NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
A on: „Mam to, mam tamto.
Spójrz na moje usta”. Nie rozumiałam.
Ale mówię: „Mam gdzieś, czy masz 100 złotych zębów.
Możesz mieć nawet złoty…”.
- To coś z tyłu… Języczek! - To języczek.
„W ogóle mnie to nie obchodzi”. Rozumiesz?
Boże. Wspaniałe.
Rozpieszczasz mnie.
Naprawdę.
- Odwiedź mnie niedługo, kwiatuszku. - Wiesz, że odwiedzę.
Do zobaczenia jutro.
Gotowi?
Start!
NIE MA JAK W DOMU
- Witam. - Cześć.
Mike Nathans?
Tak. W czym mogę pomóc?
Chodzi o Jennifer.
Tę Jennifer? Moją żonę?
O co chodzi?
Jennifer jest tutaj?
Zazwyczaj.
Co ona tu robi?
Jennifer zajmuje się teraz dziwnymi rzeczami.
Była kiedyś w gangu albo zadarła z niewłaściwymi ludźmi?
- Coś w tym stylu? - Co? Nie.
Wszyscy ją kochali.
Była… wyjątkowa.
Wciąż jest.
Po to nas zostawiła?
Może miała udar i zapomniała o rodzinie.
A może nigdy nie była osobą, za którą ją miałem.
Posłuchaj…
Wiem tylko, że gdy rozmawia ze mną,
jest Boro, czarownicą czy coś takiego.
A gdy była z tobą, to, bez urazy,
była nudną Jennifer Nathans.
Więc albo jest Boro i cię okłamała,
albo jest Jennifer Nathans i okłamała mnie.
A może jest kimś innym i okłamała nas oboje.
Musimy dowiedzieć się, jaka jest prawda.
Cześć.
Co z nim?
Zostaw mnie.
Puść mnie.
Nie!
Nie! Przestań!
Nie!
Boro!
- Idę. - Przestań już!
Zostaw…
Rany!
Mike, tak mi przykro.
Pierre to dobry chłopiec. Tylko zgrywa łobuza.
Jesteś Jennifer Nathans?
Ty znasz mnie jako Boro, a on jako Jennifer.
To nie takie skomplikowane.
Kim byłaś najpierw?
To już jest skomplikowane.
Wyszłaś za tego biednego faceta?
Masz dzieci?
Jaką tajemnicę próbujesz rozwiązać, Lisa?
Będziesz tak stać i udawać, że to nie jest dziwne?
To zajebiście dziwne.
Czemu odeszłaś, Jennifer?
Przed czym uciekałaś?
Ja nie uciekam.
Moje paznokcie.
Mike, chodźmy do domu.
- Dobrze. - Ty idziesz z nami.
Co?
Musi iść z nami, żebym mogła wyjaśnić, gdzie byłam przez dziesięć lat.
Chcesz się dowiedzieć, przed czym uciekam,
więc musisz iść z nami.
Nie chcesz wiedzieć?
Okej.
Świetnie.
Poznasz dzieciaki.
Zostały porzucone przez matkę tak samo jak ty.
Jeśli to dla pana bez różnicy, nie muszę oglądać zakończenia.
Jasne.
Pewnie…
widziałeś je milion razy, co?
Jestem montażystą.
Oglądanie milion razy to moja praca,
ale ta scena…
Nie wiem, jak to zrobiła.
Nie chcę znowu mieć jej w głowie.
Panie Burke, czemu mnie pan tu zaprosił?
Przyjechałem aż z Fresno, bo myślałem, że to propozycja pracy.
Pewnie spędziłeś z Lisą mnóstwo czasu.
Prawda? Kiedy pracowałeś…
Nic panu nie jest?
Wszystko w porządku.
W porządku.
Słyszałem, że na planie coś się działo.
Mówiła coś o tym?
Raczej nic nie wspominała.
A co z jej gwiazdeczką?
Główną aktorką?
Mary jakąś tam?
Wiem, że dom z filmu należy do jej rodziców.
A raczej należał.
Chyba nie żyją.
Ale one, Lisa i Mary,
siedziały tam przez cały czas
i jeśli coś się stało, to tam.
Przyjmę nawet posadę asystenta montażysty.
Gdzie jest ten dom?
Nie możesz tak po prostu wrócić.
Co powiemy dzieciom?
Musimy im coś powiedzieć. Minęło dziesięć lat.
Są już nastolatkami. Niedługo wrócą.
Nie sądzę, żeby to było ważne.
Żartujesz?
Może umyjesz ręce przed obiadem?
Dobrze.
Co ty robisz?
Mogłaś pomyśleć o tym wcześniej,
zanim wciągnęłaś w to Głupiego Jasia.
Posmakuj.
Gotowy.
Nie rób nic popieprzonego.
Pieczywo czosnkowe gotowe.
Kim jesteś? Co tu robisz?
Odpowiadaj!
Zaczekaj.
Jestem w niekorzystnej sytuacji.
- Czego chcesz? - Ja…
Ciężko to wyjaśnić w takich warunkach…
Znasz Lisę Novą?
Wiesz, gdzie jest?
Tak.
Lisa jest w L.A.
Jeśli zabierzesz ten ostry przedmiot,
powiem ci wszystko, co wiem.
Lisa pojechała do L.A.?
Nazywam się Lou Burke, jestem producentem filmowym.
Domyślam się, kim jesteś ty, i muszę powiedzieć…
że masz zajebistą prezencję ekranową.
Boże! Nie ściemniam!
Serio! Rzadko tak mówię!
Masz wrodzony talent.
Jesteś świetna. Wymiatasz.
Jestem twoim fanem.
Jasne? Jestem fanem.
Bardzo chciałem cię poznać.
Powiedziałem wszystkim, że mama została zamordowana.
Teraz pomyślą, że kłamałem.
Po prostu powiedz im, że powtórzyłeś to, co usłyszałeś.
Zrozumieją.
Mówiłem im, że to widziałem,
jak byłem mały.
Jezu. Czemu tak mówiłeś?
Popisywał się, jak zwykle.
Czy ktoś mi powie, kim ona, kurwa, jest?
Tim.
Wiem, że jesteś na mnie zły,
ale uważaj na słowa.
Mikołaj obserwuje.
Na lekcji wychowawczej jest taka Jade, której rodzice się rozwodzą.
- Wszyscy o tym mówią. - Gdzie byłaś?
Co robisz w naszym domu? Czemu wróciłaś?
Wszyscy mówią, że tata Jade miał romans,
a nasza sytuacja w porównaniu do nich jest ekstra.
Jest zmęczona.
O czym ty mówisz?
Nastolatki potrzebują snu.
Co ty zrobiłaś?
Dodałam im coś do jedzenia.
Co?
Tak, Tim.
Trucizna, o nie!
- Spokojnie, dałam tylko trochę. - Jennifer, co jest?
Nie jestem Jennifer!
Ale lubię jej nazwisko. Jennifer Nathans. Takie amerykańskie.
Kim jesteś?
Jestem Boro.
Zawsze nią byłam.
Wciąż jesteś zagubiony.
Myślisz, że znasz to ciało.
Mieszkałeś tu.
Ale teraz ja tu mieszkam.
Pożyczyłam waszą matkę.
Jesteś potworem.
Przed Jennifer wskoczyłam w Mishę.
To było męczące. Pracował fizycznie.
Ale się zestarzał, więc musiałam zmienić ciała.
To zabiera mnóstwo energii,
więc mogę to robić raz na kilkadziesiąt lat.
Upewnię się, że Tess może oddychać.
Tym razem chciałam kogoś
prostego i otwartego…
Miłego, prostego i nudnego.
Wiem, że jesteś smutna.
Jesteś niewiarygodnie samolubna.
- Ja jestem samolubna? - Tak.
Dobrze sobie radzili bez matki.
A teraz?
Muszą cierpieć przez ciebie.
Co to?
Nabałaganiłaś.
Musimy przeprowadzić mały zabieg, żeby posprzątać.
Mała ekstrakcja pamięci, by ta biedna rodzina
nie pamiętała ciebie, mnie ani całego tego cyrku.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Nie.
Trzymaj ich głowy, żebym ich przypadkiem nie pozabijała.
Nie zrobię tego sama.
Operacje mózgu są bardzo trudne.
Odchyl jego głowę.
Nie ruszaj.
Oczywiście.
Co?
Nieważne, jak to przedstawiasz, to twoja wina.
Moja wina?
Nie prosiłam o to. Nie chciałam tego.
Wiesz co? Kończę z tym. Z tobą i całą resztą.
Odchodzę. Widzisz mnie ostatni raz.
Nie sądzę.
Nieważne, co myślisz. Kończę z tym.
Nie bądź dzieckiem.
Żegnaj.
Zanim pójdziesz…
To mnie swędzi.
Możesz patrzeć.
To nic takiego.
Ale nie wiem, jak ci pomóc.
Nie mam niczego, czego mógłbyś użyć przeciw niej.
To zabaw mnie rozmową.
Powiedz mi, co się stało.
Skąd wiesz, że coś się stało?
Słyszałem od kogoś, kto zna Lisę.
Czyli chodzi po mieście i o mnie gada? Zgadza się?
- Nie wiem, jak źle… - Boże. Typowa Lisa.
Tylko bierze,
ale nie jest nic nikomu winna.
Wiesz, że to ja zapłaciłam za cały film?
Naprawdę cały.
Pomyślałam, że to będzie dobra inwestycja w karierę
pieprzonej jednookiej aktorki.
Czyli cię wyrolowała, co?
Może niewiele to znaczy,
ale zagrałaś świetnie.
Cokolwiek mówiła, to była prawda.
Nie chcę być grubiański,
ale czy mogę zapytać,
co stało się z twoim okiem?
Nie…
Nie wiem.
Nie wiesz?
Okej.
Przez pierwsze trzy dni
ciągle mnie naciskała.
Naprawdę naciskała…
aż przestałam rozumieć, która to Mary, a która Lucy…
Traciłam rozum.
Ostatniego dnia zdjęciowego
byłyśmy same, kręciłyśmy ostatnią scenę
i na nią spojrzałam…
Zobaczyłam coś.
Zobaczyłam…
to coś.
W niej.
W niej?
Tylko tyle pamiętam.
Znaleźli mnie przy drodze półtora kilometra stąd,
byłam cała we krwi i miałam coś pod paznokciami.
Chyba sama wydłubałam sobie oko.
Nawet nie wiem, co z nim zrobiłam.
Nie widziałaś go, prawda?
Powinnaś go obejrzeć.
Zapłaciłaś za niego.
Nie, dzięki.
- Naprawdę… - Nie chcę oglądać jej głupiego filmu!
Mój dom jest w tej chwili opryskiwany na insekty.
Zatrzymałem się w hotelu Bel-Air.
Ale jeśli zmienisz zdanie,
znajdź mnie.
Halo?
Boro?
Zostaw mnie. Mówiłam, że to koniec.
Pierdol się!
Często to robię i nie potrzebuję zachęty.
- Jasne? - Cześć, Code.
Masz coś w ustach?
Tak.
Jak już z tym sobie poradzisz,
może spotkamy się w szpitalu i odwiedzimy Julesa?
Będą zmieniać mu opatrunki. Chyba czuje się już lepiej.
Do zobaczenia za półtorej godziny.
No dalej.
Jonathan?
Cholera.
Co ty robisz?
Wracaj do domu!
Do domu?
Idź.
Idź!
Chodź tu.
Zostań.
Co jest z tym szpitalem?
Pani syn jest dorosły.
Jeśli chciał wyjść pomimo opinii lekarza,
nie możemy go powstrzymać.
To niedopuszczalne. Sprawdźcie jeszcze raz.
Wciąż jest w farmakologicznej śpiączce.
Niesamowite, że w ogóle przeżył.
Zważywszy na stopień poparzeń.
Na co czekasz?
Wybierz kolor.
Nie ten.
Jonathan?
Jonathan Wilbur Burke, martwiliśmy się o ciebie!
Jonathan.
Czas to odespać.
Jonathan?
Okej.
Już się wybawiłeś. Idziemy.
Czemu nie jesz?
Powiedz coś.
Skąd masz tę kurtkę?
Jonathan?
Musisz zjeść burgera.
Nie chcesz jeść?
Z korniszonem?
Patrzcie, kto wrócił!
Boże, Lou.
Hej, kolego.
- To chyba nie trawka. - Hej…
Nawet nie mruga.
Hej, dzieciaku.
Veronica, uciszysz tego pieprzonego psa?
- Gdzie byłeś? - Nakarmię go.
Martwiliśmy się o ciebie.
Jonathan.
Koleś. Daj spokój.
No weź.
Jonathan.
Jonathan!
Była tam dziewczyna, z którą się widywałeś.
Pewnie ona dała mu narkotyki.
Lisa Nova?
Lisa Nova.
Co się dzieje?
Dowiem się.
Wygląda jak tęczowa mumia.
Albo kolorowy żelek.
Spodoba mu się nowa stylówka.
Gdzieś przy dziewiętnastym przeszczepie skóry.
Lisa, co zrobiłaś Jonathanowi?
Co zrobiłaś mojemu synowi?
Nic mu nie zrobiłam.
Je psie żarcie.
Jego osobowość jakby…
wyparowała.
To katatonia. Ale wiesz co?
Ożywia się, gdy słyszy twoje imię.
Wszystko wraca do ciebie.
Cokolwiek przydarzyło się twojemu synowi…
Nie chciałam tego.
Wiesz, co mu się stało?
Nie wiem dokładnie.
Więc powiedz niedokładnie.
Nie wiem.
Ale myślę, że może być martwy.
Jak przywrócić go do normalności?
Jak go naprawić?
- Hej! - Mam gaz.
Wypalę ci nim oczy.
Przekroczyłaś granicę.
Kto to był?
Lou.
To był Lou Burke?
Czemu jego syn je psie żarcie?
Lis, musisz ją powstrzymać.
Pracuję nad tym.
Chłopcy.
Szkoda, że do tego doszło.
Obaj wiecie, że jestem
spokojnym i rozsądnym gościem.
Ale Lisa Nova jest poza kontrolą.
Przepraszam.
Ona musi…
odejść.
- Zniknąć. - Zniknąć?
Odejść.
Masz jakiś preferowany sposób…
Artysta pracuje najlepiej bez nadzoru,
ufam twojej ekspertyzie.
Zaskoczymy cię.
Po prostu…
Byle… zniknęła.
Jasne. Ma nie istnieć.
Tak.
Gdzie jestem?
Kim jesteś?
A ty?
Twój syn znów zniknął.
Ale masz gościa.
Poczta jest na stoliku.
A ja wracam do domu.
Ty zostajesz tu.
Chcę zobaczyć mój film.
OKO LUCY L. NOVA – LAS DZIEŃ 72
Co, kurwa?
Zjadłam je?
SCENARIUSZ I REŻYSERIA LISA NOVA
Zabierz mnie do Boro.
Napisy: Inez Girek