Jeśli sądzisz, że misją Furii było służyć nestorom i Olimpowi,
to się mylisz.
Sama długo w to wierzyłam.
Spełnianie życzeń nestorów,
zapobieganie wojnom między nimi,
ochrona ich biznesu.
Tym się zajmowałam, ale to nigdy nie było moją misją.
Dbałam o ich interesy,
jednak pragnęłam czegoś innego.
Pierwsza Furia zrezygnowała z miejsca wśród nestorów,
bo wierzyła w coś ważniejszego.
Można to różnie nazywać.
Pokojem,
sprawiedliwością
albo harmonią.
To prawdziwa misja Furii.
I nie wypełnię jej, odbudowując Olimp.
Kuglarz, ani Belg, ani ich sojusznicy nie zasiądą przy tym stole.
Pora na zmianę.
Nestorzy są martwi.
Oz jest martwy.
Niech żyje Furia.
FURIE
Niech to szlag!
Wszędzie się leje! Dajcie… dajcie mi coś!
Puść mnie.
- Oz nie żyje. To potwierdzone. - Kurwa mać!
Selma zabija Oza, trzyma dzieci, strzela do Simona.
Ona oszalała.
Musimy ją powstrzymać.
Damokles nie dał rady, a nam się uda?
- Nie ma co zgrywać bohaterów! - Jedziemy do szpitala.
Żadnego szpitala. Wsadzą mnie przecież. Nie chcę.
Ma rację. Od razu wezwą policję.
- To pozwolimy mu umrzeć? - Dzieci…
- Elie… mamy ugodę. - Musimy coś zrobić.
Oz nie żyje, Lyna!
Zapomnij o umowie z Tossarem!
Patrz, co opublikował.
- Ja pierdolę… - Co?
Listy gończe.
- Tossar was pogrążył! - Kurwa.
Miał dostarczyć przełożonym Oza, nawalił,
więc teraz ratuje swój tyłek.
A Furia i jej ekipa to dobra nagroda pocieszenia.
Kurwa, jak można ufać psom…
- Tak, tak… - Co za kutas.
Uspokój się.
A ten lekarz z Ranelagh?
- Racja. - Nie mamy wyboru.
- Załatwię to. - Kurwa…
Oddychaj…
Ja umrę.
Oddychaj.
Jak to wtedy ująłeś?
„Przybiegasz na zawołanie”.
Czy siedzisz na mszy, czy ujeżdżasz starego.
Tak to było?
Zaczynaj.
No to wołaj.
A ja przybiegnę.
Zapłacą za to.
Obiecuję.
Dziękuję, że ułatwiłeś mi życie, Vardo.
Swoją zdradą zaoszczędziłeś nam czasu.
Ale nie zaskoczyłeś mnie nią.
Mężczyźni są słabi.
Serce najemnika napędzają pieniądze.
Nie.
Twoje serce napędza fakt, że nie wpakowałam w nie kulki.
Podziemiem może rządzić tylko jedna osoba.
Twój szef to rozumiał.
Ale tą osobą musisz być ty.
Dla dobra wszystkich.
Oczywiście.
Tak, już od dawna staram się odzyskać władzę.
Ale nie miałam posłuchu.
Nie rozumiałam dlaczego, aż się dowiedziałam,
że uprowadziliście dzieci całego podziemia.
Ale nie mogłam ich znaleźć.
Potrzebowałam kogoś z większymi zasobami.
Dlatego zwróciłaś się do Kuglarza.
Ciekawi mnie jedno.
Pozbawiłaś go nóg i kutasa.
Jak zdobyłaś jego uwagę?
Słabość Kuglarza jest dość oczywista.
- Będziesz mi posłuszna? - Tak.
Co zrobisz z tymi, którzy już są przy stole?
Oni już są ci posłuszni, wiesz o tym.
Olimp poniósł porażkę.
Paryż wymaga rządów twardej ręki.
Ale najpierw musimy wygrać wojnę.
- Sam chciał w to wierzyć. - Tak.
Ach, to ego.
Potem mu trochę pomogłam.
Uwierzył, że atakowaliście jego biznes…
i że jest na waszym celowniku, bo zawsze zostawiałam świadków.
- Łyknął wszystko. - Tak.
Przyznam ci się do czegoś.
Naprawdę uważałem cię za słabą.
Byłem wręcz zawiedziony. Myślałem:
- „To ma być Furia?” - Nie winię cię.
Jestem schorowaną 50-letnią kobietą.
Nie nauczono cię widzieć we mnie osoby silnej i niebezpiecznej.
Twoich kolegów też nie.
Nie. Ale mogłam być przydatna, tylko musiałam szybko zdobyć zaufanie.
A czy ktoś nie ufa towarzyszowi broni?
- Zrobiłam, co kazałaś. Co teraz? - Improwizujemy, kotku.
Wiesz, kto umiałby to docenić?
Oz.
Przy okazji,
jak go w końcu dopadłaś?
Poświęciłam kilka pionków.
Spokojnie!
- Tych niepokornych? - Wiedziałam, że to go wywabi.
Oraz że nie jest taki głupi, by nie mieć wtyk w policji.
Kogoś blisko sprawy.
Elie oczywiście odpadał. Jest zbyt miły.
Podejrzewałam Tossara.
- Dasz mi chwilę? - Jasne.
Ale kiedy zobaczyłam Iris,
od razu wiedziałam, że to ona.
Była idealną kandydatką.
Wiesz, kim jestem?
Tak.
Mogę o coś zapytać?
Czym cię kupił Oz?
Nie kupił mnie.
Akurat.
Należysz do niego.
Mogę ci dać wszystko. Wiesz o tym.
Czego chcesz?
Wolności.
Uroczo.
Zrobiłaby wszystko, by się uwolnić.
To mi obiecała Selma.
Możesz zrobić to samo?
Genialna,
makiaweliczna i bezwzględna.
Nareszcie poznałem prawdziwą Furię.
Świetnie.
Tak, już wysyłam współrzędne.
Dobrze.
Idziesz gdzieś?
Co tu robisz?
Amytis…
Powiedziała, że mam wyjść, bo się przestraszę.
Ale nie jestem dzidzią.
Trzymaj.
Daj to Niko.
Dobrze.
Dobra. A co teraz?
Nie wiem.
Co zrobiłby Oz?
Usunąłby ostatnie przeszkody.
Kuglarza.
- Lynę. - Ciebie.
Bądźmy szczerzy.
Nie bez powodu nadal żyję. Oboje to wiemy.
Kończy ci się.
Bez naszego specyfiku…
Sama wiesz.
Choroba szybko się rozprzestrzeni.
Opanuje całe ciało, a potem…
Sześć miesięcy?
Rok?
Raczej nie więcej.
Mieliśmy setki dawek, ale w całym tym zamieszaniu…
Cóż, zagubiły się.
Cóż za nieostrożność.
Dzisiejsi pracownicy… Co poradzisz?
Nie zabijesz mnie.
Za bardzo mnie potrzebujesz.
To prawda.
Potrzebuję cię.
A nie, jednak nie.
No dobra.
Więc tak to się dla mnie kończy?
Tak, ale nie od razu, bo jeszcze mi się przydasz.
Zawsze mogę cię zabić juro.
Niko?
Co tam, młody?
- Proszę. To od Lyny. Ona… - Ona co?
Nie patrz na to. Co z Lyną? Powiedz mi.
Ona…
Powiedziała, że musi załatwić coś ważnego.
Léon, dokąd poszła Lyna?
- Powiesz mi? - Nie.
Ty też nie? O co tu chodzi?
Poszła się rozprawić z Selmą sama?
Bystrzak z ciebie.
Trzymaj.
Proszę.
I co? Wezwiesz posiłki?
ZNAJDĘ SELMĘ. NIECH ELIE ZACZEKA.
Gdyby chciała pomocy, poprosiłaby cię.
To jej decyzja.
A to moja. Jadę po Tossara.
Co robisz?
Tylko jedno krzesło?
Bo należy do mnie.
Bo Paryż należy do mnie.
Sto baniek dla tego, który jej strzeli w łeb.
Nie bierz tego do siebie.
Bardziej zależy im na swoich dzieciach.
- Szantażujesz ich? - Tak.
- Prawdziwa gnida. - Tak.
Rosie, zabij ją.
Gdzie byłyście?
Na lotnisku był rozpierdol.
U nas też. Ktoś nas wsypał. Była niezła strzelanka…
- Ale zdobyłyśmy broń. - Twoja córka się spisała.
Zrobiłyście, co było trzeba. Chcecie buziaka?
Jest świetna, a ty tego nie widzisz.
- Masz dzieci? - Nie.
No tak. To się nie odzywaj.
Myślisz, że ludzi można zmienić?
Że można ich wyszkolić
i nagle staną się silniejsi?
Gówno prawda.
Rosie urodziła się z pępowiną wokół szyi.
Była bladosina. Walczyła o każdy oddech.
Do dziś tak jest.
A to suka.
Ona walczy o przetrwanie.
Nie nadaje się do tego.
Zastąpi cię, i to szybciej, niż myślisz.
Nigdy do mnie nie doskoczy.
Rosie.
Posłuchaj.
To nie tak.
Nie widzisz, co ona robi?
Biedne dziecko.
Spędzisz życie na kolanach. A ja…
umrę, ale wyprostowany.
Możesz mi najwyżej podcierać tyłek.
Są wyniki Denona.
- Nie mam teraz czasu. - Jasne.
To będziesz musiał go znaleźć, bo coś się tu nie zgadza.
Przecież potwierdziliśmy wersję Tossara.
To była obrona konieczna.
Denon, stój!
Tak. Problem w tym, że wasz kolega miał ranę postrzałową,
ale nie ona go zabiła.
Co takiego?
- Nie dotykaj go. - Ostrzegałem.
Jak już go wyjmę, to użyję.
Została tylko maleńka ranka za uchem
i prawie niewykrywalne ślady we krwi.
- Ktoś go uciszył. - Mieliśmy zmusić go do gadania.
Co?
To niemożliwe. Przecież wiem, co robię.
Tylko go drasnąłem.
To profesjonalna robota. Omal tego nie przeoczyłem.
Rozumiem.
Jest.
Już wychodzi.
- Jest. - Jezu Chryste…
Zróbmy przerwę, doktorze.
Powinien nie żyć. Twój kumpel jest niesamowity.
To więcej niż kumpel.
Ale tak, jest…
Jestem niesamowity. Niesamo…
Młoda cię potrzebuje.
JEDŹ PO DZIECI. ZADZWOŃ, JAK TAM BĘDZIESZ.
Chodzi o dzieci. Ale nie zostawię cię tak.
Jedź, ja się stąd nigdzie nie ruszę.
- Jedź, Niko. - Nie mogę…
Jak to nie? Jedź, ale już.
O ja jebię…
Amytis…
- Zostaniesz z nim? - Nie martw się.
Trzymaj się tam.
Jasne? Trzymaj się mocno.
Czekaj na mnie.
To kiedy wyciągamy ostatnią, doktorze?
Dlaczego?
Dlatego.
Mam ci to wyliczyć?
Bo musimy chronić biznes. Bo jesteśmy Furiami.
Bo musimy dbać o spuściznę. Bo chcę ci dać przyszłość.
Nie nudzi ci się jeszcze ta gadka?
Owszem. Trochę.
Gdyby nie twój upór, nie musiałabym jej powtarzać.
Słuchałam cię, Selmo.
Naprawdę cię słuchałam.
Ale najgorsze jest to, że ci wierzyłam.
Honor, dziedzictwo, rodzina.
Nigdy tylko nie mówiłaś o władzy.
No tak. Ups.
Wybacz. Zapomniałam.
Władza jest ważna.
Zdobycie jej,
przejęcie
utrzymanie za wszelką cenę.
To chyba twoja ostatnia lekcja.
Na to wygląda.
Wykorzystaj ją.
Wiesz, czego mnie nauczył Oz?
Zabijania przyjaciół?
Simon. Naprawdę?
Nie, nie tego.
Otóż najfajniejszy element władzy
to możliwość decydowania nie tylko o swoim życiu,
ale przede wszystkim o życiu innych.
Tak zrobiłaś, gdy poszłaś na policję.
Zdecydowałaś za mnie.
Chciałam kupić nam wolność.
I udało mi się!
Obie byłyśmy wolne!
Że co, proszę?
Ale ty jesteś wolna.
Po co tu przyszłaś?
Co?
Przyszłam, bo gadasz jak Oz.
Zachowujesz się jak on.
Stosujesz te same obrzydliwe metody.
Nie pozwolę ci na to.
Teraz nie wiem. Właściwie to jestem rozdarta.
Bo choć postępujesz odważnie, co mnie cieszy,
jesteś po złej stronie, a to mnie smuci.
Łamie mi serce…
I mnie wkurza.
Czego się spodziewałaś?
Myślałaś, że możesz przyjść tu sama
ze swoją pukawką i wielkimi ambicjami?
Czego się spodziewałaś?
Nie jestem sama.
Ten telefon
za chwilę zadzwoni.
Zostawiłem dzieci w magazynie za miastem.
Tam Selma je trzyma.
A wtedy ona straci władzę, którą jej zdaniem nad wami ma.
Dzieci tu nie ma. Magazyn jest pusty.
Mam nadzieję, że to nic złego.
Nie pomyślałaś, że je przeniosę po tym, co odwalił Simon?
Hej.
Ja cię zawsze doceniałam.
Zostawcie nas.
Słyszeliście?
I zabierzcie ze sobą Kuglarza. Dziękuję.
- Umierałam ze strachu. - To od początku byłaś ty.
Jak mogłem być taki głupi?
Zaczekaj, wszystko ci wyjaśnię.
Oz miał mnie pod kontrolą.
Ale to koniec, teraz jestem wolna.
Wiem, co myślisz, ale to nieprawda.
Może na początku, ale nie teraz.
Możemy być razem. Teraz to możliwe.
- Przyznaj się. Zrobimy to jak należy. - Nie.
Daj mi szansę.
Daję ci szansę zachować godność. Nie zmarnuj jej.
- Tossar, Iris… - To on.
Masz na to jakieś dowody?
Wysłałam mailem.
To wtedy podłożył mu telefon i banknoty.
Jedź, zaczekam tutaj.
Celę Oza też otwarto przy pomocy jego karty.
Masz przewalone.
- Nie dałeś mi wyboru. - Ty kretynie!
Stój!
Stać!
Gdybyś była posłuszna, dziś dostałabyś ode mnie Paryż.
A więc takie będą rządy Selmy?
Posłuszeństwo albo śmierć.
To wciąż wybór.
I nie tylko to.
Chcesz być moją Furią?
Teraz to oficjalne.
Kompletnie ci odbiło.
A czułaś, że żyjesz, zanim mnie poznałaś?
Tycie mieszkanko, głupie studia, nudna robota.
Usiądź.
To miejsce jest twoje.
Wal się.
Ciociu.
Jak sobie chcesz.
Wiesz, dlaczego nie mam dzieci?
Dlatego.
I dlatego.
Nie wszystko warto dziedziczyć.
Cóż.
Taka jest oficjalna wersja.
Tak naprawdę nigdy ich nie chciałam, ale tego się nie mówi.
A kiedy pojawiłaś się ty,
taka mała, słodka i wkurzająca…
Wiedziałam, że podjęłam słuszną decyzję.
Bo dobre wychowanie, tabliczka mnożenia i przecierki z warzyw nie są dla mnie.
Co za nudy.
Już?
Skończyłaś? Masz dość?
Dobrze mówiłaś.
Nie nadajesz się na Furię.
Wiesz,
dzielimy się na te, które mają broń, i te, które mają dwie.
- Co się dzieje? - Wyjdź.
- Nie! - Zaczekaj.
Ostatnia kula jest za blisko tętnicy.
Przyłóż tu rękę i uciskaj.
Trzeba go operować, i to szybko.
- A ty dokąd? - Jedź do szpitala.
- Dokąd idziesz? - Co ty wyprawiasz?
Nie wrócę za kratki.
Zabierz go do szpitala, bo się wykrwawi.
Nie wrócę tam, wolę umrzeć.
Niko, chcę zostać z tobą. Proszę.
Twoja decyzja. Nic więcej nie zrobię.
- Czas na szpital. - Niko, zostaję tutaj.
Nie chcę do szpitala.
Hej!
Zostań ze mną.
Jestem tu.
Zostań ze mną.
Simon?
Hej, Simon.
Jesteśmy.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Co my tu robimy?
Mówiłem, że nie chcę.
W razie czego wiem, jak cię wyciągnąć.
Ufasz mi?
Nie ściemniaj.
Zoperują cię i co?
Postawią na straży dwóch klawiszów.
Ja sobie nie poradzę z dwoma draniami?
Niko.
Co?
Proszę cię.
Zrób to dla mnie.
Odpal silnik.
Nie pójdę znowu siedzieć.
Gdzie chcesz jechać?
Wiesz, czemu
nie lubię Paryża, prawda?
Tak.
Dlaczego?
Bo w Paryżu nie widać gwiazd.
Właśnie.
Czyli wiesz, dokąd mnie zabrać.
Jedźmy stąd.
Chcę się przespać.
Jedźmy już.
Dalej, odpalaj.
Niko.
- Niko. - Proszę tu zostać.
Dlaczego mi to zrobiłeś?
Niko!
Dlaczego?
Dlaczego mi to zrobiłeś?
Niko!
To on.
Ładna kurtka.
Ty mnie zabijesz?
Nie ma odwagi zrobić tego sama.
Ani ona, ani ja.
Nikt cię nie zabije.
No tak.
Czyli mnie też zamknie?
Pa, pa.
Lyna się nie odzywa.
PARYŻ
Co to za auto?
Co ten kretyn robi?
Ratujesz mnie?
Nie.
Ratuję siebie.
Jak to zrobiłeś?
To nie ja.
To ona.
Cześć, kochanie.
Mama.
Tak.
FURIE
Napisy: Kaja Olszewska