SERIAL NETFLIX
Alex?
Jesteś tam?
To ja, Regina.
Halo?
Nie słyszysz pukania?
Halo?
Tak.
- W czym mogę pomóc? - Jest Alex?
- Kto pyta? - Regina.
Alex sprząta u mnie na wyspie Fisher.
Nie było jej od czterech tygodni.
- Skąd ma pani ten adres? - Z Taniego sprzątania.
Jest w domu?
Nie. Nie ma jej tu.
- Wie pan, kiedy wróci? - Nie.
Zostawiła notatnik u mnie w domu.
Chciałam jej go zwrócić.
Ja jej go oddam.
Nie chcę być niegrzeczna, ale miałam nadzieję, że oddam go jej.
Osobiście.
Sprawdzę, jak się miewa.
Wszystko w porządku.
Stoi za drzwiami i kręci przecząco głową.
Nie chce pani widzieć.
- Alex? Nie… - Dziękujemy za odwiedziny.
Dasz mi go?
Nie podoba mi się, że podajesz ten adres.
Dasz mi notes?
Myślisz, że go ukradnę?
Sean, proszę, oddasz mi notes?
Jest tu, wariatko.
Czemu Maddy wciąż jest w piżamie?
Zaraz się ubierzemy.
Jest czwarta. Robisz, kurwa, wstyd.
Ktoś puka do drzwi, a Maddy nie jest ubrana?
Jak w jakiejś patologii.
To dziecko, Alex. Po południu powinna być ubrana.
Masz rację.
Zaraz ją wykąpię.
Bardzo ładne.
Osiem, dziewięć, 10, 11, 12, 13, 14, 15.
- Chcesz zobaczyć Candy i Sandy? - Tak.
Przypomnij mi…
to jest Candy, a to Sandy, tak?
Nie. To jest Sandy, a to jest Candy.
Sandy i Candy.
To jest Sandy, a to jest Candy.
Oba kwiatki to Candy?
- Nie. - To jest Sandy?
Nie, to jest Candy.
Myślisz, że urosły od wczoraj?
Chyba powinnyśmy się wykąpać.
Na pewno nie powinnyśmy…
skakać po kałużach.
Możesz uznać mnie za wariata,
ale sądzę, że Seahawks wygrają, z nim lub bez niego.
Tak, to wariactwo.
Okej, ekipo, czas na żarcie.
Dziadek weźmie cię na krzesełko, pszczółko.
Proszę bardzo.
Sean, podaj mi zerówkę, co?
Jasne. Alex, co pijesz? Colę?
Alex?
Alex, czego się napijesz?
Niczego, dzięki.
- Ale uczta. - To wszystko zasługa Shari.
Ja tylko ją przyniosłem.
Pozdrawia wszystkich. Ma dziś urwanie głowy z bliźniaczkami.
Pachnie pysznie. Dziękuję.
- Zmówimy modlitwę? - Dokąd idziesz?
- Nie jestem głodna. - Hej.
Twój tata przyniósł domową kolację.
Źle się czuję, muszę się położyć.
Teraz jest kolacja.
Nie szkodzi. Odłożymy jej porcję, jest tego mnóstwo.
Hej. Jesteś, kurwa, nieuprzejma.
Nie jestem głodna, Sean.
Siadaj.
- Nie jestem… - Siadaj… z nami.
Przepraszam.
Na czym skończyliśmy?
Chciałeś się pomodlić?
Tak.
Pobłogosław nas Panie i pobłogosław te dary,
które nam wręczasz.
- Przez naszego pana, Chrystusa, amen. - Amen.
Smacznego.
- Chcesz jedno? - Tak.
Dobry towar.
- Masz dziecko? - Tak.
Ale teraz śpi. Dlatego musimy być cicho.
Przepraszam, nie dotykam.
Bardzo ładne.
Czemu wróciłeś tak wcześnie?
Zwolnili mnie.
Co?
Zjebałem rozliczanie kasy w czwartek.
Znowu?
Możesz przestać?
Ciekawe, jak ty byś policzyła setki dolarów o wpół do piątej rano.
Okej. Zadzwoń do Phila. On cię uwielbia.
To Phil mnie zwolnił.
Zasraniec mówił, że się upiłem.
- A upiłeś się? - Nie, Alex.
Stawiałem kolejki stałym klientom.
Tak się robi za barem. Tak się zarabia w tej branży.
Wiesz co, powinnaś teraz mnie pocieszać.
Mówić, że będzie dobrze.
Nie wiem, czy będzie dobrze.
Możesz i mnie dołować, kurwa, skoro chcesz. Dzięki.
Ja nic nie chcę. Po prostu reaguję na to, co mówisz.
Jak będę stolarzem, wyjdziemy na swoje.
Musimy wykarmić córkę.
Może mnie nie dosłyszałaś, Alex. Właśnie straciłem pracę.
Mogłeś kupić jedzenie zamiast piwa.
Jezu, kurwa, Chryste!
Maddy?
Hej, Maddy?
Maddy.
Maddy?
Hej, Maddy?
Maddy?
Alex? Już dobrze, kotku.
Moje kochanie.
Nic mi nie jest.
Mamusi nic nie jest.
Jesteś cała i mamusia też, okej?
Bardzo cię przepraszam.
Uciekniemy stąd, okej?
STACJA BENZYNOWA
Mogłabym pożyczyć telefon?
Dziękuję. Przepraszam. Nie miałam do kogo zadzwonić.
Oczywiście.
Mogłabyś mnie zawieźć na Hurley Avenue 351?
Nie wolałabyś pojechać do mnie?
Przygotowałam pokój gościnny.
Powinnam pojechać tam, jeśli to nie problem.
Hej. Chcesz, żebym poszła z tobą?
Nie możesz. Takie zasady. Dzięki.
Cześć. Chodź tu.
Ten sam obraz.
Jest w każdym mieszkaniu, dziewczynko.
Okej.
Porozmawiamy rano i wtedy załatwimy papiery.
Teraz muszę tylko wiedzieć, czy jesteś ranna
lub potrzebujesz pomocy lekarskiej?
- A Maddy? - Nie.
Mogę poprosić cię o telefon?
Nie mam telefonu.
Nie wiem… Nie wiem, co ja sobie myślałam. Nic nie wzięłam.
Nie mam pieniędzy ani rzeczy Maddy. Nic nie mam.
- Przyniosę wam piżamy. - Bardzo ci dziękuję.
Nie wiem, czy powinnam zdradzać prawdziwe imiona.
Jak chcesz.
Naprawdę mam na imię Alex.
Naprawdę mam na imię Danielle.
Mamusiu.
Wróżka wróciła.
Chodź, mamusiu.
Znowu przyszła wróżka śniadaniowa.
Dziękuję, wróżko jedzenia.
- Wiem, co to jest. - Co to jest?
Syrop.
Mamusiu, jak się nazywa wróżka jedzenia?
Wróżka jedzenia?
No proszę…
Witaj.
- Jak się czujesz? - Ile tam siedziałam?
Parę dni.
Muszę powiadomić kogoś, że tu jestem? Jest jakiś przepis?
Zgodnie z prawem masz 21 dni, by go powiadomić, że jesteś w schronisku.
Panna Maddy. Jak się dziś miewasz, cukiereczku?
Za parę minut zaczyna się zabawa dla dzieci w twoim wieku.
Miałabyś ochotę dołączyć?
Chcesz się pobawić z dziećmi, Mad?
Dziś jest plastyka.
My załatwimy przyjęcie, a potem wezmę cię na zakupy.
Weźmiesz mnie na zakupy?
Ostatnio miałaś rzeczy, więc pewnie tego nie widziałaś, co?
Nie, nie było mnie tu.
Niektóre kobiety przychodzą tu tylko z tym, co mają na sobie,
więc zorganizowałyśmy coś takiego.
To nasz butik.
Wszystko używane lub ofiarowane. Ale w świetnym stanie.
W rogu jest dział dziecięcy.
To Brandi, nasza rezydentka.
Odpowie na wszystkie pytania.
- Nie mam pieniędzy. - Wszystko jest za darmo.
Metki są puste. To tylko dekoracja.
Nie ma żadnych cen.
To nie jest publiczny butik.
Tylko dla schroniska ośrodka. Byście mogły wybrać sobie coś dla siebie
i poczuć się znów sobą.
W porządku?
Baw się dobrze.
Hej. W razie czego służę pomocą.
Jaki nosisz rozmiar? Na zapleczu mamy więcej rzeczy na wiosnę.
Wrócę później. Ale dziękuję.
Ale nic nie wzięłaś.
Nie jestem pewna, co…
Zostań. Nie będziemy kombinować.
Weźmiemy podstawowy zestaw, okej?
Jakieś spodnie, koszulki,
kilka par skarpetek, kilka swetrów.
- Jaki rozmiar nosi córka? - Czwórkę, piątkę.
Dla niej też się coś znajdzie.
Lubi jednorożce?
Tak.
Wszystkie za pierwszym razem czują się przytłoczone.
Mamy przeciążone mózgi tym, co wcześniej przeżyłyśmy.
Za pierwszym razem przypomniałam sobie swój ulubiony kolor po paru tygodniach.
Czemu jest tu kasa, skoro wszystko jest za darmo?
Żebyśmy się czuły normalnie.
Nie czuję się normalnie.
To ja wkładam udawane zakupy
do udawanych toreb na zakupy.
Teraz zróbcie rysunek lub wzór za pomocą soli.
Przyszedł dla ciebie telefon.
Wyczyszczony i zresetowany.
Oczywiście tylko do użytku poza schroniskiem.
Federalna Komisja Telekomunikacji ma program
zniżek na abonamenty dla osób w schroniskach.
Ale wymaga masy papierologii, jak każdy program rządowy.
Zaczniemy od wpisania numeru ubezpieczenia.
Nie znasz numeru ubezpieczenia?
Nie wiem, czy jestem gotowa…
Wiem, że na mailu czeka od niego wiadomość…
W takim razie dziś bez maila.
Dziś załatwimy ci telefon, to wszystko.
I…
ten numer nie będzie na żadnej liście? Nie da się go wyszukać?
Nikt go nie ma oprócz ciebie.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, mamo, tu Alex. Ja…
Nie miałam telefonu.
Nie wiem, czy próbowałaś się ze mną kontaktować.
Ale to jest mój nowy numer.
Proszę, nikomu go nie podawaj.
Chcę tylko wiedzieć, co u ciebie i…
to wszystko, więc…
Kocham cię. Pa.
Kup cokolwiek, byle bio.
Regina?
- Kto mówi? - Przepraszam, tu Alex.
Alex, twoja sprzątaczka.
Och, Alex. Przepraszam. Myślałam, że to facet od zamawiania zakupów.
Ciągle wydzwania.
- Cześć. - Cześć.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Przepraszam.
Mówiłaś, że zawsze mogę dzwonić. Mówiłaś poważnie?
- Byłaś tu kiedyś? - Nie.
- Dziękuję. - Gazowana czy niegazowana?
- Dla mnie gazowana. A dla ciebie? - Też.
I poproszę supergorącą flat white.
Oczywiście. Dzisiejsze danie dnia
to filet z barramundy z patelni, ze szparagami i gremolatą z topinamburu.
Dziękuję.
Ja stawiam, więc wybierz, co tylko zechcesz. Nie krępuj się.
To ja powinnam stawiać ci obiad po tym, co dla mnie zrobiłaś.
Ale ja cię zaprosiłam, więc…
- Dobrze wyglądasz. - Dziękuję.
Ja… Po raz pierwszy od 16 dni wyszłam ze schroniska.
Odwiozłaś mnie do schroniska dla ofiar przemocy.
Jak się czujesz po wyjściu?
Dziwnie.
Chcesz stąd wyjść?
Tak, proszę.
Przeczytałam notes, który u mnie zostawiłaś.
Zastanawiałam się nad tym.
Na początku myślałam, że to może jakiś rodzaj prezentu dla mnie.
Ale w okolicach Domu Łoniaków
zorientowałam się, że go zapomniałaś
i naruszam twoją prywatność.
Ale nie mogłam się oderwać.
Świetnie piszesz.
Dziękuję.
Gdzie jest Porno-dom? Muszę czatować na tę parę.
Nie powiem.
Ja jestem Domem Cipy.
- Wtedy cię nie znałam. - Nie szkodzi.
Zemdlałaś u mnie z głodu, a ja ci nie zapłaciłam.
I nie poznałam na ulicy…
Zasłużyłam na tę nazwę.
Cóż, ja ukradłam ci psa,
wypiłam wszystkie dobre wina, kąpałam się w twojej wannie
i zaprosiłam do ciebie faceta z Tindera.
Naprawdę?
Tak, ale wróciłaś wcześniej i wszystko zepsułaś.
Czemu notes był w moim biurze?
Jak spałaś, wysłałam z twojego komputera zgłoszenie na studia.
Na jaką uczelnię?
Koledż Sztuk Pięknych w Montanie.
- Dostałam się. Dostałam stypendium. - Super. Kiedy wyjeżdżasz?
- Nie jadę. - Czemu nie?
Nie odpisałam im, nic nie wysłałam.
To można łatwo naprawić. Chcesz wyjechać?
Tak, ale nawet ze stypendium to zbyt drogie, więc…
Weź kredyt studentki. Każdy to robi.
I Sean by mi nie pozwolił, więc…
Nie, czekaj. Co on tu ma do gadania?
Czytałam twój notes. Nie ma nic do gadania.
- Mamy opiekę naprzemienną. - Kto tak mówi?
Sąd i prawo.
Wiesz, że jestem prawniczką, nie?
Tak, zajmujesz się wielkimi firmami.
Prawem korporacyjnym. Ale mam koleżankę, która jest bestią prawa rodzinnego.
Sprawdź, czy wciąż możesz się zapisać.
Ja do niej napiszę i spróbuję umówić spotkanie.
W życiu by mnie nie było na nią stać.
Dobrze, i tak nie wzięłaby ani grosza.
Czemu jesteś dla mnie taka miła?
Może nie jestem cipą.
Dzień dobry. Dostałam się na studia w marcu,
razem ze stypendium, ale potem nie mogłam odpowiedzieć
ze względu na problemy rodzinne.
Czy wciąż mogę złożyć dokumenty? Świetnie. Na jaki numer?
Nie wiem, czy mam dzwonić na rejestrację czy do kwestury. Pomoże mi pani?
Jak sprawdzić status formularza pomocy materialnej dla studentów?
Poproszę formularz pomocy materialnej dla studentów.
Jak się dowiedzieć, czy mam PIN?
Wszystko dobrze?
Tak. Nic do mnie nie pisał.
WIDZIAŁAM REKLAMĘ. 10 DOLARÓW ZA GODZINĘ.
MAM WOLNE TERMINY.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem Alex, sprzątaczka. - Dzięki, że przyszłaś. Penny.
Widziałaś, że mogę zapłacić tylko 10 dolarów za godzinę?
Tak, w porządku.
Nie mam żadnego sprzętu, więc nie oczekuję więcej.
Tylko że…
Możliwe, że jak to zobaczysz, zażądasz więcej,
a ja naprawdę nie mogę więcej zapłacić.
W ogóle mnie na to nie stać.
Ale w ciąży tego nie zrobię, więc siostra mi pożyczyła pieniądze.
Okej.
Mogę wejść?
To moja mała tajemnica.
Bardzo przepraszam.
Nie. Niepotrzebnie.
Możesz się wycofać, jeśli chcesz.
Nie.
Jesteś moją pierwszą klientką.
Na pewno się nie wycofam.
Będzie tylko lepiej.
Chcesz jej pomóc z pakowaniem?
Cześć.
Jestem Alex.
To Stu.
Nie mówi.
Miło cię poznać, Stu.
Mam jeszcze dwójkę, są w szkole.
Benji i Samara.
Chcę z tego wyjść dla dzieci. Naprawdę.
Oczywiście, że tak.
Jest dobrze.
Pisałaś, że się pakujesz?
Tak, przeprowadzamy się w sobotę. Do mniejszego domu.
Dlatego potrzebuję pomocy. Nie mogę wszystkiego zabrać.
Nie.
Wiem, że wygląda jak śmietnik.
Ale to dzieciństwo moich dzieci. Nie można wyrzucić tylu lat.
Ale…
potrzebujesz miejsca, by dorastały.
Pomogę ci z tym.
Dobrze.
Jeszcze jedno.
Musisz już skończyć.
Nie stać mnie na więcej godzin.
- Nie szkodzi. - To nie w porządku.
Prawdę mówiąc, dziwnie się w to wciągnęłam.
Dawaj, Stu.
Bardzo ci dziękuję.
Dziękuję.
Jestem w grupie wsparcia dla kompulsywnych zbieraczy.
Ciężko nam znaleźć panie do sprzątania.
- Mogłabym cię polecić? - Tak. Będę wdzięczna. Dziękuję.
To ja dziękuję.
NIEZNANY NUMER: PENNY MI O TOBIE MÓWIŁA.
KIEDY MASZ CZAS NA SPRZĄTANIE?
NIEZNANY NUMER: CZEŚĆ… JESTEM ZNAJOMĄ PENNY.
ILE BIERZESZ ZA GODZINĘ?
NIEZNANY NUMER: MASZ WOLNY CZWARTEK? WIELKIE SPRZĄTANIE!
Cześć.
Dzień dobry. Dzwonię z pytaniem o lokale rodzinne.
Tak, będę studiować dziennie.
Ile wynosi kaucja?
Czy jest możliwość zniesienia kaucji dla osób z trudnościami finansowymi?
Świetnie. Mogę prosić o połączenie? Ile mogę wpłacić?
Absolutnie nic.
Byłoby cudownie, ale nie posiadam stałego adresu.
Można to przesłać mailem? Jakoś to przyspieszyć?
Dzień dobry, chcę podpisać elektronicznie wniosek o pożyczkę studencką.
Pomoże mi pan?
Tak, mam go tutaj. 45612.
Świetnie. Jak szybko zostaną przesłane?
A gdybym zapisała się na semestr letni?
Nazwisko panieńskie matki Langley. Akademik od 7 czerwca. Super.
Jak to zapewnić? Okej. Może mi pani przesłać formularz?
Dziękuję.
Kurwa. Jezu Chryste, co tak śmierdzi?
Właściciel zostawił z tyłu karton mleka.
- Ile ma na liczniku? - 313.
Zapłacę cztery stówy.
Umowa stoi.
Co sądzisz o nowym samochodzie?
- Nazwiemy go jakoś? - Śmierdziuszek.
Śmierdziuszek?
A może „nefryt”, jak kolor?
- Śmierdziuszek. - Dobra.
Zostaniesz Śmierdziuszkiem, tak?
Brakuje mu jednej rzeczy, by stał się nasz. Nie sądzisz?
„Shoop”!
Zaczynam, zaczynam, zaczynam Dobra, dziewczyny, jaką słabość mam?
No dobra, siedzę sobie
Pilnuję swojego nosa
Rozejrzałam się i nie wierzę
Przyrzekam, siostrzenica mi świadkiem
Ten ziom miał w sobie coś, miał coś
Dzikiego, nie mogłam tego ominąć
Nie jestem nieśmiała, o numer spytałam
To nie znaczy, że się puszczałam
Widzę, co chcę, i po to sięgam
Czuję to w biodrach Więc po swe sztuczki sięgam
Zawrócił mi w głowie, aż mam ochotę klękać
Po pierwsze, twój były nie może cię powstrzymać
przed przeprowadzką.
- Nie musi mi na to pozwolić? - Nie.
Musisz go tylko poinformować o wyjeździe.
Spiszemy powiadomienie o przeniesieniu i je dostarczymy.
Jak się zgodzi, poprawicie plan opieki i jesteś wolna.
A jeśli się nie zgodzi?
Ma 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu.
Jeśli to zrobi, będziemy musiały iść do sądu.
Okej.
Nie mam 30 dni,
bo muszę wyprowadzić się ze schroniska do szóstego
i chciałam jechać prosto do Montany,
by nie płacić za mieszkanie w międzyczasie.
Zgłosiłam się na semestr letni,
wpłaciłam zadatek na akademik i tak dalej.
Spodziewasz się, że Sean wniesie sprzeciw?
Tak.
Okej. Jeśli tak zrobi, spuścimy na niego prawniczą atomówkę.
Wniesiemy o sądowy zakaz zbliżania się do ciebie.
I złożymy wniosek
o przejęcie pełnej opieki, bo stosował przemoc.
To kwestia bezpieczeństwa.
- Mogę tak zrobić? - O tak.
Możemy zrobić więcej.
Zgłosić sprawę na policję, może nawet oskarżyć o narażenie dziecka.
Zażądać odszkodowania za straty emocjonalne.
Możemy zniszczyć jego duszę. Ale to potrwa.
Najszybciej wyjedziesz do Missouli,
jeśli przyjmie powiadomienie.
Okej.
Kto mu je przekaże?
Nie ty. Nie martw się. Mamy do tego specjalną firmę.
Mogę ja to zrobić?
Nie wiem, czy… Wiesz…
Czy to mądre?
Zrobię to w miejscu publicznym. Po prostu…
Ja…
Chcę mu to powiedzieć.
Chcę, by zobaczył, że już się go nie boję.
Gdzie jesteśmy?
- Poszukamy kogoś. - Kogo?
Mamo.
O rany. Mała Maddy.
Tęskniłam za tobą.
Co za iskra ducha przodków w oku.
Wciąż tam jest. Widzę ją.
- O rany. Kocham cię. - Hej, mamo.
Hej.
Nie sądziłam, że tu jesteś.
Nigdy nie wyjechałam.
- Założyłam, że… - Założyłaś.
Co założyłaś na mój temat, Alex?
Myślałam, że skoro Basil cię wypisał, to gdzieś wyjechałaś.
Źle myślałaś.
Wykorzystałam go, by się wyrwać zza krat, za które wsadziła mnie córka.
A potem sprzedałam mu kopa.
Naprawiłam samochód. Mam nową pracę.
Nic więcej mi nie trzeba.
- Co się tu dzieje? - Skarbie…
- Przerwa? - Nie.
To moja córka i jej córka.
- Jesteś babcią? - Nie. Moja córka ma córkę.
- Skarbie, klientka. - Racja. Wybacz, kotku.
Daj mi chwilę. Witam.
Te cudeńka to dzieła sławnej lokalnej artystki.
Trzy za zaledwie 50 dolarów. Są absolutnie boskie.
W każdym razie, wiedz tylko,
że się świetnie trzymam i odnalazłam swój artystyczny głos.
I nie mogę teraz gadać,
bo na koniec dnia zawsze jest największy ruch.
Okej. Mogę wrócić później?
Chcesz, bym to powiedziała, Alex?
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Mamo, proszę.
Proszę, mogę cię zabrać na piwo?
Dobra. Ale dziś jedziemy do Portland.
Bo Micah ma tam rano stoisko na pchlim targu.
Okej. O której wracacie?
- Kotku, klient. - Już, skarbie.
Nie wiem. Jakoś po południu.
- O szóstej. - Jasne. Czemu nie?
Pa, pysiu.
- Paula. - Tak, kotku.
- Proszę. - Muszę pracować. Na razie.
Cześć. Ma pan super kapelusz. Jest boski.
W samą dziesiątkę.
- Płacisz udawaną gotówką czy kartą? - Udawaną gotówką.
Ładny błękit.
Błękit nieba. Mój ulubiony kolor.
Nie kobaltowy i nie granatowy. Błękit nieba.
Hej.
Wybacz spóźnienie.
- Chcesz zamówić kawę przed rozmową? - Nie, dzięki.
Ładnie wyglądasz.
Nie dla ciebie.
Co to za koperta?
Powiadomienie.
Maddy i ja przenosimy się do Montany. Zapisałam się na studia.
Mamy akademik dla rodzin,
jest też program żłobków dla dziennych studentów.
Znakomite warunki. Wyjeżdżamy za tydzień.
To powiadomienie o przeniesieniu, a to długopis do podpisu.
Gdzie jest teraz Maddy?
- To nie negocjacje… - Chcę wiedzieć, gdzie jest moja córka.
Nie możesz jej znowu trzymać w schronisku jako zakładniczki.
Jest bezpieczna.
Masz obowiązek pozwolić mi się zobaczyć z córką.
Nieprawda.
Tak jest dobrze dla mnie oraz dla Maddy.
- Podpisz i możemy wyjść. - Nie.
Nie dam ci wyjechać do Montany z moim dzieckiem.
Daję ci możliwość podpisania tego tutaj,
zamiast ciągnąć cię do sądu.
Jeśli nie podpiszesz, będziesz miał kłopoty.
Ja będę miał kłopoty?
Ostatnio to ty zostałaś uznana za nieodpowiednią opiekę.
Teraz jest inaczej.
Mam luksusową prawniczkę, która chętnie zadba,
byś nigdy nie mógł się zbliżyć do mnie lub do Maddy.
A co ważniejsze, wiem, co zrobiłeś.
Wiem, że teraz mam PTSD.
I wiem, że już nigdy nie będziesz mnie kontrolował, jasne?
Zobaczymy się w sądzie.
TACO GRUBEGO PACO
Nie widziałaś, jak facet dmucha szkło.
Nie wiesz, jakie to seksowne.
Dosłownie ma usta na tym szkle.
Usta na szkle.
To niebezpieczne. Powinnaś zobaczyć Micah.
Robi pokazy.
- To twój nowy chłopak? - Chciałby.
Ciągle mi mówi, że mnie kocha.
Ale…
Wiesz, naprawdę się sparzyłam z Basilem.
Więc z Micah będę uważać.
Poza tym z jakichś dziwnych powodów wciąż mieszka ze swoją byłą żoną.
Możemy prosić więcej darmowych czipsów?
W każdym razie…
Mówiłam ci o kolektywie?
- Nie. - Teraz jestem w takiej
grupie eksperymentalnych artystów i…
Wiesz…
To przyjaciele Micah, ale teraz również moi.
Sami malarze i rzeźbiarze,
razem mieszkamy, razem jemy…
- Gdzie mieszkacie? - Mają taki…
loft na wybrzeżu, w Port Renfrew.
Załatwili mi pokój na rogu.
Z pięknym widokiem. Musisz kiedyś przyjechać.
Ale chcę tylko, byś wiedziała, że nie mogłam trafić lepiej.
Całymi dniami tworzę, nie śpię do późna.
Patrzę w gwiazdy, rozmawiam z artystami.
- Wyglądasz na szczęśliwą, mamo. - Jestem.
Jestem szczęśliwa. Ta sprawa z Basilem była dla mnie przełomowa.
Sama…
Sama też przeżywam teraz taki przełom.
Tak?
Tak.
Ja…
Chyba ci o tym mówiłam, ale…
Chodzi o to, co mówiłam o Montanie.
Racja.
Znowu zostawiłaś Seana.
Tak. Wyjeżdżam do Missouli.
Za tydzień.
I…
Idę na studia.
Rany.
Stać cię na to?
Nie.
Nie stać. Ale…
Wzięłam kredyt studencki. Wciąż będę sprzątać poza szkołą.
Mam akademik dla rodziny.
I znalazłam żłobek dla Maddy, więc…
Tak po prostu.
Wyszłaś z dołka.
Co o tym sądzisz?
Boże, ja…
Jestem z ciebie taka dumna.
No wiesz…
Hej.
Trochę ci pomogłam, ucząc cię, jak się pochylać ku światłu, co?
Mogę się chwalić, okej?
- Mogę się chwalić. - Dzięki, mamo.
Słuchajcie wszyscy.
- Moja córka dostała się na studia. - Mamo…
O mój Boże.
Gdzie zaparkowałaś? Odprowadzę cię.
Nie trzeba. To dość daleko.
To mi dobrze zrobi. Rozprostuję nogi.
- Naprawdę. Ucałuj ode mnie Maddy. - Odprowadzę cię do samochodu.
Czemu tak dramatyzujesz?
- Powtórzymy to, zanim wyjadę? - Jasne, młoda. Dobra.
- Dobranoc. - Pa, dziwaczko.
Co tam masz z tyłu?
Jakieś graty z pchlego targu.
Było bardzo miło. Dzięki za piwo.
Powiedz Maddy, że ją kocham.
Napisy: Joanna Kaniewska