μπαραντίνα. - Ας απολαύσουμε τη διαδρομή.
- Πέντε ώρες χωρίς να το συζητήσουμε; - Να δούμε πώς θα πάει. Έτσι δεν είπες;
- Εγώ προτιμώ να μιλήσω στο σπίτι. - Εντάξει.
- Θ' αντέξεις; - Ναι.
- Αντίο! - Λοιπόν, Έντουαρντ.
Τι λέτε να κάνουμε σήμερα;
- Πάμε στο παζάρι έργων τέχνης. - Γίνεται ένα λίγο πιο κάτω.
- Θέλεις να πάμε; - Ναι!
- Κάτι δεν πάει καλά. - Ναι.
Η μαμά υπονόησε στην Κάσι ότι θέλει να επιστρέψει.
- Εδώ; - Ναι.
Περνούν καλά στην Μπαραντίνα.
- Ο μπαμπάς. - Κι η μαμά.
Όχι;
Μη φύγετε χωρίς να δείτε τη μαμά σου.
- Δεν θα έρθει, μπαμπά. - Φυσικά και θα έρθει.
Κρίμα που έχασε το κοτόπουλο κουνγκ πάο, έτσι;
- Μη σηκώνεσαι. - Μπαμπά, συγγνώμη, αλλά...
Να προλάβουμε την κίνηση.
Θα ξανάρθουμε, όμως. Θα έρχεται να σε βλέπει και η Ρούμπι.
Η Ρούμπι;
Α, ναι, σωστά. Η Ρούμπι.
Τα ξαναλέμε.
- Προσοχή στον δρόμο, νεαρέ. - Έγινε, Τεντ.
Τα λέμε αύριο.
Θα μου λείψεις, μπαμπά.
- Γιατί συγκινήθηκες τώρα; - Πάντα συγκινούμαι.
Όχι έτσι. Συγκρατείσαι επί χρόνια. Γιατί σου βγήκε τώρα;
Μετά την επέτειο, θέλει να είναι πιο πολύ μαζί μας και μακριά από δω.
Εσύ το βλέπεις έτσι.
Το μόνο που θυμάται είναι το κοτόπουλο κουνγκ πάο.
Πόσες φορές σού είπαν οι γιατροί να μην έχεις υψηλές προσδοκίες;
- Πατέρας μου είναι. - Ούτε που θυμάται αν ήρθες να τον δεις.
- Αυτή είναι η αλήθεια. - Θα το θυμόταν, αν ερχόμουν πιο συχνά.
Ή ίσως να μη θέλω να μας ξεχάσουν τα παιδιά μας.
Το παρατράβηξες τώρα.
Απομακρυνόμαστε ως οικογένεια, Ντέιβ.
Να οδηγήσω εγώ;
Πήγα να δώσω μια συμβουλή στον Νέιθαν και μου το ξέκοψε.
Ευγενικά, αλλά αμετάκλητα.
Ξέρεις ότι γνώρισα την κολλητή της Κάσι για πρώτη φορά χθες το βράδυ;
Έκανα τόσα χρόνια να γνωρίσω
την κολλητή της νύφης μας, που δουλεύει με τον γιο μας.
- Είμαστε στο περιθώριο της ζωής τους. - Έχουμε τη δική μας ζωή.
Εκείνοι τη δική τους. Έτσι πάει το πράγμα με τις οικογένειες. Και πάλι, γιατί τώρα;
Πέρα από τον μπαμπά,
η Κάσι κι ο Μπεν έχασαν κι άλλο μωρό.
Θέλω να είμαι εδώ για να τους στηρίξω.
Ο Νέιθαν κι ο Έντουαρντ είναι άστεγοι.
Κι εδώ θα βρούμε καλύτερα σχολεία για τη Ρούμπι. Φτάνουν για αρχή;
Οι καλοί γονείς δεν μπλέκονται στα πόδια των παιδιών τους.
Βάζεις την κωμόπολη που μας φιλοξενεί πάνω από την οικογένεια.
Ρωτάς "Γιατί τώρα". Εγώ ρωτάω "Γιατί".
- Έχω τους λόγους μου. - Δηλαδή;
- Θα σου πω στην Μπαραντίνα. - Γιατί όχι τώρα;
Εσύ εκφράζεις τα επιχειρήματά σου πιο εύκολα εδώ, ενώ εγώ εκεί.
Ο ηλεκτρισμός είναι παντού.
Σιωπηλός.
Μέχρι να πετάξει σπίθες.
Αντίο, Ακρόπολη. Η "Φάση Καρμπόν" επέστρεψε.
Ζουν τόσοι Έλληνες στην Αυστραλία,
που και τα καγκουρό μιλούν Ελληνικά.
Αλήθεια λέω.
Ξέρατε ότι όλοι οι Αυστραλοί σέρφερ έχουν ελληνική καταγωγή;
Ακριβώς. Όλοι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές
στην Αυστραλία είναι αχτύπητοι επειδή βλέπουν τη "Φάση Καρμπόν".
- Τα σπας! - Ναι.
Πώς είναι να έχεις τόσους φόλοουερ;
Το συνηθίζεις. Είναι υπέροχα.
Έτσι φανταζόμουν.
Πες στον Νέιθαν και την Κάσι πως θα ξαναπεράσω.
Ο Μπεν δουλεύει όλη τη μέρα;
- Έτσι ξέρω. - Ωραία, λοιπόν.
Καλά να περάσεις, όπου κι αν πας.
- Τα λέμε, Ρουμπς. - Τα λέμε, Κάρμπο.
- Γεια σου. Χάρηκα που σε είδα. - Κι εγώ.
Ο κόπος μου δεν είναι ευκαταφρόνητος, αν μου επιτρέπετε.
Μ' αρέσει πολύ. Ελάτε να δείτε.
Εμπρός. Έλα, Εντ. Πάμε να δούμε έργα τέχνης.
Έχεις καλό γούστο.
Όλα αυτά είναι αυθεντικά έργα του Γουάιτμαν.
Δουλεύεις καλά το πινέλο.
Η κόρη σας επιδεικνύει αξιοθαύμαστη καλλιέργεια.
Αδελφή μου είναι.
Τέκνο γονιών μιας ηλικίας.
Συχνά με πρόωρη πνευματική ανάπτυξη. Έρχονται για να μας δώσουν μαθήματα.
Χίλια δολάρια. Εννιακόσια πενήντα για σένα.
- Εντάξει. - Κάθε αδελφή θέλει γενναιόδωρο αδελφό.
Κάθε αδελφός χρειάζεται λεφτά για να φανεί γενναιόδωρος, κι είμαι ταπί.
Οικονομική στενότης. Κατανοώ απόλυτα.
- Ζωγραφίζεις... - Ρούμπι.
Τσαρλς. Γοητευμένος.
Το τελευταίο μου έργο προκάλεσε σκάνδαλο στο σχολείο.
Αδημονώ να μάθω περισσότερα.
Να πηγαίνουμε.
Έντι!
Η τέχνη είναι βαρετή.
Φιλάρα, μην εξαφανίζεσαι έτσι.
Έλα.
Μήπως μας κάνεις προξενιό;
Στράφι θα πήγαινε. Είναι πολύ στις μαύρες του.
Τελείως. Είναι η τέταρτη φορά που λέει ότι είναι απένταρος.
Καταρρέει η πολυκατοικία του, βασικά.
Εσύ δεν διαλαλείς το πρόβλημά σου.
Πιο εύκολα λες σε κάποιον ότι είσαι απένταρος παρά ότι απέβαλες.
- Βαρέθηκα τα προβλήματά μου. - Πάμε.
- Πού; - Στο σπίτι.
Θα πέσω με τα μούτρα στη ζωγραφική.
Κουνήσου, Έντι. Έλα.
Ο νέος φίλος της, ο Τσαρλς, της είπε χαριτολογώντας
ότι θα ήθελε να δει τη δουλειά της. Κι αυτή τσίμπησε αμέσως.
Ρουμπς, μη βιάζεσαι. Θα έρθουμε το άλλο Σάββατο.
Θα είναι εδώ και αύριο. Έλα.
Θα ζητήσω ποσοστά.
Πάλι με τα λεφτά.
Δείξε κατανόηση.
- Σπίτι μου, σπιτάκι μου. - Τι διακριτικότητα.
Μη χάσεις τούτο το χαμόγελο, ακόμα κι αν είναι ψυχρό.
Θα προσπαθήσω. Δεν θέλω να τσακωθούμε.
Ούτε εγώ. Χαίρομαι που γυρίσαμε σπίτι, για να σου δείξω, όχι να σου πω,
γιατί θέλω να μείνω. Έχε ανοιχτό μυαλό.
- Δεν εγγυώμαι τίποτα. - Άκουσέ με πρώτα.
Πάνω στην ώρα. Μόλις έφτιαξα τον διακόπτη του λαμπατέρ.
Ο Ντέιβ θα τον έφτιαχνε τάχα από τα Χριστούγεννα.
- Θέλουν χρόνο αυτά. - Ευχαριστώ, καλοσύνη σου.
- Πού είναι η Ρουμπς; - Την αφήσαμε μόνη μια βδομάδα.
Πρόσεχε, Σίδνεϊ, ο κυκλώνας Ρουμπς.
- Θα πάρω τη μηχανή, αν θες... - Αργότερα ίσως.
Σημείωσα ό,τι δουλειές έγιναν. Είναι όλες πληρωμένες.
Ευχαριστώ που φυλούσες το σπίτι.
- Βγήκαν κι οι εξετάσεις μου. - Μη βιάζεσαι. Πώς τα πήγες;
Το αφεντικό θα ενθουσιαστεί.
Μπράβο του.
Σε τρία χρόνια και κάτι θα πάρει το πτυχίο.
Δεν θα τον απογοητεύσω.
Δεν θα μπορούσε να τον αναλάβει...
Δεν ξέρω, ο Σταν Μπρίτζμαν;
Ο Σταν Μπράιτμαν δεν αναλαμβάνει μαθητευόμενους.
- Κάποιος άλλος, τότε. - Δεν υπάρχει άλλος σε ακτίνα 100 χλμ.
- Μπορεί να έρθει μαζί μας. - Παράτησε την πόλη.
Δεν θέλει να ξαναγυρίσει. Στην ηλικία του, αν δεν με βοηθούσε ο πατέρας σου,
δεν ξέρω πού θα είχα καταλήξει. Μεταλαμπαδεύω τη γνώση.
Και τα παιδιά σου έχουν προβλήματα.
Κοντεύουν τα 40, Τζουλς.
Πάμε μέσα να βάλουμε έναν καφέ.
Πω πω! Τι έκπληξη είν' αυτή;
Αφού τρώνε αυτοί εδώ, είναι καλό το μαγαζί.
- Καλώς όρισες, Τζούλι. - Ευχαριστώ.
Δεν διαφωνούν όλοι με τη Ρούμπι.
Πάνω στην ώρα.
Δεν είναι όλοι απολίτιστοι.
- Ήρθες να με χαιρετίσεις; - Το συνηθισμένο, Τέσα.
Παλουκώσου.
- Η ποδιά σε περιμένει, όταν είσαι έτοιμη. - Ευχαριστώ.
Αν υπονοείς ότι θα της λείψω, κι εμένα θα μου λείψει.
Πέραν αυτού, το σπουδαιότερο είναι τούτο.
Κοίτα τις τιμές.
Αν πουλήσουμε το σπίτι μας εδώ, θα πάρουμε ένα αχούρι στο Σίδνεϊ.
- Ειδικά τώρα που έχει ανάγκη ο Νέιθαν. - Κάτι θα βρούμε.
Με μια υποθήκη στο κεφάλι μας.
Θέλεις να χρεωθούμε πάλι; Στην ηλικία μας;
Ας ψάξουμε, τουλάχιστον.
Έχουμε και τις αποταμιεύσεις.
Πάει το δίχτυ ασφαλείας μας.
Θ' αρχίσω να ψάχνω τιμές.
Καλή τύχη.
Σαν ν' ακούω τη Ρούμπι: "Δεν μένω εδώ μέσα!"
Τα σχολεία δεν είναι καλύτερα στις περιοχές που αντέχει η τσέπη μας.
- Κάνεις υποθέσεις. - Κι εσύ ευχολόγια.
- Αν το ψάξουμε καλά... - Ελεύθερα.
Χώσε το κεφάλι σου στην άμμο.
Καλά.
Ωραία.
Ορίστε, Πικάσο.
Ευχαριστώ.
Έχει πολλά σκυλιά εδώ;
Δεν θα πας να δείξεις σκυλοκακά αύριο.
Αφού το έταξα στον Τσαρλς.
Πάρε αυτό και φέρε λίγα.
Κάτσε κάτω.
Όλοι παρεξηγούν τους σπουδαίους καλλιτέχνες. Θα πάω αργότερα.
Θα το κάνω ακόμα πιο αμφιλεγόμενο.
Θα τα πούμε στο σπίτι;
Κατά τις τέσσερις. Θα φέρω να πιούμε.
Έξοχα.
Πάω μια βόλτα.
Λίγο αγχωμένη;
Θα σου εξηγήσει.
Άκου, θέλω μια χάρη.
Να μείνει μεταξύ μας.
Και τώρα, ένα πιο εξωτικό περιβάλλον
"ΦΑΣΗ ΚΑΡΜΠΟΝ" - ΖΩΝΤΑΝΑ
ΣΟΥ ΠΑΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!
για την άγρια ζωή που κρύβετε μέσα σας.
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΒΡΑΖΙΛΙΑ!
Μπένο! Χαμογέλα. Είσαι ζωντανά στη "Φάση Καρμπόν".
Ήταν ανάγκη να με δείξεις;
Ο Κάρμπο γύρισε. Καλωσόρισέ με.
Καλώς όρισες, Κάρμπο.
Μια προσφορά στους θαυμαστές.
Όλοι ξέρετε τον φίλο μου τον Μπένο και τον Ναυτικό Όμιλο.
- Ο Μπένο είναι ντροπαλός. - Φίλε, χαίρομαι που γύρισες.
Αλλά δεν είμαι σταρ.
Λες να γυρίσω σαπουνόπερα; Θα 'ταν σαν τη "Φάση Καρμπόν".
- Αλλά χειρότερη, έτσι; - Κάρμπο, πόσες φορές σου το 'πα;
Επιχείρηση είναι εδώ, όχι στούντιο. Κόψε τη μετάδοση.
- "Καλώς όρισες, Κάρμπο". - Ναι, κι αυτό.
"Πώς πέρασες στην Ελλάδα;"
Πώς πέρασες;
Θα μάθεις άμα δεις τη "Φάση Καρμπόν". Δεν είναι θαυμάστρια η Ντόνα μας.
Άσε τις γλύκες. Η Ντόνα σού λέει να φύγεις.
Παραβιάζεις την ιδιωτικότητα των πελατών.
Θα σου φέρω μια μπίρα στη βεράντα για το καλωσόρισμα. Και τώρα, έξω. Εμπρός!
- Τρεχάτε ποδαράκια! - "Τρεχάτε ποδαράκια!" Καλό.
Ποτέ δεν μ' απογοητεύει. Έλα, Μπένο.
Συγγνώμη.
Το κάνει για να με συγχύσει.
Πιο πολλά μιμίδια απ' όσα χωράει ο νους σου.
"Μιμίδια".
Και γκιφάκια.
Μιμίδια;
- Μη ζορίζεις την Ντόνα. - Οι φαν τη λατρεύουν.
"Τρεχάτε ποδαράκια", το ξέχασες; Έκανε θραύση.
Είμαι ινφλουένσερ. Ένα εκατομμύριο συνδρομητές.
- Κι έλεγα πως δεν θα θα πιάσει. - Ήσουν δύσπιστος.
- Πού είναι η Ρέτα; - Στην κουζίνα, σαν καλή νοικοκυρά.
- Μη σ' ακούσει να το λες. - Θα γελάσει πρώτη.
Ο κόσμος παίρνει τη ζωή πολύ στα σοβαρά.
Γιατί έχω τόσους φόλοουερ; Τους κάνω να γελάνε.
- Το πιστεύεις; - Βρίσκεις άλλον λόγο;
Πώς είναι ο Θίο;
Όσο πάει, μοιάζει στον μπαμπά.
Καημένο παιδί.
Εσύ πώς είσαι; Καλά;
Λέγαμε πως όλα θα πήγαιναν καλά αυτήν τη φορά.
Θα ξαναπροσπαθήσουμε μόλις μαζέψουμε λεφτά.
Θα στενοχωρήθηκε η Κάσι.
Δεν το βάζει κάτω.
Χτυπημένο, όχι ανακατεμένο.
- Με μια φέτα λεμόνι, κυρία Μποντ. - Ευχαριστώ.
Γεια μας.
Και για πες.
Το περίμενα πως θα συνέβαινε.
Σ' αγαπάει.
Το ξέρω. Μα δεν παύει να πιστεύει ότι θα μου περάσει.
Δεν θα σου περάσει;
Όχι.
Δεν σας έχω ακούσει ποτέ να καβγαδίζετε.
Ελπίζω να μη συμβεί.
Ούτε τα παιδιά μάς έχουν ακούσει ποτέ, γι' αυτό το καταπνίγαμε τόσες μέρες.
Δες πώς θα πάει το πράγμα.
Μπορεί να εκπλαγείς.
Τι εννοείς;
Σίγουρα θα 'χει κάποιες πρωτότυπες ιδέες για να περάσει την άποψή του.
Ποτέ δεν ξέρεις.
Αλήθεια;
Το πέτυχες τέλεια.
Δεν σου βάζω άλλο. Θέλω να έχεις καθαρό μυαλό απόψε.
Πού είναι η μηχανή σου;
Μας έφερα μπίρες.
Το ιδανικό τέλος για μια τέλεια βόλτα. Θα πιούμε μόνο μία, όμως.
Μου φτάνει.
- Δεν το περίμενες; - Μου το 'πε ξαφνικά στο κρεβάτι.
Θα πρέπει να έμεινες...
Ακόμα είμαι...
Θα μείνω σ' έναν φίλο για λίγες μέρες. Να μην μπλέκομαι στα πόδια σας.
Πίσω είσαι, δεν μας ενοχλείς.
Πιο εύκολα θα τσακωθείτε αν είστε μόνοι.
Ελπίζω να μη συμβεί.
Έχει και τα θετικά του.
- Το σεξ μετά τον καβγά. - Σώπα!
- Είναι κορυφαίο. - Μίλησε κι ο έμπειρος.
Ξεκίνησα μικρός.
Σοβαρά τώρα.
Θα πάω να μείνω σ' έναν φίλο.
Θα πάρω μια αλλαξιά
- και θα 'μαι πίσω τη Δευτέρα. - Ευχαριστώ, φίλε.
Κι αν πεισμώσει;
Ας ελπίσουμε να μη συμβεί αυτό.
Κι άμα συμβεί;
Δεν ξέρω.
Ζωγράφισα τον πλανήτη για την εκδήλωση στο σχολείο.
Αυτό εδώ είναι καλύτερο. Τα ζώα συγκινούν τον κόσμο.
- Φαντάσου να βάλω και κακάκια. - Πού είναι η Τζούλι;
Γύρισε σπίτι της για λίγο.
Ήρθαν να σε δουν, θυμάσαι;
Αυτή εδώ μοιάζει με τη Ρούμπι.
Η Ρούμπι είμαι, παππού.
Η Ρούμπι έρχεται μαζί τους.
Συνήθως, ναι.
Με άφησαν μόνη για λίγο.
Θα πάω να το δείξω αύριο στον Τσαρλς.
Τον Γουάιτμαν, όχι τον Μπλάκμαν.
- Ο άλλος είναι διάσημος. Κι έχει πεθάνει. - Πολλά λες.
Πού είναι η Τζούλι; Η Ρούμπι έρχεται με την Τζούλι. Ποια είναι αυτή;
Η Ρούμπι είναι, παππού. Άκου, όμως. Θα φύγουμε
και θα πούμε στη μαμά της ότι τη γύρευες, εντάξει;
Κακάκια; Τι λόγια είναι αυτά από ένα κοριτσάκι;
- Συγγνώμη. Ήθελα απλώς να σου δείξω. - Αρκετά.
Η μάνα σου πρέπει να σου βάλει πιπέρι στο στόμα
δις Αθυρόστομη!
Ηρέμησε, παππού.
Ηρέμησε.
Μακάρι να τον είχα γνωρίσει στις καλές του.
Συνέβη.
Αλλά ήσουν μικρή και δεν θυμάσαι.
Πού να τον έβλεπες πώς σε είχε όταν ήσουν μωρό.
Αυτός που βλέπω τώρα είναι ένας θλιμμένος γέρος.
Αλλά πιστεύω αυτό που λες.
Ήταν υπέροχος παππούς.
Φαντάζομαι.
Πίστευα ότι η ζωγραφιά μου θα του έφτιαχνε τη διάθεση.
Το ξέρω.
Η μαμά βάζει τα κλάματα όποτε τον βλέπει.
Προσπαθεί να το κρύψει.
Ναι.
Σαν να μεγάλωσες, μικρή.
Προσπαθώ.
Τέσα!
Πάντο! Μπράβο σου.
- Αυτό θα εννοούσε. - Είσαι κι εσύ στο κόλπο;
Μου το 'πε. Φαντάστηκα πως θα 'θελες ένα χεράκι.
Είσαι καλό παιδί. Ακούμπησέ το εκεί.
Πώς το βλέπεις;
Τι να πω;
Συνήθως μυρίζομαι από πριν τέτοιες καταστάσεις.
Θα μου έλειπε.
Κι εμένα.
Ας ελπίσουμε να βοηθήσει το ρομαντικό σκηνικό.
Ναι, όντως.
- Δεν έχω όρεξη να δω κόσμο. - Ποιος είπε κάτι τέτοιο;
- Αυτό δεν σημαίνει το να φάμε έξω; - Όχι πάντα. Έλα.
Εντάξει.
- Αυτή είναι η μυρωδιά της γαλήνης. - Σταμάτα.
Ο καιρός είναι ιδανικός.
Ήρθε και το μήνυμα να εξαφανιστούμε.
Μου θυμίζει σκηνικό από ταινία.
Οι ρομαντικές κωμωδίες στέρεψαν από πρωτότυπες ιδέες.
Πάντως, έχω ξενοίκιαστο το διαμέρισμα της γιαγιάς.
Δεν θα μου χρειαστεί.
Η κα Ράφτερ θα πειστεί.
Μην ανησυχείς.
Τι στο...
Θα δεις.
Είναι εύκολο να ξεχάσεις τι εστί ρομαντισμός, κα Ράφτερ.
Τον έχεις μπροστά σου.
Άντε να το βρεις αυτό στο Σίδνεϊ.
Είναι πανέμορφο.
Όλο αυτό είναι πανέμορφο.
Το θέμα που μας απασχολεί, το αφήνουμε στην άκρη απόψε.
Σ' αγαπώ.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
- Καθόμαστε; - Ναι.
Ακόμα το 'χουμε.
Αυτό ξαναπές το.
Και δεν θα το χάσουμε.
Όχι.
Εύκολα νιώθεις ωραία υπό το αχνό φως του έρωτα.
Αλλά όχι τόσο στο λυκόφως.
Και θέλει κόπο όταν είσαι στο σκοτάδι.
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ Ο ΗΡΩΑΣ ΜΟΥ
Ωραία περνάμε με τα παιδιά εδώ.
Δεν βαριόμαστε ποτέ.
Και με τα δικά μας έτσι θα 'ναι.
Καληνύχτα.
'Νύχτα.
Κι όταν αρχίζεις να αναρωτιέσαι
τι θα φέρει το ψυχρό φως της ημέρας...
Με χίλια πας, Ρουμπς.
Περιμένει ο Κάρμπο.
Άμα πουλούσαμε τον ενθουσιασμό της...
- Θα γινόμασταν ζάπλουτοι. - Πρώτος θ' αγόραζα.
Ξέρω, συγγνώμη. Πάλι έριξα τη διάθεση.
- Να τος! Κάρμπο! - Καλημέρα, Ρουμπς.
- Γεια! - Έλεγα στον Τσάρλι ότι θα γίνει διάσημος.
- "Τσαρλς". - Ευχαριστώ για τη διόρθωση.
Ρέτα. Καλώς όρισες.
Χαίρομαι που σας βλέπω.
- Γεια. - Γεια σου.
- Πες μου για την Ελλάδα. - Ανυπομονώ.
- Πώς τη βλέπεις τη φάση, Θίο; - Καρμπόν!
- Πάω στοίχημα! - Μεγάλωσε!
Ναι, όσο πάει μοιάζει στον μπαμπά του.
Ο Κάρμπο έχει θαυμαστές παντού.
Θα σε κάνω διάσημο, Τσαρλς.
Από το στόμα σου και στου Θεού τ' αφτί.
- Μου άρεσε αυτό. Είστε έτοιμοι; - Ναι.
Ωραία, κάνω την εισαγωγή. Ρέτα, βοηθέ σκηνοθέτη μου...
Και νούμερο ένα θαυμάστρια.
- Η μόνη που φιλάω. - Το καλό που σου θέλω.
Εντάξει. Και...
Σε...
Τρία, δύο, ένα, πάμε.
Λοιπόν, είμαστε ζωντανά σήμερα εδώ, στη "Φάση Καρμπόν",
με τη νεαρή οικολόγο καλλιτέχνιδα του Σίδνεϊ, Ρούμπι Ράφτερ.
Στο σχολείο της λογοκρίθηκε. Ήρθε σήμερα εδώ για να δείξει τα έργα της
στον παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνη, Τσαρλς Γουάιτμαν.
Στη ζωγραφιά, αγάπη μου.
Λέγεται "Άπληστοι Λευκοί Άντρες, Φτωχές Λευκές Αρκούδες".
Ξεκίνα, Ρουμπς.
Λιμοκτονούν στους πάγους που λιώνουν, επειδή οι πολιτικοί αρνούνται την αλήθεια.
Ο τίτλος αλλάζει προσθέτοντας αυτά. Το έργο γίνεται τρισδιάστατο. Ζουμ, Ρέτα.
"Μες στα Σκατά".
Εκεί θα καταντήσουμε αν δεν αλλάξουμε.
Η τέχνη της διαμαρτυρίας. Μπράβο, Ρούμπι!
Γι' αυτό λογοκρίθηκα στο σχολείο!
Την ακούσατε. Λογοκρίθηκε. Κάντε το τρεντ.
Πρώτοι εμείς στην αλλαγή!
Ναι!
Ναι, όντως!
Ξεκινά από μέσα μας.
Θα παραιτηθώ αύριο.
Μας πρόλαβες.
Ευχαριστώ, Τέσα. Καλοσύνη σου.
- Έπρεπε να το κάνουμε χθες. - Πολύ ρομαντικό θα ήταν.
Το φαγητό ήταν ζεστό;
- Ναι. - Κι εσύ φούντωσες.
Ναι.
Αλλά;
Καλημέρα, Ντέιβ.
Γεια σου, Ντεμπ. Πώς μπορώ να βοηθήσω;
Ξέρεις αν ο Πάντο ξύπνησε;
Δεν κοιμήθηκε εδώ.
- Είπε ότι θα έμενε σ' έναν φίλο του. - Όχι, τον γυρίσαμε εδώ χθες βράδυ.
- Α, μάλιστα. Δεν το πήρα είδηση. - Ναι. Πήγαμε σ' ένα πάρτι.
Δεν είχε πολλή διάθεση.
Φεύγετε;
Θα πάω με την ξαδέρφη μου για ψάρεμα. Ίσως του 'φτιαχνε το κέφι.
Άσε με να του πω δυο κουβέντες.
Ναι, βεβαίως.
Δεν είναι δικό μου θέμα. Εσείς κοιτάξτε τη ζωή σας.
Κι όμως, σ' έχουμε στο μυαλό μας.
Είσαι καλός φίλος.
Αν πρέπει να φύγετε, να φύγετε.
Πάω να ντυθώ να σας αδειάσω τη γωνιά.
Δεν το 'χουμε αποφασίσει ακόμα, ξέρεις.
Η μαμά μου λέει ότι καλό είναι να πας να καθίσεις κάπου ήρεμα
και να ακούσεις την ψυχή σου.
Σοφή γυναίκα.
Είναι.
Ο Ντέιβ πέρασε κρίση μέσης ηλικίας πριν έξι χρόνια.
Μάλλον είναι η σειρά μου.
Μέση ηλικία και κρίση, καταλαβαίνω.
Εσύ πώς το πέρασες;
- Δεν θες να ξέρεις. - Όχι, πες.
Μπορεί να το δω από άλλη οπτική γωνία.
Στεκόμουν στην κουζίνα,
τριγυρισμένη από σπασμένα γυαλιά.
Είχα πετάξει κάτω το καλύτερό μας βάζο... για να εμποδίσω τον άντρα μου.
Φορούσε κάλτσες, οπότε, αν τολμούσε να με πλησιάσει, θα έσκιζε τα πόδια του.
Πήγε να φορέσει παπούτσια για να γυρίσει πίσω
και να με πλακώσει στο ξύλο, και τότε ήταν που σκέφτηκα
"Ως εδώ και μη παρέκει".
Οπότε, κυριολεκτικά, πάτησα σπασμένα γυαλιά για να φύγω.
Δεν το ήξερα.
Αφού δεν σ' το 'πα.
Κάνει το δικό μου θέμα με την Μπαραντίνα να μοιάζει ασήμαντο.
Ο καθένας έχει τα όριά του.
Είναι προσωπικό το θέμα, ό,τι κι αν αφορά.
Και τώρα τι θα κάνεις;
Θα το πω στον Ντέιβ.
Ότι αποφάσισες να φύγεις.
Ναι.
Μόνο μη σπάσεις κανένα βάζο, εντάξει;
Θα κάνω ό,τι μπορώ.
Δεν παίρνει αναβολή, έτσι;
Όχι.
Θα φύγω.
Θα μείνω.
Μάλιστα.
Τα παιδιά μάς χρειάζονται, Ντέιβ. Τα παιδιά μας.
Και μου λείπουν.
Η Μπαραντίνα ήταν υπέροχη για ένα διάστημα.
Όμως, αυτό τελείωσε.
Όλα τα πρακτικά ζητήματα επιλύονται.
Είναι πιο εύκολο να το λες, παρά να το κάνεις, Τζουλς.
Πέρα απ' αυτό...
Μ' αρέσει έτσι όπως είμαι.
Εδώ, βρήκα τον εαυτό μου περισσότερο από οπουδήποτε.
Μετακόμιζα από το ένα μέρος στο άλλο όταν ήμουν μικρός.
Ώσπου γνωριστήκαμε και γίναμε αντρόγυνο.
Μετά ήρθαν τα παιδιά,
και γίναμε οικογένεια.
Κι αυτό ήταν υπέροχο,
για ένα διάστημα.
Μετά πήραμε τους δρόμους για να βρούμε αυτό που χάσαμε και ήταν ωραία για λίγο.
Ώσπου στήσαμε το σπιτικό μας εδώ.
Σ' αυτό το μέρος,
για πρώτη φορά στη ζωή μου, είμαι ο εαυτός μου.
Γιατί πρέπει να το αποχωριστώ για να είμαι καλός γονιός και σύζυγος;
Αν θες να πειραματιστείς, να φύγεις.
Κι ελπίζω να βρεις τον εαυτό σου στην πορεία.
Όχι τη μάνα, την κόρη ή τη σύζυγο.
Εσένα.
Την Τζούλι.
Για μένα, το να γυρίσω εκεί...
είναι πισωγύρισμα.
Μάλιστα.
Θα πεις "αντίο" σ' όλους;
Ναι.
Χριστέ μου, πώς φτάσαμε ως εδώ;
Δεν έχω ιδέα.
Αλλά φτάσαμε.
Ναι.
Θα με παίρνεις;
Κάθε μέρα.
Τριάντα πέντε χρόνια.
Πανέμορφα, πανάθεμά τα.
- Να προσέχεις. - Ναι, κι εσύ.
Την αγάπη μου στα παιδιά.
- Θα πάρω να τους πω τα καθέκαστα. - Δεν θέλω να μπουν στη μέση.
Καλή τύχη με τη Ρουμπς.
Σωστά.
Αντίο.
Ζωή και ηλεκτρισμός.
Υπερφορτώνεται το κύκλωμα, και πάρ' τες κάτω τις ασφάλειες.
Βρίσκεσαι...
στο σκοτάδι.
Υποτιτλισμός: Φίλιππος Ηρακλειώτης
Επιμέλεια Παναγιώτης Καρούσος