Chata znów pełna Rafterów
Prąd. Nie widać go ani nie czuć, ale wiadomo, że istnieje.
- Co to? - Szkic.
Czego?
Niedźwiedzia polarnego. Położyłam kupę na obrazie w ramach protestu.
Fuj.
Daje bezpieczeństwo i ciepło.
Do czasu.
Na pewno nie chcesz podwózki?
Nie, zamówiliśmy taksówkę.
- Nie pobrudź farbą dywanu. - Nie maluję.
Ale będziesz. Cassie ma dość na głowie.
Do zwarcia dochodzi znienacka. Wyłącznik się aktywuje i trach.
Czemu ja nie mogę?
- To babski wieczór. - Jestem kobietą.
Dziewczynką.
- Zrobimy sobie męski wieczór. - Chwilowo zmienię płeć.
- Czyli co? - Później.
-A gdy światło znów działa... - Albo nie.
...czujemy ulgę.
Donna sprzedaje seksowne rzeczy.
Dość.
Jest taksówka.
-Opór. - Zaczeka?
- Jasne. -Generuje ciepło.
Tak działają ściemniacze.
Regulują opór za pomocą reostatu.
- Dobra, Nathan. - Jasne.
Torebka, klucze, karta?
Ja nie płacę.
- A ty, mamo? - Kto wie?
- Dzięki, Dave. - Miło się przydać.
- Mógłbyś się bardziej przydać. - Szybko, zanim zmienię zdanie.
- Najpierw przymierzam. - Miłej zabawy.
- Pa! - Co jest?
- To znaczy? - Między wami.
Nic.
A wam co?
Szkoda, że w życiu nie ma reostatów.
- O rany. - Gdzie my trafiłyśmy?
Spójrz na Donnę.
- Jesteście. Ślicznie wyglądacie! - I kto to mówi?
Jak się masz?
Przyda mi się pomyśleć o czym innym.
Spróbujecie jeszcze raz.
No tak.
Nie jest to koło gospodyń, co?
Paru by się spodobało.
- No to zróbcie taką. - A innym nie.
Pójdę się napić.
Koleżanka z lekcji stepowania.
Stella, jesteś! Zuch dziewczyna.
Ona się zawsze uśmiecha.
Tak. Brakuje mi jej.
Przecież masz Tessę.
Z Donną mam wspólną przeszłość.
A to moja Donna.
Anna, Julie. Julie, Anna, mama Bena.
Jesteś tą słynną Anną.
I dopiero się poznajemy?
Nie bywamy tu tak często, jak bym chciała.
- Na długo przyjechaliście? - Do jutra.
Ale planuję tu bywać częściej.
- Wypijmy za to. - Chętnie.
- Na koszt firmy. - Już cię lubię.
Obyśmy częściej się widywały.
Postaram się. Na zdrowie.
Oglądasz wiadomości, co nie?
Zawsze słuchasz o innych, a nagle mówią o tobie.
Oby to szybko ogarnęli.
Oby nie było jak z Mascot Towers.
Daj znać, jak będziesz coś wiedział. Postaramy się pomóc.
Dzięki. Już pomogliście z zaliczką.
Nie proszę o więcej.
Nikt się nie spodziewa, że jedyna nieruchomość...
Praca mi nie pomaga.
Zawaliłem przez to ważny projekt.
Nie są zadowoleni.
- Muszą zrozumieć. - Część mnie chce się zwolnić.
- Bezdomny i bezrobotny? - Dopadł mnie marazm.
Żebyś nie trafił z deszczu pod rynnę.
- Nie działaj pochopnie. - Nie potrzebuję rad.
- Tylko mówię. - Ja też.
To by był kretynizm.
Przepraszam.
Przez twoją matkę mam uczulenie na pochopne decyzje.
Miała taki pomysł.
Coś poważnego?
Raczej nie.
Ale kto wie.
Dzieciaki, film?
To już nie te męskie wieczory co kiedyś.
Komu to mówisz?
Mimo pięćdziesięciu twarzy,
które nieśmiało zza nich wyglądają, są również deklaracją.
Pluszowe kajdanki domowych oczekiwań,
maska przesłaniająca świat,
knebel na ustach,
a do tego uprzedmiotowienie. Tak było kiedyś.
A teraz?
Zwiążcie go.
Przywiążcie.
Potraktujcie jak przedmiot. Niech się przejdzie w naszych butach.
- Dosłownie, jeśli da radę. - Dajesz!
Tak!
A jak go rozwiążecie, wyszeptajcie:
„Teraz wiesz, po co nam wolność”.
- Siła wyzwolenia! - Tak!
Zabawcie się i wyraźcie poglądy.
Zapraszam po drinki i zakupy.
Idę. Wybaczcie.
Weźmiesz coś dla Dave'a?
Może coś sobie później wybiorę.
- Lepiej zaczekać do domu. - Tak.
Cassie, Ruby mogłaby trochę u was zostać?
Jej nie trzeba przekonywać, a wy możecie odmówić.
Z przyjemnością. Jeśli wam to pomoże.
- Zauważyłaś napięcie? - Nie chciałam pytać.
Musimy trochę pogadać.
Mamy inne zdanie na ważny temat.
Nie potrzebujemy uwag Ruby.
Jak chcecie. Co na to Dave?
Na pewno się zgodzi. Dopiero na to wpadłam.
Mam nadzieję, że szybko się dogadamy i do was wrócimy.
O to chodzi? Chcecie więcej być przy nas?
O wiele więcej.
Gdy światła migoczą, może to oznaczać niewielką usterkę
lub poważną awarię. Jest jeden sposób, by się przekonać.
Tylko odwiedzaj dziadka.
Jakoś go wcisnę. Żartuję.
- Mamy dużo pracy. - Malujemy miasto na czerwono.
Na Ruby-nowo.
- Suchar. - Wiem, wiem.
Też możecie zostać.
Chcemy poświętować rocznicę.
Siła wyzwolenia! Kupiłaś?
Wystarczy. Widzimy się za tydzień.
- Kocham cię. Pa! - Cześć.
Pilnujcie jej.
- A ty wypoczywaj. - Pa.
Tata wspominał o pracy. Nie podejmuj pochopnych decyzji.
Bezpiecznej podróży. Tylko pogadajcie ze sobą.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Ciebie też, maluchu. Nie daj się na nic namówić Ruby.
- Sam ją namówię. - I dobrze.
- Pa. - Pa.
- No dobra. - Cześć!
- Tego w Buradeenie nie mamy. - Cieszmy się wycieczką.
- Mam milczeć przez pięć godzin? - Zobaczymy. Ty masz argumenty tutaj,
- ja mam swoje w domu. - Dobrze.
- Tato? - Tak?
- Pa! - Edward.
Planujemy?
- Galeria sztuki. - Co weekend, kawałeczek stąd.
- Chcesz iść? - Tak!
- Coś jest nie tak. - No.
Mama wspominała Cassie, że chce tu wrócić.
- Tutaj? - Tak.
Uwielbiają Buradeenę.
- Raczej tata. - Ona też.
A nie?
Nie jedź jeszcze, zaczekaj na mamę.
- Ona nie przyjdzie. - Przyjdzie.
Szkoda, że nie była na kolacji.
- Zaczekajcie. - Wybacz, tato.
Musimy zdążyć przed korkami.
Ale wrócimy. Ruby będzie cię odwiedzać.
Ruby?
No tak, Ruby.
Wrócimy za tydzień.
- Jedź ostrożnie, chłopcze. - Jasne.
Do jutra.
Brakuje mi ciebie.
- Nagle cię to martwi? - Zawsze martwiło.
Nie aż tak. Latami sobie radziłaś. Co się stało?
Podobało mu się na kolacji. Chce spędzać więcej czasu z nami.
Sądzę, że chodzi o ciebie.
Pamiętał tylko kurczaka.
Lekarze mówili, że nie ma po co ustawiać sobie życia pod niego.
- To mój ojciec. - Nie pamięta, czy tu byłaś.
- Taka prawda, przykro mi. - Bo za rzadko tu bywam.
Nie chcę, żeby nasze dzieci zapomniały o nas.
Trochę przesadzasz.
Nasza rodzina się rozpada.
Mam poprowadzić?
Próbowałem doradzić Nathanowi, ale mnie odtrącił.
Uprzejmie, ale stanowczo.
Dopiero wczoraj poznałam najlepszą przyjaciółkę Cassie.
Jej przyjaciółkę,
która pracuje z naszym synem. Po tylu latach.
- Jesteśmy odległą cząstką ich życia. - Bo mamy własne.
A oni swoje. Tak to już jest. Dlaczego zaczęłaś się tym martwić?
Pomijając ojca,
Cassie znów poroniła.
Chcę wesprzeć ją i Bena przy kolejnej próbie.
Nathan i Edward nie mają domu.
A Ruby znajdzie tu lepszą szkołę. To na początek.
Nie musisz wisieć dzieciakom na głowie, żeby im pomóc.
Stawiasz miasteczko przed rodziną.
Mam inne pytanie. Dlaczego?
- Mam swoje powody. - Jakie?
- W Buradeenie. - A czemu nie teraz?
Tobie łatwiej tutaj, mnie łatwiej tam.
Prąd jest wszędzie.
Płynie w ciszy.
Aż posypią się iskry.
Żegnaj, Akropolu! Gazuj się wraca do domu!
W Australii jest tylu Greków,
że nawet kangury znają grekę.
Powaga.
Kto by pomyślał, że każdy tutejszy surfer to Grek?
Serio. Wszyscy mistrzowie świata
w Australii są mistrzami, ponieważ się gazują.
- Fajne. - No.
Jak to jest mieć tylu obserwujących?
Idzie przywyknąć. Super.
Tak myślałam.
Powiedz Nathanowi i Cassie, że wpadnę później.
Ben cały dzień w robocie?
- O ile wiem, tak. - Dobra.
Miłej zabawy w tej galerii.
- Cześć, Rubes. - Cześć, Carbo.
- Miło cię zobaczyć. - Wzajemnie.
Moje wysiłki są dość znaczne, że tak powiem.
O rany, ekstra. Chodź, zobacz.
Idziemy. Chodź, Ed. Sztuka czeka.
Masz gust.
To same oryginalne dzieła Whitemana.
Godne pochwały pociągnięcia.
Córka jest dojrzała jak na swój wiek.
Siostra.
Dziecko w późnym wieku.
Takie często szybko dojrzewają. Przysłano je, by nas uczyły.
Tysiąc dolarów. Dla ciebie 950.
- Jasne. - Bracia muszą być hojni.
Hojność wymaga pieniędzy. Przykro mi.
Niepełnosprawność finansowa. Skąd ja to znam?
- Malujesz... - Ruby.
Charles. Enchanté.
Moja ostatnia praca wywołała skandal na wystawie.
Teraz mnie zaintrygowałaś.
Chodźmy dalej.
Eddie!
Sztuka jest nudna.
Nie możesz tak po prostu zwiewać. Dobra?
Chodź.
Chyba nie chcesz nas spiknąć?
Co ty. Jest zbyt przybity, by cię zauważyć.
Fakt. Czwarty raz wspomniał, że jest spłukany.
Jego blok się wali.
A twój problem?
Łatwiej wspomnieć o finansach niż o poronieniu.
- A swoich problemów mam dość. - Idziemy.
- Dokąd? - Do domu.
Mam do namalowania arcydzieło.
Ruchy, Eddie. Chodź.
Jej nowy kolega Charles wspomniał,
że chętnie zobaczyłby jej obrazy. Dał się zrobić jak dziecko.
Rubes, spokojnie. Wrócimy tu za tydzień.
Będzie tu jutro. Chodźcie.
Powinienem wziąć prowizję.
Znowu o kasie.
Trochę empatii.
- Ukochany dom. - Mało subtelnie.
Uśmiechaj się, choćby tak.
Spróbuję. Nie chcę się kłócić.
Ja też nie. Dlatego cieszę się, że dotarliśmy, bo mogę ci pokazać,
dlaczego chcę tu zostać. Słuchaj uważnie.
- Nie obiecuję. - Tylko chwilę.
W samą porę. Właśnie naprawiłem włącznik.
Dave zabierał się za niego od świąt.
- To trzeba na spokojnie. - Dzięki.
- Gdzie Rubes? - Dostała tydzień wolnego.
Uważaj, Sydney. Cyklon Rubes.
- Idę pojeździć. - Później.
Arkusze masz na biurku. Wszystko ogarnięte.
Dzięki, że się tym zająłeś.
- I podszedłem do egzaminów. - Czekaj. Jak poszło?
Szef będzie zadowolony.
Świetnie.
Trzy lata z hakiem i się zakwalifikuje.
Nie zawiodę go.
Nie mógłby pójść na staż, nie wiem,
do Stana Bridgemana?
On nie przyjmuje stażystów.
- To do kogoś innego. - W promieniu 100 km jestem tylko ja.
- Może jechać z nami. - Uciekł z miasta.
Gdyby nie pomógł mi twój ojciec, gdy byłem w jego wieku,
nie wiem, gdzie byśmy skończyli. Podaję dalej.
Twoje dzieci mają problemy.
I mają ponad 30 lat.
Zostawmy to i chodźmy na kawę.
Potraficie zaskoczyć.
Skoro tu jedzą, knajpa jest dobra.
- Witaj z powrotem. - Dzięki.
Niektórzy zgadzają się z Ruby.
Co za wyczucie czasu.
Nie wszyscy są zacofani.
- Stęskniłaś się? - To, co zwykle.
Usiądź sobie.
- Fartuch na ciebie czeka. - Dzięki.
Ona będzie tęsknić za mną, a ja za nią. Wiem.
To poboczny argument. Oto główny.
Spójrz na ceny.
Nie ma szans, że za ten dom kupimy w Sydney coś więcej niż ruderę.
- Zwłaszcza jeśli mamy pomóc Nathanowi. - Coś znajdziemy.
Nie bez hipoteki.
Znowu mamy się zadłużyć? W tym wieku?
Możemy choć poszukać?
Wykorzystamy oszczędności.
To nasze zabezpieczenie.
Poszukam ofert w sieci.
Powodzenia.
Już słyszę Ruby. „Nie będę tu mieszkać”.
Szkoły w dzielnicach, na które nas stać, nie są lepsze.
- Zakładasz. - A ty żyjesz marzeniami.
- Jeśli dobrze poszukamy... - Śmiało.
Schowaj głowę w piasek.
Dobrze.
No dobra.
Proszę, Picasso.
Dziękuję.
Macie tu psy?
Żadnego zbierania kupy.
Bez kupy nie mam co pokazywać.
Masz pojemnik, przynieś.
Zostań.
Nikt nie rozumie wielkich artystów. Później pozbieram.
Zrobię bardziej kontrowersyjną pracę.
Widzimy się w domu?
Koło 16. Przyniosę alkohol.
Świetnie.
Przejdę się.
Spięcie?
Ona ci wyjaśni.
Potrzebuję przysługi.
Tak między nami.
A teraz bardziej egzotyczna okolica...
GAZUJ SIĘ - NA ŻYWO - 6300 OGLĄDAJĄCYCH WITAJ Z POWROTEM!
GRECJA DOBRZE CI ZROBIŁA!
...i wasze ulubione zwierzęta.
POZDROWIENIA Z BRAZYLII!
Benno! Uśmiech. Gazuj się.
Wszystko musisz streamować?
Carbo wrócił. Przywitaj się.
Witaj w domu, Carbo.
Fani lubią wielkie chwile.
Znacie mojego kumpla Bena i marinę.
- To wstydniś. - Cieszę się, że cię widzę,
ale nie lubię oper mydlanych.
Moda na Carbo. Niezły tytuł.
- Ale mój jest lepszy, co? - Ile razy mam ci mówić?
To firma, nie studio. Nie nagrywaj.
- „Witaj w domu”? - Też.
„Jak było w Grecji?”
Jak było w Grecji?
Trzeba było śledzić konto. Nasza Donna nas nie ogląda.
Jestem niczyja. A ty stąd spadaj.
To kwestia prywatności.
Przyniosę ci powitalne piwko na taras. Sio.
- Pal wrotki. - Pal wrotki! Świetna jest.
Nigdy nie rozczarowuje. Chodź, Benno.
Wybacz.
Chciał mnie wkurzyć. Wiem o tym!
Mam tyle memów, że byś nie ogarnęła.
Memy.
I Gify.
Memy?
- Odpuść Donnie. - Fani ją uwielbiają.
A to „pal wrotki”? To hit.
Jestem influencerem. Milion obserwujących.
- A ja mówiłem, że to nie wypali. - Mała wiara.
- Gdzie Retta? - W kuchni. Dobra żona.
- Nie mów jej tego. - Wyśmiałaby mnie.
Ludzie zbytnio się przejmują.
Skąd mam tylu fanów? Bo ich rozśmieszam.
- Tak myślisz? - A widzisz inny powód?
Jak tam Theo?
Coraz bardziej jak ojciec.
Biedak.
A ty jak się miewasz?
Myśleliśmy, że tym razem się uda.
Jak uzbieramy kasę, spróbujemy jeszcze raz.
Musi jej być ciężko.
Nie poddaje się.
Wstrząśnięte, niezmieszane,
- z cytryną, pani Bond. - Dziękuję.
Zdrówko.
Rozchmurz się.
To musiało nadejść.
On cię kocha.
Wiem. Ale i tak myśli, że mi przejdzie.
A nie przejdzie?
Nie.
Nigdy nie słyszałam, jak się kłócicie.
I oby tak zostało.
Dzieciom też chciałam tego oszczędzić, dlatego czekaliśmy.
Zobaczymy, jak będzie.
Może cię zaskoczy.
To znaczy?
Może ma jakieś oryginalne pomysły.
Nigdy nie wiadomo.
Serio?
Pyszne.
Więcej nie dostaniesz. Żebyś miała wieczorem jasny umysł.
Gdzie masz motocykl?
Wziąłem co innego.
Doskonałe zakończenie jazdy. Tylko po jednym.
Może być.
- Nie spodziewałeś się? - Leżeliśmy i z tym wypaliła.
Pewnie miałeś taką minę.
Nadal mam.
Zamieszkam u kumpla na parę dni, a wy się dogadajcie.
Nie przeszkadzasz nam.
Będzie wam łatwiej się kłócić.
Nie chcę się kłócić.
Ma to swoje zalety.
- Seks na zgodę. - Co ty.
- Ponoć najlepszy. - Specjalista się znalazł.
Wcześnie zacząłem.
Poważnie.
Pójdę do kumpla.
Tylko zgarnę parę rzeczy.
- Wrócę w poniedziałek. - Dzięki.
A jak się uprze?
Lepiej, żeby się nie uparła.
A jeśli?
Nie wiem.
W szkole namalowałam świat.
To jest lepsze, bo zwierzęta ruszają ludzi.
- A teraz wyobraź sobie kupę. - Gdzie Julie?
Pojechali do domu.
Byli u ciebie, pamiętasz?
Ona wygląda jak Ruby.
Jestem Ruby, dziadku.
Ruby przychodzi z nimi.
Zwykle tak.
Spuścili mnie ze smyczy.
Jutro pokażę to Charlesowi.
Charles Whiteman. Nie Blackman.
- To ten sławny. Ale nie żyje. - Za dużo gadasz.
Gdzie Julie? Ruby z nią przyjeżdża. Kto to?
To jest Ruby, dziadku. Wiesz co?
Powiemy mamie, że jej szukasz.
Kupa? To nie przystoi dziewczynce.
- Chciałam ci tylko pokazać. - Chodź.
- Matka powinna cię sprać,
za niewyparzony język!
Już dobrze, dziadku.
Już dobrze.
Szkoda, że go nie znałam, jak był zdrowy.
Znałaś.
Ale byłaś za mała, by to pamiętać.
Żałuj, że nie widziałaś go ze sobą, jak byłaś maleńka.
Pamiętam tylko ponurego starca.
W całą resztę muszę wierzyć na słowo.
Był wspaniałym dziadkiem.
Na pewno.
Myślałam, że poprawię mu humor.
Wiem.
Mama często płacze po wizytach.
Próbuje to ukryć.
Tak.
Dorastasz, mała.
Staram się.
Tessa!
Paddo! Świetnie.
- To chyba to? - Ciebie też wkręcił?
Powiedział mi. Uznałem, że przyda ci się pomoc.
To miło. Postaw.
Jak myślisz?
Cóż.
Zwykle lepiej przewiduję takie rzeczy.
Brakowałoby mi ich.
I to jak.
Dodamy nieco romantyzmu. Oby to coś dało.
Oby.
- Nie mam ochoty iść do ludzi. - Skąd ten pomysł?
- Chciałeś zjeść poza domem. - To nie to samo. Chodź.
Dobra.
- Czujesz spokój? - Przestań.
Pogodę mają idealną.
Czyli czas się zmywać.
Chyba widziałem to w filmie.
W filmach nie ma oryginalnych pomysłów.
Mieszkanie po mojej babci stoi puste.
Nie trzeba.
Julie sobie poradzi.
Bez obaw.
Co...
Zobaczysz.
Łatwo stracić z oczu romantyzm.
Oto on.
W Sydney tego nie znajdziesz.
Pięknie.
To piękne.
Ani słowa na wiadomy temat.
Kocham cię.
A ja ciebie.
- Idziemy? - Oczywiście.
Nadal to potrafimy.
To prawda.
I długo będziemy.
Racja.
Łatwo czuć się dobrze w wieczornym blasku.
Po zmierzchu bywa gorzej.
A życie w mroku wymaga wysiłku.
MÓJ TATA - MÓJ BOHATER
Miło jest z dzieciakami.
Człowiek się nie nudzi.
Z naszym też tak będzie.
Dobranoc.
A gdy się zastanawiamy,
co przyniesie chłodny świt...
Zasuwasz, Rubes.
Carbo czeka.
Zazdroszczę jej entuzjazmu.
- Zbilibyśmy fortunę. - To ja się piszę.
Wybaczcie, znów marudzę.
- Jest! Carbo! - Cześć, Rubes.
- Hej! - Obiecałem Charliemu, że go wypromuję.
- Charlesowi. - Obym się nie pomylił.
Retta, witaj w domu.
Dobrze cię widzieć.
- Cześć. - Hej.
- Jak było w Grecji? - Wszystko opowiem.
- Jak tam, Theo? - Nagazowany!
- No pewnie. - Rośnie.
Coraz bardziej przypomina tatę.
Carbo oglądają na całym świecie.
Będziesz sławny, Charles.
Mówisz, a Bóg słucha.
- Dobre. Gotowi? - Tak.
Zapowiem nas. Retta, moja asystentka reżysera.
I największa fanka.
- Jedyna, którą całuję. - Oby.
Dobra. I...
Za...
Trzy, dwa, jeden, akcja.
Dziś oglądacie na żywo
artystkę i działaczkę z Sydney, Ruby Rafter.
W szkole ją ocenzurowano, ale dziś zaprezentuje swoją pracę
słynnemu na całym świecie artyście, Charlesowi Whitemanowi.
Obraz, agapi mou.
Tytuł dzieła to Chciwi starcy i biedne misie.
Twoja kolej, Rubes.
Politycy nie widzą prawdy, a niedźwiedzie głodują na resztkach kry.
Tytuł się zmieni, gdy dodam ten trójwymiarowy szczegół. Przybliż.
Toniemy w gównie.
Tak będzie, jak nic nie zmienimy.
Sztuka protestu! Brawo, Ruby!
Za to mnie ocenzurowali w szkole.
Słyszeliście. Cenzura. Niech sieć zapłonie.
Zmiana zaczyna się od nas!
To prawda!
Zacznijmy od siebie.
Jutro złożę wypowiedzenie.
Nie zdążyliśmy.
Dzięki. To miłe z twojej strony.
- Mogliśmy to zrobić wczoraj. - To by nie było romantyczne.
Jedzenie było ciepłe?
- Tak. - Zbliżyliście się.
Tak.
Ale?
Cześć, Dave.
Cześć, Deb. Jak mogę pomóc?
Wiesz, czy Paddo już wstał?
Nie ma go.
- Miał spać u kumpla. - Nie, wczoraj go tu odwieźliśmy.
- Nie wiedziałem. - Mieliśmy imprezę.
Nie był w humorze.
Wyjeżdżacie.
Idziemy na ryby. Pomyślałam, że poprawi mu to humor.
Zaczekaj, pogadam z nim.
Jasne.
Nie moja sprawa. Róbcie, co musicie.
Przeciwnie. Jesteś częścią firmy.
I świetnym kumplem.
Jak musisz jechać, to jedź.
Idę się ubrać i spadam.
Jeszcze nie podjęliśmy decyzji.
Moja mama mawia, że trzeba iść usiąść w ciszy
i wsłuchać się w instynkt.
Mądra kobieta.
Fakt.
Dave przechodził kryzys sześć lat temu.
Może przyszła pora na mnie.
Kryzys wieku średniego. Znam to.
Miałaś?
- Nie chcesz wiedzieć. - Powiedz.
Nabiorę dystansu.
Stałam w kuchni...
otoczona potłuczonym szkłem.
Rzucałam najlepszą zastawą, żeby... zatrzymać męża.
Był w skarpetkach, więc by się pokaleczył.
Poszedł po buty, żeby wrócić
i stłuc mnie na kwaśne jabłko. A ja stwierdziłam,
że mam tego dość.
Przeszłam po szkle, żeby wyjść z domu.
Nie wiedziałam.
Bo nie mówiłam.
Mój brak spełnienia to kiepski powód.
Każdy ma swoje granice.
Własne granice to dobry powód.
Co teraz zrobisz?
Powiem Dave'owi.
Że postanowiłaś wyjechać.
Tak.
Nie rzucaj naczyniami.
Postaram się.
Nie da się tego przeciągnąć?
Nie.
Wyjeżdżam.
A ja zostaję.
No tak.
Dzieci nas potrzebują. Nasze dzieci.
Tęsknię za nimi.
Spędziliśmy tu wspaniałe lata,
ale to już koniec.
Stronę praktyczną można omówić.
Łatwiej mówić niż zrobić.
Poza tym...
Lubię być Dave'em Rafterem.
Znalazłem go tutaj. Nigdy tak dobrze go nie znałem.
W dzieciństwie miotano mnie z miejsca na miejsce.
Później się poznaliśmy.
Pojawiły się dzieci.
Zostaliśmy rodziną Rafterów.
I było wspaniale.
Przez jakiś czas.
Wyruszyliśmy w trasę, by odkryć siebie. Też było fajnie.
I wylądowaliśmy tutaj.
Dopiero tu...
po raz pierwszy byłem sobą.
Nie wiem, dlaczego mam z tego rezygnować, żeby być dobrym ojcem lub mężem.
Chcesz zmian, to proszę bardzo.
Obyś odnalazła przy tym siebie.
Nie tylko matkę, córkę albo żonę.
Ją.
Julie.
Dla mnie powrót to...
powrót.
Rozumiem.
Pożegnasz ich ode mnie?
Tak.
Chryste, jak to się stało?
Nie mam pojęcia.
Ale się stało.
Tak.
Będziesz dzwonić?
Codziennie.
Trzydzieści pięć lat.
Cudownych.
- Trzymaj się. - Ty też.
Pozdrów dzieciaki.
- Zadzwonię i wszystkich powiadomię. - Nie pozwolę im wybierać stron.
Powodzenia z Ruby.
No tak.
Cześć.
Życie i prąd.
Wystarczy przeciążenie i po bezpiecznikach.
A człowiek...
zostaje w mroku.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski