Chata znów pełna Rafterów
Kocham cię.
Z całego serca.
Sześć lat temu wyruszyliśmy w podróż.
Gotowa, Rubes?
Ano.
Jedno życie się skończyło, drugie się zaczęło.
Żadnych planów. Ruszamy w nieznane.
- Cześć! - Pa!
- Pa!
Pa, Ruby!
Nasz ukochany zielony van niestety nie podołał,
ale nam to nie przeszkodziło.
Nim się obejrzeliśmy, minęły cztery lata podróży.
Co jakiś czas się osiedlaliśmy,
wracaliśmy do znajomych do Sydney.
Życie miało swój rytm.
Widzę coś na literę „K”.
Do kitu.
Wczoraj nie było do kitu.
Od dawna jest.
Chodziło o krzaki.
Jak zwykle.
Wcale nie.
Co...
To nie mogło trwać wiecznie.
A może „kapeć”?
Kto wie, gdzie zapuścilibyśmy korzenie,
gdyby nie przebita opona.
Ja to zrobię.
To niebezpieczne, stoisz na górce.
Dam radę.
- Nie jestem dzieckiem. - Nie dziś.
Ostatnio też tak mówiłeś.
Jeszcze się naodkręcasz śrub.
A jak się osiedlimy?
Zerknijcie, co jest na tamtym znaku.
Właśnie. Zobaczymy, gdzie jesteśmy.
Nie jestem głupia.
To typowa dywersja.
Pamiętaj następnym razem.
Chodź.
„Dywersja”?
W każdej rodzinie jest „stara dusza”.
My mamy Ruby.
Może to dlatego, że my byliśmy starzy.
Chodź, marudo.
A może przez lata w trasie.
A może taka już jest.
Buradeena.
BURADEENA - 2500 MIESZKAŃCÓW
To Buradeena, Dave!
Buradeena? Pierwsze słyszę.
- Dave? - Tato!
Zmieniliśmy już niejedno koło.
Ale tym razem pękła półoś.
Cóż, nie ma tego złego.
Wyszło nam to na dobre.
Czekając na naprawę,
zakochaliśmy się w Buradeenie.
Tu są ze trzy lodziarnie.
W mgnieniu oka...
Cześć.
...znaleźliśmy nowy dom.
NA SPRZEDAŻ - SPRZEDANO
Jestem na to za stary.
To ja ostatnio byłam lżejsza.
Odnaleźliśmy tu spokój.
Ciszę.
Czasami.
Dave zainteresował się motocrossem.
I kumpla.
Niech to diabli!
Spójrz tylko.
A my – lokatora.
Pani od tortów była?
Nie, chłopaki od brokułów byli.
Masz dziś fart.
Idealny lokator do naszego domu
i najlepszy uczeń, jakiego miał Dave.
Fuj.
Dwie latte.
Ja znalazłam szefową,
sąsiadkę i przyjaciółkę.
W jednej osobie.
Krewni przyjeżdżają, gdy tylko mogą.
Ja jeżdżę do taty.
Ma ktoś dziesiątkę?
Dzieci świetnie się sprawują.
- Nie. Ciągnij! - Ciągniesz!
To pomaga.
Ale traci się kontakt z ludźmi.
Zdarza się.
Bo czas leci.
Mieszkamy w Buradeenie.
I tak minęły dwa lata.
No i jestem.
Co za dzień. Jak tam?
Pracowicie.
Gospodynie dziś szalały.
Przestań.
To już piąta.
Znowu New Age.
Szukasz odpowiedzi.
Nie. Mam dość powieści.
Zaleta nieczytania jest taka, że ja nie będę miał dość.
A oto my
przed 35. rocznicą ślubu.
Dave znalazł swoje miejsce.
Ale ja każdego ranka czuję, że czegoś brakuje.
To Ruby skierowała mnie ku odpowiedziom.
Na pewno nie chcesz podwózki?
Nie, mam parę spraw.
- Będziesz to dźwigać? - Dam radę.
Z obrazem.
- Do później! - Nie spóźnij się!
I kupą.
Życie bywa dziwaczne.
Yappy!
Hej, Yappy!
Cześć!
Hej!
Przyjęłam darowiznę.
Dzień dobry.
Drobiazg spowodował lawinę zmian.
- Halo. - Jestem.
Ruby się bawi w sprzątanie?
Właśnie zebrała kupę Yappy'ego z trawnika.
- Dave? - No?
Po co Ruby zbiera psie kupy z trawnika Tessy?
A bo ja wiem?
Paddo! Chodź, bo się ociągasz.
Stres cię wykończy.
Dzięki, pani R.
- Tess, jak zawsze piękna. - Gdzie tam.
Ruszaj tyłek, wielkoludzie.
- Wieczni chłopcy. - Druga młodość.
- Pamiętaj o wystawie! - Wpadnę po ciebie.
Co z tą kupą?
Cała Ruby.
Dalej, wieszamy obrazy!
SZKOŁA ARTYSTYCZNA
Rzeźby postawcie ostrożnie na stolikach.
Świetnie, dziewczęta.
Pięknie, Hugo. Super.
Dalej, musicie zdążyć na czas.
Będzie tu wielu rodziców.
Świetnie, Ruby. Wieszamy.
Musi leżeć.
Dlaczego?
- Ruby! - Bo się stoczą.
Ruby...
Jakiś problem?
Halo?
Pani Spade.
Co zrobiła tym razem?
- Dave. - Tak?
Wzywają nas do szkoły.
Chodzi o tę kupę?
- Skąd wiesz? - Zgadywałem.
RUBY RAFTER - „UPARCI STARCY”
Wystawa uczniów podstawówki to nie miejsce na fekalia.
Ze względów higienicznych.
Ma rację, Rubes.
„Uparci starcy”?
To z założenia obraźliwe.
Ale to prawda, politycy unikają spraw klimatycznych.
Po ostatnim lecie Ruby martwi się o przyszłość.
Ocieplenie, spaliny...
Robi pracę na temat hasła, które usłyszała w mediach?
Jest za młoda, by to zrozumieć.
Teraz wiele dzieci to rozumie.
Proszę z nią poruszać ten temat.
Niezależnie od moich poglądów,
- nie jesteśmy na wiecu. - Rozumiem.
Sztuka jest upolityczniona.
Nie na naszych końcowosemestralnych wystawach.
Problem leży w kupci.
- Kupci? - Psiej kupie.
Nawet słów zabraniacie.
Tak jak wyrażania obaw
o życie w świecie brudu.
Świecie, jaki zostawią im „uparci starcy”.
- Doskonały tytuł. - Spokojnie.
To jedyna praca, która wyraża poglądy.
Nie prosiliśmy o poglądy.
Tytuł jest niefortunny.
Ale kupa niedopuszczalna.
A bez kupy?
Mielibyśmy uroczy widok Ziemi z kosmosu.
No i inny tytuł.
Jasne.
Pani Rafter.
- Julie? - Zabierz tę kupę.
Olej. Nie tylko do samochodu.
Proszę.
Żadnych zarazków.
I nowy tytuł. „Ropa zamiast mózgu”.
Właściwy przekaz?
Podoba mi się.
Spełnia kryteria. Może być?
Wdała się w matkę.
Pokazałaś im, mamo.
Jak znów wpadniesz na świetny pomysł,
najpierw podsuń go nam.
Nie zgodziłabyś się.
Mimo że się za mną wstawiłaś.
To prawda.
Dlaczego?
Bo nie wszyscy doceniają dzieci rozwinięte nad wiek.
Dzieciaki w twoim wieku nie mają wyrażać poglądów.
Zacofana dziura.
Wszędzie są tacy ludzie.
Ale tutaj więcej.
Skarbie.
Uwielbiamy Buradeenę.
Tata kocha Buradeenę,
ty też, ale mnie brakowałoby tylko Padda.
Sama mówisz, że tata kocha Buradeenę.
A my kochamy jego.
Gdybyś wypisała wszystkie zalety Buradeeny,
byłoby ich więcej.
Choćby Tessa.
No dobrze.
Dobranoc.
A gdybyś ty zrobiła listę wad,
byłaby dłuższa niż lista zalet.
Śpij już.
Każda mieścina potrzebuje artystycznego skandalu.
Teraz Buradeena ma własny.
Położyła na obrazie kupę.
Poważnie?
Jak żyję. Najprawdziwszą kupę.
Przynajmniej obroty wzrosły.
Marzą, żeby z tobą pogadać.
Zapraszam.
Lubią cię na tyle, żeby tylko plotkować. To komplement.
Ktoś musi nas popierać.
W sprawie klimatu – większość.
Ale nie w sprawie Ruby. Tam.
„Nie będzie nam gówniara z miasta mówić co wiemy
i mącić w szkole”.
Mieszkamy tu od dwóch lat.
Na wsi trzeba się urodzić.
Odwieczna siła perswazji.
Nadal mam w sobie to coś?
- Jak stoimy z forsą? - Wystarczająco.
Możemy sobie pozwolić na urlop?
Mam sporo zleceń.
Myślałam, że możemy się wyrwać na ferie.
Przeczekać zamieszanie.
Dzieci przyjadą na rocznicę.
Równie dobrze my możemy pojechać do nich.
Nie możemy tam świętować?
To nie w twoim stylu.
To odwrót taktyczny.
Wszystkim przyda się nieco miasta.
Przynajmniej mnie.
Ruby też nie odmówi.
Paddo da sobie radę.
Dzięki.
- Ale... - Jasne.
Najwyraźniej mam.
No i uciekamy od skandalu z kupą.
Mają stolik w Shanghai Express.
Mieliśmy tam 25. rocznicę.
Nawet nie mieliśmy cię w planach.
„Ohyda, tato”.
Niedźwiedzie polarne widywane są w miastach po raz pierwszy.
Głodują.
„Bogaci biali, biedne niedźwiedzie”.
Dobry tytuł.
„Nie wracajcie”.
Znudzone dzieciaki.
Kolejna na liście wad.
Potrzebowaliśmy zmiany otoczenia.
- Cześć, kwiatuszku. - To do mnie?
Nie nazwałabym szefa kwiatuszkiem.
A jednak.
Nazwała, nie?
Oboje rozmawiamy z kwiatami.
Jeśli przetrwają wieczór, zabierz je dla Cassie.
Świetny pomysł.
Ben, telefon.
- Kto to? - Nathan.
Przekaż, że oddzwonię.
Twój brat wydaje się zaniepokojony.
Stary, masakra.
Przykro mi. Do kitu.
Jakoś was zmieścimy.
A moje zabawki?
Wrócimy po nie, mały. Dobra?
Cassie się zgodzi.
Widzimy się u mnie.
Sytuacja awaryjna. Zastąpisz mnie?
Na kolacji dla 50 osób? Obyś miał dobry powód.
Budynek Nathana się wali. On został na ulicy.
Jadą tu rodzice i Ruby,
więc musimy zmieścić siedem osób w dwupokojowym mieszkaniu.
Całkiem niezły powód. Co się stało?
Wada konstrukcyjna?
Jak przyjechał do domu, służby już tam były.
Nikogo nie wpuszczają.
Jedź. Biedny Nathan.
Powiedz mamie, że nie mogę się doczekać.
Sio.
Mam dmuchany materac!
Dzięki!
Później nadmuchamy.
Co u nich?
Edward myśli, że to przygoda.
Nathan jest trochę roztrzęsiony.
- Nie masz nic przeciwko? - Skądże.
Na pewno?
Ani ja, ani dziecko.
Przesłodko.
Bo to przesłodkie dziecko.
Donna mówi, że mama i tata mogą się zatrzymać u niej.
Nie ma szans, to ich rocznica. To kilka dni.
Ja to mam szczęście.
Bo przesunąłeś w prawo.
Miałaś seksowne zdjęcie.
Całe to nowoczesne randkowanie.
Wujku Benie! Gdzie jesteś?
Sprawdzę, co u niego.
Zuch chłopak.
Popraw z tej strony, a ja zrobię z drugiej.
Spadniesz z takiego łóżka.
Na pewno się nie przeciągnę.
Dobrze, że nie zrobiliśmy tu dziecięcego.
Omawiamy sobie wady małego łóżka.
Przypomni ci to młodość.
Z pewnością.
Eddie, nie skacz.
To nie nasze łóżko.
Eddie, ciocia Cassie ma dla ciebie ciasto.
Ale twój dom się nie rozpadnie, wujku?
Nie ma szans. Leć.
Radzi sobie.
To niepoprawny optymista.
Jak się trzymasz?
Trafił mi się wadliwy budynek.
Ponoć fundamenty się osunęły.
Najważniejsze, że jesteście bezpieczni.
Mieszkanie straciło pewnie połowę wartości.
- Mama i tata. - Tak.
Niech się najpierw rozgoszczą.
- Jasne. - Dzięki.
- Szybko wam poszło. - Cześć!
Mówią na mnie Ścigant Dave.
- Witaj, skarbie. - Cześć.
Jak tam nasz kochany zarodek?
Niepotrzebnie wam mówił.
- Wiem, ale taki już jest. - Ruby!
Imienia nie zmieniłam.
A my? Halo!
Babcia!
- Dziadek! - Cześć, młody.
Cały komitet powitalny.
- Prawda. - Ruby!
- Cześć! - Cześć!
Hej!
- Cześć. - Hej, mamo.
Cześć.
Przyjechaliśmy, bo dom nam się wali.
Co?
Dzięki, Eddie.
Chodźcie.
Dzieciaki.
Dopóki tu jesteśmy, nic nie będziesz robić.
- Nie jestem kaleką. - Ale nosisz naszego wnuka.
No i czekają cię dni z Rafterami.
Siadaj i opowiadaj.
Umyję...
- Siadaj. - Dobrze.
Wszystko w porządku?
Na razie tak.
Będzie dobrze, tylko muszę...
Mówicie o in vitro.
Słyszę.
- Prawda? - Owszem.
Ciekawszy temat niż walące się budynki.
Ile znacie słów na „przerąbane”?
Wyrażaj się!
I pomóż trochę.
Przekażę facetom, niech też pomogą.
Faceci nam planują spanie.
Wspaniałe parytety.
Skończy jako anarchistka albo premier.
U nas stawiają na anarchistkę.
I pościel łóżko!
Czyli sofa?
Tak. Pościel masz w korytarzu.
Jak wdała się w siostrę, której niemal nie widuje?
- Rachel? - Tak.
Tak. W tym wieku dawała popalić.
Wy jej również.
Co?
Materac jest jak moje życie.
Trzeba go nadmuchać.
Normalnie interes życia.
Może nie jest tak źle.
W każdym takim budynku ceny spadły.
To jest jakaś katastrofa!
Mów, jeśli możemy pomóc.
Wiesz, że zrobimy, co możemy.
Żaden z was nie ma forsy.
A Rachel nie poproszę.
Nie miałaby nic przeciwko. Pogadaj z nią.
Jeśli się zjawi.
Stara się.
Zwlekałaby z decyzją do ostatniej chwili.
Nowy Jork jest kawał drogi stąd.
- Dobranoc. - Pa.
Pchły na noc.
- Tato. - Śpijcie słodko.
Dziękuję wam.
Spoko. Słodkich snów.
- Dave! - Ohyda, tato!
To nie ja.
To materac.
Jest dziurawy.
SKANDAL Z WADLIWYMI BUDYNKAMI
Niespodzianka.
Biedny Nathan. Przekichane.
Witaj, nieznajoma.
Ser i przekąski.
Jeśli spotkanie z tobą nie zasługuje na winko o poranku,
to ja już nie wiem.
Dom Nathana się wali. Rety.
Jak on się trzyma?
Wpuszczają dziś lokatorów po rzeczy osobiste.
Kiepsko to brzmi.
- Jestem do dyspozycji. - Dzięki.
A ty...
Wieś ci służy.
Chyba że mi nie mówiłaś, że poznałaś chirurga plastycznego.
Brakuje mi ciebie.
Możesz nas odwiedzać.
Prowadząc restaurację?
Ciągle tylko praca.
- Pewnie wyglądam okropnie. - Raczej kwitnąco.
Trzydziesta piąta rocznica.
Cudownie.
Chciałabym wam wyprawić przyjęcie.
Idziemy tam, gdzie mieliśmy 25.
- Ben wspominał. - No.
Uroczo.
- Wszyscy? - Tata?
Dziś się okaże.
Będzie dobrze.
- Wypijmy za to. - Dobrze.
I za damską imprezę, jaką sobie zrobimy, zanim wrócicie.
- Za przyjaźń. - Za przyjaźń.
- Wszystko? - Tak.
Jutro możemy wrócić po jakieś drobiazgi.
Miło z ich strony.
I to by było na tyle, póki czegoś nie wymyślą.
Facet mówi, że to za parę miesięcy.
Ale minę miał nietęgą.
- Pewnie nie chciał... - Chciał.
Tyle dobrego, że gorzej już nie będzie.
KENDALTON - DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
GŁÓWNE WEJŚCIE - DOSTAWY
Odwiedzamy tatę co najmniej raz w miesiącu.
Pogarsza mu się, ale wolniej, niż się spodziewano.
Gotowa?
Uśmiechnę się, nawet jak nas nie pozna.
Wybadam grunt.
Cześć, tato.
Moja córeczka.
Mówiłem rano mamie,
że Julie dawno mnie nie odwiedzała.
Kazałem jej zadbać o coś miłego na rocznicę.
Shanghai Express i kurczak kung pao!
Pamiętasz?
Takich rzeczy się nie zapomina.
Tato.
A pamiętasz to zdjęcie,
na którym wyszło nam „seks” nad głowami?
Coś mi świta.
Seks.
Gdzie twoja mama?
Nie było jej tam wtedy.
Oczywiście, że była.
Nie, już nie żyła.
Nie wydurniajże się.
- Spokojnie, Ted. - Wydawało ci się.
Wiem swoje.
Nie denerwuj się, dziadku.
No bo bzdury plecie.
Może mi się pomieszało.
Mamy miałoby nie być?
- Przecież cię kocha. - Wiem.
Chodźmy już.
Dobrze. Przyjedziemy po ciebie za trzy dni.
O 18.
Będę gotów.
Beze mnie to żadna zabawa.
Tak. Do zobaczenia.
- Cześć. - Pa, dziadku.
Cześć.
Na pewno warto ryzykować?
Czuł się dobrze. Radziliśmy sobie, gdy było gorzej.
Coś mu odbije i zepsuje cały wieczór.
Nie pierwszy raz.
- Przypilnuję go. - Dziękuję, skarbie.
Możemy też tu zajechać po drodze.
Co?
Tak tylko mówię.
Rozumiem, ale wolę myśleć pozytywnie.
- Tak. - Miło było powspominać.
Może jeszcze powspominamy?
- Pamiętasz? - Trochę. Niezbyt.
Prawie 30 z naszych 35 lat.
- Fajne czasy. - Cudowne.
Wszyscy pod jednym dachem.
Ben tuż obok.
- Było wspaniale. - To prawda.
Zapukamy?
Wcześniej chciałam, ale mi przeszło.
Nie.
- Nie odwracamy się. - Nie.
Co było, to było.
Złote lata.
Teraz spełniamy marzenia.
Kiedy w ulu głucha cisza,
a pszczółka nie chce już dawać tyle miodu,
ile od niej oczekujesz,
przekonasz ją tym.
Czyli: „Hej, laleczko”.
Nie mylić z...
Czyli: „Hej, kozo”.
I nie ubieraj się tak.
Bo usłyszysz, żebyś się gazował.
GAZUJ SIĘ
Następnym razem pojeżdżę na desce po Akropolu.
I to przeszło?
Nadal śmieszy ludzi. I mnie.
Ponad milion wyświetleń?
No. Ma sponsorów i inne platformy.
Minęliśmy się z powołaniem.
Mnie to mówisz?
Muszę zwrócić wóz.
Eddie?
- Ja to zrobię. - Sporo już mi pomogłeś.
- Młody się przejdzie nad rzeką. - Tak?
- Jedziemy. - Sprzątałem.
Trudno, później dokończymy. Lecimy!
Retta musi mieć wątpliwości.
Rozumie te żarty.
- Co jest? - Nic.
O nie.
Cassie?
Cas?
Tracimy je.
Miałaś rację.
Niepotrzebnie im mówiłem.
Wszystko gra?
Słyszałeś lekarza. Nic mi nie będzie.
Na pewno nie chcesz nikomu mówić?
Nie chcę im psuć rocznicy.
To tylko parę dni.
Możemy znowu spróbować.
- Nie umiem. - Ćwicz.
Piraci!
En garde, szczurze lądowy!
Uwaga, jedziemy!
- A masz! - Miałaś go uczyć.
Zjawili się piraci.
- Komu w drogę, temu wrotki. - Piratów tu zostaw.
Ben, potwierdziłeś stolik?
W niedzielę będzie kolejka.
- Już dzwonię. - Przez tatę się spóźnimy.
Shanghai Express odjeżdża!
Gotowi? Dalej!
Eddie, zostaw homara.
Wszyscy wiedzą o czymś, o czym my nie wiemy?
- Kiedy ostatnio tu byłeś? - Wieki temu.
Henry myślał o sprzedaży.
Pewnie tak.
Możesz sobie przystawić przystawkę.
- Suchar, wiem. - W sumie nie.
Odpuszczamy krewetki?
- Tak. - Ja chcę krewetek.
Zaufaj mi.
- Nie. - Słuchaj ojca, Nathan.
Ja jestem Nathan, tato. To Edward.
Kurczak kung pao!
To było tu ulubione danie taty.
Też go uwielbiam, Ted.
Co tu robi ta Chinka?
To Cassie, dziadku. Moja żona.
Jest Wietnamką.
A gdzie Mel?
- Nie jesteś Mel. - Mel nie żyje.
Szybko ci przeszło.
To było dawno temu.
Pamiętasz?
Lubiłem ją.
- Tak. - Wszyscy ją lubiliśmy.
Trzeba było robić dzieci.
Masz dzieci?
Nie mam.
Marnujecie życie.
Mel lubiła Chińczyków.
- Tato! - Nie była rasistką.
- Przepraszam cię. - Nie szkodzi.
Zamawiamy?
Przepraszam.
Wybaczcie.
Dziękuję.
Dzięki.
Ben się wygadał?
Trzy dni to ukrywałaś.
Mogłam porozmawiać z Anną.
Zawsze inni są dla ciebie ważniejsi.
On tak bardzo chce mieć dziecko.
Pomyśl czasem o sobie.
Daj nam się wesprzeć.
Wypocznij.
Daj ciału odetchnąć.
Jak będziesz gotowa, spróbujecie.
Cztery razy.
Nie wiem, czy dam radę jeszcze raz.
Mówiłam mu przed ślubem,
że mam taki problem.
Byliśmy zakochani.
A jeśli przestanie mnie kochać?
Wszyscy cię kochamy.
Każde z nas.
Pamiętaj o tym.
Wszystko dobrze?
Będzie dobrze.
Rachel.
- Idź, poradzę sobie.
Ty też.
Na pewno?
Tak.
Potrzebuję tylko chwili.
- Jest. - Cześć, Rachel!
Hej!
Shanghai Express się zmienił.
Nie ma kurczaka.
- Mamo! -Najgorzej.
Dziadek się nie zgodzi.
Cześć, skarbie.
Zobacz, osobne krzesło na laptopa. Jakbyś tu była.
Byłabym, gdybym mogła. Próbowałam.
Wiemy.
Siedzi w piżamie.
Tu jest wcześnie rano.
- Jest noc. -Jestem w Nowym Jorku.
- Tęsknimy za tobą. -Ja za wami też.
To co nowego?
- Nathanowi dom się zesrał. - Rany.
- Wyrażaj się. -Serio.
- Co? -Nie dobijaj.
No. Wada konstrukcyjna.
Wyślę ci artykuł. Pięć bloków tak załatwili.
Co teraz zrobisz?
Pomieszkam u Bena.
Nieważne. Skoro już tu jesteś,
to może czegoś ci naleję?
Otwieram butelkę.
Samotne picie. Uważaj.
O ile jesteś sama.
Znacie mnie.
Chciałbym wznieść toast za najlepszych rodziców świata.
Dobrze, że się pobrali,
bo się urodziliśmy.
- Egoista. -Poza tym ich kochamy.
- Święte słowa. - Dziękuję.
Cassie, łap kieliszek.
Za Dave'a i Julie Rafterów
w ich 35. rocznicę cudownego pożycia.
Za ojca, matkę, dziadka, babcię, zięcia i córkę.
-Nasze wzory szczęścia. -Tak.
-To dopiero odpowiedzialność. -Dajecie radę.
- Za mamę i tatę. - Za mamę i tatę!
Zdrowie!
Niech żyją nam
Sto lat, sto lat
Niechaj żyją nam
Muszę się szykować do pracy.
A u ciebie coś nowego?
Nic ważnego.
-Przebiegłaś maraton? - W tym roku nie.
- Zawsze biegasz. -Miałam sporo na głowie.
Nie przepracowuj się. Tęsknimy.
-Kochamy cię! -Pa!
Kocham was.
Dobra, wracamy do domu na kurczaka!
- To jak? - Idziemy.
- Super! - Spadamy!
Jeszcze zdążysz ich poznać, gdy się urodzisz.
Kurczak kung pao.
Jak szczęśliwe życie.
Marynujemy uczucia,
dbamy o smak,
podgrzewamy,
uważamy, żeby nie przywarło.
Temperatura, mięso, przyprawy.
Mieszamy.
Ozdabiamy wedle uznania.
Przy odrobinie szczęścia – miłością.
Podano do stołu.
Dwa, cztery, sześć, osiem...
Dobre życie.
Jedzcie, nie czekajcie.
- Tak jest. - Hej!
- Proszę. - Dzięki.
Dave i ja, kurczak kung pao przyprawiony miłością.
Jak coś pójdzie źle, jak u Bena i Cassie...
Do usług.
...to brakuje składnika.
Jedz, mamo.
Szybko.
Jak macie nakładać, to ruchy.
-Ruby to nadmiarowy sos. - Ile można?
Kurczak kung pao, Jules.
- To Ruby. - Kto?
Tato, zapomniałeś przepisu.
U Nathana potrawa jakoś się nie trzyma kupy.
I wszystko się sypie.
Już późno, Eddie. Wkładaj piżamkę.
- Umyj zęby. - Chcę do łazienki!
Szybciej, Ruby.
Moment.
Trzydzieści pięć lat, pani Rafter.
Chodź tutaj.
Wzloty i upadki,
dobre i złe dni, ale wytrzymaliśmy.
W tych czasach to nie lada osiągnięcie.
Racja.
W 25. rocznicę się martwiłem, czy stanę na wysokości zadania.
Ale w tej sytuacji chyba nie będzie zadania.
Zapisz w kalendarzu jako „do zrobienia”.
Oby szybko.
- Nadal masz to coś. - Przestań.
- Lubisz to. - Lubię.
Ja tylko sprzątam.
Starzy, ale pełni energii.
Wystarczy tych informacji. Dzięki.
Gratuluję.
Martwię się o niego.
Dawno nikogo nie miał.
Ciężko być samotnym ojcem.
Pewnie brakuje mu intymności.
- Mnie też. - Ty masz aż nadto.
- Cóż. - Płucz, ja poukładam.
- Romantycznie. - Praktycznie.
Martwię się.
- Kiedyś po nich sprzątaliśmy. - Nadal sprzątamy.
Nie w tym sensie. Jak coś im nie szło,
zawsze mieli nas do pomocy.
- Teraz są dorośli. - Ale to nadal nasze dzieci.
Skąd te przemyślenia?
Przez kurczaka.
Nadmiar metafor.
Tata jakby zyskał świadomość,
na swój zabawny sposób.
Aż głupio wracać, gdy tyle się dzieje.
Ben i Cassie nie potrzebują tu tłumów.
Radzą sobie.
Muszą zagoić rany.
Nasze życie jest tam.
Ale oni są tutaj i możemy im pomóc.
Przerwa dobrze zrobi Ruby.
- Parę dni? Jasne. - Dłużej.
Pomożemy Benowi i Cassie, Nathanowi też.
Odwiedzimy tatę. Ruby pouczy się z Edwardem.
Ile?
Ile zechcemy. Trochę.
Ale po co?
- Jesteśmy rodzicami. - Mamy swoje życie.
Ja mam firmę, a ty pracę.
Gdzie mamy mieszkać?
Tu posiedzimy góra parę dni.
- Niezbyt za tobą nadążam. - Zrozum...
Wiem, że tak trzeba. Inaczej kiepscy z nas rodzice.
Jesteśmy dobrymi rodzicami.
Pomożemy Nathanowi, zarabiając kasę, którą będzie chciał pożyczyć.
Ben i Cassie sobie poradzą.
Mówię poważnie.
Ja też.
Sama to powiedziałaś przed domem.
„Co było, to było”.
- Już tacy nie jesteśmy. - Zawsze będziemy.
Musimy zająć się Ruby.
To nasz czas.
Przemyślmy to.
Afera kupkowa, poronienie, walący się budynek, choroba,
tajemnica Rachel.
Od dawna mam takie wrażenie.
Ktoś musi tu posprzątać.
Wtedy to pojęłam.
Szukałam odpowiedzi na przerażające pytanie.
TY, ON I ONI - DRUSILLA SAVAGE
DOKĄD TERAZ?
Nie jestem już kobietą, którą byłam.
TWOJE WYMARZONE JA
DROGA NAPRZÓD
KOLEJNY KROK KU ZASŁUŻONEMU ŻYCIU
Kim jestem?
Chcę tu wrócić.
Na stałe.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski