NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ktoś wzywa cię do domu…
WCZESNE LATA 90. W DRODZE DO LOS ANGELES
ROY HARDAWAY JAK PRZETRWAĆ W TINSELTOWN
- Co tam? - Code.
- Słucham? - Miło cię usłyszeć.
O cholera. Lisa?
Wszystko okej? Nie rozmawialiśmy od miesięcy.
Myślałem, że nie żyjesz.
Pracowałam w lesie nad krótkometrażówką, mówiłam ci o niej.
Straciłam poczucie czasu.
Wiem, że czasem tak masz. Wróciłaś do Nowego Jorku?
Jestem godzinę od L.A.
Co?
Kojarzysz Lou Burke'a?
Lou Burke'a? Oczywiście.
Chce się ze mną spotkać.
To coś wielkiego.
Muszę się gdzieś zatrzymać. Użyczysz mi kanapy?
Żartujesz? Oczywiście. Czego tylko potrzebujesz.
Mieszkam przy Traction 4837, w centrum.
Wiedziałam, że mi pomożesz.
- Cieszę się, że żyjesz. - Ja też. Do zobaczenia.
OKO LUCY
Jak twój zespół? Słyszałam, że handlujesz też dragami.
Cicho, Christine śpi.
- Kim jest Christine? - To moja dziewczyna. Też tu mieszka.
Nie będzie jej to przeszkadzało?
Nie. Na pewno będzie dobrze.
Ty z każdym się dogadasz.
Mówiłaś, że nigdy nie przyjedziesz do L.A.
Zmieniłam zdanie.
Aktorka nie chciała się zabrać?
Coś się stało w lesie?
Wiesz, że ludzie przy mnie źle kończą.
Nie ja.
Chcesz?
- Nie trzeba. - Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Spotykałaś się z moim chłopakiem. - Inaczej bym to ujęła.
Spałaś z otwartymi oczami. Okropne.
Wybacz.
Mówił, że potrzebujesz na chwilę się tu zatrzymać.
Nie przeszkadza mi to.
Ale jeśli chcesz wziąć prysznic,
korzystaj z łazienki w przedpokoju, a nie koło sypialni.
Czasem, gdy pociągniesz za ten wihajster,
nic się nie dzieje i nagle słychać taki trzask.
A potem pryska ci w twarz.
Jesteś aktorką albo coś?
Filmowcem.
To dobrze.
To ciężkie miasto.
Całe lata harujesz, by odetchnąć.
A ty co robisz?
Siedzę w nieruchomościach.
Dzień dobry.
- Cześć, kochanie. - Hej.
Rusz się, Lis. Nie masz spotkania z Lou Burkiem?
Lou Burke?
Panie Burke.
Lisa Nova.
Jezu, niewiele starsza od mojego syna.
Usiądź.
Mów mi po imieniu. Nigdy „pan Burke”.
Okej. Lou. Skąd wziąłeś mój film?
Wysłałam go do kilku osób, ale…
Masz takie noce, że co 20 minut budzisz się z innego snu?
Żona chce, żebym poszedł do specjalisty, ale ja lubię te sny.
Śnią mi się ptaki. Halo. Dziękuję.
A dokładniej sokoły.
Hoduję sokoły tundrowe. Naturalne pociski, 320 kilometrów na godzinę.
Miałem trzy, ale jeden zabił pekińczyka Glenn Close
i zostały mi dwa. Dziękuję.
Popijasz sushi kawą.
Piję tę kawę ze wszystkim. Comayagua!
Sprowadzana z Hondurasu.
Asystent zaopatruje moje ulubione miejsca.
- Ekstra. Więc… - Jaka jest twoja historia?
Zakładam, że nie jesteś z L.A.
Pochodzę z Brazylii.
Mój ojciec jest botanikiem. Szukał trupich pnączy…
Czuję, jakbyś rzucała we mnie puzzlami.
- Szukał trupich pnączy? - Co my tu robimy?
Chciałem cię poznać.
Tak działają spotkania.
Japońskie przegrzebki.
Zobaczyłem na biurku kasetę i…
Sam nie wiem. Usłyszałem głos.
„Podnieś tę kasetę.
Weź ją”.
To prawdziwa historia.
Czy brzmi dziwnie? Pewnie tak.
Czyli film ci się spodobał.
Co mamy?
Trzyma w napięciu.
Jest straszny.
I…
Boże, to zakończenie.
Te efekty specjalne, gdy ona…
Nie chcę wchodzić tu w krwawe szczegóły.
Pytanie brzmi, jaka będzie pełnometrażowa,
wysokobudżetowa, szeroko dystrybuowana wersja?
Dla mnie w filmie chodzi o…
tę kobietę.
Ma w sobie coś. Ale nie potrafi z tego korzystać.
Jak supermoc. Jej oczy robią coś takiego.
Tak, ale inni ludzie chcą jej to odebrać.
Chcą z niej to wyssać i nie obchodzi ich, czy ona przeżyje.
Kobieta musi nauczyć się, jak używać mocy przeciwko nim.
Jeśli chce wyjść z tego cało.
- Okej. - To thriller psychologiczny.
Uciekająca kobieta. Szukałem czegoś takiego.
Zróbmy listę wymarzonych reżyserów.
Ja reżyseruję.
Okej.
Nowego reżysera ciężko sprzedać.
Musiałabyś reklamować się jako…
młoda żeńska wersja Cronenberga…
Verhoevena.
Prawdę mówiąc, szukałem nowych okazji.
Może jesteś właśnie jedną z nich.
Ale musisz nauczyć się przekonywać ludzi, że ty sama musisz to zrobić.
Czyli mi pomożesz.
Wspaniale.
W tym tkwi szkopuł.
Niektórych rzeczy trzeba doświadczyć samemu.
Jasna cholera. Roy Hardaway?
Pieprzony Roy Hardaway? Boże! To on!
- Jak leci, Lou? Miło cię widzieć. - A co u ciebie?
Roy, to Lisa Nova. Lisa Nova, Roy Hardaway.
Aktor.
Znam go. Cześć.
Musisz spróbować wątróbki z żabnicy. Wybitna.
Oszałamiająca, jakby w twoich ustach rozbierała się kobieta.
Będziesz u Alvina Sendera?
Jeszcze nie zdecydowałem.
- Miło było cię poznać, Lisa. - Nawzajem.
To pewnie twój?
Zgadza się.
- Mieszkasz w nim? - Właściwie to tak.
Jezu.
Nie ma jak w domu.
Słuchaj.
Kupię twoją krótkometrażówkę.
Zrobimy pełny metraż, tak jak będziesz chciała.
Uznaj to za depozyt.
Prześlę kontrakt. Niech prawnik się mu przyjrzy.
Dobrze.
Pomyśl o mieszkaniu.
Czemu?
Umowa zawarta pomiędzy Lou Burkiem i Lisą N. Novą dotycząca filmu „Oko Lucy”
Chcesz?
Dzięki, ale nie jestem głodna.
Gdy zdejmie bandaże, będzie wyglądać jak Daryl Hannah.
Nie od razu Cher zbudowano.
Jest uczciwa?
Nic podejrzanego.
Powinnaś zatrudnić prawnika.
Nie stać mnie.
Jules mówi, że wygląda okej.
Skoro Jules Brandenberg tak twierdzi.
Wiem, jak wygląda kontrakt. Pracuję nad filmem.
- Reżyserował nasz film. - Bez znaczenia.
Będziesz gwiazdą, kochanie.
Dziękuję.
Lou Burke. Łał.
Od kilku lat nie wypuścił hitu, ale uwielbiam Breaking Point.
Gratulacje.
Dzięki. Czy kontrakt chroni mnie jako reżyserkę?
Mogą mnie zwolnić?
Żaden producent nie zatrudni reżysera, którego nie może zmienić.
W teorii mogą zwolnić nawet Stevena Spielberga.
Ale tak,
jest tu napisane, że reżyseruje Lisa Natasha Nova.
Tylko nie możesz nawalić.
Myślisz, że mogę go poznać?
To nora, ale nie stać cię na nic lepszego.
Przynajmniej jest umeblowana.
Albo raczej ktoś porzucił tu meble.
Ale możesz z nich skorzystać.
Cudowne miejsce.
Uważaj w nocy. Wszędzie grasują tu kojoty.
- Co grasuje? - Kojoty.
Są niebezpieczne.
To miejsce jest trochę nawiedzone.
Może usłyszysz w nocy płacz aktorki z niemego filmu.
Może podcięła żyły w wannie stojącej na nóżkach.
To nie taka wanna.
Zawsze chciałam mieć apartament.
Najwyższe piętro w budynku bez windy to nie apartament.
Kojoty.
Porozmawiajmy o Lisie Novej.
Możesz mi ją sprzedać?
Pomysł na film?
Nie. Pomysł ma każdy.
A ty jesteś tylko jedna.
Kim jesteś?
Zareklamuj się.
Dobrze.
Na pewno ciągle to słyszysz, ale nie jestem jak inni reżyserzy.
Doprawdy?
Jestem świadkiem morderstwa.
Widziałem zabójcę. A teraz wokół mnie stoją policjanci
i portrecista z blokiem i ołówkami,
wszyscy czekają, co powiem, a ja:
„Zabójca nie przypominał meduzy”.
- Nie mów, czym nie jesteś. - Przyjęłam.
Nie przejmuj się. Będziemy próbować do skutku.
DORASTAŁAM W SÃO
- Wyglądasz na zmęczoną. - Nie wyspałam się.
Zacznij od początku.
Jako dziecko uwielbiałam filmy.
Mój ojciec w São Conrado miał projektor.
- Ciągle oglądałam… - Opowiem ci o pewnym gościu.
Nazywa się Alvin Sender, jest obrzydliwie bogaty.
Ale wyróżnia go to, że lubi wynajdywać talenty.
Znasz Seks, kłamstwa i kasety wideo? Alvin finansuje projekt tego dzieciaka.
Problem tkwi w tym, że wielu ludzi prosi go o pieniądze.
I uwierz mi, każdy z nich w dzieciństwie kochał filmy.
Co cię wyróżnia?
Może nie jestem dobra w autoprezentacji.
Jako dziecko miałem okropny wypadek.
Większą część roku spędziłem w łóżku.
A co najgorsze, nie mogłem chodzić do kina.
Sala kinowa to był mój kościół, nie było nic ważniejszego.
Więc musiałem sobie wyobrażać filmy od początku do końca.
Do dziś uważam,
że to dzięki temu wypadkowi mam trzy Oscary do polerowania.
Bo miałem swoją Gwiazdę Polarną.
Czy ten dzieciak ze szpitalnego łóżka chciałby obejrzeć ten film?
On był moją widownią.
Kto jest twoją?
Przejedźmy się.
O czym myślisz?
O mojej mamie.
Co z nią?
Pytałeś, kto jest moją widownią.
To musi być ciekawa kobieta.
Nie wiem.
Nie poznałam jej.
Odeszła po moim urodzeniu.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie.
Nigdy nie powiedziałam tego na głos…
Czuję, że jeśli nakręcę film…
to ona go zobaczy.
I będzie wiedziała, że to ja.
To piękne.
Łatwiej byłoby mi wprowadzić ten film do studia bez ciebie,
podsunąć go Alvinowi razem z jakimś reżyserem teledysków,
ale chodzi o istotę sprawy.
Wiesz?
Możesz odgryźć tylko kilka kęsów.
Rok w tym biznesie jest jak dekada.
A ja nie miałem hitu od 1986 roku.
Nie chcę zniknąć.
Potrzebuję cię.
Taka jest prawda.
W sobotni wieczór Alvin Sender organizuje coś w swojej galerii.
Ludzie filmu, gwiazdy.
Świetna okazja, by go poznać.
Mamy randkę.
Będzie fajnie.
Idziemy tam jako zespół.
Przedstawię cię, przeciągnę Alvina na twoją stronę.
Gdy dojdzie do oficjalnego spotkania,
będzie cię kojarzył. Tak?
A gdy wyjdziesz z tego spotkania, będziesz miała film.
Dzięki.
Cokolwiek się zdarzy, dzięki za wszystko.
To ja dziękuję.
Tworzymy zgrany duet.
Wybacz. Myślałem…
Przepraszam.
Też uważam, że tworzymy zgrany duet.
Jak wygląda Alvin Sender?
Jak bogaty koleś.
Maski czytają fale mózgowe i zamieniają w te filmiki.
Zostań tu i wyglądaj fajnie.
Bruce! Skąd masz te papierosy?
Lisa Nova.
I oto jesteś.
Przeraża mnie to coś.
To bzdura, ale nie chcę, żeby świat zaglądał mi do głowy.
Mnie się podoba.
Co można zobaczyć w twojej głowie?
Zależy, kto patrzy.
Znasz tę kobietę?
Od początku cię obserwuje.
Ocenia, którym ogniwem łańcucha pokarmowego jesteś.
Do zobaczenia, może.
Czekałam na odpowiedni moment, by się przywitać.
Znasz mnie?
Ten, z którym przyszłaś, odbywa bez ciebie ważną rozmowę.
Kim jesteś?
Nazywam się Boro.
Czego chcesz?
Zaoferować swoje usługi.
A czym się zajmujesz?
Mogłabym kogoś dla ciebie skrzywdzić.
Jak?
Potrzymasz mojego kota?
Proszę.
Już, kochanie.
Czasem sobie wyobrażam, że jestem w jego wnętrzu, jak w domu.
Mogłabyś spróbować.
Wyobraź sobie, że jesteś w czyimś wnętrzu. Tego, z którym przyszłaś.
- W środku? - Tak.
Wyobraź to sobie.
Jakby był domem, po którym się przechadzasz.
Robisz to?
Tak.
Nieprawda.
Dobrze.
Wyobraź sobie…
że jesteś w nim.
Czujesz?
A teraz coś zniszcz.
Zrobione.
O tak. Wiem.
Wiem.
Daj.
Mieszkam przy Cortez i Maribel w Boyle Heights.
Znajdź mnie. Nie ma numeru,
ale przed wejściem jest biały jaguar.
Przynieś mojego kota.
Właśnie go zabrałaś.
Znalazłem Alvina.
Sikał obok mnie, dasz wiarę?
Te kible.
Zbliżają ludzi.
Co się stało?
Dziwna sprawa. Gadamy,
a mi nagle zaczyna tryskać krew z nosa.
Jak z kranu.
Nie wciągam od '85.
Obiecałem żonie. Dzięki.
Gdzie jest Alvin?
Wyszedł. Właśnie się zbierał.
Cholera. Nie miałam szansy…
Wyluzuj się.
Ja z nim pogadałem.
Wchodzi w to.
Teraz? W łazience? Bez oglądania?
Wystarczy mu moje słowo.
Mówiłem, że tworzymy zgrany duet.
Wie, że reżyseruję?
Lisa, Jezu!
Co robisz, gdy słyszysz złe wieści?
Jest dobrze.
Wszedł w to, pogadaliśmy.
Nie ma za co.
Czemu się zatrzymujemy?
Myślę, że mama będzie z ciebie dumna.
Co?
Nieźle.
Bliżej…
Cięcie.
Zostaw!
Jaki masz problem?
Źle cię zrozumiałem.
Idziesz?
Wolisz się przejść. Jasne.
Podziwiaj widoki.
Cześć.
Przynieś mojego kota.
A teraz coś zniszcz.
Kogoś skrzywdzić.
Przynieś mojego kota.
Co jest?
Code!
Jezu Chryste, jesteś jak pieprzony seryjny zabójca.
Pukałem. Nie słyszałaś? Drzwi były otwarte.
Chciałem sprawdzić, co myślisz o tej całej sprawie…
z Julesem Brandenbergiem.
Julesem Brandenbergiem?
Nawet on się z tym dziwnie czuje.
Z czym?
Spotkaniem z Lou.
Po co się z nim spotyka?
Ma reżyserować twój film.
Myślałem, że wiesz.
Spodziewa się mnie.
Chwileczkę! Kim pani jest?
Lisa.
Poznaj mojego syna, Jonathana, artystę. Zrobił sobie wolny semestr.
A to mój sokół, Maverick.
Nie zadzieraj z nim. Spójrz na tę twarz.
Za grosz poczucia humoru.
Możemy porozmawiać?
Tak.
Jasne.
Czemu słyszę, że Jules Brandenberg ma reżyserować mój film?
Hej! Ja reżyseruję!
- Rozmawialiśmy o tym! - Słyszałaś o zagniazdownikach?
- Że co? - Na przykład żyrafy.
Od razu po urodzeniu wstają.
Są pokryte łożyskiem i tak dalej. Są mokre i rozchwiane.
Nie wiedzą nic o chodzeniu,
ale i tak próbują, jak tylko mogą.
Nie dam ci praw do filmu, jeśli nie będę reżyserować.
Nie wiesz, co podpisałaś?
Nie.
Nie wiesz, co podpisałaś.
Naucz się chodzić, zanim pobiegniesz.
Pamiętaj, że to dla ciebie wciąż duża sprawa.
Mieliśmy umowę.
Mamy. Podpisaliśmy ją.
Lou.
Czasem masz chęć na polędwicę, a dostajesz hot doga.
Ale hot dogi są pyszne.
Obiecałeś.
Złożyłem ci obietnicę. I zawarliśmy umowę.
Usiądź.
Dobra.
Ten biznes, ten stół,
z którego wszyscy jemy,
składa się z obietnic i umów.
Problem tkwi w tym, że jeszcze nie znasz różnicy.
Obietnica to hors d'oeuvre.
To przystawka, która krąży w towarzystwie.
„Daktyl w bekonie? Dziękuję, chętnie”.
A potem zasiadamy do głównego dania. Mięso.
To właśnie umowa.
A ty…
je zjadłaś.
Co się zmieniło?
Nie jestem tym złym.
Chociaż chcesz, żebym był. Rozumiem.
Ale żyjemy w świecie drapieżników i ofiar.
Każdy z nas ma w sobie trochę z obu.
Powiedz to.
Chcę to usłyszeć.
Co się zmieniło?
Jesteś artystką, tak? To dla ciebie materiał. Wykorzystaj go.
Może to dla ciebie nowość, ale sztuka jest brutalna.
Jest samolubna. Myślałem, że o tym wiesz.
„Scenariusz i reżyseria: Lisa Nova”.
Chcesz powiedzieć, że nigdy nikogo nie wykorzystałaś,
by coś stworzyć?
Nikt na świecie nie powie, że jesteś egoistką?
Chcę to usłyszeć z twoich ust.
Za co mnie karzesz?
Dość już powiedzieliśmy.
To twoja żona?
Jak ma na imię? Mogłabym z nią pogadać.
Ale nie chcesz, żebym z nią rozmawiała.
Zastanów się.
Głęboko.
Niech to będzie dla ciebie nauka.
Pożałujesz tego.
Lisa?
Cofnijmy się!
Nie możesz stąd wyjść taka smutna.
Zostawiłem miejsce biwaku w gorszym stanie, niż je zastałem,
a skauci tak nie postępują.
Co?
Istnieje rzeczywistość, w której masz długą karierę.
Ale jedna z umiejętności, których potrzebujesz,
to zdolność do przeprosin.
Ja mam przeprosić ciebie?
Przyszłaś do mnie nieproszona.
I groziłaś mi.
Nie przyznasz, że ukradłeś mój film,
bo jesteś pieprzonym wyblakłym…
Co powiedziałaś?
Kim jestem? Powtórz to.
Wiesz, kim ty jesteś?
Jesteś nikim. Jak milion pieprzonych pozerów.
Widzę to dzień w dzień.
A twoja matka dostrzegła to samo.
Nic nieznaczącą pustkę!
Wynoś się z mojego podjazdu, bo wezwę gliny.
Mówiłaś, że możesz kogoś skrzywdzić.
To prawda?
Gdzie mój kot?
Nie przyprowadziłam go.
Pomożesz mi?
Co ci zrobił?
Zdradził mnie.
Zdarza się.
Nie.
Zabrał jedyną rzecz, na której mi zależy.
Więc…
Cokolwiek robisz,
zrób to.
Jemu.
O ile zapłacisz moją stawkę.
Zapłacę, ile chcesz.
Świetnie.
Pierwszą ratę biorę z góry.
Wiesz, jaka jesteś wyjątkowa?
Wiesz?
Masz coś w sobie.
Coś smakowitego.
Zawsze tam było.
Twoja istota, twoja kwintesencja.
Początek wszystkich twoich myśli.
Chce się narodzić.
Możesz zatrzymać drugiego kota.
Mamy umowę?
Powiedz, czego chcesz.
Powiedz.
Chcę odzyskać swój film.
A jego życie niech spłonie.
Da się zrobić.
Napisy: Inez Girek