INSPIROWANE PRAWDZIWĄ HISTORIĄ
KILKA LAT TEMU... W FORT WORTH W TEKSASIE
Złapiemy coś dzisiaj?
Jeśli będziemy się zastanawiać, czeka nas długi dzień.
- Patrz! - Właśnie tak!
No dobrze. Ta nam uciekła.
Śmiało. Zarzuć ponownie.
Właśnie tak.
I teraz czekamy. W ciszy.
Prawie większa od ciebie.
Wiem, ogromna.
Ugotujemy ją po powrocie. Pasuje?
Tak. Myślisz, że wygram, jeśli złapię taką w poniedziałek?
Wszystko dobrze?
Tak.
Co jest w poniedziałek?
Turniej. Młodych wędkarzy.
No tak, jasne.
- No co ty? - Wiesz co?
Jeśli złapiesz taką rybę, wygrasz puchar.
Ale jeśli wyciągniesz jakieś puszki,
możemy sporo zarobić w skupie.
Co ty na to?
- Zabawne. - Nie, mówię poważnie.
GORVIN WINDYKACJA
Dekoracje są świetne, a jedzenie doskonałe.
Przeszłaś samą siebie.
Nie powinnaś była rezygnować
- z planowania imprez. - Wiem.
Mówiłaś to wiele razy.
- Wiem... - Życie ma inne plany.
Tylko mówię.
- Już czas. Chodź. - Dobrze.
Już przyjechał.
Tak, przyjechał.
- Co twoja mama wymyśliła? - Nic.
- Na pewno przyjechał? - Tak sądzę.
- Słyszałaś samochód? - Lada moment przyjdzie.
- Niespodzianka. - Nie wierzę!
Nabraliśmy ich.
Nie do wiary.
Co to miało być?
Dostaliście zawału?
Co to...? Jesteś niemożliwy, kochanie.
Miałeś się tym zająć.
Próbowałem. Powiedziałem, że nic się nie dzieje.
- Jasne, jasne. - Odsuń się.
Sto lat, stary.
Dobrze cię widzieć.
Wszyscy staliście obróceni w tę stronę...
- Sto lat. - Dobrze cię widzieć.
Mam coś dobrego.
Kilka lat temu ja, Bobby, Derek i Doug
pojechaliśmy nad Jezioro Niedźwiedzie
na męski wypad.
Wędkowanie i takie tam.
Na miejscu okazało się,
że przez tydzień szalała tam
ogromna burza i powódź.
Łodzie były zniszczone,
nie było mowy, by wypłynąć na jezioro.
Przez kolejne pięć dni analizowaliśmy zawartość
- portfela Dereka. - Walety bywają zdradliwe.
Mówiłem, byś nie grał waletami.
A przez cały ten czas Bobby krzyczał,
wariował, bo musiał siedzieć bez gaci.
Cyndi zapomniała spakować mu bieliznę.
- No cóż... - Cały tydzień narzekał.
Pamiętacie? „Mam otarcia!”.
W końcu wróciliśmy do domu
i Bobby od razu zaczął nawijać, że nie miał majtek.
„Ze wszystkich rzeczy musiała zapomnieć akurat o tym?”
Cyndi, jak zwykle święta,
ucisza go,
bierze jego skrzynkę, otwiera ją...
- a tam pełno bielizny. - Bielizna!
Chyba jego to nie rozbawiło.
Wszystko gra?
Chodź do mnie. Skarbie, co się dzieje?
- Już dobrze. Oddychaj. - Rządzisz, Bobby.
Spójrz na mnie. Kochanie.
Już wszystko dobrze.
Oddychaj, skarbie. Co się dzieje?
Co jest?
Powiedz mi. Mów, co się dzieje?
Jestem tu. Spójrz na mnie.
Oddychaj. Już dobrze.
Wszystko gra?
- Nie. - Chcesz wejść do środka?
Może powinniśmy iść do środka.
Chodź.
Połóż się na chwilę.
Zaraz wrócimy.
- Pogadamy? - Jestem wykończony.
Możemy jutro?
Znów się to dzieje, prawda?
To nic.
Przestałeś brać leki?
Bobby, skarbie.
Już dobrze.
Co poczuł Saul,
gdy Bóg przemówił do niego w drodze do Damaszku?
Poczucie winy? Wyrzuty sumienia? Wstyd?
Mam nadzieję.
Kto zadziera z chrześcijanami, powinien czuć się z tym źle.
Jestem pewien, że czuł to wszystko, podobnie jak my byśmy to czuli,
ale nie pozwolił, by wstyd czy duma
powstrzymały go przed postąpieniem słusznie.
Wszyscy mamy swoje niepowodzenia, szczeliny w naszej zbroi,
ale jeśli będziemy podążać naprzód,
podobnie jak Saul, to będzie bez znaczenia.
Możemy odpuścić,
a ja na tym zakończę,
bo Cowboys grają za pół godziny.
Bobby, musisz ze mną rozmawiać.
Możesz krzyczeć, możesz mamrotać, nieważne.
Ale porozmawiajmy.
Proszę.
Przykro mi.
Co robisz?
- Phillip, zamknij okno. - Mamo...
Zamknij!
Bóg zapłać.
Wiem, że coś się dzieje, ale nie wiem, co.
Mówienie o tym czyni to bardziej przerażającym.
Skrzywdził cię?
Nie, nic takiego.
Jest jak wcześniej, ale inaczej.
Unosi się nad nim jakiś mrok.
Kochanie, przechodziłaś już tę walkę z Bobbym.
Wiem, że nie było ci łatwo,
ale zmierzyłaś się z tym.
Zawsze to podziwiałam.
A jeśli tym razem jest gorzej?
Jeśli nie mogę mu pomóc?
Musisz wierzyć, że Bóg wie, co jest najlepsze dla ciebie
i twojej rodziny.
Wypełnił twoje serce
i umieścił w twoim życiu osoby, które cię kochają i chcą ci pomóc.
Nie wszystko zależy od ciebie.
Gotowy na drugie miejsce?
Z tą przynętą?
Wygrałem z nią tyle turniejów, że nie zliczę.
Powodzenia! Dasz radę.
Phil, gdzie twój tato? Wstydzi się z tobą pokazywać?
No proszę, bez wątpienia każda ryba
w jeziorze Lavon drży na wasz widok.
Sprawdźcie żyłki.
Za pięć minut zaczynamy.
Rządzisz, Bobby.
Bobby...
Co się dzieje?
Musisz na coś spojrzeć.
Chodź.
- Jasne. - Chodź.
Skarbie, gotowy dać czadu?
Tak.
Złap coś dużego, bo jestem głodna.
- My je wypuszczamy. - Co? To kiepski interes.
Zdobądź puchar. Zastawimy go za enchilady.
- Dobra. - Powodzenia.
Mama nauczyła cię łowić?
No dobrze, zaczynamy!
Pierwsze podejście trwa 45 minut. Do dzieła!
Nie martw się,
wszystko załatwimy.
Damy znać.
To nic wielkiego. Pogadaj z chłopakami,
spróbuj to naprawić
i załatw sprawę z klientami
bez przesadnych zniżek.
Gotowy?
Nie mogą brać codziennie. To łowy, nie zbieranie.
Powiedział, że będzie.
Wiem. Na pewno wypadło mu coś w pracy.
Obiecał.
Kochanie, tato bardzo cię kocha.
Musiał mieć powód, że się nie zjawił.
Wiesz to, prawda?
Pewnie właśnie dzwoni, by ci to wyjaśnić.
Mam w aucie niezadowolone dziecko...
Dobrze, Joe. Zaraz tam będę.
Co się dzieje?
Zapnij pasy.
Zostań w aucie. Zaraz wracam.
- Z tatą dobrze? - Zostań tu!
Bobby, wracaj tu.
Bobby! Nie!
Spójrz na mnie, Bobby.
- Jesteśmy z tobą. - Już dobrze.
Wiem, że ci ciężko i czujesz się osamotniony,
ale nie jesteś sam. Jestem tutaj.
Słyszysz mnie?
Powiedz, że mnie słyszysz.
Już dobrze.
Chodź, Bobby.
Już dobrze.
Posłuchaj mnie.
Widziałam, jak walczysz.
Nie ma nikogo silniejszego ani dzielniejszego od ciebie.
Będę walczyć u twego boku.
Musisz do mnie wrócić. Proszę, Bobby.
Nie, przestań.
Cofnij się do mnie. Wróć tu, Bobby. Proszę.
Jestem przy tobie, wróć do mnie.
Już dobrze.
Już dobrze, wróć do mnie.
Już dobrze.
Nie!
- Bobby! - Zabieraj łapy!
- Nie pozwolę się zabrać! - Bobby, to ja!
Przestań!
- Przestań! - Nie! Tato!
Już dobrze, Bobby.
Hej.
Joe, ja...
Nie przejmuj się. Wszystko gra.
Znam Bobby'ego od dawna.
Wiele razem przeszliśmy.
Wiem, co przeszedł.
Nie wiedziałem, że jest tak źle.
Przez długi czas było z nim dobrze.
Ale ostatnio...
Musi otrzymać pomoc.
Kilka lat temu mój kuzyn w Amarillo
zaczął słyszeć różne rzeczy.
Miał przywidzenia. To wyglądało podobnie.
Boję się, Joe.
Wyjdzie z tego.
Będzie dobrze.
Znajdź kogoś, kto wie, co robi.
Niech go obejrzy i zapewni mu pomoc.
Dzwoniłam do doktora Bartleya.
Jutro rano go odwiedzimy
- i zobaczymy, co dalej. - Dobrze.
Obłęd.
Z Phillipem w porządku?
Mam nadzieję.
Dobrze. Sprawdź, co u niego.
Dobrze.
Gdybyś czego potrzebowała, mów.
- Dziękuję. - Jasne.
Bobby!
Nie ma go dopiero od czterech godzin?
Nie możemy jeszcze ogłosić zaginięcia.
A nawet gdyby upłynęło więcej czasu,
odjechał z własnej woli, tak?
Mój mąż jest chory.
Stanowi zagrożenie?
Nie.
W takim razie nie możemy więcej zrobić.
Wprowadzimy go do systemu, będziemy wypatrywać.
Zwykle wracają do domu.
Z izbą przyjęć poproszę.
Dzień dobry, tu Cyndi Saunders.
Rozmawiałam z kimś wcześniej o moim mężu.
Tak, przesłałam zdjęcie.
Chciałam się upewnić, że dotarło.
Dobrze. Dziękuję za pomoc.
Mogę później zajrzeć z ulotkami?
Dziękuję. Do widzenia.
NIEWAŻNE, JAK UPADASZ WAŻNE, JAK WSTAJESZ
Dzień dobry, dzwonię z firmy windykacyjnej.
Próbujemy skontaktować się
z Robertem Saundersem od kilku tygodni.
Chodzi o zaległości na karcie kredytowej.
Niestety z powodu braku kontaktu
będziemy musieli to zgłosić.
ZALEGŁA OPŁATA
Aż tak dobrze?
Ta kuchnia i tak jest za duża.
Kto chciałby czyścić te kafelki? No i schody?
Nie jesteś najmłodsza. Kolana ci podziękują.
Cyndi? Cyndi.
Cześć, Marilynn.
Chciałam sprawdzić, jak się trzymasz.
Dziękuję, to miłe. Radzimy sobie.
Jesteś taka silna.
Ja na twoim miejscu...
Wiele osób ma gorzej niż my.
A to tylko chwilowe.
Może wpadniesz we wtorek na lunch?
Ukradłam od mamy przepis
- na pyszną zapiekankę... - Dziękuję, ale nie trzeba.
Prawda?
- Tak. - Gdybyś czegoś potrzebowała...
Tak, dziękuję bardzo.
NA SPRZEDAŻ
To i to do oddania.
Nie patrz tak na mnie.
Z kim rozmawiasz?
Z duchem dawnego życia.
Co?
Nic. Potrzebuję twojej pomocy.
Mam tu trzy stosy. Do zabrania, oddania i śmieci.
Musimy być bezlitośni, inaczej babcia się wścieknie.
Wrzucisz to do śmieci?
- Dobrze, mamo. - Dziękuję.
Kochanie.
Mamo.
Wiem, że za nim tęsknisz.
Gdziekolwiek jest, pewnie też za tobą tęskni.
Nie chciał nas zostawiać. Jest chory i nic na to nie poradzi.
Nigdy nie rozumiałam, dlaczego tak to lubi.
Może spróbujemy?
Nie przesadzajmy.
Babciu!
Siedzi tam sam z tą swoją głupią fryzurą.
Spójrz na jego minę.
- Jest szalony. - Wiem.
Potrzebujesz zabawkę? Będziesz płakał z powodu taty?
Oddawaj, to mojego taty.
Oby szaleństwo nie było zaraźliwe.
Powtórz to! Naśmiewaj się z mojego taty!
Jesteś czubkiem, jak on.
- Mamo, przepraszam. Bryan... - Teraz bijesz ludzi w twarz?
Prawie złamałeś mu nos.
Nazwał tatę czubkiem.
A co on wie o twoim ojcu?
- Nic. - Właśnie.
Chciał cię sprowokować. Dałeś się.
A ja przegapiłam dwie rozmowy o pracę.
Nie prosiliśmy o to,
ale możemy zdecydować, jak zareagujemy.
Znajdziemy go kiedykolwiek?
Wierzę, że tak.
Ale do tego czasu musimy być odpowiedzialni.
Bez względu na to, jak nam ciężko i jak bardzo chcemy
dać światu w twarz.
- Pani Saunders. - Tak.
Zrobiła pani literówkę.
Tak?
Tutaj.
Racja.
Sprawdzanie pisowni...
Będę szczery, za wiele z tym nie zrobimy.
Tak, zdaję sobie sprawę z niewielkiego doświadczenia.
Nie pracowała pani od dziesięciu lat.
Tak, byłam mamą.
Na cały etat przez dziesięć lat.
Zajmowałam się mężem, synem i domem.
To była moja praca.
I to niełatwa, jestem świadomy.
Panie Cummings, wiem, że nie mam idealnego życiorysu,
ale można na mnie polegać. Ciężko pracuję i jestem zdeterminowana.
Zawsze będę na czas, nie będę narzekać
i może pan na mnie liczyć.
Nie chcę tego żałować.
Dam pani szansę, ale musi się pani postarać.
Oby się pani szybko uczyła.
W porządku. Dziękuję.
Dziękuję.
I mamy dziesięć procent zniżki na zakupy.
- Nawet na owoce morza? - Tak.
To oficjalne. We wtorki jemy homara.
Ten twój wojownik musi nabrać masy.
Nawet nie zaczynaj.
W jednej chwili nie chce rozmawiać, a potem zmienia się w Tysona.
POLICJA FORT WORTH
Halo?
Wiem, że to niełatwe.
Proszę udać się z nami.
Tędy.
To nie on.
Co...?
Jego kurtka
miała metkę z pralni z nazwiskiem pani męża.
To Bobby'ego.
Wszystko w porządku?
Tak.
Jak on...?
Chorują, kładą się. Natura robi swoje.
I już nie wstają.
Pogoda jest nieciekawa, a ze śniegiem będzie tylko gorzej.
Co z nim będzie?
- Próbujemy znaleźć krewnych. - A jeśli nie znajdziecie?
Zniknie, bez pogrzebu
czy jakiegokolwiek pożegnania?
Gdzie go znaleźliście?
Szukasz Keitha? To jego kurtka.
Słucham?
Spóźniłaś się. Wybrał się wczoraj w ostatnią podróż.
Znałaś go?
Kim jesteś? I dlaczego pytasz?
Przykro mi.
Na pewno.
Słucham?
Skoro wiesz, że nie żyje, to co tu robisz?
Nie ma nic wartościowego.
Nie wiem. I chyba...
Jedna z tych.
Zagadał do ciebie pod biurem?
Zaśpiewał ci?
Dałaś mu jakieś drobne, może jakieś resztki?
Teraz nie żyje, a ty masz wyrzuty sumienia?
Wcale nie.
Przykro mi.
Proszę, za kłopot.
Sumienie masz już czyste?
Zaglądaj czasami.
Jesteś głodna?
A jak myślisz?
ZAGINIONY
Chyba robisz, co należy.
Sprawdzasz, gdzie trzeba.
W tym mieście jest wiele kryjówek, jeśli chcesz się ukryć.
Na pewno się znajdzie.
Nie warto.
Keith...
Znałaś go?
Od kilku lat.
Przybył tu z Nowego Orleanu po burzy.
Miał rodzinę?
Tak, w sumie
to narysował mi raz drzewo genealogiczne
ze wszystkimi gałęziami.
I dał numery telefonu do wszystkich krewnych.
Nabijasz się ze mnie.
Co cię tak interesuje Keith?
Nie kupuję tej dobrej Samarytanki. Możesz sobie darować.
Chcę wiedzieć więcej o człowieku,
który mógł być moim mężem, zanim odsłonili zasłonę.
Nie staram się zgrywać anioła.
Też mam swoje wady.
Ale obecnie coraz trudniej
ignorować tę całą bezsensowność.
Keith był w porządku. Nigdy nie klął.
Dzielił się, gdy mógł. Sporo śpiewał.
Miał się za Marvina Gaye.
Będę tęsknić.
A co z tobą?
Nie, nie potrafię śpiewać.
Pytam o twoją historię.
Nie różni się od innych.
Służyłam w Kuwejcie. Widziałam rzeczy, których żałuję.
Wróciłam do Waco, by zapomnieć.
Poznałam faceta,
miałam dom.
On zachorował. Poważnie.
- Przykro mi. - Mnie też.
Gdy zmarł, powoli przestałam cokolwiek robić.
Przestało mi zależeć.
Nie potrafię poskładać tego do kupy.
Gdy porwie cię ten prąd...
Nie rób tego.
Przepraszam.
Często to mówisz.
Przepraszam.
Przeprosiny są miłe,
ale gofry to prawdziwy lek na wszystko.
Spróbuj.
Dziękuję za posiłek.
Nie ma sprawy. Podwieźć cię gdzieś?
Nie trzeba. Mam ochotę na spacer.
Na pewno? Żaden kłopot.
Naprawdę, nie trzeba.
Oby twój mąż się odnalazł.
Dziękuję.
Delia!
Nie wiem, może to pomoże z zimnem.
- Na pewno? - Tak, weź to.
Pomoże, dziękuję.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Gdzie byłaś, mamo?
Musiałam coś sprawdzić w mieście.
Chodzi o tatę?
Poniekąd.
Poznałam miłą kobietę.
Muszę ci coś powiedzieć. Nie złość się na mnie.
Nie będę.
Pamiętasz ten koc, który miałeś w aucie?
Ten z Lake Fork?
Tak.
Kobieta, którą dziś poznałam,
nie miała zbyt wiele, więc oddałam jej twój koc.
Była zmarznięta?
Tak, kochanie.
To chyba potrzebowała go bardziej.
Kurczę, dobry z ciebie dzieciak.
Kto cię wychował?
Myślisz, że tacie też jest zimno, gdziekolwiek jest?
Mam nadzieję, że nie.
Szkoda, że wszystkim nie możemy rozdać koców.
- Dzień dobry, Cyndi. - Pastorze.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi. Próbowałem, ale bezskutecznie.
Usłyszałem, że się przeprowadziłaś. Pięknie tu.
Pomyślałem o was rano, gdy czytałem Biblię.
Uznałem, że muszę do was zajrzeć.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
Mocna.
Mountain Roast z kuponem jest tańsza o dolara.
Dziękuję za radę.
Mam dziwne przeczucie, że też chce mi pastor coś doradzić.
Nie nazwałbym tego w ten sposób. Przychodzę z zaproszeniem.
Na rozmowę i przemyślenia.
Obiecuję, że nie będę faszerować cię Pismem.
Czytuję Biblię.
Nie musi się pastor martwić. Radzimy sobie.
Każdego ranka wstaję, robię krok za krokiem
i jakoś leci.
Cóż...
Bóg chce dla ciebie więcej.
Naprawdę?
To mógł powstrzymać mojego męża
przed załamaniem...
i zostawieniem nas bez grosza.
Porzuceniem mojego syna,
który nie wie, czy zobaczy tatę...
I porzuceniem mnie.
Przepraszam. Wiem, że to tak nie działa.
To, co przeżywasz, ta złość i smutek,
są w nas zaprogramowane.
Ale dostaliśmy narzędzia, by je pokonać.
Modlę się, pastorze. Na okrągło.
Modlitwa to doskonałe narzędzie, ale to dopiero początek.
W Mercy Valley jest społeczność, która może ci pomóc.
Bez względu na potrzeby, ich serca są otwarte.
To miłe,
ale nikt nie może pomóc z naszymi potrzebami.
Rozumiem, dlaczego tak czujesz,
ale w innych można odnaleźć siłę, w ich wierze.
To może pomóc ci odnaleźć cel.
Nie chcę być niegrzeczna,
ale czeka nas pracowity dzień...
- Oczywiście. - Odprowadzę pastora.
Doceniam troskę o nas. Szczególnie o Phillipa.
Wiesz...
boski plan nie zawsze ma sens.
Nawet słuchanie o nim
przypomina przekręcanie ostrza.
Ale nikt, a zwłaszcza On, nie chce, byś się od nas oddaliła.
Miej otwarte serce.
Słuchaj, wypatruj, bądź gotowa na wezwanie.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć, gdybyś potrzebowała więcej rad.
Ja i cały kościół jesteśmy z tobą.
- Dobrze. - Dziękuję.
Mamo.
Mam dziś dla was dobrą wiadomość.
Nie tylko ja będę mówić.
Członkini naszego zgromadzenia chciałaby wam powiedzieć
o czymś niezwykle ważnym.
Dasz radę, mamo.
Cyndi Saunders, oddaję głos.
Dziękuję, pastorze Stevens, za możliwość
zabrania głosu.
I dziękuję za wysłuchanie.
Wielu z was zna mojego męża, Bobby'ego. Ciężko go nie znać.
Nigdy nie przegapił nabożeństwa. Zawsze oferował
pomocną dłoń, nawet jeśli ledwo kogoś znał.
Pewnie ostatnio słyszeliście o nim jakieś pogłoski.
Prawda jest taka, że z moim mężem jest źle...
i zniknął kilka miesięcy temu.
Gdy w końcu to do mnie dotarło, chciałam się schować.
Chciałam ukryć się przed światem,
a nawet przed swoimi myślami.
Ciężko było mi dostrzec to, co mam przed sobą.
Ale wtedy przypomniano mi, że nawet w najmroczniejszych chwilach
musimy mieć oczy otwarte.
Mój syn i ja prosimy was dziś o pomoc.
Nie dla nas, ale dla ludzi jak Bobby.
Dla ludzi, którzy czują się zapomniani i niewidoczni.
W tym mieście jest ponad 5000 bezdomnych dusz.
A nadchodzi ciężka zima.
To życzenie Phillipa i moja misja,
by dotrzeć do każdego z nich
z prostym gestem.
Kocem.
Nie jesteśmy naiwni.
Wiemy, że ci ludzie mierzą się z poważnymi problemami,
ale wiemy też, że zwykły akt życzliwości
może być początkiem.
Proszę, jeśli możecie coś przekazać, bylibyśmy ogromnie wdzięczni.
Może zdołamy przywrócić wiarę u tych, którzy są zagubieni.
To wszystko?
Dwa tygodnie?
Tylko tyle przekazali w dwa tygodnie?
Idą święta.
Ludzie mają sporo wydatków.
Wiele organizacji prosi o pomoc.
Nie usprawiedliwiaj ich, skarbie.
- Może za tydzień będzie więcej. - Może tak.
Może są tu jakieś pieniądze.
Drobne?
Cześć, Cyndi.
Cześć. Trójka dorosłych i jedno dziecko.
Kim są twoi znajomi?
To Delia, a to Paul.
Ludzie powinni poznać tych, którym próbujemy pomóc.
Cwana jest, co?
To wspaniały pomysł.
Gotowi?
Staruszki z kościoła robią najlepsze klopsy.
- Tak? Pięć gwiazdek? - Sześć.
Bądź rozsądny, młodzieńcze.
Dziękuję.
O tak. Bardzo dziękuję.
Południowy? Moja córka tam studiuje.
Tak?
Tak, ekonomię.
Inżynieria lądowa, rocznik '82.
To był piękny kampus.
No i?
- Pięć i pół. - Co?
Przepraszam, ten chłopak mówi, że te klopsy są sześć na pięć.
Ja nie dam więcej niż pięć i pół. Co sądzisz?
Dzieciak może mieć rację.
Mogę nawet dać siedem.
Wielkie dzięki.
Teraz nie da mi spokoju.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Hej, Marilynn. - Cześć.
Dzień dobry.
Pytanie. Zostało pieczywo czosnkowe?
Kupili więcej, gdy usłyszeli, że będziesz.
Ekstra.
Jak tam w redakcji?
Sporo pracy, ale nie narzekam.
Co tam się dzieje?
Cyndi mówiła poważnie o tych kocach.
Tak? Nic nie słyszałem.
To przychodź na nabożeństwo.
Zabawne.
Kim oni są?
To niezwykle satysfakcjonujące.
- Inspirująca historia. - Dziękuję.
Dziękuję.
Co było w tym przedsięwzięciu największym wyzwaniem?
Sprawienie, by ludzie dostrzegli to, co zwykle ignorują.
Poważnie?
W dziesiątkę.
Mówię z doświadczenia.
Czasem tak nas pochłaniają własne problemy,
że zapominamy o ludziach, którzy mają dużo gorzej.
Jeśli zbierzemy 5000 koców do świąt,
to będzie tego warte.
Tak. A co to znaczy dla ciebie?
Gdy mój tato odszedł, byłem zły, wystraszony, smutny. Nadal jestem.
Ale robiąc to, pomagamy mu,
pomagając innym. Spodobałoby mu się to.
Też tak sądzę.
Dzieciak czyta Szekspira?
To też by mu się spodobało.
FUNDACJA ŻYCZENIE PHILLIPA POTRZEBNE KOCE
JAK STWORZYĆ STRONĘ INTERNETOWĄ
BEZDOMNOŚĆ W FORT WORTH WZRASTA
ŻYCZENIE PHILLIPA
Phillip Saunders walczy z bezdomnością
Gdyby połowa moich pracowników miała połowę twojego zapału...
Nie miałbyś na co narzekać na zebraniach.
- Nadal robisz tę akcję z kocami? - Tak.
Wolontariat jest miły.
To dobre hobby.
Cieszę się, że je aprobujesz.
Jako że jesteś moją najlepszą pracownicą,
gdybyś spożytkowała ten czas tutaj,
zostałabyś asystentką kierownika.
Chodzi o priorytety.
Co jest najważniejsze?
Ale może nie powinienem się wtrącać.
Chcę, byś osiągnęła to, na co zasługujesz.
- Dzięki. - Tak trzymaj.
Spójrz, jesteś gwiazdą.
Wow! To pomoże.
Nie zaszkodzi.
Jedźmy.
Niech koce trafią tam, gdzie ich miejsce.
- A ci ludzie? - Tak, dobry pomysł.
Cześć. Chcecie może koce?
Rozdajemy je.
A tamci?
Tak.
Cześć, jesteśmy z Życzenia Phillipa.
Rozdajemy tu koce.
Nie.
- Nie? - Nie chcę waszego koca.
Jest za darmo. I czysty. Proszę...
Nie chcę. Nie chcę waszego koca.
Niczego od was nie chcę.
Przepraszamy.
Chcieliśmy tylko pomóc.
- Za kogo wy się macie? - Przepraszam.
Za kogo wy się macie?
Służby mieszkalno-komunalne. Tu Trey, w czym mogę pomóc?
Nazywam się Cyndi Saunders.
Wy odpowiadacie za przytułki dla bezdomnych w mieście?
Tak, nadzorujemy miejskie placówki.
Świetnie. Razem z synem zbieraliśmy koce
i rozdawaliśmy je pojedynczo.
Okazuje się, że to niezbyt idealne rozwiązanie.
Dzwonię, żeby zapytać, czy jest możliwość
przekazania ich bezpośrednio do przytułków.
Zbierzemy je i przekażemy razem.
Tak, nie powinno być problemu, jeśli macie szaliki...
- Koce. - Jeśli macie koce,
możecie zostawić je w dowolnym przytułku.
Wspaniale. Coś jeszcze musimy zrobić?
Nie prowadzimy dokumentacji przy przekazywaniu koców.
Wspaniale. Dziękuję za pomoc, Trey.
- Do usług. Miłego dnia. - Wzajemnie.
Stary, dwója z ułamków?
Nawet moja siostra to potrafi.
- Zapomniałem, że jesteś geniuszem. - Nigdy nie dostałem dwói.
Miłego powtarzania piątej klasy.
Na co się gapisz?
Czego chcesz?
Tato nauczył mnie tej sztuczki.
- Co to za sztuczka? - Na dzielenie ułamków.
Chleb razy chleb, kotlet razy ser.
Oby pomogło.
Przepraszam.
Jeśli szukasz łóżka, wszystko dziś zajęte.
Nic takiego, na szczęście. Niesiemy dobre wieści.
Zbieraliśmy koce.
Tysiące.
To zabrzmi niedorzecznie, ale niewiele mogę z tym zrobić.
Może z pudłem, ale z tysiącami?
To darmowe koce.
W urzędzie powiedziano mi,
że mogę przekazać je w dowolnym przytułku.
Też chcemy pomóc tym ludziom, ale...
Co?
Nie mamy miejsca, by przechowywać tysiące koców.
I jest nas za mało, by zająć się codzienną pracą,
a co dopiero dystrybucją koców.
- To głupie. - Zgadzam się.
Do tego biurokracja uniemożliwia nam
zdobycie podstawowych rzeczy.
Przepraszam, wiem, że to nie pani wina,
ale to frustrujące.
Ma pani dobre serce, ale za mało ludzi się tym przejmuje.
Mamy dość koców
na dostępne łóżka, których jest niewiele.
Ale jeśli zdobędziecie artykuły higieniczne,
golarki, dezodoranty...
Dobrze. Zobaczymy, co da się zrobić.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Chodź.
- Są w błędzie. - Ona uważała inaczej.
Wolą dostać golarki
niż bezużyteczne koce.
Gdzie twoja kanapka?
Jadłem Whataburgera.
Ty jadłeś burgera, a ja kanapkę z wędliną?
Ja też taką jadłam. Sama je zrobiłam.
Chyba nie są takie złe?
Są dobre, dziękuję.
Powinniśmy to zmienić? Koce to zły pomysł?
Powoli, młody.
Gdy spędzasz noce na chodniku,
zdajesz sobie sprawę, że koc to coś więcej.
A zima to nie żart.
Nawet w Teksasie.
Co to?
To, przyjacielu,
to trzeci pułk kawalerii pancernej.
- Ekstra. - Dobrze wygląda.
Dziękuję. Jestem z tego dumna.
- Sama to przyszyłaś? - Tak.
Mi też przyszyjesz?
Jasne, ale nie jestem tania.
Chwila, przeliczyłam ten stos?
Tak, przeliczyłam.
Jeszcze trochę i zasypie nas
sterta wełny i poliestru.
- Widziałaś moje kluczyki? - Nie.
Mogłam wybrać rękawiczki.
Zabawne.
Ale nie chcę się spóźnić na klub książki.
Kocham ciebie, Phillipa i tę misję.
Ojcze Wszechmogący, pomóż mojej córce
znaleźć inne miejsce na przechowywanie
- tych koców. - Załatwię to.
A coś większego?
Co przechowujesz?
Marzenie.
Najświeższe informacje w KLX.
Północny Teksas czekają mroźne święta.
Narodowe Służby Pogodowe przestrzegają przed mrozami
od tej soboty do 28 grudnia.
Mroźny deszcz ustąpi miejsca lodowi
w okresie świątecznym.
Chłodne wiatry osiągną...
Tu Bobby Saunders, zostaw wiadomość,
a oddzwonię jak najszybciej.
Halo.
To moja wina.
To był wypadek.
Nic się nie stało.
Zabierzesz go do domu?
Potrzebuję chwili.
Oczywiście.
Chodź, skarbie.
Przykro mi, ale mamy dziś pełno.
Spróbuj przy Czwartej ulicy.
Halo?
Tak, panie Cummings. Witam.
Nie jestem taka pewna.
Nie, chyba dziś nie przyjdzie.
Nie, ja...
Oczywiście, dam znać.
Do usłyszenia.
Kochanie. Cyndi.
Musisz zacząć jeść albo wezmę to do siebie.
Pamiętasz, jak powiedziałaś, że mnie nienawidzisz?
Niewielu rzeczy żałuję, ale tego dnia nigdy nie zapomnę.
Łzy spływały ci po policzkach...
Wybrałaś tę śliczną, pastelową sukienkę
na wielkanocne nabożeństwo.
Uwielbiałaś tę sukienkę jak nic innego.
A ja zabrałam ją do pralni
w poniedziałek przed Wielkanocą.
Twój tato odszedł w środę
i nagle cały mój świat się zawalił.
Przez tydzień się nie kąpałam.
W wielkanocny poranek,
gdy przyszłaś do mnie po sukienkę,
nie pomyślałam o tym.
O niczym nie myślałam.
Powiedziałaś, co powiedziałaś. Wydarłam się na ciebie...
Niezły sposób na świętowanie Wielkanocy.
Żałuję, że nie odebrałam tej sukienki.
Najnowsze informacje na temat groźnej śnieżycy,
która nawiedzi Teksas w przyszłym tygodniu.
Władze proszą mieszkańców, by przygotowali się
na spadek temperatury do minus 17 stopni
i nieregularne opady.
Nasi eksperci przewidują,
że najniższe temperatury dotkną nasz rejon
w noc Wigilii.
Trzymajcie się ciepło.
Dziękuję. Ekipy drogowe zmagają się z lodem...
Mamo, nie możemy się poddać.
Wszystko przepadło.
- To zaczniemy od nowa. - To niełatwe.
Nieprawda. Ci ludzie, Delia i tato,
wciąż tam są. Nie możemy ich zawieść.
Robi się coraz zimniej. Potrzebują nas.
Może nie pomożemy wszystkim, ale nawet pomoc kilku osobom...
To już jeden.
Wiecie, że to był ciężki rok dla mnie i mojej rodziny.
Czasem coś się dzieje i nie wiemy, jak dalej żyć.
Razem z mamą chcieliśmy zmienić smutne doświadczenie
w coś dobrego.
Wiele osób pomogło.
Ale doszło do wypadku i musimy zaczynać od nowa.
To nic, bo jak mawia moja babcia,
musimy ufać Bogu.
Z powodu nadchodzącej śnieżycy
ciężko pracujemy, by pomóc innym.
Na tegoroczne święta mam krótką listę.
Chcę, by tacie nic nie było
i chcę przekazać koc jak największej liczbie osób.
Jeśli wy lub wasze rodziny możecie jakoś pomóc,
będziemy wam wdzięczni.
Musimy wierzyć, że możemy coś zmienić,
nawet jeśli to mała zmiana.
Jeśli przestaniemy wierzyć, przestaniemy żyć.
- To sporo koców. - Nieźle, co?
Dobrze, że cię złapałam.
- Siostra podrzuciła to rano. - Idealne wyczucie.
Jak zamierzacie je rozdać?
Razem z Phillipem będziemy rozdawać je
w Wigilię i przyda nam się każda pomoc.
Wiele rąk czyni pracę lżejszą.
Pojawiają się obawy
przed nadchodzącą, mroźną nocą.
W całym stanie wydano ostrzeżenia.
W Zachodnim Teksasie wydano ostrzeżenia przed śnieżycą.
Ten wieczór może stać się jeszcze chłodniejszy.
Szykuj się na mróz, Teksasie.
To będzie rekordowo chłodny grudzień.
- Ta ciężarówka wystarczy? - Większej nie mieli.
Na pewno chcesz to robić dziś,
w Wigilię?
Śnieżyca nie poczeka na lepszy plan. Dzięki, że wpadłeś.
Z radością pomogę.
Poza tym Bobby by mi dokopał,
gdybym puścił cię samą...
Proszę.
Nie chcę przeszkadzać.
Pastorze, jesteś.
Powinniście coś zobaczyć.
Nie rozumiem.
Chodźcie.
Dobrze.
- Gdzie? - Tam.
Co się dzieje?
Hej. Podobno potrzebujecie pomocy.
Wesołych Świąt.
Nie chcę widzieć tych koców ponownie.
Pomóżmy ogrzać tych ludzi, jasne?
OK!
Wesołych Świąt. To dla ciebie.
- Wesołych Świąt. - Dziękuję.
Hej, wszystko w porządku?
Spokojnie. To moja zdrowa noga.
Wszystko gra?
Źle z tobą.
Proszę.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Wracajcie do domu, ogrzejcie się. Będzie tylko gorzej.
Zostało mi kilka koców. Widzimy się w domu.
- Wracaj szybko. - Jasne.
- Gotowy? - Tak.
Mamy dla was koce.
Dzięki.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt. Koc dla ciebie.
Dziękuję, że zaczekaliście.
Gotowy?
Wesołych Świąt, Paul.
Wesołych Świąt, młody.
Młody, zaczekaj!
Stój! Zaczekaj!
To wasz zaginiony?
Tutaj.
Był tutaj.
- Jesteś pewny? - Tak.
Bobby!
Tato!
Słyszysz to?
Tato!
- Bobby! - Tato, ocknij się.
- Tato, proszę. - Bobby!
Odpowiedz. Słyszysz mnie?
Tato, ocknij się.
- Znalazłam męża. - Ocknij się.
Chyba jest ranny. Na rogu Hartford i Wschodniej Trzeciej.
- Szybko. - Tato!
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Co ty na to?
Oferujesz mi pracę?
Chyba tak.
Dostaliśmy mnóstwo używanych koców, które trzeba pozszywać.
Pomyślałam, że ze swoimi umiejętnościami...
Nie stać was na mnie.
Ile kasujesz?
- Przemyśl to. - Na pewno przemyślę.
Podwieźć cię?
Nie, znasz mnie.
Delia!
ŻYCZENIE PHILLIPA ROZGRZEWAMY BEZDOMNE SERCA
Po odkryciu nowego celu w życiu
Cyndi i Phillip założyli Życzenie Phillipa w 2005 roku.
Ich organizacja non-profit wciąż się rozwija.
Przerosła zbiórkę 5000 koców z pierwszego roku działania.
Dziś Życzenie Phillipa zbiera koce, jedzenie i 100 000 artykułów rocznie
dla bezdomnych w Północnym Teksasie,
dzięki pomocy szkół, kościołów, firm i osób prywatnych.
Choć Bobby wrócił do rodziny i otrzymał pomoc,
nadal zmaga się z chorobą psychiczną.
Prawdziwa Cyndi!
Ale ekstra.
Boże, ale ekstra.
Miło cię poznać.
- Jesteś piękna. - Jesteś cudowna.
Jesteś taka ładna.
Spójrzcie tylko.
- Jesteśmy ci wdzięczni za tę historię. - Ja jestem wdzięczna.
Cieszymy się, że możemy ją opowiedzieć.
Zrobiliście coś pięknego,
coś odważnego.
Jestem zaszczycona, grając ciebie.
Popatrzcie tylko. Cyndi Bunch i Anna Camp.
- Prawdziwe. - Autentyczne.
Tłumaczenie napisów: Michał Urbaniak