Mahal kita.
Nang sobra-sobra.
Anim na taon ang nakakaraan, nagsimula kaming maglakbay.
Handa ka na, Rubes?
Oo.
Nagtapos ang isang buhay at nagsimula naman ang isa.
Walang solidong plano. Patungo sa kung saan.
- Kita-kits! - Paalam!
- Paalam!
Paalam, Ruby!
Sa kasamaang palad, hindi nagtagal ang pinakamamahal naming green van.
Pero walang makapigil sa amin.
Natanto na lang namin, apat na taon na kaming naglalakbay.
Maglalakbay kami, hihinto saglit,
babalik sa Sydney para bumisita, at aalis ulit.
Nagkaroon ng ritmo ang buhay.
Ano itong bagay na nakikita ko na nagsisimula sa letrang "P"?
Ang korni mo, Ma.
Hindi iyon korni kahapon.
Matagal nang korni iyon.
Puno iyon.
Sa "P" nga nagsisimula.
Hindi.
Ano'ng…
Ngunit hindi iyon nagtatagal.
O para sa "pumutok"?
Sino'ng makakapagsabi kung saan kami pipirmi
kung 'di nabutas ang gulong na iyon.
Kaya ko.
Masyadong mapanganib. Dave, nasa pababa tayo.
Ayos lang.
- Hindi na ako bata, Pa. - Sa susunod.
Sinabi mo na iyan noon. 'Di ba?
Marami kang pagkakataon kapag tumanda ka na.
Paano kung pumirmi na tayo?
Sabihin mo sa akin ang ibig sabihin niyan.
Magandang ideya. Nasaan ba tayo?
Hindi ako tanga.
Pag-iwas ang tawag doon.
Dapat sa susunod talaga.
Tara na.
"Pang-iwas"?
Bawat pamilya ay may "old soul."
Si Ruby ang sa amin.
Baka dahil matanda na ako nang ipanganak siya.
Sige na, bugnutin.
O baka dahil sa mga taon sa pagbibiyahe.
O baka ganoon lang talaga siya.
BURADEENA POPULASYON 2,500
Buradeena? Ngayon ko lang narinig iyan.
- Dave? - Pa!
Marami na kaming pinalitang gulong sa daan.
Pero sirang axle ito.
Gayunpaman, ani nga nila, may silver lining ang lahat.
Ang aming silver lining.
Habang naghihintay kami ng mag-aayos,
nahulog ang loob namin sa Buradeena.
Parang may tatlong tindahan ng ice cream dito.
Sa isang iglap …
Uy. Kumusta ka?
…nahanap namin ang bago naming tahanan.
Matanda na ako para dito.
Mas magaan ako dati.
Payapa kami rito.
Tahimik.
Minsan.
Natagpuan ni Dave ang motocross.
At isang kaibigan.
Yahoo!
Kita mo iyan?
Nagkaroon kami ng kasama.
Nandoon ba ang cake lady?
Wala. Pero ang broccoli boys, oo.
Maswerte kayo.
Ang perpektong tenant para sa aming bahay,
at pinakamahusay na tagasunod ni Dave.
Yuck.
At dalawang latte.
Maswerte ako sa boss,
kapitbahay, at kaibigan,
sa iisang tao.
Dumadalaw ang pamilya kapag may oras.
Binibisita ko si Papa.
Meron bang may ten?
Mabait ang mga bata sa kanya.
- Wala. Kumuha ka na! - Kuha na!
Nakakatulong iyon. Nang sobra.
Nagkakalimutan pa rin kayo ng ibang tao.
Nangyayari iyon.
Lumilipas ang panahon.
Nagustuhan namin dito.
At heto kami, pagkatapos ng dalawang taon.
At heto ako.
Maraming gagawin. Ikaw?
Mamayang hapon.
Sama-sama ang Country Women mamaya.
Magtigil ka.
Panlima na iyan.
Pang-New Age.
Naghahanap ka ng mga sagot.
Hindi. Sawa lang ako sa mga nobela.
Iyon ang maganda sa hindi pagbabasa. Hindi ka magsasawa.
Kami iyan,
habang papalapit ang aming ika-35 anibersaryo.
Maayos naman si Dave.
Pero ang lagi kong naiisip sa umaga, parang may kulang.
Si Ruby ang nagdala sa akin palapit sa kasagutan.
Sigurado kang hindi ka papahatid?
May dadaanan pa ako.
- Nang dala-dala iyan? - Ayos lang ako.
Nang dahil sa isang painting.
- Kita tayo roon mamaya. - Huwag kang mahuli!
At kaunting pupu.
Sino'ng nagsabing hindi kakaiba ang buhay?
Yappy!
Hi! Yappy!
Hi!
Uy!
Natanggap na ang donasyon.
Hello sa iyo.
Hi.
Sa isang maliit na aksiyon, malaki ang naging pagbabago.
- Yoo-hoo! - Dito.
Napagkatuwaan ba ni Ruby na maglinis?
Kinuha niya ang dumi ni Yappy sa bakuran.
- Dave? - Bakit?
Bakit mangunguha ng pupu si Ruby sa bakuran ni Tessa?
Uy. Malay ko.
Paddo! Bilisan mo!
Papatayin ka ng stress, pare.
Salamat, Gng. R.
- Ang ganda mo riyan, Tess. - Harinawa.
Paspasan mo, pare.
- Mga lalaki nga naman. - Parang mga bata uli.
- 'Wag mong kalimutan ang art show! - Susunduin kita.
Ang dumi?
Ganoon si Ruby.
Ilagay niyo ang mga painting sa pader.
Ang mga sculpture, sa mesa.
Ang ganda niyan. Mahusay.
Ang ganda, Hugo. Magaling.
Halika na. Gusto kong dumiretso kayo rito pagkatapos ng final bell.
Maraming magulang ang darating.
Mahusay, Ruby. Tara, ilagay na natin iyan.
Sadya iyan.
Bakit?
- Ruby! - Kung hindi, mahuhulog sila.
Ruby…
May problema ba?
Hello?
Gng. Spade.
Ano na namang ginawa niya?
- Dave? - Ano?
Ang school. Kakausapin daw tayo pareho.
Teka. 'Yong pupu?
- Paano mo nalaman? - Hula lang.
RUBY RAFTER "MATATANDANG MATITIGAS ANG ULO"
Hindi maaari ang dumi ng hayop sa isang primary school art show.
Isyu ito sa kalusugan.
May punto siya, Rubes.
At "Matatandang Matitigas ang Ulo?"
Nakakabastos ang pamagat.
Totoo naman. Mga pulitikong walang paki sa klima.
Pagkaraan ng huling summer, nabahala si Ruby sa kinabukasan.
Global warming, polusyon…
Kaya basta na lang siyang kumopya sa media ng pamagat?
Masyado pa siyang bata para maunawaan ang sinasabi niya.
Tingin ko, marami nang bata ang nakakaunawa ngayon.
- Pag-usapan niyo minsan. - Ang totoo…
Anuman ang nararamdaman ko sa mga sinasabi niya,
- hindi ito kilos-protesta. - Kuha ko.
Pulitikal ang maraming sining.
Hindi sa pangwakas na exhibition ng Buradeena Primary.
Ang do-do ang isyu, Gng. Rafter.
- Do-do? - Doggy-do.
O baka "don't do."
Huwag sabihin ang takot ng mga bata
sa pagmana ng mundong napakarumi para tirhan.
Mundong iniwan ng "Matatandang Matitigas ang Ulo."
- Bagay ang pamagat. - Kumalma ka.
Tingin ko, iyon ang pinakainteresante sa silid.
Hindi namin gusto ng interesante.
Masama ang pamagat.
Lalo ang do-do.
At kung wala iyon?
Napakagandang abstract ng mundo mula sa space.
Ibang pamagat na lang.
Sige.
Gng. Rafter?
- Julie? - Tanggalin mo ang do-do, anak.
Langis. Pero hindi lang para sa kotse.
Hayan.
Wala nang isyu sa kalusugan.
At ang bagong pamagat, "Fossil Fools."
Gaya pa rin ng gusto mo?
Gusto ko iyan.
Pasok sa criteria. Ayos na ba?
Anak siya ng mama niya.
Napakalupit, Ma.
Oo, sa susunod na meron kang magandang ideya,
sabihin mo muna sa amin.
Alam kong hihindi ka.
Pinagtanggol mo ako, pero alam kong hihindi ka.
Totoo.
Bakit?
Dahil hindi lahat ng tao, matatanggap ang batang gaya mo.
Ang mga kaedad mo, wala pa dapat opinyon sa pulitika.
Napaka-Buradeena.
Hindi, makikita mo iyan kahit saan.
Lalo rito.
Uy.
Gusto natin ang Buradeena.
Si Papa lang,
iba ang gusto mo, at si Paddo lang ang gusto ko rito.
Gaya nga ng sabi mo, gusto ng papa mo ang Buradeena
at mahal natin ang papa mo. Kaya…
Kung ililista mo ang mga bagay na gusto mo sa Buradeena,
hindi lang iyon si Paddo.
Si Tessa.
Okey.
Good night.
Tingin ko, kung ililista mo ang mga ayaw mo,
mas mahaba iyon kaysa sa mga gusto mo.
Matulog ka na.
Bawat maliit na bayan ay kailangan ng art scandal.
Meron na ngayon ang Buradeena.
Naglagay siya ng pupu sa painting.
Talaga?
Oo. Totoong-totoong pupu.
Buti na lang at lumakas ang negosyo.
Gustong-gusto nilang makausap ka.
Bakit 'di nila ginagawa?
Gusto ka nila masyado para sabihin sa'yo nang harapan. Ayos yon.
Dapat may kakampi tayo.
Marami, sa climate change.
Kay Ruby, wala. Ang isang iyon.
"Di tayo pagsasabihan ng mayabang na bata tungkol sa alam natin,
at dudumihan pa ang school."
Dalawang taon na kami rito.
"Sa probinsya pinapanganak ang mga probinsyana."
Ang kapangyarihan ng panghihikayat.
Mayroon pa ba ako niyon?
- Gaano na tayo kayaman? - Sapat na.
Para makapagpahinga ka?
Marami akong ginagawa.
Baka pwede tayong umalis sa sembreak.
Palipasin ang mga intriga.
Darating ang mga bata sa anibersaryo.
Oo, pero pareho lang naman tayo ng daraanan kung sakali.
Doon na lang tayo magdiwang?
Hindi ka tumatakas.
Taktika ng pagsuko ang tawag doon.
Baka pwede tayong pumunta sa siyudad.
Alam kong pwede.
At hindi naman umaayaw si Ruby. Kaya…
Pwedeng si Paddo ang tumao sa bahay.
Salamat.
- Pero… - Oo.
Mukhang ganoon na nga.
Napaalis kami ng eskandalo sa pupu.
Nag-reserve sila sa Shanghai Express.
Doon ika-25 anibersaryo namin.
Hindi ka pa nabubuo no'n, Rubes.
"Kadiri, Pa."
Pumupunta ang polar bears sa mga bayang 'di pa nila napupuntahan.
Wala na silang makain.
"Mayayamang puti, mahihirap na puting oso."
Magandang pamagat.
"Huwag na kayong bumalik."
Mga batang walang magawa.
Puntos na naman sa listahan ng mga ayaw ko.
Bagong lugar nga ang kailangan namin.
- Hello, petal. - Kausap mo ako?
Hindi ko tatawagin ang boss ko na "petal."
Tingin ko, ginawa mo na.
Hindi ba?
Parehas tayong nakikipag-usap sa bulaklak.
Kung maiwan sila mamaya, iuwi mo sila kay Cassie.
Magandang ideya.
Ben. Tawag.
- Sino? - Si Nathan.
Sabihin mo, tatawagan ko siya.
Parang problemado ang kapatid mo.
Problema ito, 'tol.
Pasensya na. Ang malas niyan.
Magkakasya naman tayo sa bahay.
Paano ang mga laruan ko?
Kukunin natin kapag pwede na. Okey?
Ayos lang kay Cassie iyon.
Kita tayo sa bahay.
Emergency. Pwedeng sub ka muna sa akin?
Nang may 50 kakain ng hapunan? Ayos dapat ang rason mo.
Bumagsak ang building ni Nathan, nasa kalsada siya.
Darating sina Mama, Papa, at Ruby,
at pagkakasyahin namin ang pitong tao sa bahay na dalawa ang silid.
Mas maganda kaysa dati. Ano'ng nangyari?
May problema sa pagtatayo?
Pagdating niya, nandoon na ang mga pulis.
Ayaw magpapasok.
Sige, alis na. Kawawang Nathan.
Pakisabi sa Mama mo, gusto ko na siyang makita.
Bilis na.
May air mattress ako!
Salamat!
Pwede nating hipan mamaya.
Kumusta sila?
Malaking adventure 'to para kay Edward.
Si Nathan, hindi pa kalmado.
- Ayos lang sa iyo 'to? - Oo naman.
Sigurado ka?
Pareho kami.
Magandang sagot.
Maganda kasi ang batang ito.
Sabi ni Donna, pwedeng sa kanila sina Mama't Papa 'pag 'di kasya.
Hindi pwede, anibersaryo nila. Hindi naman magtatagal.
Paano ako sinuwerte nang ganito?
Nag-swipe right ka.
Ang ganda mo sa litrato. Wala akong nagawa.
Buti na lang may modern dating na.
Tito Ben! Nasaan ka?
Pupuntahan ko siya.
Ganyan nga.
Doon ka, ako na rito.
Baka mahulog ka sa kama.
Hindi ako makakaunat, panigurado.
Buti at 'di pa namin ito ipinagawang nursery.
Pinag-uusapan lang namin ang limitasyon ng solong kama.
Marami kang maaalala.
Talaga.
Eddie, tigilan mo iyan.
Okay? Hindi atin ang kama, anak.
Uy, Eddie? May cake si Auntie Cassie kung gusto mo.
- Ayos! - Ayos nga!
Hindi masisira ang bahay mo, Tito Ben?
Imposible. Sige na.
Mukhang ayos lang siya.
Positibo ang batang iyon.
Kumusta ka?
Idagdag mo ang bahay namin sa mga depektibong apartment.
Bumigay raw ang mga pundasyon.
Buti na lang at pareho kayong ligtas.
Ang halaga no'n, kalahati na lang siguro ng binayaran ko.
- Sina Mama at Papa. - Oo nga.
Patuluyin mo muna sila, ha?
- Oo. - Talaga? Salamat.
- Ang bilis ninyo. - Uy!
"Kaskaserong" Dave nga ang tawag sa akin.
- Hello, hija. - Hello!
Kumusta ang apo namin?
'Di pa dapat sinabi sa inyo.
- Maaga pa, pero sabik na ako. - Ruby!
Iyon pa rin ang pangalan ko.
Paano naman kami? Uy!
Lola!
- Lolo! - Uy, bata!
Mukhang nandito ang buong welcoming committee.
- Mukha nga! - Ruby!
- Uy. - Hi, Ma.
Uy.
Nandito kami dahil bumagsak ang bahay namin.
Ano?
Salamat, Eddie.
Tara na.
Mga bata talaga.
Wala kang gagawin habang nandito kami.
- Hindi ako imbalido. - Pero dala-dala mo ang apo namin.
Rafters iyan.
Umupo ka lang at kuwentuhan kami.
Lilinisan ko lang…
- Umupo ka. - Okay.
Ayos lang ang lahat?
Sa ngayon.
Magiging ayos din. Kailangan ko lang…
IVF ang pinag-uusapan niyo.
Iyon nga.
- Tama? - Tama.
Ayos na iyon kaysa sa pagbagsak ng bahay.
Ano pa bang ibang paraan para sabihin ang "buwisit"?
Ang bibig mo!
At may ginagawa kami rito. Salamat.
Sasabihan ko ang mga lalaki para may gawin din sila.
Inaayos nila ang mga tulugan.
Napakatradisyunal na paghahati ng trabaho.
Kung hindi punong ministro, magiging anarkista ang batang iyan.
Anarkista ang hula ng Buradeena.
At ayusin mo ang kama mo!
Ang sofa, tama?
Oo. Nasa pasilyo ang mga sapin.
Paanong naging kagaya niya ang kapatid niyang bihira niyang makita?
- Si Rachel? - Oo.
Oo, ayos ang ugali niya noong ganoong edad.
Pare-pareho lang kayo.
Ano?
Ang mattress, parang buhay ko.
Kailangang huminga.
Alam ninyo naman puro palpak ang nabibili ko.
Baka 'di naman ganoon kasama.
Ano? Palaging nangyayari iyon.
Tingin ko, masalimuot ang dapat mong itawag dito!
Kahit anong kailangan mo.
Alam mo iyan. Anumang kaya namin.
Walang mayaman sa inyo.
Hindi ako hihingi kay Rachel.
Ayos lang sa kanya iyon. Kausapin mo siya.
Kung makakaya nga niya.
Sinusubukan niya.
Hindi siya aalis nang ura-urada kung hindi.
Ano? Abala siya. Malayo ang New York.
- Oo. - Oo nga.
- Good night. - Good night.
Matulog kayo nang mahimbing.
- Pa. - Tulog na.
Salamat sa inyo.
Sige lang. Sweet dreams.
- Dave! - Kadiri, Pa.
Hindi ako.
'Yong mattress.
May butas.
ESKANDALO SA PAGKASIRA NG BUILDING, LUMALA
May sorpresa.
Kawawang Nathan. Hirap iyon ngayon.
Hello, miss.
Kutkutin.
Pinakamaganda talagang dahilan ang pakikipagkita sa iyo para
maagang uminom ng alak.
Bumagsak ang building ni Nathan, grabe.
Kumusta siya?
Nagpapasok sila ng mga tao ngayon, para kumuha ng mga gamit.
Parang 'di maganda.
- Baka may maitulong ako. - Salamat.
Ikaw naman…
Hiyang ka sa buhay-probinsya.
O baka nagpa-plastic surgery ka nang hindi sinasabi sa akin.
Na-miss kita.
Pwede kang bumisita kung kailan mo gusto.
Ano? Nang inaatupag ang negosyong 'to?
Trabaho, trabaho, trabaho.
- Alam kong losyang na ako. - Ang ganda mo kaya.
Ika-35 anibersaryo.
Ang husay.
Sana makapag-party tayo rito.
Doon kami sa pinagdausan ng ika-25 namin.
- Sabi ni Ben. - Oo.
Maganda iyon.
- Kayong buong pamilya? - Si Papa?
Depende ngayong hapon.
Tiyak akong magiging maayos siya.
- At dapat ipagdiwang iyan. - Totoo.
Pati ang mga girls night na gagawin natin bago ka bumalik.
- Para sa pagkakaibigan. - Pagkakaibigan.
- Iyon na iyon? - Oo.
Oo. Pababalikin nila kami bukas kung may nalimutan kami.
Ang bait naman nila.
Hanggang masolusyunan lang nila ito.
Baka ilang buwan pa, sabi ng isa.
May tingin siyang nagsasabing, "Baka hindi na."
- Baka naman… - Hindi nga. Totoo.
Pero ang maganda, wala nang isasama 'to. Hindi ba?
Binibisita namin si Papa isang beses kada buwan.
Palala siya nang palala, pero mas mabagal kaysa sa inaasahan.
Handa ka na?
Ngingiti ako kahit hindi niya na tayo makilala.
Titingnan ko muna.
Uy, Pa.
Anak.
Kakasabi ko lang sa mama mo kanina,
"Ang tagal nang 'di bumibisita ni Julie."
Sabi ko, "Bigyan mo si Julie ng regalo para sa anibersaryo niya."
"Pupunta kami sa Shanghai Express at kakain ng Kung Pao chicken."
Natatandaan mo?
Hindi malilimot ang ganoong bagay.
Papa.
Tanda mo noong kinunan tayo,
at may "S-E-X" sa mga ulo natin?
Parang.
Nasaan ang mama mo?
Wala siya noon, Papa.
Nandoon siya.
Hindi, wala na siya noon.
Huwag kang magpatawa.
- Kalma, Ted. - Baka akala mo, nandoon siya.
Alam ko iyon.
Huwag kang magalit, Lolo.
Kalokohan ang sinasabi niya.
Alam mo? Baka nalito ako.
Para namang 'di sisiputin iyon ng mama mo.
- Mahal ka ng mama mo. - Oo, alam ko.
Tara na.
Okay. Babalik kami sa tatlong araw para sunduin ka, Papa. Ha?
Alas-sais ng gabi.
Maghahanda ako.
'Di kumpleto 'pag walang bida.
Oo. Magkita tayo ulit.
- Kita-kits, Ted. - Paalam, Lolo.
Paalam.
Sigurado kang ayos lang?
Ayos lang siya. At nakaya natin noong hindi.
Masisira ang gabi kapag nag-iba ang mood niya.
Nangyari na iyon dati.
- Babantayan ko siya. - Salamat, anak.
Pwede tayong dumaan dito pauwi.
Ano?
Sinasabi ko lang.
Naiintindihan ko. Pero mas gusto kong maging positibo.
- Oo. - Masayang balikan ang mga alaalang iyon.
Gusto mong marami pa tayong balikan?
- Naaalala mo ba iyon? - Medyo. Hindi gaano.
Halos 30 sa 35 taon natin tayong nandito.
- Masaya iyon. - Napakasaya.
Lahat tayo, nasa iisang bubong.
Sa kabila si Ben.
- Ang sayang panahon. - Oo.
Gusto mong kumatok sa pinto?
Akala ko ay gusto ko, pero hindi.
Huwag na.
- Walang balikan. - Wala.
Nakaraan na ang nakaraan.
Napakagandang nakaraan.
Masaya naman tayo ngayon.
Kapag nanlalamig na ang inyong samahan
at wala nang tamis ang kanyang paglalambing
gaano mo man isiping kailangan niya,
ito ang aantig sa kanya.
"Hello, baby doll."
Hindi dapat mamali sa …
Ibig sabihin, "Hello, kambing."
At huwag kang manamit nang ganyan.
Baka sabihan ka niyang "Get Carbonated!"
Sa susunod, mag-i-skateboard ako sa Acropolis.
Pumatok talaga iyan?
Napapatawa niya ang mga tao. Napapatawa niya pa rin ako.
Higit isang milyon ang views?
Oo, at may sponsors at ibang platforms.
'Tol, mali ang negosyo natin.
Oo nga.
Ibabalik ko ang van.
- Pwedeng ako na. - Huwag. Marami ka nang nagawa.
- Magugustuhan niya ang ilog. - Oo, si Papa?
- Uy, umalis na tayo. - Nagliligpit na ako.
Ayos lang. Tapusin natin mamaya. Tara na!
Baka nagtataka na si Retta.
Nakuha niya ang biro.
- Ano? - Wala.
O, hindi.
Mawawala na siya sa atin, Ben.
Tama ka.
Wala dapat akong sinabi.
Ayos ka lang?
Narinig mo ang doktor. Magiging ayos lang ako.
Sigurado kang kaya mong itago?
Ayokong sirain ang anibersaryo nila.
Ilang araw lang.
Pwede tayong sumubok uli.
- Hindi ko kaya. - Magsanay ka pa.
Mga pirata!
En garde, inutil!
Okay. Tara na.
- Hetong sa'yo! - Akala ko, tinuturuan mo siya.
Dumating ang mga pirata.
- Umalis na tayo. - 'Wag niyo silang isama sa hapunan.
Ben, nakumpirma mo ang booking?
Mahaba ang pila kapag Linggo ng gabi.
- Heto na. - Kapag nahuli tayo, dahil iyon kay Papa.
Papunta na sa Shanghai Express.
Handa ka na? Tara na.
Eddie, tantanan mo ang lobster.
May alam ba ang iba na hindi natin alam?
- Kailan kayo huling naparito? - Sobrang tagal na.
Iniisip ni Henry na ibenta na.
Baka nabenta na.
Lazy Susan.
- Korni, alam ko. - Ang totoo, hindi.
Huwag na tayong mag-hipon.
- Oo. - Gusto ko ng hipon.
'Tol, maniwala ka…
- Hindi. - Makinig ka sa papa mo, Nathan.
Ako si Nathan, Lolo. Si Edward ito.
Kung Pao chicken!
Iyon ang paborito ni Papa noong pumupunta kami rito.
Gusto ko rin no'n, Ted.
Bakit nandito ang Chinese na babaeng iyan?
Si Cassie ito, Lolo. Ang asawa ko.
At Vietnamese siya.
Nasaan si Mel?
- Hindi ka si Mel. - Patay na si Mel, Papa.
Ang bilis mong mag-move on.
Matagal na iyon.
Tanda mo?
Gusto ko si Mel.
- Oo. - Tayong lahat naman.
Dapat nagkaanak kayo.
May anak na kayo?
Wala pa, Ted.
Sayang ang buhay na walang anak.
Gusto ni Mel ng Chinese.
- Pa! - Hindi racist si Mel.
- Pasensya na. - Hindi, ayos lang.
Pwedeng um-order na lang tayo?
Miss?
Excuse me.
Salamat.
Sinabi ni Ben?
Tatlong araw na pagtatago.
Kinausap ko na si Anna, ang kaibigan ko.
Napakabuti mo talaga para unahin kami.
Desperado siyang maligtas ang baby.
Pwedeng isipin mo muna ang sarili mo?
Hayaan mo kaming alalayan ka.
Magpahinga ka.
Pahingahin mo ang katawan mo.
At kapag handa ka na, sumubok kayo uli.
Apat na beses.
Hindi ko alam kung makakaya ko uli.
Sinabi ko sa kanya bago kami magpakasal
na may mga problema ako roon.
Pero nagmamahalan kami noon.
Paano kung 'di na niya ako mahal?
Cassie, mahal na mahal ka.
Naming lahat.
'Wag mo pagdudahan iyon.
Okey?
Magiging okay ako.
Tumawag na si Rachel.
Sige na. Ayos lang ako.
Ikaw rin.
Sigurado ka?
Oo.
Saglit lang.
- Narito na siya. - Rachel, hi!
Hi!
Hindi na gaya ng dati ang Shanghai Express.
Walang Kung Pao chicken.
- Ma! -Makasalanan.
Hindi para sa lolo mo.
Hello, mahal ko.
Inayos namin ang laptop na parang nandito ka.
Pupunta ako kung kaya ko. Sinubukan ko.
Oo, alam namin.
Naka-pajamas siya.
Umaga rito, Lolo.
- Gabi ngayon. -Nasa New York ako.
- Nami-miss ka namin. -Nami-miss ko rin kayo.
Ano'ng balita?
- Nawasak ang apartment ni Nathan. - 'Tol.
- Ang bibig mo. -Totoo naman.
- Ano? -Panira ka, Rube.
Oo. Maling pagtatayo ng building.
Ise-send ko sa iyo ang link. Nangyari na sa limang lugar.
Nath, ano'ng gagawin mo?
Tutuloy muna kina Ben saglit.
Tama na nga. Nandito ka, ako na ang nagsasalita,
may inumin ka ba riyan?
Nagbubukas na ako ngayon.
Solong pag-inom, ingat ka.
Iyon ay kung mag-isa ka nga.
Kilala niyo ako.
Gusto kong mag-toast para sa mga pinakamahusay na magulang sa mundo.
Masaya akong nagpakasal sila
dahil baka hindi tayo nabuhay kung hindi.
- Makasarili. -At dahil mahal natin sila.
- Amen. - Salamat.
Cassie, ang baso mo.
Itaas natin sila para sa mga alamat na sina Dave at Julie Rafter
sa pagdiriwang nila ng 35 taon ng pagsasama.
Para sa aming papa, mama, lolo, lola, manugang, at anak.
-At mga role model ng kaligayahan. -Oo.
-Ang laking responsibilidad. -Kaya mo iyan.
- Para kina Mama at Papa. - Para kina Mama at Papa.
Cheers!
Sige na. Maghahanda na ako sa pagpasok.
Wala kang balita?
Walang itatago ko sa inyo.
-Nag-marathon ka ba? - Hindi ngayong taon.
- Lagi kang nagma-marathon. -May iba akong inaasikaso.
Basta huwag kang papakapagod. Nami-miss ka na namin.
-Mahal ka namin! Paalam! -Kita-kits!
Mahal ko rin kayo.
Okey. Mabalik tayo sa Kung Pao chicken.
- Ano sa tingin ninyo? - Tara.
- Sige, sige! - Alis na tayo rito!
Marami pang oras para makilala mo sila paglabas mo, anak.
Kung Pao chicken,
parang masaganang buhay.
Ima-marinate mo ang damdamin mo,
titiyaking may lasa,
maraming pampaanghang,
tiyaking walang magdidikit-dikit
lagyan ng init, karne, pampalasa,
at haluin.
Tapos lagyan ng garnish, depende sa panlasa ng tao.
At kung suwerte ka, maluluto iyon nang may pagmamahal.
Narito na ang hapunan.
Dalawa, apat, anim, walo…
Isang magandang buhay.
Kain na, huwag maghintay.
- Siyang tunay, Ted. - Uy!
- Hayan. - Salamat.
Kami ni Dave, Kung Pao chicken, nang may pagmamahal.
Pero kung may mangyari, gaya kina Ben at Cassie…
Walang anuman.
…kinulang ka sa sangkap.
Kain lang, Ma.
Bilisan mo.
Kung hahainan ninyo ako ng pagkain, bilisan mo.
-O si Ruby, masyadong masarsa. - Inabot ka na ng siglo.
Kung Pao chicken, Jules.
- Si Ruby iyan, Lolo. - Sino?
Pa, nalimot mo ang recipe.
O si Nathan, na hindi talaga iyon makuha-kuha.
Tapos nasisira na lang.
Tulog na, Eddie. Ang pajamas mo.
- Magsepilyo ka. - Sinusubukan kong magbanyo!
Sige na, Ruby.
Sandali lang.
Tatlumpu't limang taon, Gng. Rafter.
Halika rito.
Sa tagumpay at kabiguan,
sa lahat ng pagsubok, nandito pa rin tayo.
Malaking karangalan 'yon sa panahon ngayon.
Tingin ko nga.
Tanda kong kinabahan ako noon sa performance ko sa ika-25 natin.
Pero sa set up na ito, walang performance na dapat ikakaba.
Pwede mong ilagay iyon bilang "business pending."
Pero huwag mong patagalin masyado.
- Meron ka pa rin no'n. - Magtigil ka.
- Gusto mo iyon. - Oo naman.
Ginagawa ko lang ang parte ko.
Malalakas pa rin sa kabila ng edad.
'Di mo kailangang sabihin. Salamat, Pa.
Buti ka pa.
Nag-aalala ako sa kanya.
Matagal na mula nang nagkanobya siya.
Mahirap kapag may anak.
Nami-miss niya na siguro iyon.
- Nami-miss ko na iyon. - 'Di ka naman kulang.
- Pero… - Banlawan mo, ilalagay ko.
- Ang romantiko. - Praktikal.
Nag-aalala lang talaga ako.
- Tayo ang naglilinis ng gulo nila. - Oo, tayo pa rin.
Ibig ko sabihin, kapag may nangyari sa buhay nila,
tinutulungan natin sila dati.
- Malalaki na sila. - Oo, pero anak pa rin natin sila.
Ano na namang naisip mo?
Kung Pao chicken.
Sobra-sobrang metapora na.
At mas alerto na si Papa,
sa nakakatawa siya.
Parang mali na bumalik tayo na daming nangyayari.
Hindi mainam na ganito karami ang kasama nina Ben at Cassie.
Kaya nila.
Kailangang maghilom.
Nandoon ang buhay natin.
At narito sila at kaya nating tulungang maghilom.
Kailangan din ni Ruby iyon.
- Ilang araw? Sige. - Mas matagal pa.
Tulungan natin sina Ben, Cassie, at Nathan na makabawi,
bisitahin si Papa. Si Ruby, sa school ni Edward.
Gaano katagal?
Depende. Matagal-tagal?
At saan tayo roon?
- Mga magulang tayo. - Na may sariling buhay.
May negosyo ako, may trabaho ka.
At saan tayo titira?
Ilang araw lang ang set up na 'to.
- 'Di ko alam kung ano'ng iniisip mo. - Ganito…
Dapat nating gawin 'to, kung 'di, masamang magulang tayo.
'Di tayo masamang magulang.
Ang maitutulong natin kay Nathan ay pahiramin siya ng salaping kailangan niya,
at maaayos sina Ben at Cassie.
Seryoso ako, Dave.
Ako rin.
Sinabi mo iyon sa labas ng dati nating bahay.
"Nakaraan na ang nakaraan."
- Hindi na tayo ang mga magulang na iyon. - Tayo pa rin iyon.
Responsibilidad na si Rubes.
Oras na natin 'to, Jules.
Itulog mo lang muna.
Eskandalo sa pupu, pagkakalaglag, gumuhong building, gumuhong pag-iisip,
at bagay na hindi sinasabi ni Rachel.
Dama ko na iyon noon pa.
Kailangang may maglinis.
At doon ko napagtanto.
Naghahanap ako ng sagot sa nakatatakot na tanong.
AKO, SIYA, AT SILA DRUSILLA SAVAGE
SAAN NA NGAYON?
Hindi na ako ang dating ako, kaya…
ANG IKAW NA NAIS MONG MAGING
ANG LANDAS PASULONG
PAGSULONG SA BUHAY NA TUNAY NA NARARAPAT SA IYO
Sino ako?
Gusto kong bumalik dito.
Habambuhay.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor: Maribeth Pierce