NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wchodzisz tak głęboko.
Ale przed nami jeszcze wielka scena.
Musisz dać z siebie wszystko, jak Isabelle Adjani w Possession.
Idź tam.
Głębiej.
Dla mnie?
Nie czuję jeszcze, że jestem prawdziwa.
Dlatego kręcimy jeszcze raz.
Jeśli trzeba, będziemy tu całą noc. Dopóki nie będzie prawdy.
Okej.
Jak mam szukać prawdy z tym?
Wygląda jak zabawka na Halloween.
Naprawdę chodzi o nóż?
Dobra, użyję prawdziwego.
Zły pomysł.
Nie! Lisa chce prawdy!
Zgadza się?
Tak.
Dobrze.
Zaczynamy. Lucy, odłóż nóż.
Dziękuję.
Kamera gotowa?
Kamera gotowa.
Gotowa?
Akcja!
Bum! Wchodzą do domu. Nóż!
Nie.
Od nowa.
W porządku.
Gotowa?
Bum! Wchodzą do domu.
Nóż!
- Cięcie! - Zaczekaj.
Cięcie? Żartujesz?
- Spokojnie. - Ona krwawi.
To ona zarządza cięcie, nie ty.
Spokojnie.
Spierdalaj.
Wynoś się stąd!
Ty też. Wynocha. Wszyscy. Idźcie zapalić.
Pokaż mi to.
Nic ci nie jest?
To dla ciebie wystarczająco prawdziwe?
Dziękuję, że zawsze idziesz głębiej.
Dlatego w ciebie wierzę.
Mówisz tak, żebym robiła to, co chcesz?
Mary. Chodź tu.
Każde moje słowo jest prawdziwe.
Przysięgam.
Gotowa na ostatnią scenę?
Tak, ale musisz być ze mną.
Połączona.
Dobrze.
Może zrobimy to same?
Tylko ty i ja.
Mam pomysł.
Tak?
Pejotl?
Po zakończeniu zdjęć.
Jeśli mam podczas tej sceny postradać zmysły,
to naprawdę chcę to zrobić.
Ale nie chcę robić tego sama.
Muszę kręcić, nigdy wcześniej nie miałam fazy.
Jeśli masz zobaczyć prawdziwą mnie, to ja chcę zobaczyć ciebie.
Na pejotlu?
Tak, ty i ja na pejotlu.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie chciałam tu wracać!
Nie chciałam tu…
Zawsze będziesz wracać.
Boże.
Lou.
Zrobione.
- Już po wszystkim? - Tak.
To świetnie.
Chwila. Czy…?
Ta linia jest bezpieczna?
Nie wiem. Jestem w budce.
Jasne.
Brudna robota to dla mnie nowość, nie znam reguł postępowania.
Czy mogę o coś zapytać? Co z tym…
zrobiłeś?
Z czym?
Z ciałem?
Można nazwać to i w taki sposób.
Zostawiłem je tam. W mieszkaniu.
Właściwie na korytarzu.
Nie pozbyłeś się go? Po prostu je zostawiłeś?
Jeszcze jedno.
To dziwaczne, że wysłałeś syna, żeby mnie pilnował.
Jonathan? Mój syn tam był?
Tak.
Widział, jak…
załatwiasz sprawę?
Chyba.
Jakby chciał patrzeć.
Dobra. Muszę kończyć.
O co chodziło?
O nic.
Nie żyje?
Kto?
Zapłaciłeś komuś, żeby zabił Lisę, tak?
Co?
Daj spokój. Ja zajmuję się produkcją filmów.
Myślisz, że wezwę policję?
Lisa mnie wykorzystała i zostawiła, a ja straciłam oko.
Nie pójdziesz tam beze mnie.
Dokąd?
Zobaczyć jej zwłoki, dupku. Słyszałam cię.
Nie chcę dzielić włosa na czworo, ale idę szukać syna.
A nie…
Czemu chcesz to zobaczyć?
Moje koszmary skończą się dopiero wtedy, jak będę pewna, że nie żyje.
Naprawdę cię załatwił.
Pamiętaj, że ból jest przejściowy.
Ktoś rozbił cię na kawałki.
Łamiesz się.
Ale wyjdziesz z tego silniejsza.
Jesteś bezbronna.
Ochronię cię.
Mówiłeś, że ją zabił. Więc gdzie ona jest?
Jonathan?
Po co miałby tu przychodzić?
Gdzie on jest?
Jeśli to jej krew, sama nie zajdzie daleko.
Czy twój syn mógł jej pomóc?
Nie wiem.
Ale wiem, kto może wiedzieć.
Boro?
Gdzie Boro?
Boro?
To jakaś wróżka czy coś?
Sądzę, że jest czarownicą.
Prawdziwą?
Nie potrafię odpowiedzieć.
Ale myślisz, że Lisa jest w środku?
Dowiedzmy się.
Witam ponownie, Lou.
Jest tu Lisa?
A któż to?
Jestem dawną przyjaciółką Lisy.
Miło. Byłyście kochankami?
Tak, byłyście.
Co się stało? Zrobiło się za gorąco i wypaliło ci oko?
Jest tutaj?
Na zdrowie.
Czy Lisa…
Co jest?
Chcesz wejść i sprawdzić?
Proszę bardzo.
Chodźmy.
Co robisz z tymi kociakami?
Zanim zamienisz je w kapcie?
Szukali cię twoi przyjaciele.
Code i Christine?
Nie. Lou Burke…
i jednooka dziewczyna.
Czego chcieli?
Pewnie cię zabić.
Ale ich odesłałam.
Musisz się jeszcze wymoczyć.
Chodź.
Porozmawiajmy o tobie i twojej przyjaciółce.
Ona żyje?
Niemożliwe.
Ty tak twierdzisz.
Oczywiście, że ja.
Jako klient. Robota nie jest wykonana.
Udusiłem ją. Nie wyszła z tego.
To dlaczego jej tam nie ma?
Nie mam wątpliwości, że jest poważnie ranna.
Ale robota nie jest skończona. To dla mnie wyjątkowo niewygodne.
Chciałem, żeby to było czyste.
Myślałem, że wyraziłem się jasno.
Ale spróbuję jeszcze raz.
Uważam, że jest w domu tej kobiety.
Idź tam!
Zakończ to!
A ty kim jesteś?
Aktorką.
Podwójna stawka.
Plus to, co jesteś nam winien?
Jezu Chryste!
Jasne…
To…
Dostaniecie resztę, gdy będzie…
martwa.
Martwa!
Zrozumiano?
Martwa. Przyjąłem.
Ja też chcę iść.
Pójdę po buty.
Kim jest jednooka dziewczyna?
Ile dla ciebie znaczy?
Tyle, ile pozwolę.
Jest aktorką.
To jej praca.
Czemu nie chcesz mi powiedzieć?
Dobra.
To opowiem ci coś.
To wydarzyło się z 900 lat temu. Daleko na południu.
W lesie deszczowym. To twoje okolice.
Żył tam mężczyzna.
Nazwijmy go James Dean, bo był piękny, silny…
i głodny.
Pewnego dnia spotkał w lesie pięknego białego jaguara.
Matkę jaguarzycę.
Ducha żyjącego w zwierzęcym ciele.
Myśli, że ona go zabije.
Ale spodobał się jej.
Więc biała jaguarzyca i James Dean się bzykają.
A zamiast go zabić, ona daje mu trochę swojej mocy.
On wraca do domu.
I staje się wielkim przywódcą.
Zostaje królem.
Poślubia wspaniałą księżniczkę.
Ma wszystko.
Ale jaguarzyca oczekuje czegoś w zamian:
chce otrzymywać trybut.
Czyli ofiarę?
Tak.
Czyli ofiarę.
Pewnego dnia dowiaduje się, że w stronę miasta zmierza armia,
która zabija i zniewala wszystkich na swojej drodze.
Ale nie wie, gdzie i jak daleko są.
Biała jaguarzyca uczy go rytuału,
który wskazuje, gdzie znajdują się wrogowie.
Musi tylko znaleźć i schwytać ropuchę.
Tę ropuchę.
Potem musi zlizać pot z jej grzbietu.
Dzięki temu
potrafi wyczuć, gdzie znajdują się wrogowie.
Więc zastawia pułapkę.
Czeka na nich i morduje wszystkich.
Ale jaguarzyca oczekuje wielkiej ofiary za pomoc.
Każe mu przyprowadzić żonę.
Jestem tu już drugi raz.
Witam.
W czym mogę pomóc?
To znowu ty.
Cześć.
Cześć. Wybacz.
To twój dom?
Szukacie Lisy?
Jest tutaj?
Tak.
Idę się z nią zobaczyć.
Może pójdziesz z nami i nas zaprowadzisz?
Masz w torbie maczetę?
Nie dostaniesz jej jeszcze. Jestem w połowie opowieści.
Co?
Nie jest jeszcze na ciebie gotowa.
Może wróć do jej mieszkania i zaczekaj tam,
a ja przyślę ją, jak skończę.
I nie używaj maczety.
Co jeszcze, może założysz maskę hokejową?
Dobra, idźcie. Już.
Do zobaczenia.
Oddał żonę jaguarzycy?
Nie.
Próbował ją oszukać, ofiarowując inną kobietę.
Ale przyszła nocą…
i pożarła żonę.
Kurwa.
A później odgryzła mu jaja i ręce.
Tarmosiła go i się nim bawiła.
Była naprawdę wkurzona.
A potem go zostawiła.
Na śmierć.
Leżał w lesie, aż znalazła go młoda dziewczyna.
I nie wiedząc jak,
przeskoczył do jej ciała ostatkiem sił.
Od tego czasu tak postępuję.
Co dzieje się z ludźmi?
Po przejęciu ciała?
Zostają wyparci.
Aż prawie ich nie słychać.
A jaguarzyca?
Co z nią?
Myślę, że zabili ją Hiszpanie.
Zrobili z niej kanapę.
Wciąż żyje. Tylko że po drugiej stronie.
Więc wciąż cię ściga, co?
Usiądź.
Jesteś wyleczona.
I silniejsza niż wcześniej.
Mój dar dla ciebie.
Dzięki.
Moi przyjaciele niedługo po mnie przyjadą.
Chcesz herbaty?
A co w niej jest?
Herbata.
Nie, dzięki.
Jak się czujesz?
Fantastycznie.
Jak po przetoczeniu krwi.
O co chodzi z tymi kolesiami? Czy oni…
nie żyją na dobre, czy można ich przywrócić?
Nie, są całkowicie martwi.
Muszę podawać im określoną substancję,
bo inaczej się rozlecą.
Mogą mówić?
Mają pragnienia? Czy są tylko niewolnikami?
Mogą mówić, wypełniać polecenia, ale czasem, z początku,
próbują wrócić do domu albo zadzwonić do bliskich.
Tego typu rzeczy.
Pamiętają swoich bliskich?
Tak.
Więc gdzieś w środku są dalej sobą?
Tak.
Wszyscy jesteśmy.
Proszę.
Możesz…
Powiesz mi, co się stało?
Nie pamiętam, co wydarzyło się w lesie.
Byłyśmy naćpane pejotlem.
Ale otworzyły się we mnie drzwi,
o których nie wiedziałam.
A potem wytrzeźwiałam.
I Mary nie było.
Czekałam dwa dni.
Potem zabrałam nagrania.
Idź do domu i zjedz coś.
Potrzebujesz białka.
Dobrze się czujesz?
Jestem zmęczona.
Potrzebujesz kotka?
- Wyglądasz oszałamiająco. - Dziękuję.
Ma tam w środku jakieś spa? Twoja skóra…
Myślałem, że skończyłaś z Boro.
Code, brałeś coś?
Mówi, że nie może mrugać, a powieki…
Nie mogę znaleźć powiek. Wiem, gdzie są, ale nie mogę.
Mam poprowadzić?
Jestem najlepszym kierowcą.
Serio. Co się dzieje?
O Boże.
Nie ciśnij mnie. Wiele przeszłam.
Okej?
Ale czuję się, jakbym wyszła ze spa.
Dzięki, Christine.
Właśnie. Nie ciśnij jej.
Ktoś próbował mnie zabić.
Jak to?
Strzelał, ale chybił?
Prawie zatłukł mnie na śmierć.
- To nie jest śmieszne. - To nie żart.
Pewnie wciąż mnie szuka.
Nie wyglądasz na ranną…
Kochanie, nie pal w samochodzie.
Poczekaj, aż odwieziemy Lisę.
Wolałabym nie zostawać u siebie. Mogę zatrzymać się u was?
Oczywiście.
Prawda, kochanie?
Świetnie. Muszę tylko zabrać od siebie kilka rzeczy.
Super.
Zaczekajcie tu. Wrócę za chwilę.
Na początku jej nie lubiłam, ale z czasem się przekonałam.
To nie była prawda, co? Że ktoś próbował ją zabić.
Zakładam, że to żart, ale z nią nigdy nie wiadomo.
Jeśli ktoś chce ją zabić…
A dokąd ma pójść?
Jezu!
Ktoś powinien to posprzątać.
Budynek jest pusty.
Mieszka tu tylko Lisa.
Cześć.
Hej.
Złamałem ci nogę.
Jakim cudem jeszcze chodzisz?
Niemądrze postąpiłaś, wracając tu.
Mam tu wszystkie rzeczy.
Ja jestem Christine, a to Code.
Poznaliśmy się już.
Pewnie przyszedłeś do Lisy?
Dzwoniłem wcześniej, ale…
Chyba widziałam kilka twoich filmów.
Śmiertelnego i Syna Gromowładnego.
Naprawdę dobre.
Dzięki.
Nie widziałaś Syna Gromowładnego.
Obejrzałam go sama.
Pamiętam też, że w Wielkim skwarze
robisz coś z ręką.
To niecodzienny wybór.
To chyba był Wielki skwar.
- Chyba… - Hej!
Potrzebuję pomocy.
Na górze.
Obrona własna.
Musiałaś się bronić. Próbował cię zabić.
Znowu.
Prawie odgryzłaś mu głowę.
Wzywam gliny.
Zaczekaj. Musimy to przemyśleć.
O czym tu myśleć? O bezgłowym gościu?
Nie jest całkiem bezgłowy.
Musimy pomyśleć o potencjalnych konsekwencjach.
Konsekwencja to zwłoki bez głowy.
Konsekwencja to Jules spalony żywcem.
Ostatnio sporo tych konsekwencji, szczególnie wokół ciebie, Lis.
Chciałbym uniknąć kolejnych.
Skoro to samoobrona, to czemu go zjadła?
Nie zjadła go.
Nie?
Czy ty go jadłaś?
Nie chcę być egoistą,
ale nie mogę być widziany…
w takich okolicznościach.
Mógłbym wyjść
i pozwolić wam rozwiązać tę sytuację z glinami lub bez,
ale nie mogę, bo przywiózł mnie tu wóz produkcji filmowej.
Udział w zbrodni.
Wiecie co?
Poradzę sobie. Możecie iść.
Nie. Jesteśmy tu wszyscy.
Jeśli wezwiemy gliny, wszyscy zostaniemy aresztowani.
A potem będziemy się tłumaczyć, żeby wyjść.
Najlepiej w ogóle do tego nie dopuścić.
Więc…
Myślę, że najlepiej będzie…
Jeśli pozbędziemy się ciała.
Tak.
To kawałek stąd, ale znam miejsce, gdzie możemy go wyrzucić.
Opuszczony biurowiec w Garment District.
Wyrzucić?
Nie możemy tego zrobić. To złe.
- Jestem niepraktykującym katolikiem. - Spokojnie, pochowamy go.
A co z jego duszą? Co z nią?
- To dłuższa rozmowa. - Nie…
A gdybym to był ja? Przedawkowałbym samotnie,
nie miałbym dokumentów, więc wrzuciliby mnie do rowu,
bo ich to nie obchodzi?
Wyglądam jak każdy inny ćpun.
Potraktowaliby mnie tak, jak wy tego kolesia.
Code. Przestań.
Okej?
Jesteś naćpany. Musimy to załatwić.
- Okej? - Wcale nie jestem.
Myślę całkowicie jasno.
- Posłuchaj mnie. - Jesteś, kochanie.
To jakiś obłęd.
Został zjedzony. Pogryziony.
- Lisa. Pomożesz? - To jakieś szaleństwo.
- Wiem. - Jak możesz się w to mieszać?
- Bo jest gwiazdą i tyle? - To nie tak!
- Czemu? Bo… - Code, zamknij się!
Nie uciszaj mnie.
Nie wiem już, kim jesteś.
Dobra.
Może do siebie nie pasujemy.
Nawet nie lubię twojej kapeli.
Proszę.
Powiedziałam to.
Daj. Wezmę nogi.
Idziesz czy nie?
Zawsze taka byłaś?
Hej.
Znam cię.
Oko Lucy.
Jesteś Lucy.
Ja jestem Code.
Przyjaciel Lisy.
Kiedyś się spotykaliśmy.
Dawno temu.
Byliśmy niemal zakochani.
Naprawdę?
Tak.
Była między nami chemia.
Ale zostaliśmy przyjaciółmi.
Straciliśmy kontakt, odnowiliśmy go.
Wiesz, są tacy ludzie, którym możesz powiedzieć wszystko.
My też się kochałyśmy.
Ty i Lisa?
Tak.
Naprawdę?
Nie wspominała o mnie?
Nie.
Wspominała.
Wiele razy.
Mówiła, że jesteś aktorką.
James?
Halo?
Tato?
Jonathan?
Gdzie… Gdzie jesteś? Nic ci nie jest?
Jestem na plaży.
Co? Nie jesteś na plaży.
Powiedz mi, gdzie jesteś.
- Jestem na plaży. - Jonathan!
Co oni ci zrobili?
Powiedz mi, gdzie…
Jak było?
Jakie to uczucie?
Trochę jak…
otwieranie urodzinowego prezentu.
Wyjątkowe.
- Powinniśmy coś powiedzieć? - Tak.
Pieprzyć go.
Witam.
Cześć.
Jestem Mary.
Czemu masz na sobie płaszcz przeciwdeszczowy?
Lisa!
Tak?
Mam autodestrukcyjne ciągoty.
Myślę, że je u mnie nasilasz.
I…
Chcę przez to powiedzieć,
że czuję,
z perspektywy kariery i własnego bezpieczeństwa,
że nie mogę się od ciebie uzależnić.
I nie chcę.
Więc…
To chyba nasze pożegnanie.
Rozumiem.
Okej.
W takim razie…
Żegnaj.
Napisy: Inez Girek