Bu bir germe testi.
Mühendisler, lastik gibi materyallerin sağlamlığını ve esnekliğini ölçüyor.
Ama burada başka bir şeyi test ediyor.
İnsan serviksinden alınmış bir dokuyu.
Serviks, bir kadının rahmi ve vajinası arasındaki kapıdır.
Her şeyi engeller.
Mesela bir penisin daha ileri gitmesini.
Fetüsün vaktinden önce çıkması gibi başka önemli şeylere de engel olur.
Rahmi balon gibi düşünün. Balonu havayla doldururuz.
Havanın veya bebeğin rahmin içinde tutulması gerekir
ve serviks de rahmi kapalı tutan düğümdür.
Bir mühendis olarak serviks konusunda beni çok şaşırtan şey
hamile birinden alınmış bir örnekti.
Gerinip duruyordu ama hiç kopmuyordu.
Dokuz aylık hamilelik döneminden sonra serviks beş kat daha esnek olur.
Dudaklarınızdaki deri gibi yumuşak olunca açılır.
Tecrübelerinizden veya dizilerden bildiğiniz üzere bu olduğunda...
Mindy, suyun geldi.
Suyum geldi.
Su birikintisinde oturuyorum.
Suyum geldi.
Sorun değil, buzdolabında daha var.
Bebek doğduktan sonra bu çok uyumlu materyalin
değişip kendini onarması gerekir.
Bu kadar çabuk yumuşayabilen veya değişebilen
başka bir mühendislik materyali bilmiyorum.
Kısacası serviks, bir anatomik ve mühendislik mucizesidir.
Ama bu, doğumu daha az ürkütücü kılmıyor.
Pek korkmuyorum. Ben...
Evet, gerginim.
Çok gerginim
çünkü bu benim ilk çocuğum ve ne ile karşılaşacağımı bilmiyorum.
Dünya genelinde, dakikada 250 bebek doğuyor.
Hastanelerde veya evlerde.
Ebeler, doula'lar ve doktorlar eşliğinde.
Bazıları ağrı için ilaç alıyor, bazıları sezaryen yaptırıyor,
başka tıbbi teknolojiler kullanıyor ya da hiç kullanmıyor.
Göster kendini. Hazır mısın? Nefes al.
Alttan it, halledeceksin.
İki, üç, dört...
Ama dünya genelinde, doğum sebebiyle her gün 800'den fazla kadın ölüyor.
Dünya çapında yapılan bir ankette
kadınların %30'u doğumu travmatik buluyor.
Gözlerimi kapatıp en derinime indiğimi hatırlıyorum.
"Bunu atlatmalıyım." diyordum.
Çok uzun süre travmayı atlatamadım.
Peki, doğumu bu kadar zor yapan şey nedir?
Kadınlar en kolay ve en güvenli deneyimi nasıl yaşayabilir?
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Gerçek doğum sancısının her zaman kesin bir ritmi vardır.
Bebeğin o küçük açıklıktan nasıl geçebileceğini merak edebilirsiniz.
Merak etmeyin, yeterince esneyeceksiniz.
İyi bir doğum uzmanı olmak için patolojik bilgi yetmez, ihtiyat gerekir.
Unutmayın ki iki kişinin hayatı sizin ellerinizde.
DOĞUM
Çoğu büyük primat, nispeten benzer şekilde doğurur.
Dişi, 30 ila 40 hafta boyunca fetüsü karnında taşır
sonra bebek doğum kanalından çıkar.
Önce kafası çıkar, birkaç saat sürer.
Ama temel bir farklılık vardır.
İnsanlar daha çok acı çeker.
Primatların bebekleri de
Monty Python skeçlerindeki gibi pat diye çıkmaz.
Zorlanırlar ama yine de görünürde bizden çok daha kolay doğum yaparlar.
İnsanlarda ilk doğum dokuz saat kadar sürer
ve genelde daha da uzar.
Ama şempanzelerde yalnızca iki saat sürer.
Doğum mücadelesinin bir parçası da ölçmesi daha zor olan...
...acıdır.
Sanki bedenimin alt kısmı patlayacak
ve odanın dört bir duvarına saçılacakmış gibi gelmişti.
Sanki bir acı mikserine atılmışsınız da dönüp duruyorsunuz
ve ne oluyor, anlamıyorsunuz, sanki ikiye bölünüyorsunuz.
Her şey kırmızıya boyandı
ve bir alarm sesi başladı.
Şeytan çıkarma ayinindeymişim gibiydi.
İnsanların doğumda acı çekmesinin nedeni anatomi ve evrimle ilişkilidir.
Teori şu şekildedir.
İnsan, diğer primatların aksine iki ayak üzerine kalkmıştır.
Yani pelvisler daha karmaşık ve dar hâle gelmiştir.
Beyinlerimiz de diğer primatlardan daha büyük hâle gelmiştir.
Bebek kafaları da öyle.
Şempanzeler geniş kalçadan küçük kafa çıkarır,
bizse dar bir alandan koca bir bebek çıkarırız.
Peki evrim neden durdu?
Niye doğum acısını azaltmak için anatomimiz evrimleşmedi?
Neden acı verici bağırsak hareketlerinden
evrilerek kurtulmadık?
Neden acı verici ayrılıklardan evrilerek kurtulmadık?
Doğal seçilim acıyla değil, hayatta kalmayla ilgilenir.
Ve acı verse de bebek yapmaya devam ediyoruz.
İşe yarıyorsa, yeterince iyiyse tamamdır.
Alan aşırı dar, doğum çok sancılı ve çok uzun sürüyor ama işe yarıyor.
Yeterince iyi.
Yani türümüzün hayatta kalması için
kadınlar her daim zorlu doğumları yaşamak zorunda.
-Az kaldı. -Ne kadar kaldı?
Yavaş yavaş.
Eski Ahit'te şöyle yazar:
"Çocuklarınızı acı içinde doğuracaksınız."
Havva, Bilgi Ağacı'ndan elmayı yedikten sonra.
Bu 12. yüzyıl Japon parşömeninde
doğum o kadar ölümcüldür ki
ölüme yakın durumlarda çıkan kötü ruhları çağırır.
Bu yüzden tarih boyunca birçok kültür
doğumda kadınları koruyup rahatlatmanın yollarını bulmuştur.
Ritüeller ve arkadaşların ve ailelerinin desteğiyle.
Ayrıca Akdeniz'deki kadınlar acılarını afyon ve haşhaşla dindirmeye çalışmıştır.
Antik Yunan'da yapısı aspirine benzeyen söğüt kabuğu kullanılmıştır.
Bebeğin sıkışma ihtimaline karşın yeni aletler ve teknolojiler bulunmuştur.
Tıbbi gelişmeler sayesinde doğum, zaman içinde daha az ölümcül oldu.
En büyük gelişme alanlarından biri de sezaryende oldu.
Sezaryen aslında binlerce yıl önce ortaya çıktı.
Neredeyse her eski kültürde bahsedilmiştir
ve anne doğumdan sağ çıkamayacak gibiyse bebeği kurtarmak için yapılmıştır.
Kadının kurtulduğu bilinen ilk sezaryenlerden biri
1826'da Güney Afrika'da İngiliz cerrah James Barry tarafından yapılmıştır.
Asıl adı Margaret Bulkley'dir ve kadın olarak doğmuştur.
Ama ölümüne dek ortaya çıkmamıştır.
Aynı sıralarda
bir tıbbi misyoner Ugandalı doktorların sezaryen yaptığını gözlemler.
Annenin ve bebeğin kurtulduğu bir operasyon için yazı yazar.
Anestezi yoktur ama kadına bol miktarda muz şarabı verilmiştir.
20. yüzyılda
sezaryen kadınların hayatlarını sık sık kurtarmaya başlamıştır.
Sonrasında doğum teknolojisi iyice gelişmeye başlamıştır.
Doğumun süresini ve oranını ölçmek için pelvik röntgenler kullanılmaya başlandı.
Sürecin yavaş ilerlediği kadınlar için
süreci yapay olarak hızlandıracak pitocin adlı bir ilaç geliştirildi.
Oksitosinin sentetik formu.
Bu hormon doğal salgılanır
ama kadın bedenini üç durumda istila eder.
Orgazm, emzirme ve doğum.
Pitocin işe yarıyordu,
doktorlar ve kadınlar bir haftalık gecikmede buna başvuruyordu.
Böylece kestirilemeyen bir olaya kesinlik geliyordu.
Doğum konusundaki tıbbi müdahale tarihinde
kadın doğumun tıp dalı olarak kabulünün çok büyük bir rolü vardır.
Çoğu zaman bebekleri doktorlar değil, ebeler doğurtmuştur.
Tecrübe ve gözlemle gerçek dünyada eğitilen kadınlar.
Sonrasında 1700'lerin Avrupa'sında
ebeler daha resmî eğitim programları içeren okullar açtı.
Sonraki yüzyılda Amerika'daki Avrupalı göçmen dalgasıyla birlikte
bu yetenekleriyle beraber kuzey eyaletlerine yerleştiler.
Güney Amerika'daysa köleleştirilmiş siyahi kadınlar
beyaz çocukların doğum ve bakımına atanmış ve kendi ailelerinden koparılmıştı.
Kölelik bittikten sonra da maharetli ebeler olarak devam ettiler.
Onlara genelde "nine ebeler" deniliyordu.
Kendileri de daha önce doğum yapmış toplumun kıdemli ve yaşlı bireyleriydi.
Kendi cemiyetleri içinde onlara saygıyla bakılırdı.
Ancak 1900'lerde doktorlar, ebeleri doğum odasından kovmaya başladı.
Argümanları ikna ediciydi.
Doğum basit görünebilir. Asırlardır yaşanıyor da olabilir.
Fakat aslında tıbbi müdahale gerektiren patolojik bir olaydır.
Epizyotomi denen prosedür gibi.
Doğum sırasında bir kadının vajinal açıklığının yırtılması sıktır.
1920'lerde doktorlar önceden önlem alarak kesmeye başladı.
Bence dikmenin daha kolay olacağı fikrinden yola çıktılar.
Ama epizyotomi yapmanın
yırtılmayı daha da kötüleştirdiği ortaya çıktı.
O sıralarda Batılı doktorlar yeni ağrı kesiciler önermeye başladı.
Almanya'dan çıkan Alacakaranlık Uykusu trendi gibi.
Ağır narkotiklerin karışımıydı. Skopolamin ve morfin.
Tehlikeli olduğu için tartışmalı bir konuydu.
Bu ilacı destekleyen kadınların çoğu kadınların oy hakkı olduğunu savunanlardı.
Argümanları kadınların ağrısız doğum yapma hakları olduğuydu.
Ama ilaçlar aslında ağrıdan kurtarmıyordu, acı çektiğini unutturuyordu.
Doğum odalarındaki kadınlar acı içinde kıvranıp çığlık atıyordu.
Kafalarına başlık geçiriliyor veya kafes yataklara yatırılıyorlardı.
Doğum, yaşadığınız yere, sınıfınıza, ten renginize göre farklılık gösteriyordu.
Bir ırk veya kültür ne kadar uygarsa
kadınlar bir o kadar zor doğum yapar diye bir teori vardır.
Anestezi de üstesinden gelebilmelerini sağlamak için gerekliydi.
İşçi sınıfı kadınları, beyaz olmayan kadınlar,
göçmen kadınlarda sorun yoktu.
Bebekler pat diye çıkardı.
Asıl yardıma ihtiyaç duyan aşırı medeni orta sınıf kadınlardı.
O klişe bugün de kabul görüyor.
Bu yüzden İngiltere'de siyahi kadınların
doğum sırasında ölüm oranı beyazların beş katı.
Aynı gelir seviyesinde bile eşitsizliklerin olduğu Amerika'da üç katı.
En büyük sorun seslerini duyuramamaları.
"Acı çekiyorum." dediklerinde siyahi kadınlara olan klişe bakış açısıyla
o kadar acı çekmediklerine inanılıyor.
1950'lerde siyahi kadınlar, ihtiyaç anında bile ağrı kesici almazken
beyaz kadınlar çok ilaç verildiğini söylemeye başlamıştı.
1958'de The Ladies' Home Journal'da bir araştırma yayınlandı.
"Doğumevlerinde Acımasızlık."
Kadınların hastanede yaşadıkları istismarları yazıyordu.
Bir kadın "İstemeseniz de ilaç veriyorlar, sizi hayvan gibi bağlıyorlar." yazmıştı.
Kadınlar, yaşadıkları bu korkunç doğum tercübelerine
tepki vermeye başladılar.
Öfkelendiler ve hayatlarının en muhteşem anı olması gereken anı
kaçırdıklarını düşündüler.
Ama bu, doğumun tıbbileşme sürecinde bir şekilde tamamen unutulup gitti.
Halk hareketinin en etkileyici seslerinden biri de
Ina May Gaskin'di.
Aktiviste dönüşmüş bir ebe.
1975'te yazdığı Ruhsal Ebelik kitabında
kadınların, ilaç veya müdahaleler olmadan doğum yapabileceğini söylemişti.
"Doğum, her kadının güvenli ve rahat bir ortamı hak ettiği
ruhsal bir deneyimdir."
Doğal doğum hareketine katılan bir sürü hippi kadın vardı
ama ayrıca orta sınıftan banliyölü ev kadınları da vardı.
Siyasi yelpazenin her bölümünden insanlar vardı.
"Doğum yapmak için bayıltılmam gerekmiyor. Bunu başarabilirim." diye düşünüyorlardı.
O sırada ortaya yepyeni bir ilaç çıkmıştı.
Epiduraller.
Bilim insanları, anesteziyi omurgada epidural alana enjekte etmenin
omurgadan beyne giden ağrı sinyallerini durdurduğunu keşfetti.
Bir kadının vücudunun tüm alt yarısı dakikalar içinde uyuşurken
kendisi tamamen uyanık kalıyor.
Harikaydı, çok güzeldi. Epiduralden hiç pişman olmadım.
Belden aşağımı hissetmiyordum.
İşte o an anlamıştım.
Hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biriydi.
Böyle olmuştum...
Dünya Sağlık Örgütü, doğum yapan sağlıklı kadınlarda
epidurallerin güvenli olduğunu söylüyor.
Ama tabii vücudunuzun yarısı uyuşmuş oluyor.
Ikınma kısmı daha uzun sürebiliyor.
Ortalama 20 dakika kadar.
İdrar torbanıza daha az hâkim oluyorsunuz
ve sonrasında dolaşmak biraz daha zor olabiliyor.
Popülaritesi yükselen bir başka tıbbi müdahale daha vardı.
Sezaryen.
Günümüzde bebeklerin beşte biri bu şekilde doğuyor.
2000'dekinin iki katı.
Bazı ülkelerde doğumların yarısından fazlası sezaryen.
Genel oranın %55 olduğu Mısır, Dominik Cumhuriyeti ve Brezilya gibi.
Ancak saat başına değil, hizmet başına para ödenen özel hastanelerde
bu oran %83'tür.
Bir çalışmada "Doğumun kısaltılmasıyla kazanılan vakit
kadın doğumcuları sezaryen seçmeye sevk etmiş olabilir." der.
Daha çok sezaryen yapılan ülkelerde anne ölüm oranı daha düşükken
bu yalnızca %19'luk dilime kadar etkilidir.
Bunun ötesinde bir fark yaratmaz.
Birçok sezaryenin tıbbi olarak gereksiz olduğunu gösterir.
Bir kez sezaryen yaptırmış kadınlarda
sonraki hamileliklerde komplikasyon riski daha yüksektir.
Düşük ve ölü doğum gibi büyük riskler de dâhil.
Doğal doğum savunucuları, gereksiz sezaryenlerin
bir kadının doğal doğum ritmini bozduğunu söyler.
Buna günümüzde "art arda müdahaleler" denir.
Kayıtlarımda yazana göre,
kalp atış hızı monitöründeki fetal distres sebebiyle
acilen sezaryene alınmaya razı gelmişim.
Bilhassa epidural aldıktan sonra, bebeklerin kalp atış hızları değişir.
Epiduralden sonra da genelde pitocin alınır çünkü...
Dozu arttırmaya başladıklarında
çok ama çok acı dolu kasılmalar yaşamaya başladım.
Serviks yeterince hızlı açılmadığında pitocin faydalı olabilir.
Sonra pitocin dozunu artırdılar.
Bu gerekliydi çünkü günüm geçmişti ama hâlâ doğum başlamamıştı.
Suni sancı verildiği andan sonra, iş artık teknolojiye kalmıştı.
Fakat art arda müdahale teorisinde bir sorun vardır.
Büyük ve tesadüfi bir deneyde ortaya çıktı ki...
Suni sancı verilmiş kadınlarda sezaryen olasılığı daha yüksek değil.
Gerektiğinden daha sık suni sancı veriyoruz.
Ama çok büyük veya belirgin bir dezavantajı da yok.
Ama hastanede son dakika değişiklikleri bir kadının ruh sağlığını etkileyebilir.
Bir çalışmaya göre, planlanmamış sezaryen yapılan kadınların
travma sonrası sıkıntı ve depresyon yaşama ihtimali daha yüksektir.
2004'te Ina May Gaskin çok satan kitabında
doğumun mahremiyet eksikliğinden veya korkudan uzayabileceğini yazmıştır.
Buna "Büzgen Kanunu" demiştir.
Serviksin, büzgen kas gibi olduğunu
ve büzgen kasların komut kabul etmediğini söyler.
Diyelim ki umumi bir tuvalettesiniz ve kakanızı yapmaya çalışıyorsunuz.
Biri kapıyı açıyor.
Veya bir gürültü geliyor.
Büzgen kasınız donar.
Bir bebeği vajinanızdan itmeye çalıştığınızı düşünün.
Rahatlamaya çalışıyorsunuz, nefes alıyorsunuz.
Korku, bunu yapabilme yetinize çok büyük etki eder.
Korkunun doğumu zorlaştırdığı fikrini
1950'lerde Fransız doğum doktoru Fernand Lamaze da zikretmiştir.
Günümüzde Lamaze Metodu denen psiko-profilaktik yöntemi o ünlü etmiştir.
Acısız, korkusuz ve ilaçsız bir doğum için bir grup teknik.
Nefes alma teknikleri, farklı pozisyonlar ve masaj içeriyor.
Lamaze, kitabında doğum acısını
ilaçla gidermeye çalışmamamız gerektiğini yazar.
Bunun yerine acıdan korkmayı bırakmalıyız.
Ama kadınların ağrı kesici yöntemini seçme veya reddetme nedenleri hep karmaşıktır.
Japonya'da kadınların sadece yüzde altısı epidural alır
çünkü kültürel beklentileri acının, doğumun parçası olduğunu söyler.
Amerikalı kadınların %70'inden fazlası epidurali seçerken
neredeyse %30'u epiduralsiz doğurmaya karar verir.
Normal doğum yapmak istediğimi aileme söylediğimde
"Olmaz, dayanamazsın." dediler.
"Bana ne yapacağımı söyleyemezsiniz, artık yapmam şart oldu. "dedim.
Nasıl hissettireceğine dair tuhaf bir merakım vardı
ve bunu görmek istedim.
Dönüp baktığımda "Neden epidural istememişim ki?" diyorum.
Neden epidural istemediğimi hiç bilmiyorum.
Günümüzdeki bazı bilimsel araştırmalar,
rahatlamanın doğum üzerinde fiziksel etkileri olduğunu söylüyor.
Normal doğum savunucularının yıllardır söylediği gibi.
Serviksin başında kasılan bir sürü kas vardır.
Biz de büzgen bir kas olduğunu düşünmeye başladık.
Bu da, hamilelikte neler olduğunu anlamak için
çalıştığımız haritayı tamamen değiştirdi
çünkü erken doğum yapan kadınlarda
o serviks zamanından önce açılmaya başlar
ve bu, erken davranan büzgen kas olabilir.
Ama bunun neden her hastada olmadığını tamamen anlamış değiliz.
Mekanikler, hamilelikte çok önemli bir rol oynar.
Dokunun gücünü anlayabilmem için bir mühendis lazım.
Farklı durumlara bakıyoruz.
Ya hastanın kısa bir serviksi varsa?
Bebek tekme atarsa veya ufak bir kasılmada serviks açılır mı?
O serviks, hamileliğin yüklerine mekanik olarak direnebilir mi?
Bu cevapları bilmeliyiz.
Kanseri tedavi ediyoruz.
Hamileliği daha iyi anlayabilmeliyiz.
Bu yüzden doğumun en iyi yolu hakkında hâlâ çok fazla çelişkili bilgi var.
Ve çoğu da çok dayatmacıdır.
Muhtemelen bu fikirler beynime o bebek forumlarında ekildi.
Epidural gibi şeyleri hilekârlık olarak görür oldum
ve en iyi yolun, tıbbi müdahale olmadan
normal doğum yapmak olduğunu düşündüm.
Bence bunu savunan bazı kişiler kendilerini belli bir seçime zorluyorlar.
"Herkes istediği seçimi yapabilsin." demek yerine
"Herkes belli seçimleri yapsın." diyorlar.
Kızımın sezaryenle doğması gerektiğini
ilk öğrendiğimde kendimi çok başarısız hissettim.
Yapmam gerekeni başaramadım gibi geldi.
Doğal doğum savunucuları bazı kişiler tarafından
tıbbi müdahalelerin olumsuz etkilerini abarttıkları için eleştiriliyor
ama savunuculukları birçok kadının doğum yönteminde
büyük gelişmeye sebep oldu.
1970'lerde, İngiltere'de epizyotomi oranı yüzde 50'nin üzerindeyken
bazen hastanın izni olmadan da yapılıyordu.
Ama sonrasında, "doğum kesiklerine" karşı ters bir tepki doğdu.
İngiliz ebe ve aktivist Sheila Kitzinger tarafından bir anket düzenlendi.
Ve epizyotominin, doğumdaki diğer tüm prosedürlerden
daha uzun süreli ağrıya sebep olduğunu
ve doğal yırtığın kesikten daha az ağrı yaptığını ortaya çıkardı.
Bir çalışma başlatıldı ve üç yıl sonra
epizyotominin sözde faydasını destekleyen hiçbir kanıt olmadığı sonucuna varıldı.
Başka araştırmalar da bunu doğruladı
ve 2012'de İngiltere'deki epizyotomi oranı yüzde 15'e düştü.
Ve normal doğum hareketi
doğum desteğinin en eski tiplerinden birini geri getirdi.
Doğumda doula'nın olmasını.
Doula'lar doktor veya ebe değildir.
Eğitimli doğum koçlarıdır.
Kadına destek olurlar
ve doktorun, kadının isteklerine saygı gösterdiğinden emin olurlar.
Çok güçlüsün. Aferin sana.
Bazı araştırmalar, doula bulunmasının müdahale ihtiyacını azalttığını
ve sezaryende %51'lik düşüş sağladığını doğruladı.
Sanırım o odada birinin bulunup şunu söylemesi iyi geliyor.
"Evet, bu çok normal. Sorun yok.
Her şey yolunda."
Doğumun o kısmı epey bir korkutucu olabiliyor bence.
Az kaldı canım.
Çok az kaldı.
Normal doğum hareketinin esas mesajı dünyada yankılanmaya devam ediyor.
Kadınlar, kendileri için en iyisine kendileri karar verebilmeli.
Normal doğum yapmaya karar verdim
çünkü hastaneye gittiğinizde
siyahi kadınlar aşırı şekilde
bir nevi yok sayılıyor.
Daha önce tanık olduğum tek doğum
arkadaşımın hiçbir ilaç veya müdahale olmaksızın yaptığı doğumdu.
Ama hastanedeydi, orta yol olduğunu düşündüm.
Doğum planım, hastaneye gidip
doktorları dinlemek ve sağlıklı bir bebekle dönmekti.
Tek planım buydu.
Fakat bir doğumun nasıl olacağını veya ne gerekeceğini tahmin etmek imkânsız
çünkü her kadın farklıdır.
Ayrıca her bebek de tamamen farklı.
Bebeğin kafası ters duruyorsa
çekeceğiniz doğum sancısı normal sancıdan çok daha beterdir.
Mosmor olmuştum.
Her yer kan revandı.
En sonunda bana pitocin verdiler.
Epidural almamıştım
ve sonra da epizyotomi yapıldı.
Hepsi bende büyük şok yarattı.
Bunların hiçbirinin bu kadar zor olacağını bilmiyordum.
Çok gergindim.
Dokunun esnek olduğunu biliyordum
ama doktorlarıma güvendim ve emin ellerdeydim.
İlk çocuğumda yaşadıklarım daha yoğundu.
İkinci çocuğumun doğumundaysa çok huzurluydum.
Çok kan da çıktı tabii.
Yalan yok, kızgın ve kırgınım,
beş sene geçti ama hâlâ sindirmeye çalışıyorum.
Ama yine de inanılmaz ve muhteşem bir şeydi.
Hâlâ sezaryenimi, normal bir doğum olarak görüyorum.
Bence insanların yaptığı hiçbir şey yapay veya doğaüstü değil.
O yüzden "doğal"dan başka bir seçenek yok.
Acıdan korkuyordum
ve epidural almıştım.
"Bu çok aptalca." diye düşündüm.
"Bir şeyleri kaçırıyorum. Bunu başarabilirdim."
Kendime kızdım ve pes ettiğim için utandım.
Utanacakları hiçbir şey yok
çünkü yine de büyük bir iş yapıp dünyaya bir can getiriyorlar.
Bir insan yetiştirmek ve o insanı o veya bu şekilde dünyaya getirmek...
Dokuz ve on. Çok güzel. Derin nefes!
...büyük bir başarı.
Devam. Hazır mısın?
Alttan ittir!
-Hadi, bir kez daha. -Hazır mısın? İşte bu.
-Hadi bakalım. -Hazır mısın?
Bir, iki, üç...
Devam ediyoruz!
Aç gözlerini!
Bebeğine bak.
Gözlerini aç.
Aman Tanrım.
Tebrikler anne.
Bebeğim!
Buna değerdi, değil mi?
Şuna bak!
Çok minik!
Tamam.
Aferin sana.
Dünyaya hoş geldin tatlım!
Daysha, başardın!
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna