Przez tysiące lat planetą rządzili ludzie.
Pycha doprowadziła ich do upadku.
Sztucznie stworzony wirusdał początek rasie inteligentnych małp.
Na ludzi zadziałał odwrotnie,
uwstecznił ichi pozbawił umiejętności mówienia.
W okresie tarć między ludźmi i małpamina pierwszy plan wybił się szympans
gotowy poświęcić się dla swojego gatunku.
Zwano go Cezar.
KRÓLESTWO PLANETY MAŁP
WIELE POKOLEŃ PÓŹNIEJ
Popisy.
Starsza Luna kazała uspokoić serce.
Pisane ci jajo samo zaśpiewa.
Starsza Luna to starucha.
Trzy.
Tylko trzy.
Bierzemy wszystkie.
Nie. Nigdy.
Jedno musi zostać.
Takie jest prawo.
Jutro dzień bratnich więzi.
Są dla was.
Jesteście starsi.
- O jeden zachód słońca.- Starszy to starszy.
Soona.
Które do ciebie śpiewa?
To tutaj.
Jedwab.
Wychowamy je razem.
Jak nas wychowali.
Na jedno wyjdzie.
Tak?
Idź, no idź.
- Noa!- Czekaj!
Za daleko.
Znajdź inną drogę.
Noa?
Nie!
Noa!
Anaya! Soona!
Noa!
- Noa!- Nie!
Jak będzie wyglądał twój pisklak?
Oby nie tak jak ty.
Boją się.
Nie ma koca.
Co się dzieje?
Coś jest za drzewami.
Ucieka nam.
Obcy.
Noa ma stracha.
Anaya nie.
Nie małpa.
Może to…
Echo?
Echa nie przychodzą od Doliny.
Bałeś się?
Nie aż tak jak Anaya!
Już są!
Zdobyliście jajka?
- Wysoko weszliście?- Było niebezpiecznie?
Bardzo niebezpiecznie.
Anaya beczał jak młode.
Ile udało się zdobyć?
Daj zobaczyć.
- Pokaż.- Daj spojrzeć.
Jajo.
Anaya, pokażesz?
- Kto chce?- Ja.
Chodźcie. Daj.
Synu.
Pokaż mi je.
Wszyscy czekają na ceremonię.
Nawet Zasłużeni Nauczyciele.
Jestem twoją matką.
Wiedziałam, że się spiszesz.
On czeka.
Pękło?
Później się tym zajmiesz.
Ojciec na pewno chce zobaczyć.
Będzie z ciebie dumny.
Noa.
Myśmy myśleli, że nie wrócisz.
Za twardo.
Tak, Koro.
Ojcze. Zaklinaczu Ptaków.
Noa.
Synu.
Płomień złości się,że ma tyle pracy przed ceremonią.
Wysoko zaszliście?
Nad Gniazdo na Szczycie.
Cała trójka?
Nie.
Tylko ja.
Skąd ten zapach?
Nie byliście w Odległej Dolinie?
Nigdy.
To zakazane.
A jednak koc jest cały we krwi Echa.
Żadne z nas nie było w Odległej Dolinie.
Wierzę.
Mówisz prawdę.
Wiele musisz przyjąć.
Wiele mych nauk.
Rozpoczniemy po ceremonii.
Chodź, opowiemy Starszym.
Echa tylko ściągają kłopoty.
Oda tych szkodników przegoni.
Chciałbym zasięgnąć porady.
Syn wrócił z plamami krwi Echa na kocu.
Echo.
Pragnę za niego przeprosić.
To dla nas bardzo zły znak.
- Ten zapach.- Byłbym za tym…
Zdobyłeś Gniazdo na Szczycie?
Duży trud.
Tak.
Ryzykowne.
Niebezpiecznie.
Anaya!
Z ojcem się widziałeś?
Nie wiem, o co chodzi temu orłu.
Ja wiem. Nie znosi Noy.
Co z kocem?
Starsi go wzięli.
Poślą Odę, żeby przegonił Echa.
Kiedy matka była młoda,
strumyk raz wysechł przez suszę.
Echa szukały jedzenia.
Widziała jedno małe i dorosłe.
Przecież u nas dużo pada.
Jej słowa.
Bądź zdrów, Oda.
Nie.
Ceremonia zacznie się o świcie.
Zaklinacz Ptaków musi zrobić wyjątek.
Nie każe mu czekać do przyszłego wylęgu.
Właśnie każe.
To twój ojciec.
A ja jestem jego synem.
To ja zaczekam z tobą.
Anaya też zaczeka.
Tak się nie robi.
Muszę znaleźć nowe jajo.
Noa.
Oda!
Jest ich…
więcej.
Co tu się stało?
Nasi zwiadowcy.
Zabił ich ten tu.
Ludzki swąd.
To ona.
Piorun, wskakuj na konia.
Rozdzielić się!
Znajdźcie jego klan.
Szukać wszędzie dookoła.
Koń małpy.
Piorun, ze mną.
Daleko nie uciekli.
Ruszać za koniem. Znaleźć resztę klanu.
Znaleźć człowieka.
Jazda!
Ruszać!
Zagonić je!
Nie, proszę!
Ty! Jeniec!
Spalić wioskę.
Noa, pomóż.
Noa!
Anaya! Matko!
A gdzie Soona?
Tamci ją porwali.
Rozbili jajo.
Matko.
Idź pomóż ojcu.
Nie!
Noa!
Nie!
Uciekaj, Noa!
Pomóż ojcu!
Pędź, Noa.
Nie!
Ten jest z Rady Starszych.
Nie!
Za Cezara!
Zabrać ich do Proximusa!
Szukać człowieka.
Cezar!
- Ojcze.- Synu.
Wybacz. To moja wina.
Wypuszczaj ptaki.
Idź.
Pokłoń się.
Noa.
Za Cezara.
Ojcze…
Odnajdę ich.
Sprowadzę do domu.
Matko.
Płomień.
Do mnie.
Patrzcie go, jaki młody.
Bez maski.
Bez tego.
Coś mów.
Gadaj.
To nie moje.
Ja nie z masek.
Ja z nimi
nie trzymam.
Tłumacz się.
Zamordowali mi ojca.
Ograbili wioskę.
Pojechałem ich tropem.
Mnie towarzyszył tylko on.
Oni go zabili.
Klan Masek.
Zwą mnie Raka.
Mnie Noa.
Małpy spadające z nieba.
Akurat wyszedł w las, kiedy się zjawili.
Nie widziałeś moich?
Nie.
Ukryłem się.
Ratowałem siebie.
Chroniłem nasze dzieło.
W ten sposób dawniejutrwalano pomysły.
Każdy symbol coś oznacza.
I małpy rozumiały takie znaki,
kiedy przewodził nam Cezar.
Tamci w maskach, paląc wioskę,
wykrzykiwali to imię.
„Cezar”.
Karygodne.
Wykorzystują jego imię.
Wypaczają słowa.
Kim jest ten Cezar?
Nie „jest”.
„Był”.
Twój klan nie wie,jaki był prawdziwy Cezar.
Zbyt wielu o nim zapomniało.
Znam Starszych z mojej wioski.
To oni wymyślili prawo.
I to cała historia.
Wcale nie cała.
Zanim narodzili się wasi Starsi,
przewodził Cezar – on nauczył nas,jak powinny żyć małpy.
Był naszym przywódcą, prawodawcą.
W małpiej gromadzie siła.
Małpie nie wolno zabić małpy.
My, Idący za Cezarem,
żyjemy według reguł.
Po dziś dzień…
Ja żyję.
Ja jeden
się ostałem.
Kończę jego dzieło.
Co to za miejsce?
Uważa się, że małpy wzniosły je,
by dać schronienie grupom ludzi.
Dziś rzadko się widzi choć jednego.
Ale za czasów Cezara były ich sfory.
Dasz wiarę?
Być może tutaj ludzi się chroniło, żywiło,
może nawet uczyło.
Co tak patrzysz?
Echo.
Człowiek.
Widziałeś jakiegoś?
Jednego.
Są szkodnikami.
Jak dziki.
Tylko cherlawe.
Ludzie wolno łączą fakty,
ale był taki czas,
kiedy człowiek i małpa żyli w zgodzie.
Tak, w głowie się nie mieści. Wiem.
A jednak Cezaruważał ich za istotnych.
Dlatego są równie istotni i dla mnie.
Muszę wracać do konia.
Oczywiście.
Odprowadzę cię.
Nie znasz nauk Cezara.
Ksiąg nikt ci nie pokazał.
Zostań tu na trochę.
Ja cię dużo mogę nauczyć.
Jazda stąd!
Nie! Wracaj!
Szkodnik!
Czekaj. Wróć tu.
Nic ci nie grozi.
To ona.
Kradła zapasy w wiosce.
Ona za tobą szła aż z wioski?
Być może Cezar pcha mnie na wędrówkę.
Zaczekaj. Dokończę jego dzieło.
Nie mam czasu.
Nie będę spowalniał.Ja również mam konia.
Nie dałoby się trochę wolniej?
Nie.
Ona na pewno nas śledzi.
Ale dlaczego? Nie wiem.
Przepiękny ptak.
To Płomień.
Orzeł mojego ojca.
Lata za mną, żeby mnie dręczyć.
To i ptak cię śledzi?
U nas hoduje się orły. W moim klanie.
Śpiewa się im,
żeby nas rozpoznawały.
Nawiązuje więź.
Zaśpiewaj.
Proszę.
Nie.
Mój ojciec był Zaklinaczem Ptaków.
Śpiewał orłom.
Ale ja tak nie umiem.
Szkoda.
Chętnie bym posłuchał, jak ktoś śpiewa.
Dziwna ta ich broń.
Zepsuta.
Raka.
Noa.
Śledzi nas, bo jest głodna.
Nie, nie.
To jest…
ważne.
Oni szybko marzną.
Okaż litość.
Jest bystrzejsza od innych.
Na imię damy jej Nova.
Każdy człowiek to Nova.
Choć nie wiem dlaczego.Zostało z czasów Cezara.
Dlaczego Cezartak się troszczył o Echa?
Legenda głosi, że ludzie go odchowali,
dziś zdaje się to niemożliwe.
Legenda Cezara jest bardzo ważna.
Był wszak pierwszym ze Starszych.
Cechowała go sprawiedliwość,
moralność,
siła.
Współczucie.
Tylko że Cezar nie musiał obozować
z taką Novą.
Intensywnie pachnie.
Tunel, który zjada światło?
Zobaczyła to samo.
Widziałem to w jej oczach.
W jej…
reakcji.
Jakiej?
Jak u małpy.
Jeśli ma jechać, to na koniu.
Mój młody kolega okazuje współczucieludzkiej towarzyszce podróży?
Wolno chodzi.
Koń.
A właśnie, oczywiście, jest i gibon.
Ma bardzo długie ręce.
Za to przykro patrzeć, że człowiekporusza się, używając tylko dwóch nóg.
Wyobraźmy sobie, że spada z drzewa.
Czy przeżyje, zależy od dwóch kończyn.
A gdyby na równi korzystałz obu kończyn górnych
oraz obu kończyn dolnych,
byłby cztery razy bezpieczniejszy.
Ale sądzę,że jeślibym napotkał wyjątkowego…
A to, co jest?
Konie w paski.
Dość niezwykłe.
A myśleliśmy, że ludzkie stada wyginęły.
Nie pożegnasz się?
Muszę znaleźć klan.
Niech Nova zostanie ze swoimi.
Dobrze ich wychowuj.
Zgodnie z naukami Cezara.
Żebyś nie zapomniał
jego mądrości.
To ważne.
Tacy jak ty.
Chciałabyś żyć z nimi?
On rusza w swoją drogę.
My mamy własną.
Chodź.
Nova!
Zagonić!
Złapać mi ją!
To ta?
Tam!
Rozdzielić się.
Piorun.
Tędy.
Znaleźć ją!
Wiem, że tu jest.
Raka!
Nova!
Wyłaź!
Czuję twój smród.
Raka!
Noa!
Raka!
Cezar wybaczy.
Jedziemy dalej?
Zyskamy na czasie.
Co przegapiłem?
Ona przemówiła.
Zawołała mnie po imieniu.
Przesłyszałeś się.
Powiedziałeś, że ta Novajest bystrzejsza od innych.
W granicach rozsądku.
Jest w miarę inteligentna, ale…
Mam już imię.
Mae.
Wiem, dokąd prowadzą twój klan.
Jest pewna osada ludzi.
Tam chcę dotrzeć.
Znaleźć takich jak ja.
Czyli, że was
jest więcej?
Już nie tyle, co kiedyś.
Cały czas udawałaś?
Matka nauczyła mnie milczeć.
Dla bezpieczeństwa.
Z nami ci nic nie groziło.
A i tak udawałaś.
Gdzie twoja matka?
Zostałam sama.
Jak każdy z nas.
Ale teraz
mamy siebie.
Rozpalmy ognisko.
Mamy o czym pomówić.
Tak.
Wróćcie się.
Wracajcie.
Noa!
Mae!
Nie!
Mae!
Trzymaj się!
Nie! Raka!
Raka!
W gromadzie…
siła.
Cofnąć się! Człowiek!
Nie!
Witamy w domu, ptaszku.
Idź!
Noa!
Stęskniłem się. Soona.
Nie.
Przecież zginąłeś.
Widziałam, jak spadłeś.
Nie skrzywdzili cię?
Nie.
Co z matką?
Anayą?
Vonnegut.
Dobrze się czyta.
Mało tu literatury pięknej.
Jego głównie interesuje historia.
Zwłaszcza starożytny Rzym.
Jestem Trevathan.
Skąd przyszłaś?
Mów pierwszy.
To już bez znaczenia, nie?
Odszedłem.
Tak jak i ty.
Dotarłem prawie do wybrzeża.
Pechowo upadłemi roztrzaskałem obie kostki.
Takiego mnie znalazł Proximus.
I teraz mu czytasz o starożytnym Rzymie?
To kim jesteś?
Tą, która nie pomaga małpom.
Noa.
Dzielcie się. Tak trzeba.
Dobrze.
Noa?
Przeżyłeś.
Ojciec…
on…
Wiem.
Każą iść na dół.
Chodźmy.
Cezar!
Co za cudowny dzień!
Czy jest w nas wdzięcznośćza słowa Cezara?
Jest w nas wdzięczność.
Czy kłaniamy się w pas?
Kłaniamy.
Jak brzmią słowa?
W małpiej gromadzie siła!
Jak brzmią słowa?
W małpiej gromadzie siła!
Co za cudowny dzień!
Wspaniałe uczucie.
Na samą myśl o tych słowach
robi mi się miło.
Cezar był pierwszym ze Starszych.
Teraz ja jestem Cezarem.
To nie jest Cezar.
Ostrożnie, synu. Należymy do niego.
Kiedy myślę o wszystkich skarbach,które zostawili tam dla nas…
robi mi się bardzo miło.
Może i trudno będzie otworzyć wrota.
Ale to wykonalne,
bo razem dążymy do celu.
Jako jedno stado.
Jak Cezar zamarzył.
Jak Cezar wymagał.
W małpiej gromadzie siła!
Ciągnąć!
Ciągnąć.
Patrz.
Ciągnąć!
Tak!
Mocniej!
Dość.
Może jutro przybędzie siły.
Nie martw się.
W środku są co najwyżej zwłoki.
Od miesięcy próbują otworzyć te wrota.
Nie wiesz, gdzie jesteśmy?
Jak wirus się rozniósł,ludzie z rządu się ukryli.
Połowa z nich właśnie tutaj.
Zwieźli urządzenia i sprzęty wojskowe.
Nie rozumiesz?
Ta małpa nie może zdobyć tego, co ukryli.
Nie warto wracać do tego,jak było wcześniej.
Zacznij myśleć o tym, jak jest.
Tu się dobrze żyje.
I masz okazję z tego życia korzystać.
I przerobić świat dla małp?
To już jest ich świat.
W pokoju obok masz gorącą wodęi czyste ubrania.
Lepiej ci się zrobi, jak się doczyścisz.
Pomyśl lepiej,do czego się przydasz.
Nasz Zasłużony
musiał się pokłonić.
Nie mieliśmy wyjścia.
Pogódź się z tym.
Takie prawo.
Starsi klanu nie powiedzieli całej prawdy
o naszym świecie.
I nie dlatego, że jej nie znali.
Oni nie chcieli jej poznać.
Zmieniłeś się.
Chodź.
I stąd nazwa imprezy w togach.
Zabawny z ciebie człowieczek, Trevathan.
Podejdź.
Przysiądź się.
Zapraszam.
Odejdź.
Cudowny dzień, tak?
Długą drogę przebyliście.
Małpa i człowiek,
towarzysze podróży.
Wyjątkowa sytuacja.
Zwą cię Noa, tak?
Witaj wśród nas.
Odejdź.
Mae…
znasz może takie określenie…
ewolucja?
To człowiek je wymyślił, tak?
Mój upragniony postęp wymaga czasu.
Długiego czasu, którego nie mam.
Niestety, i mnie przyjdzie umrzeć.
Dlatego muszę posiąść wiedzęukrytą w tym skarbcu.
Ona nam zapewni
błyskawiczną ewolucję.
Noa.
Nic nie rozumiesz.
Otóż w swoich czasach
ludzie dokonali wieluprawdziwie wielkich rzeczy.
Nauczyli się równać góry.
Rozmawiać ze sobą przez ocean.
Nauczyli się latać.
Latać jak orły.
Niedługo i my się nauczymy.
Małpy się nauczą. Ja się nauczę.
Dzięki wiedzy ukrytej w skarbcu.
Nie uda wam się.
Nikt tam nie wejdzie.
Mae, Mae.
Moje małpy wpadły na twojego towarzysza.
Ta mapa chyba jest twoja.
Widzisz, Noa,
zanim Mae przyłączyła się do ciebie
i tego starego orangutana,
podróżowała z ludźmi.
Ale niestety,
moje małpy nie umiały ocenić ich wartości.
I zwiozły do obozu jedynie zwłoki.
Nie dało się z nimi porozmawiać,tak jak z tobą.
Dobrze wiem.
Wyście szli tutaj splądrować mój skarbiec.
Wcale nie jest twój.
Już jest, prawda?
I w końcu go otworzę.
Nieważne, ile małp przy tym zginie.
Noa.
Coś mi się obiło,że bardzo bystra z ciebie małpa.
Bardzo bystra.
On zreperował twój popsuty kij.
Przyda mi się bystra małpa.
Dobrze, powiedz mi,
czy Mae zdradziła,jak się dostać do mojego skarbca?
Nic mi nie powiedziała.
Nic nie powiedziała!
Nic a nic.
Nic nie mówiła.
Noa.
Pozwól. Chodź ze mną.
Chodź, chodź.
Coś ci tylko pokażę.
Podejdź.
Chodź.
Powiedz, co widzisz?
Uprowadzone klany.
Nie klany.
Królestwo.
Królestwo dla małp.
Ludziom nie wolno ufać.
Skoro jest dwoje mówiących,
musi być więcej.
Mae przybyła zabrać narzędziaukryte w skarbcu.
Narzędzia, które dają ludziom potęgę.
Dzięki którym są groźni.
Dlatego muszę je zdobyć pierwszy.
Rozumiesz?
Do nich nadal nie dotarło,że nastał nasz czas.
To jest moje królestwo.
Muszę wykończyć ich gatunek.
Chyba że chcemy znów żyć w klatkach.
Chodź.
Chodź, Noa.
Posilmy się.
Trevathan!
Opowiedz coś.
Byle śmiesznego.
Nie przylecą.
Dlaczego?
Dlatego, że Orli Klan
się skończył.
Przecież klan żyje tu.
Teraz żyjemy tu.
Na ziemiach Proximusa.
I on nie potrzebuje orłów.
Przyleciałeś mnie osądzać?
Sam siebie osądzę.
Dałem ojcu słowo,
że sprowadzę ich do domu.
Zawiodłem.
Orlim Klanem rządzi
Proximus Cezar.
Tak stanowi prawo.
Ale to prawo jest złe.
Zaraz wieczorna lekcja.
I tobie też bym sugerował się pojawić.
Wcale nie szłaś tu dla Ech.
I nie wyruszyłaś sama.
Przepraszam.
Małpy Proximusa znalazły nasz obóz.
Wszystkich wymordowały.
Cudem im uciekłam.
Potrzebowałam pomocy.
- I bałam się.- Im więcej mówisz,
tym mniej ci wierzę.
Głupio robiłam, że ci nie ufałam.
Dotarło to do mnie.
Ty wszystko robisz dla siebie.
Ale to mi może pomóc.
Dopytam cię o coś.
Jeśli nie oszukasz,
może ci pomogę.
Co chcesz wyciągnąć ze skarbca?
Coś…
w rodzaju książki.
- Szczególnej.- Jak to?
Szczególnej?
Ludzie utracili umiejętność mówienia.
Dzięki książce ją odzyskają.
Książka ich wyleczy?
Taka może.
Raka twierdził, że małpy i ludzie
kiedyś żyli w zgodzie.
To prawda czy nie?
Małpy nie mówiły.
Jak Echa.
Ludzie rządzili światem.
Aż rozniósł się wirus
stworzony przez nas.
Małpy się rozwinęły.
A my nieomal wyginęliśmy.
Wiesz, jak wejść do środka?
Tak.
Ostatnie pytanie.
Czy woda zniszczy to, co tam jest?
Noa.
Pomóżcie mi.
W czym?
Wspiąć się.
Sam nie dam rady.
Po co?
Żeby uwolnić nasz klan.
Anaya się boi.
Soona, to Mae.
Cześć.
Co dalej?
Wszystko to będzie potrzebne.
Za mną.
Ostrożnie.
Przez to coś płynie prąd, tak?
Tak.
Nie przejdziecie trudnej drogi…
bez Anayi.
Witaj, Echo.
To się zapali.
I pod wpływem ciśnienia…
wybuchnie.
Skąd to wiesz?
Cholera.
Cholera?
Przenieś to tam.
Pójdę z Anayą.
Tak będzie bezpieczniej.
Anaya! Stój.
Tak tego nie rób.
Dobra.
Lubisz ją.
- Nie.- Trzeba tak.
Soonę.
Jest starsza o jeden zachód.
Nie. Anaya…
Zaraz każe ją odbudować.
Dziecko…
Trafiła ci się okazja.
Ja ci stwarzam możliwości.
A tobie w głowie tylko przeszłość,której nie da się przywrócić.
Posłuchaj.
Trevathan, ty tu nie pasujesz.
Myślisz, że to koniec,
ale tak nie jest.
Nikt nie będzie cię winił za to,co tu się stało.
Po prostu chodź z nami.
Proszę cię.
On obedrze tę twoją małpę ze skóry.
A tobie…
No cóż…
sama się przekonasz.
Nie.
Proszę!
Idziemy.
Niedługo wstanie słońce.
Mieliśmy się wspinać!
Mae, czekaj!
Mae!
Tam!
Tam trzeba się wspiąć.
Teraz wchodzimy?
Łatwiej niż u nas.
Nie zatrzymuj się.
Noa!
Cholera?
Czekaj. Ostrożnie.
Anaya!
Noa, co to za miejsce?
Tu śmierdzi.
Co się dzieje? Noa!
Noa! Co się dzieje?
Echa to pobudowały?
Poczekajcie.
Mama!
Każdy symbol coś oznacza.
Pora spadać.
Co to takiego?
Chodźcie!
Pośpieszmy się.
Idźcie zebrać klan,
ja odpalę ładunek.
Noa, bardzo wartościowa z ciebie małpa.
Rozumiesz tak wiele spraw.
A jednak umknęła ci
rzecz najistotniejsza.
Że nie wolno ufać człowiekowi!
Idą z twojego klanu.Zobaczą na własne oczy.
Może i jesteś tak naiwny,
że uwierzyłeś temu obłudnemu stworzeniu.
Ale ja nie.
Powiedz mi zatem,
jak małpa małpie,
czym Mae chce mnie zaskoczyćw moim własnym skarbcu?
Dobrze.
Kogo wybierasz?
Wolisz człowieka od małpy?
Wolisz swoją uroczą Soonę…
czy tego cuchnącego człowieka?
Jaki masz plan?!
Nie!
Więc to tak.
Możesz odejść, Mae.
Możesz iść.
Droga wolna. Tylko powiedz,
znajdę więcej takich tam dalej?
Mae?
Mae.
Nie.
Nie możemy.
Nie zdobędzie ich.
Mae.
- Przykro mi.- Mae.
Nie!
Mae, nie!
Mae!
Coś ty zrobiła?
Na górę.
Właźcie!
- Wchodźcie!- Nie.
Nie!
Noa!
- Soona!- Za tobą!
Na górę!
Synu!
- Matko!- Synu.
Matko!
Dar!
Wciągnij ją!
Dar! Chwyć się mnie!
Matko!
Dar!
Mam cię.
Noa, co robimy?
Tędy! Idziemy!
Orli Klan! Na górę!
Za Sooną! Za Anayą!
- Tędy! Wchodźcie!- Już!
Na górę!
Tędy!
Szybko!
Za Sooną!
- Pędź!- Biegiem.
Chodź.
Dalej!
Wchodź, Soona!
Tędy się wyjdzie!
Szybko!
- Właź!- Noa!
Matko, idź!
- Chodź.- Właź, Anaya!
Prowadź ich!
- Wspinać się.- Noa!
Uciekajcie!
Szybko!
Zdaje ci się,że zniszczysz moje królestwo?
To, co po sobie zostawiam?
Zostawcie go.
Noa.
A tak dobrze się zapowiadałeś.
Teraz wstaniesz,
żeby móc się pokłonić królowi,
zanim umrzesz.
A wy na własne oczy ujrzycie,
jak Noa oddaje pokłon swojemu królowi.
A teraz wstań.
Masz wstać!
Tak jest.
Mądra małpo.
Co to ma być?
Trevathan by miał ubaw.
Dosyć!
Wracajmy do domu.
Idzie.
Miękko?
Za twardo.
- Jedwab.- Dobrze.
Noa.
Wróciłam się pożegnać.
Proximus miał rację.
Wy, ludzie, nie zrezygnujecie.
Dopóki nie zagarniecie wszystkiego
dla siebie.
On był nasz.
Ten silos miał służyć ludziom,
tak samo rzeczy i nasze rozwiązania.
One nie były dla małp.
A co jest dla małp?
Życie w milczeniu, jak dawniej?
Postawimy tu nowy dom.
Lepszy.
Porządniejszy.
Wykorzystamy nową wiedzę.
Gdyby Raka tego dożył,
stwierdziłby, że jego Cezar
dużo o tym mówił.
Miał rację?
Małpa i człowiek mogą żyć w zgodzie?
Nie wiem.
To ważne.
Do zobaczenia.
Chodź.
Skaluję w dół do 20.
Nowa szerokość. 2,722.
Przyjąłem. Podkręcam.
Jak dystrybucja?
Przejdźmy tutaj.
Łącze gotowe.
Podnoszę.
KLUCZ ZGODNY
POZYSKUJĘ SYGNAŁ SATELITARNY
Słyszycie nas?
Ktoś to odbiera?
No dalej.
Ktoś mnie słyszy?
Tak, odbiór?
Tu Fort Wayne w Indianie. Słyszymy!
Fajnie usłyszeć czyjś głos.
Gdzie jesteście? Skąd nadajecie?
Tekst - Jakub Kowalczyk