Se cres que a misión das Furias era servir os padriños e o Olimpo,
engánaste.
Eu tamén o crin moito tempo.
Obedecer os padriños,
evitar que entrasen en guerra,
protexer o negocio.
Iso é o que facía,
pero nunca foi a miña misión.
Servía os seus intereses,
pero sempre quixen algo máis.
Se a primeira Furia renunciou a sentarse na mesa dos padriños
é porque cría en algo máis importante.
Chámalle como queiras.
Paz,
xustiza
ou equilibrio.
Esa é a misión da Furia.
E non a lograrei reinstaurando o Olimpo.
Nin o Feirante, nin o Belga nin os seus aliados sentarán nesa mesa.
É hora de cambiar as cousas.
O Olimpo morreu.
Oz morreu.
Que viva a Furia.
Merda, hostia!
Sae por todos os lados! Necesito… outra cousa!
Déixame a min.
- Oz está morto, confirmado. - Hostia puta!
Selma liquida a Oz, leva os rapaces, dispáralle a Simon…
Toleou de vez.
Hai que detela.
Se Damocles non puido, como imos facer?
- Deixade de xogar ós heroes. - Vamos ó hospital.
Ó hospital non. Irei ó cárcere, Niko. Ó hospital non.
Ten razón. Cunha ferida de bala, chámannos.
- Non vai morrer aquí! - Os rapaces.
- Non tiñamos un trato? - Hai que facer algo.
Oz morreu, Lyna!
Xa non hai trato con Tossar, esquéceo!
Mira que publicou.
- Hostia. - Que foi?
- Búscanvos. Tossar fodeuvos. - Hostia.
Debía entregar a Oz e cagouna.
Fará o que sexa para salvarse.
A Furia e o seu equipo son o premio de consolación.
Por fiarse da puta poli…
- Xa. - Que cabrón.
Cálmate.
- O médico de Ranelagh? - Si.
Non queda outra.
- Encárgome eu. - Hostia.
Respira.
Vou morrer.
Respira.
Como dicías?
"Se asubiamos, vés correndo"?
Xa esteas na misa ou cabalgando o teu mozo.
Era así?
Hora do espectáculo.
Pois asubía.
Eu irei correndo.
Farei que paguen.
Prométocho.
Grazas por simplificarme a vida, Varda.
A túa traizón fíxonos ganar moito tempo.
E, á vez, non me sorprende.
Os homes son débiles.
Os cartos fan latexar o corazón dun mercenario.
Non.
O que fai latexar o teu é que non che meta un tiro.
Só unha persoa pode dirixir os baixos fondos.
O teu xefe entendeuno.
E esa persoa tes que ser ti.
Polo ben de todos, claro.
Pois claro.
Levo moito traballando por recuperar o poder,
pero ninguén me quería seguir.
E non entendía por que ata que descubrín
que tiñades os seus fillos como reféns.
Non os daba encontrado.
Necesitaba alguén con máis recursos.
Por iso fuches onda o Feirante.
Teño curiosidade. Quitácheslle as pernas e a pirola.
Como o convenciches?
Non é difícil dar coa debilidade do Feirante.
- Obedecerasme? - Si.
Que vas facer cos que xa están na mesa?
Xa te obedecen, e sábelo.
O Olimpo fracasou. Necesitas unha man de ferro para gobernar París.
Antes hai que ganar esta guerra.
- Xa, quería crelo. - Pois si.
Ai, ai, ai.
O ego.
Axudeino un pouco.
Fíxenlle crer que iades polo seu negocio.
Que estaba no voso punto de mira,
e asegureime de ter testemuñas.
- E creuno. - Creu.
Teño que dicirche algo.
Cheguei a pensar que eras débil.
Ata me decepcionei. Pensei: "Que…?
Esa é a Furia?"
Non é culpa túa.
Son unha muller de 50 anos enferma.
Non te educaron para considerarme nin forte nin perigosa.
Os teus amigos tampouco.
Non. Mentres os servín, mantivéronme viva,
así que tiven que ganar a súa confianza.
Que mellor que unha compañeira de armas?
- Fixen o que me dixeches. Agora que? - A improvisar.
Sabes a quen lle gustaría?
A Oz.
Falando del…
Como conseguiches matalo?
Sacrificando algúns peóns.
Eh, tranquilos.
- Os que te desafiaban. - Si. Sabía que así sairía.
E tamén que era listo abondo como para ter xente na policía.
Alguén cerca do caso.
Elie non podía ser, claro. É demasiado bo.
Pensei en Tossar.
- Dásme un momento? - Si.
E cando vin a Iris…
Souben que era ela, non dubidei.
Tiña o perfil ideal.
Sabes quen son?
Sei.
Podo preguntarche algo?
Como te comprou Oz?
Non estou á venda.
Si, xa.
Perténceslle.
Pódoche ofrecer todo o que queiras.
Que queres?
Ser libre.
Que ben.
Faría o que fose para librarse de Oz.
É o que me prometeu Selma.
Ti podes prometermo?
Brillante, maquiavélica e implacable.
Por fin coñezo a verdadeira Furia.
Vale, moi ben.
Si, envío agora as coordenadas.
Vale.
Marchas?
Que fas aquí?
É que Amytis…
Dixo que non quedase alí, que ía ter medo, pero non son un bebé.
Toma.
Dálle isto a Niko.
Vale.
E agora que?
Non sei.
Que faría Oz?
Quitaría os últimos obstáculos.
O Feirante.
- Lyna. - Ti.
Non nos enganemos, Selma.
Se sigo vivo é por unha boa razón.
Sabémolo os dous.
Estás nas últimas.
Sen o noso tratamento…
Xa sabes.
A enfermidade volverá e acabará contigo.
Primeiro o corpo, e despois…
Seis meses?
Un ano?
Non moito máis.
Tiñamos centos de doses, pero, con todo o caos,
perdéronse.
Que descoidados.
Os traballadores de hoxe en día…
Non me vas matar, Selma.
Necesítasme.
Tes razón.
Necesítote.
Ai, non, espera, xa non.
Moi ben.
Vai acabar así a cousa?
Si, así, pero non agora, porque aínda me es útil.
Podo matarte mañá se quero.
Niko.
Que pasa?
- Toma, é Lyna, que… - Que ten Lyna?
Léon, non mires. Que pasa con Lyna? Dime.
Ela…
Díxome que tiña algo importante que facer.
Léon, a onde foi?
- Non queres dicirmo? - Non.
Ti tampouco? Que pasa?
Foise ocupar ela soa de Selma?
Vaia, que agudo.
Toma.
Que vas facer? Pedir reforzos?
Mira,
se necesitase axuda, pediríacha.
Decidiuno ela.
Pois eu decido ir buscar a Tossar.
Que fas aquí?
Por que só hai unha cadeira?
Pois porque é a miña.
Porque París é meu.
Cen mil para quen lle meta un tiro.
Se te consola, Feirante,
impórtaslles, pero máis os seus fillos.
- Ameazaches as familias? - Si.
- Filla de puta. - Si.
Rosie, mátaa.
Onde estabades?
Tremenda feira no aeródromo.
A nós delatounos alguén. Houbo un tiroteo,
- pero trouxemos as túas armas. - Fíxoo de marabilla.
Fixestes o que debiades. Que queredes, un bico?
A rapaza é estupenda. Non o ves?
- Tes fillos? - Non.
Claro que non.
Pois déixao.
Cres que a xente cambia sen máis?
Que podemos adestrala
e modelala para curtila?
Iso son parvadas.
Rosie naceu co cordón umbilical arredor do pescozo.
Estaba azul e pálida. Retorcíase por existir.
Hoxe segue igual.
Cabrona.
Retórcese por existir e sobrevivir.
Non ten o que fai falta.
Ha de ocupar o teu lugar. E antes do que cres.
Nunca estará á altura.
Rosie.
Rosie, escoita.
Non é o que cres.
Non ves o que está facendo?
Coitada.
Pasarás a vida de xeonllos. Eu…
morrerei, pero morrerei de pé.
Só vales para limparme o cu.
- Teño os resultados de Denon. - Non teño tempo.
Xa, pois terás que facelo, porque hai algo que non cadra.
Acordamos validar a versión de Tossar.
Tiro mortal en lexítima defensa.
Denon, quieto!
Si, o tema é que lle dispararon ó voso home,
pero non o matou iso.
Como?
- Arreden! - Aviseite.
Cando a saco, úsoa.
Foi limpo. Unha picada detrás da orella.
Case invisible nas analíticas.
- Alguén quixo silencialo. - Hostia, tiña que falar.
Que?
Imposible. Hostia, sei o que fago.
É unha rabuñada.
Foi cousa dun profesional. A verdade, case o paso.
Vale.
Aí está.
Veña, que xa sae.
- Aquí está. - Hostia, menos mal.
Unha pausa, doutor.
Outro morrería. O voso amigo é un fenómeno.
É máis ca un amigo.
Pero si, é…
Son un fenómeno.
A rapaza necesítate.
Si, é polos nenos, pero non te podo deixar así.
Vai, que eu non vou marchar. Vai.
- Vai, Niko. - Non podo.
Vai. Como que non podes? Marcha xa.
Hostia.
Amytis…
- Podo confiar en ti? - Non te preocupes.
Aguanta.
Aguanta, vale?
Aguanta, si?
Veña, aguanta.
Vale, cando sacamos a última bala, doutor?
Por que?
Porque si.
Deletréocho?
Porque hai que protexer o negocio, somos Furias,
temos un legado que preservar e gustaríame darche un futuro.
Non te cansas de repetir o mesmo?
Si, un pouco.
Non o faría se non foses tan testana.
Escoiteite, Selma.
Si, escoiteite.
E o peor é que te crin.
O honor, o legado,
a familia.
Do que nunca falaches foi do poder.
Ah, si. Ui.
Perdón. Esquecinme.
O poder é importante.
Collelo,
roubalo,
conservalo a todo custo.
Parece que aprendiches a lección.
- Iso parece, si. - Aprovéitaa.
Sabes que aprendín con Oz?
A dispararlles ós amigos.
Simon. En serio?
Non, iso non.
Aprendín que o guai do poder
non é só decidir que fas coa túa vida,
senón decidir que fas coa vida do resto.
É o que fixeches ó acudir á poli.
Decidiches por min.
Compraba a nosa liberdade.
E conseguírao, cona!
Eramos libres!
Pero de que falas?
Ti es libre.
A que viñeches?
Eh?
Vin porque falas coma Oz.
Fas coma el.
Usas os mesmos métodos noxentos.
E non o podo permitir.
Mira, non me aclaro. De feito, estou desfeita.
Por un lado, por fin actúas con valor, e iso alégrame.
Pero engánaste de bando, e iso ponme triste, dóeme.
Cabréame.
Que pensabas?
Que podías vir aquí ti soa
coa pistoliña e as túas grandes ambicións?
Que crías que pasaría?
Non estou soa.
Este móbil
vai soar.
Os nenos están nun almacén ó norte de París.
É onde Selma decidiu metelos.
E vai perder todo o poder que pensa que ten sobre vós.
Os nenos non están. Non hai nada.
Non serán malas novas, non?
De veras pensabas que non os movería despois do de Simon?
Oe.
Nunca te subestimei.
Deixádenos.
Que nos deixedes.
E recollede o Feirante, grazas.
- Levo horas preocupada. - Eras ti.
Como fun tan parvo?
Non, espera, explícocho.
Oz tíñame, non tiña opción.
Pero acabouse, son libre.
Son libre.
Sei o que cres, pero non é verdade. Se cadra ó principio, pero xa non.
Se queres, pode funcionar.
- Entrégate. Farémolo ben. - Non.
Unha oportunidade.
Douche a oportunidade de conservares a dignidade.
- Tossar, é Iris… - Tróuxenllo.
Tes probas do que dis?
No correo.
É cando meteu o móbil e os billetes no armariño.
Vai, espérote.
E a cela de Oz abriuse coa súa tarxeta.
Estás fodido.
- Non me deixaches opción. - Cabrón!
Quieto!
Se me obedeceses, hoxe ofreceríache París.
Vai ser así o reino de Selma?
Obedecer
ou morrer.
É unha decisión.
Hai outra opción.
Queres ser a miña Furia?
É oficial.
Estás tola de remate.
Sentíaste viva antes de coñecerme?
Naquel pisiño, cunha carreira e un traballo desesperante.
Ven sentar.
É o teu sitio.
Vai rañala,
tía.
Como queiras.
Sabes por que non tiven fillos?
Por isto.
E por isto.
Hai cousas que é mellor non herdar.
En fin, esa é a razón oficial.
A verdadeira é que non quixen,
pero iso non se di.
E cando chegaches á miña vida,
tan cativa, tan riquiña e tan insoportable,
deime conta de que tomara a boa decisión.
A educación, a táboa do tres, os adhesivos e as verduras non me van.
Que aburrido.
Xa está?
Acabouse? Xa non podes máis?
Tiñas razón.
Non podes ser unha Furia.
Xa sabes,
na vida hai quen ten unha arma e quen ten dúas.
- Que pasa? - Espera fóra.
- Non, que pasa? - Espera.
Non podo extraer a última bala.
Fai presión aquí coa man.
Sangra menos, pero hai que operar.
- A onde vas? - Lévao ó hospital.
- Eh, a onde vas? - Que fas?
Non volverei ó caldeiro.
Lévao ó hospital ou desangrarase.
Prefiro morrer que ir alí.
Niko, eu quedo contigo.
Depende de ti. Non podo facer máis.
- Ó hospital. - Non, Niko, eu quedo contigo.
Niko, non penso ir ó hospital.
Eh!
Eh, queda comigo.
Estou aquí.
Veña, queda comigo.
Queda comigo.
Simon.
Oe, Simon.
Eh.
Xa estamos.
URXENCIAS
Que facemos aquí?
Díxenche que non.
Se chaman a poli, teño un plan.
Confías en min?
Déixate de lerias.
Vante operar, e despois?
Terás un home ou dous diante da porta.
Cres que non poderei con dous cabróns?
Niko.
Que?
Por favor.
Faino por min.
Arranca.
Non volvo ó caldeiro.
A onde queres ir?
Sabes por que…
non me gusta París, non?
Sei.
Por que?
Porque non podes ver as estrelas.
Xusto.
Pois xa sabes a onde levarme.
Veña, vamos.
Quero durmir.
Veña, vamos.
Veña, arranca.
Niko.
- Niko. - Quede aí.
Por que me fas isto?
Niko!
Niko! Por que?
Por que me fas isto?
Niko!
É ese home.
Bonita chaqueta.
Vas acabar ti comigo?
Non se atreve a facelo ela.
Nin ela nin eu.
Ninguén.
É iso?
Vaime encerrar tamén.
Chao.
Non sabemos nada de Lyna.
PARÍS
E ese coche?
Que fai ese pailán?
Viñeches salvarme?
Non.
Sálvome a min.
Como fixeches iso?
Non fun eu.
Foi ela.
Ola, meu amor.
Mamá.
Si.
Subtítulos: María Suárez Seijas