"เฟรนส์ออกอากาศไปสิบซีซั่น ตั้งแต่ปี 1994 ถึง 2004"
"ตั้งแต่ตอนจบ"
"นักแสดงทั้งหกคนเคยได้มาอยู่ ในห้องเดียวกันแค่ครั้งเดียว"
"จนกระทั่งวันนี้..."
คงต้องไปแล้วสินะ
ใช่
คงอย่างนั้น
พวกเธอต้องไปบ้านใหม่ทันทีเลย
หรือว่าพอมีเวลาไหมล่ะ
มีสิ
โอเค เราไปดื่มกาแฟกันดีไหม
เอาสิ
ที่ไหนดี
"17 ปีต่อมา"
มันสวยมากเลย
สวยจริง ๆ ดูสิครับ
ให้ตายสิ
มีหลายตอน
มีหลายตอนมากที่เป็นแบบนี้
ลิซ่าเล่นกีตาร์อยู่บนนั้น
เจนกับผม จูบแรกของเรา
อย่างตอนนำร่อง เปิดฉากมาเลย
ไม่เอาน่า
ใช่เลย
ทุกคนอยู่ไหนกันหมด
เร็วเข้า อยากเจอทุกคนแล้ว
โอ้ พระเจ้า
โอ้
- เสียง "โอ้" ของเธอน่ะ - ฉันสนแค่นี้แหละ
- ไง ว่าไง - ไง
โอ้ พระเจ้า
สวัสดี เธอตัวหอมด้วยนะ
ใช่ นายก็เหมือนกัน
ดูนั่นสิ
เราเอามันออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ใช่ ฉันนึกว่าเอามันออกไปแล้ว
ตอนแรก ๆ มันอยู่ตรงนี้และ...
- มันเอาแต่... - มาขวาง
มันมาขวาง ใช่
โทษที คุณโดนคานบัง
เหมือนที่มันอาจจะขวางอยู่ตอนนี้
- ไม่รู้สินะ - โอ้
- บางทีเราก็เลือกเอง - นั่นไงล่ะ
บ้าไปแล้ว
ใช่ไหม
ได้ยินเสียงคนมา
ฉันเพิ่งเริ่มร้องไห้เอง
ฟลูช
จู
น่าทึ่งมากเลย
- ไง - สบายดีไหม
โอ้ ให้ตายสิ
แปลกจริง ๆ
เอาล่ะ กล่องทิชชูอยู่ไหน
แย่แล้ว
- โอ้ - ไง
มาทำอะไรที่นี่กันน่ะ
รอนายอยู่ไง
พระเจ้า เธอเป็นยังไงบ้าง
ดูเธอสิ
- ดูเธอสิ - ไงจ๊ะ บิ๊กบลู
เยี่ยมไปเลย
แปลกเกินไปแล้ว
ดูนี่สิ
จำตอนที่เราอัดกันอยู่ ตรงประตูนั่นหมดได้ไหม
- โอ้ - ขนลุกเลย
แปลกสุด ๆ เดินไปทางนั้นกันเพื่อน
ดูนี่สิ
ยังมีบทของคอร์ทนีย์ เขียนอยู่บนโต๊ะไหม
รู้ไหมว่ามันต่างกันยังไง
รู้ไหมว่ามันบ้าตรงไหน จริงเหรอ
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอทำแบบนั้น แล้วฉันก็เห็นเข้า
ฉันก็แบบ "อะไรเนี่ย"
เธอพูดว่า "ยุ่งเรื่องของตัวเองไปเถอะ"
ก่อนที่เราจะถ่ายกันคืนนั้น ฉันเลยลบไปหมดเลย
- ไม่นะ - แล้วเธอก็โกรธฉันมากเลย
หรือมีบทอยู่ในอ่างล้างจาน
- ฉันจำได้นะ - ฉันจำได้
มีบทอยู่ในอ่างล้างจานตลอดเลย
- ไม่รู้ว่าทำไม - บทของคอร์ทนีย์ไงล่ะ
ทำดีมาก
โอ้ พระเจ้า
- จริงเหรอ - ซีซี
- เธอก็ร้องไห้ด้วยเหรอ - ใช่
โอเค ดีเลย
ต้องร้องอยู่แล้ว
เป็นยังไงบ้าง โอ้
ฉันรู้ แย่กว่าที่คิดอีก
- ดูเธอสิ - เธอตัวหอมจังเลย คอร์ท
- ไงจ๊ะ - พระเจ้า บ้าไปแล้ว
- เธอจำคืนนั้นได้ไหม - อะไร
เธอมี... ฉันจำไม่ได้ว่าตอนไหน
แต่เธอต้องพูดบทยาวมาก ๆ
แล้วเธอก็พูดไม่ได้ นานเป็นสัปดาห์เลย
แล้วเธอก็เขียนมันลงบนโต๊ะ
แล้วฉันไม่รู้ว่าเธอทำแบบนั้น
ฉันไปเห็นเข้า แล้วก็ถามเธอ
แล้วเธอก็บอกให้ฉัน สนใจเรื่องของตัวเองไปเถอะ
ตอนที่เธอไม่ได้มอง ฉันเลยลบก่อนที่จะถ่าย
- ใจร้ายมากเลย - แล้วเธอก็โกรธฉันมากเลย
ไม่ยักรู้ว่านายทำแบบนั้น
- นายลบทำไม - จะแกล้งเธอไง
พระเจ้า ฉันมี...
มีบทพูดฉัน เขียนไว้บนแอปเปิ้ลพวกนี้เยอะเลย
- ฉันไม่รู้เลย - โอ้ บางครั้งน่ะ ใช่
ฉันมีปัญหาเรื่องความจำ
แมทธิว เพอร์รี่มาแล้ว
สวัสดี
- ไง แมตต์ - แมตตี้
ลูชี่ ไง
มาสายกว่านี้ได้อีกไหม
- ไง - เป็นไงบ้าง เพื่อน
ไง
แมตตี้
- เป็นไงบ้าง - ดี
ดูพวกเราทุกคนสิ
- โอ้ พระเจ้า - บ้าไปแล้ว
มีใครคิดว่าห้องมันเล็กลงไหม
จากตรงนี้ถึงตรงนั้นน่ะ
- ไม่รู้สึกว่าเล็กลงนะ - ไม่นะ
ฉันรู้สึกเหมือนเดิมนะ
แล้วกำแพงนั่นเป็นสีม่วง มาตลอดเลยเหรอ
- ใช่สิ - โอ้ พระเจ้า
ใช่ นายบ้าไปแล้ว
นี่มันเหลือเชื่อมาก
ใช่ จริง ๆ ด้วย ทุกอย่างเลย
- มันช่าง... - โอ้ สิ่งหนึ่งที่หายไป...
โหลคุกกี้อันเดิมอยู่ที่บ้านลิซ่า คูโดรว์
ได้เอาอะไร จากฉากไปไหมนอกจาก...
ฉันเอาแก้วกาแฟสีนีออนไป
ฉันเอาลูกบอลที่ใช้เล่นในฉาก จากโต๊ะฟุตบอลมือหมุนไป
มองมันแล้วพูดว่า "ของเก่า ๆ ผุ ๆ นี่อะไร"
น่าจะเอาไปทั้งโต๊ะเลย
เราพังมันไปแล้วไง จำได้ไหม ตอนท้ายเราพังมัน
- อ้าว งั้นเหรอ - แล้วนั่นคืออะไรล่ะ
เป็นก่อนที่มันจะถูกทำลาย
เราจะย้อนกลับไปอีกหน่อย
ฉันต้องดูซีรีส์เรื่องนี้หน่อยแล้ว
- สนุกดีนะ - ฉันมีลูกบอลเดิม
- ใช่ ๆ - เรื่องนี้เคยดังอยู่นะ
ได้ยินมาแบบนั้นแหละ
พอเถอะครับ ขอบคุณ
พวกคุณใจดีมาก ๆ เลย
โอเค ขอบคุณมากครับ
"เจมส์ คอร์เดน"
การมาที่นี่กันในคืนนี้
พูดตามตรง พวกคุณไม่มีแผนอื่นกันอยู่แล้ว
ขอให้สนุกนะเพื่อน
โอเค ไปล่ะนะ
- เราตื่นเต้นเหรอ - เราตื่นเต้น
ต้องสนุกแน่
อยู่ด้วยกันบนเวที เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี โปรดต้อนรับ เจนนิเฟอร์ อนิสตัน
คอร์ทนีย์ ค็อกซ์ ลิซ่า คูโดรว์ เดวิด ชวิมเมอร์
แมทธิว เพอร์รี่ และแมตต์ เลอบลองก์
นักแสดงจากเรื่อง "เฟรนส์"
นักแสดงจากเรื่อง "เฟรนส์" ครับ
อาจจะต้องเบียดกันหน่อยนะครับ เชิญนั่งเลย
ดูนี่สิ ดูพวกคุณทุกคนสิครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีครับ เจมส์ คอร์เดน
ผมอธิบายไม่ได้เลย ว่ามันน่าทึ่งแค่ไหน
ที่ได้มาอยู่ที่นี่กับพวกคุณทุกคน
และเรา ผมควรบอกหน่อย ว่าเรากำลังถ่าย
อยู่หน้าน้ำพุที่ทุกคนคุ้นตา
ที่พวกคุณถ่ายเครดิตเปิด
มันสวยและงดงาม
- แต่มันเสียงดังด้วย - ใช่เลย
และยาก...
ยากที่จะทำการสัมภาษณ์
งั้นพวกคุณรอดูหน่อย ดูนะครับ
ดูอำนาจนี่นะ รอก่อนนะ
เรียบร้อย โอเค
พลังวิเศษเลย
- เอาล่ะ ผมรู้ ๆ - เป็นพลังวิเศษจริง ๆ
คุณยังเจ๋งอยู่นะ
- ผมรู้ - ถ้าเรารู้
เมื่อหลายปีก่อนล่ะก็นะ
เอาล่ะ เป็นยังไงบ้างครับ
วันนี้เป็นวันสุดซึ้งของพวกคุณ
รู้สึกยังไงบ้างที่ได้มาอยู่ด้วยกัน
ทั้งหกคนตอนนี้
มันวิเศษและน่าตื่นเต้นมากค่ะ
และเราก็ย้อนเวลากลับไปเลยค่ะ
กลับไป เหมือนที่เราชอบทำกัน
เดวิด คุณรู้สึกยังไงบ้าง กับช่วงเวลานี้
รู้สึกอ่อนไหวมากครับ สนุกมาก ๆ เลยด้วย
ผมรู้สึกว่าหลังจากตอนแรกที่ช็อก
เพราะได้มาอยู่ในห้องเดียวกัน
คือผมคิดว่าเราทุกคน กลับไปเป็นเหมือนเดิม...
เล่นสนุกกันเหมือนเดิม เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน
- และมันเป็น... - ย้อนวัย เราย้อนวัยกัน
- เราย้อนวัยกัน ใช่ - กลับไปช่วงอายุ 20 กว่า ๆ
พวกคุณติดต่อกันมากแค่ไหนครับ
ใช่ค่ะ ไม่ เราติดต่อกันแน่นอน
- อาจจะไม่ใช่ทุกวัน - ครับ
แต่แบบว่า เรามีสายสัมพันธ์
จากการถ่ายทำเรื่องนี้ด้วยกัน
และเกิดเป็นความสัมพันธ์ ที่แน่นแฟ้นมาก ๆ
ซึ่งทุกครั้งที่ส่งข้อความ
หรือโทรหาใคร พวกเขาก็จะรับสาย
- รับสายเสมอค่ะ - แมทธิว ใครไม่รับสายบ้าง
ผมไม่ได้ข่าวจากใครเลย
เอาล่ะครับ ผมจะพูดสถิติให้ฟัง
เรื่อง "เฟรนส์" พวกคุณถ่ายทำไป 236 ตอน
ออกอากาศในกว่า 220 พื้นที่
"เฟรนส์" เป็นละครตลกอันดับหนึ่ง หกซีซั่นรวด
ที่มีคนดูโดยเฉลี่ย 25 ล้านคนต่อสัปดาห์
มีคนดูตอนจบ 52 ล้านคน
มีคนรับชมไป มากกว่าแสนล้านรอบแล้ว
ในทุก ๆ ช่องทาง
และคืนนี้...
- เยอะมากเลย - เป็นการเฉลิมฉลอง
ที่แท้จริงของความสำเร็จนั้น
และทีมผู้สร้างซีรีส์เรื่องนี้ ก็อยู่ที่นี่ในคืนนี้ด้วย
นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชม
มาร์ต้า คอฟแมน เดวิด เครน เควิน ไบรท์นั่งอยู่ตรงนั้นเอง
พวกเขาสร้างซีรีส์เรื่องนี้ขึ้นมา
ผมเป็นผู้อำนวยการสร้าง
และบางครั้งก็เป็นผู้กำกับ "เฟรนส์"
ผมชื่อเควิน ไบรท์ครับ
"ไบรท์ โปรดักชันส์"
ฉันเป็นหนึ่งในผู้สร้าง ผู้อำนวยการสร้าง
และนักเขียน มาร์ต้า คอฟแมนค่ะ
"ไบรท์ คอฟแมน โปรดักชันส์"
ผมเป็นหนึ่งในผู้สร้าง และผู้อำนวยการสร้าง "เฟรนส์"
ผมชื่อเดวิด เครน
"ไบรท์ คอฟแมน เครน โปรดักชันส์"
มาร์ต้ากับผมใช้ช่วงอายุ 20 กว่า ๆ อยู่ในนิวยอร์ก
เรามีกลุ่มเพื่อนที่สนิทกันมาก
ตอนนั้นเราอายุ 20 กว่า ๆ อยู่ที่นิวยอร์ก
พยายามหาเลี้ยงชีพ และตามหาความรัก
และเราคิดว่า นั่นอาจทำเป็นซีรีส์ได้นะ
เราดึงญาติและเพื่อน ๆ ของเรา
และชื่อก็...
เราตั้งชื่อแชนด์เลอร์ ตามชื่อเพื่อนของฉัน
เราดึงอะไร ๆ ออกมาจากชีวิตจริงของเรา
เราสนใจกับความคิด
ที่จะทำเรื่องกลุ่มเพื่อนจริง ๆ
ไม่ใช่มีตัวเอก แล้วพวกเขาก็มีเพื่อน
ไม่ใช่เลย เป็นเรื่องของกลุ่มเพื่อนล้วน ๆ
เราติดตามเรื่องราวของพวกเขา อย่างเท่า ๆ กัน
ซึ่งเรารู้สึกเหมือนไม่เคยได้ดูมาก่อน
ชื่อตอนของเรา คือช่วงเวลานั้นในชีวิตคุณ
ตอนที่เพื่อนคุณเป็นครอบครัว
"โรงถ่าย 24"
"โรงถ่ายเฟรนส์"
- อยากดูตรงนี้ไหม - เอาสิ
ว่าแล้วว่านายทำแน่
นายเคาะประตูเมื่อไหร่น่ะ
แค่ตอนเลี้ยงรุ่น
คานกลับมาแล้ว
ความทรงจำย้อนกลับมาเต็มเลย
อย่างมุกตลกที่ออกมาจากห้องน้ำ
- ฉันรู้ ห้องน้ำ - "อย่านะ..."
พวกเรื่องโง่ ๆ ที่นายชอบทำไง
โอ้
ไปห้องข้าง ๆ มาหรือยัง
- ยังเลย - มาสิ
ข้างหลังนี่อะไร
ดูเก้าอี้สิ มีเก้าอี้ด้วย
แจ่มเลย แจ่มมาก
ผมคิดว่าคุมแค่คนเดียวก็ได้
แต่สมัยนั้นมีคนคุมกล้องสามคน ต่อกล้องหนึ่งตัว
ทีมงานเยอะมากเลย
กล้องสี่ตัว แบบว่า
จัดทิศทางของนักแสดงได้น่าทึ่งมาก
จำตอนที่เราไม่ลุกจากเก้าอี้ได้ไหม
จำได้สิ
พิซซ่ากำลังมาส่ง
บอกแล้วว่าเราไม่ต้องลุกหรอก
แต่จำช่วงต้นสัปดาห์ได้ไหม
หลังจากอ่านบทกัน นายมาหาฉันแล้วพูดว่า
มันงี่เง่ามากเลย
ฉันก็บอกว่า "ใช่ แต่มันเจ๋งก็ตรงนั้นแหละ"
แล้วนายก็พูดว่า "เราอาจสนุกกับมันได้"
แล้วเราก็สนุกมาก
ถ้าเราต้องไปฉี่ล่ะ
ฉันจะยกเลิกน้ำอัดลม
พวกเขานั่งอยู่บนเก้าอี้กัน
ไม่จริงน่ะ จริงเหรอ
แมตตี้ ดีใจที่ได้เจอนายนะ
ยอดมากเลย
ชวิมเมอร์ ตอนที่พวกนายโยนลูกบอลกัน
และทำบอลร่วงไม่ได้เลยน่ะ
ฉันจำไม่ได้แฮะ
- ขอถามไปถามพวกหนุ่ม ๆ ก่อน - บอลแบบไหน
เหมือนลูกบอลโฟมน่ะ
- นี่ พวกนาย - ว่า
นี่ จำตอน ที่พวกนายโยนลูกบอลกันไปมา
- แล้วทำลูกบอลตกไม่ได้ไหม - ทำลูกบอลตกไม่ได้ ใช่
- ใช่ - เป็นพวกนายสองคนสินะ
ทุกคนลงเอยมาขว้างด้วยกันหมด
- ชวิมเมอร์ก็ขว้างด้วย - เขาจำไม่ได้เลย
อยากไปหาอะไรกินไหม
หรืออยากดูว่าเราจะโยนลูกบอลนี่ ไปมาได้นานแค่ไหน
- โยนบอล - งั้นเหรอ
เราแก่กันขนาดนี้เลยล่ะ แล็ปท็อปเคยเป็นแบบนี้
ไม่นะ ฉันจำได้
หนักสุด ๆ เลย
ไปดูห้องแต่งตัวกันเถอะ
- เจนนิเฟอร์อยู่ในนี้ทั้งชาติเลย - ห้องฉัน
นั่นพื้นไม้แข็งของฉันนี่นา
พวกเธอกินข้าวเที่ยงด้วยกันทุกวัน
- ใช่แล้ว - สองสามปีแรก
เรากินข้าวด้วยกันทุกมื้อ
ใช่เลย
- ช่วงสุดสัปดาห์ด้วย - เราดูทุกตอนด้วยกัน
เราตัวติดกันเลย พวกเราทุกคน
มีโต๊ะกลางใหญ่ ๆ ตรงนี้ และเองเกอร์จะทำอาหาร...
ฉันว่ามันดูเล็กไปหมดเลย ทั้งฉากเลย
ไม่ แต่มันเป็นไปไม่ได้นะ
เพราะเราไม่ได้ตัวโตขึ้น
- ดูตัวเองก่อนเถอะ - หุบปากเลย
มาพูดถึงตอนที่ชอบกันดีกว่า
ทุกคนมีตอนที่ชอบของตัวเอง
ผมอยากรู้ว่าพวกคุณชอบตอนไหน
ฉันชอบตอนวันขอบคุณพระเจ้า แต่ก็ชอบก็ตอน...
ตอนที่เราแลก ตอนที่เราเสียห้องไป
เล่นตอบคำถาม ตัวอ่อน
ใช่ ตอนที่มีตัวอ่อน
ใช่ ตอบคำถามตอนนั้นสนุกมาก และน่าเศร้ามากด้วย
ใช่เลย
ฉันแค่ไม่อยากเชื่อว่าพวกนายคิดว่า
นายกับแชนด์เลอร์ รู้จักฉันกับเรเชลดีกว่าที่เรารู้จักนาย
ก็ใช่น่ะสิ
มอนิก้าเกลียดอะไรที่สุด
- สัตว์แต่งตัวเป็นคน - ถูกต้อง
ชื่อบนที่อยู่ผู้รับคือใคร
- แชนด์เลอร์ บิง - ไม่ใช่
ที่จริงคือ "นางสาวชาแนนด์เลอร์ บอง"
ถ้าเราชนะ พวกเขาต้องเอาไก่ไปทิ้ง
- น่าสนใจนะ - แต่ถ้าเราชนะ...
เราจะได้ห้องของพวกเธอ
แชนด์เลอร์ บิงทำงานอะไร
โอ้ ๆ เขาเป็นคนรับส่งสัญญาณ
อาชีพอะไรของเธอน่ะ
- ไม่นะ - โอ้ พระเจ้า
- ยอดเลย - ไชโย
โอเค บททดสอบพร้อมแล้ว
แต่ละทีมต้องตอบคำถาม รายละเอียดเล็กน้อย โอเคไหม
แบ่งหมวดหมู่ออกเป็น "ความกลัวและสิ่งที่เกลียด"
- "ประวัติศาสตร์" - ไม่นะ
"วรรณกรรม" และ "เกี่ยวกับญาติล้วน ๆ"
จะมาโยนเหรียญตัดสิน ว่าใครจะเริ่มก่อน
โอเค
โอเค คราวนี้เลือกหัวก้อยกันด้วยนะ
- ขอโทษที - โอเค เอาล่ะนะ
โอเค
หัว
ออกก้อย หนุ่ม ๆ ได้เริ่มก่อน
ได้เลย โอเค
- โอเค - ไม่ ฉัน...
เอาล่ะนะ เลือกหมวดหมู่เลย
- ประวัติศาสตร์ - จัดไป
"เรเชลเขียนจดหมายให้รอสส์ และขอให้เขาอ่าน"
"ก่อนที่จะกลับมาคบกัน"
"จดหมายนั่นมีกี่หน้า"
- มี 18 หน้า - ให้ตายสิ
- มี 18 หน้า... - ทั้งหน้าและหลัง
หน้าและหลัง ถูกต้อง
โอ้ พระเจ้า เก่งจังเลย
- นี่คือจดหมาย - นั่นคือจดหมายเหรอ
- นี่คือจดหมาย - ใครได้คะแนนไปล่ะ
- อะไรนะ - ฉันไง
โอเค สาว ๆ เลือกหมวดหมู่เลย
- เกี่ยวกับญาติล้วน ๆ - เกี่ยวกับญาติล้วน ๆ
- ได้ - ใช่เลย
"สาว ๆ บอกชื่อเจ้าของเสียงนี้ได้ไหม"
"นั่นลิงของฉัน"
โอ้ คุณ คุณเฮนเคล
- คุณวิงเคิล ฮิงเคิลเหรอ - ฮิงเคิล
- เดี๋ยวนะ ไม่ ๆ จริงเหรอ - ไม่ใช่เหรอ เขาชื่ออะไร
เดี๋ยว ๆ ขอฟังอีกทีสิ
ขอฟังอีกรอบได้ไหม
เรารู้แล้ว ๆ
ไม่ เดี๋ยวนะ "นั่นลิงของฉัน"
คนที่อยู่ชั้นล่าง
- และเขาชื่อ... - คุณริคเคิลส์
- ไม่ใช่ - ฉันรู้...
- ฉันรู้นะ - ไม่ใช่ตานายสักหน่อย
ไม่ เสียงลึกลับ ช่วยเปิดเผยตัวหน่อยได้ไหมครับ
แลร์รี่ แฮนกิน กลับมารับบทคุณเฮกเกิลส์
- เฮกเกิลส์ - ฉันตอบว่าแลร์รี่ แฮนกินนะ
พวกเธอติดแมวกับวาฟเฟิลฉันนะ
แลร์รี่ แฮนกินครับ ทุกคน
- อะไรเนี่ย - ฉันไม่รู้ว่า...
โอเค ตาพวกนายแล้ว
- วรรณกรรม - วรรณกรรม
เลือกได้ดีนะ หนุ่มๆ
- ขอบคุณ - วรรณกรรม
"จากคำบอกเล่าของมอนิก้า"
"ร่างกายของผู้หญิง มีจุดเสียวอยู่กี่จุด"
- เจ็ด - คอร์ทนีย์ ๆ ถูกต้องไหม
ถูกต้อง เจ็ดจุด
เอาล่ะ สาว ๆ
- ประวัติศาสตร์ - ประวัติศาสตร์
รู้อะไรไหม
ข้อนี้ฉันต้องการความช่วยเหลือ
- ในข้อนี้หน่อย - ตายแล้ว
สุภาพบุรุษครับ
"กลุ่มนักร้องร้านตัดผมสี่คนนี้ ได้ส่งข้อความแบบเล่นใหญ่"
"จากรอสส์ถึงเรเชล"
"แต่ช่วยเติมเนื้อเพลง ให้สมบูรณ์ได้ไหม"
หนึ่ง สอง สาม
"ยินดีด้วยกับสัปดาห์แรก"
"ในที่งานใหม่"
"อีกไม่นาน เธอก็จะได้เป็นเจ้านายแล้ว"
"อุมปา..."
"และรู้ไหมว่าใคร จะคอยเป็นกำลังใจอยู่ข้างเธอ"
"แฟนคนเดียวของเธอ"
- อะไรสักอย่างของเธอ - รอสส์
- ไม่ใช่รอสส์เหรอ - เดี๋ยวนะ
นั่นมัน รู้สึกว่าใช่ไหมล่ะ
เดี๋ยวนะ "แฟนคนเดียวของเธอ"
หนุ่ม ๆ ล่ะ
ดา ๆ ดา ๆ แฟนเธอ รอสส์
ดา ๆ ดา ๆ แฟนเธอ รอ...
ถูกต้องไหม หนุ่ม ๆ
"มีแฟนดีจะตาย"
"แฟนผู้ซื่อสัตย์ที่น่ารัก รอสส์"
รอสส์
ขอบคุณครับทุกคน
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณค่ะ
ฉันคิดว่า "เฟรนส์" มีมนต์ขลังบางอย่าง
เพราะตัวละครแต่ละตัว มีเอกลักษณ์มาก
จนพวกเขาทำรายการทีวี ได้ด้วยตัวเองเลย
"รีส วิเธอร์สปูน นักแสดงผู้ชนะรางวัลออสการ์"
ครับ
สวัสดีค่ะ เรเชลอยู่ไหมคะ ฉันเป็นน้องสาวเธอ
ตอนที่ตัวแทนของฉันโทรมา แล้วถามว่า
"อยากเล่นบทน้องสาวเรเชล กรีน ใน 'เฟรนส์' ไหม"
ฉันก็แบบว่า "นี่ฉันถูกหวยเหรอ"
น้องสาวคนไหนน่ะ
คนที่ถูกตามใจหรือคนที่กัดเธอ
- พ่อไม่ให้เงินฉันแล้ว - ไม่เป็นไร รู้แล้ว
โอเค หนึ่งในสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุด
คือได้อยู่ในฉากนี้ ที่ฉันอยู่ในอพาร์ตเมนต์
และโจอี้เดินเข้ามา แล้วเขาก็...
- เป็นไงบ้างจ๊ะ - อย่าเลยนะ
และมันบทพูดดังของเขาเลย และฉันก็ตื่นเต้นมาก
ได้ดูตัวละครดัง พูดประโยคเด็ดของเขา ขอทีเถอะ
นี่ ฟีบี้มาแล้ว
เราคุยกับฟีบี้ก็ได้
ถ้านึกถึงมอนิก้า หรือฟีบี้ หรือเรเชล
พวกเธอต่างก็เป็นนักแสดงนำ
แต่พอรวมตัวกันแล้ว ทุกคนโต้ตอบกันได้ดี นักแสดง
ทำงานกันได้เป๊ะมาก และมีเคมีที่สุดยอด
- ก็ได้ - ไม่นะ
โจอี้ เราสาบานว่าจะไม่มีวันพูดไง
พวกเขาไม่มีวันเข้าใจหรอก
เราต้องพูดอะไรสักอย่างนะ
ต้องระบายออกมา จะตายทั้งเป็นอยู่แล้ว
พวกเขาทั้งตลก ทั้งมีเสน่ห์
พวกเขารู้จัก ตัวละครของตัวเองดีมาก ๆ
ทำงานเข้าขากันดีมากด้วย
รู้สึกถึงความรัก ที่มีให้กันและกันจริง ๆ ค่ะ
- "มอนิก้า..." - เล่นใหญ่กว่านี้ ดังกว่านี้
"ไปโดนแมงกะพรุนเข้า"
"ก็ได้"
"ฉันโดนแมงกะพรุน"
"เจ็บมาก ๆ"
"ฉันยืนไม่ไหว ฉันเดินไม่ไหว"
"เราอยู่ห่างจากบ้านสองไมล์"
"ทั้งหวาดกลัวและโดดเดี่ยว"
"เราไม่คิดว่าจะรอดไปได้"
"ฉันเจ็บมากเหลือเกิน"
"แล้วฉันก็เหนื่อย จากการขุดหลุมใหญ่ยักษ์"
- "แล้วโจอี้ก็นึกอะไรออก" - "แล้วโจอี้ก็นึกอะไรออก"
ฉันเคยดูในช่องดิสคัฟเวอรีแชนแนล
เดี๋ยวนะ ฉันก็ได้ดู ในช่องดิสคัฟเวอรีแชนแนล
ใช่ เรื่องแมงกะพรุน แล้วถ้าเรา...
- อี๋ - "อี๋"
"เธอฉี่รดตัวเองเหรอ"
"แหวะ"
"พูดแบบนั้นไม่ได้นะ ทุกคนไม่เข้าใจหรอก"
"ฉันนึกว่าตัวเองจะสลบไป เพราะเจ็บมาก ๆ"
"ยังไงก็เถอะ ฉันลองแล้ว"
"แต่ทำไม่ได้"
"ฉันโค้งตัวไปทางนั้นไม่ได้ ก็เลย..."
- "มอนิก้ามองโจอี้" - "อี๋"
"ใช่แล้ว ฉันออกโรงเอง"
"เธอเป็นเพื่อนฉัน และเธอต้องการความช่วยเหลือ"
"ถ้าจำเป็น ฉันจะฉี่ใส่ทุกคนเลย"
แต่ฉันทำไม่ได้น่ะ
ฉันตื่นเวที
ฉันอยากช่วยนะ
แต่มันกดดันเกินไป ก็เลย...
ฉันเลยให้แชนด์เลอร์ช่วย
โจอี้เอาแต่ตะโกนใส่ฉันว่า "เอาเลย ๆ ตอนนี้เลย"
"บางทีตอนดึก ๆ ฉันก็ยังได้ยินเสียงตะโกนอยู่"
"นั่นมัน เพราะบางครั้ง ฉันตะโกนผ่านกำแพงไป"
ให้นายตกใจเล่น
แล้วก็จบฉาก
รู้ไหม ฉันหัวเราะอยู่ในฉากนั้นนะ
จำตอนอ่านบทครั้งแรกได้ไหม
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอทุกคน
ฉันจำไม่ได้ว่า... ฉันจำได้ว่าเธอแต่งตัวยังไงนะ
- นั่นแหละ - เหลือเชื่อเลย
ฉันจำไม่ได้ว่าพวกหนุ่ม ๆ ใส่อะไร
แต่จำได้ว่าคอร์ทนีย์กับเธอ ใส่ชุดอะไร
- นั่นแหละ - ฉันใส่อะไร
- เสื้อลูกไม้สีขาวแนวฮิปปี้ - ฉันพยายามจะเป็นฟีบี้นี่เอง
เธอเป็นฟีบี้เลย แล้วก็กางเกงยีนส์
คอร์ทนีย์สวมเสื้อยืดสีชมพูน่ารัก ๆ
ของเฟร็ด ซีกัล ที่มีขอบสีขาว
ใช่ ฉันจำได้ว่า นั่นเป็นตอนที่เราได้พบกัน
หรือไม่ฉันก็จำ ว่าเป็นตอนที่เจอทุกคนครั้งแรก
จำไม่ได้เหรอว่าฉันใส่ชุดอะไร
ฉันจำไม่ได้ว่าชุดอะไร
แต่จำได้ว่านายเป็นคนแรกที่ฉันเห็น
แล้วฉันก็ "อ๋อ โอเค"
"ฉันถึงไม่ได้เล่นบทพวกนี้ มาตลอดหลายปีสินะ"
"นี่คือคนหน้าตา... หนุ่มกล้ามโตมาเอง"
"รู้ไหม คนนี้แหละ เขาต้องได้บทโจอี้อยู่แล้ว"
แล้วก็ฟังทุกคนอ่านบทเป็นครั้งแรก
- ฉัน... มันทำให้ฉันทึ่งไปเลย - ฉันก็จำได้
ฉันคิดว่าเลือกนักแสดงทุกคน มาได้สมบูรณ์แบบมาก
- ใช่ ใช่เลย - นั่นคือสิ่งที่ฉันจำได้
การคัดตัวนักแสดง เป็นเรื่องยากมากครับ
ยากมากกว่าที่เราคาดไว้เยอะเลย
เราได้ดูคนเป็นล้านเลยค่ะ
มีความเป็นไปได้อื่นอีกเยอะมาก
ที่จะไม่ใช่หกคนนี้
คงกลายเป็นซีรีส์ ที่ไม่ใช่แบบนี้เลยล่ะครับ
เราเคยได้ดูเดวิดในอีกบทหนึ่ง
สำหรับตอนนำร่อง ของเรื่องที่เราทำเมื่อปีก่อนหน้า
สีหน้าหมาหงอยของเขา ติดตรึงอยู่ในใจเรา
ตอนเราเริ่มสร้างตัวละครรอสส์ นั่นเลยเป็นสิ่งที่เรานึกถึง
การพยายามติดต่อเดวิด เดวิดเลิกเล่นละครทีวีไปแล้ว
เขามีประสบการณ์ที่แย่มาก ตอนถ่ายทำอีกเรื่องหนึ่ง
เขาย้ายกลับไปชิคาโก เพื่อไปเล่นละครเวทีเท่านั้น
และเราต้องอ้อนวอนเขา และตอแยเขาไม่เลิก
และ "เราเขียนบทนี้ให้คุณนะ"
ฉันว่าเราส่งตะกร้าของขวัญ ให้เขาด้วยนะ
ผมจำตะกร้าของขวัญไม่ได้นะ
นึกว่าส่งบทให้เขาอย่างเดียว
เรายืนยันว่า ไม่ว่าเขา เคยเจอประสบการณ์อะไรมา
เรื่องนี้จะต่างออกไป เราสัญญา
และเขาก็ตอบตกลง
โอเค ได้มาหนึ่งคนแล้ว
เราได้ดูผู้หญิงหลายคนอ่านบทฟีบี้
และมันไม่ได้เลยครับ
ในขณะที่สามีผม เจฟฟรีย์ กำลังเขียนบท
และทำเรื่อง "แมดอะเบาต์ยู" แล้วเขาก็พูดว่า
"ฟีบี้อยู่นี่ไง รับบทเออร์ซูล่า ที่เป็นเด็กเสิร์ฟในเรื่องนี้"
นี่ค่ะ
- รับอะไรอีกไหมคะ - ไม่ค่ะ ขอบคุณ พอแล้ว
โอเค งั้นฉัน จะไปเอาบิลมาให้นะคะ
- อยู่นี่ไงครับ - ยอดเลย โอเคค่ะ จริงด้วย
จะเห็นจุดเริ่มต้นของฟีบี้ ในเรื่องนั้นเยอะเลยครับ
แต่ใน "แมดอะเบาต์ยู" เธอจะดูแรงกว่า
ฟีบี้เป็นภาพลักษณ์ที่ดูบวกกว่ามาก
ลิซ่าเป็นคนที่เข้ามา
และแสดงตอนออดิชั่นได้อย่างไร้ที่ติ
เธอไม่ได้แค่แสดงออกมา เหมือนทุกอย่างที่เราหวัง
เธอยกระดับตัวละครขึ้นไปอีก
ลิซ่า คูโดรว์เป็นคนที่สอง
ที่ได้รับเลือกให้เล่นเรื่อง "เฟรนส์" หลังจากเดวิด
และนั่นแค่ช่วงแรกเอง เราเลยนึกว่าเรากำลังมือขึ้น
แล้วจากนั้นอีกประมาณสองเดือนครึ่ง
ที่เราหานักแสดงไม่ได้เลย
แมตต์ เลอบลองก์ ถ้าฉันจำไม่ผิด
มีเงินอยู่ในกระเป๋า ประมาณ 11 ดอลลาร์ ตอนมาคัดตัว
อาจจะเก้าดอลลาร์ แต่ไม่เยอะเท่าไร
เราได้ดูผู้ชายหลายคน ที่เราเชื่อว่าเป็นนักแสดง
ผู้ชายที่ชอบผู้หญิง แต่พวกเขาไม่ตลกเลย
แล้วแมตต์ก็เข้ามา แล้วจู่ ๆ เขาก็ทำให้บทมันตลก
เขาไม่ได้มีประสบการณ์เยอะ
เขาเคยเล่นเรื่องอื่น แต่ไม่ได้แสดงมาเยอะ
แมตต์โผล่มาตอนท้าย
มาออดิชั่นที่สถานี ที่เอ็นบีซีกับนักแสดงอีกคน
เขาทำได้ดีมากและได้บทโจอี้ไป
แต่ที่ตลกก็คือ
นักแสดงอีกคนได้มาแสดงในเรื่อง
ใน "ตอนที่มีอุนางิ"
มาเล่นบทโจอี้ปลอมอย่างน่าขัน
เป็นไงบ้างจ๊ะ
ไม่...
เป็นไงบ้างจ๊ะ
เป็นไงบ้างจ๊ะ ให้ตายสิ คาร์ล
ไปรอตรงทางเดินเลย
พวกคุณจำอะไร เกี่ยวกับการออดิชั่นได้บ้าง
ผมจำได้ว่าเข้าไปหลายครั้งมาก ๆ
และคิดว่าน่าจะเป็น ตอนดูตัวครั้งสุดท้าย
ผมออกไปกับเพื่อน เพื่อไปต่อบทกัน
แล้วเขาก็พูดว่า
"ซีรีส์นี้เป็นเรื่องของเพื่อน และการเป็นเพื่อนกัน"
แบบว่า แค่กลุ่มเพื่อนน่ะเหรอ
ผมก็แบบ "ใช่ ประมาณนั้นแหละ"
เขาพูดว่า "งั้นเราไปดื่มกันดีกว่า"
แล้วผมก็บอกว่า "จริงด้วย เป็นความคิดที่ดีนะ"
เล่าสั้น ๆ
ผมตื่นขึ้นมากลางดึกที่ห้องเขา
และต้องไปเข้าห้องน้ำ แล้วลุกเร็วเกินไป
ไม่อยากเชื่อ ว่าผมจะมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
แต่ผมวูบไป เหมือนที่คนเขาเป็นกันน่ะ
แล้วล้มหน้าฟาดชักโครก
แล้วจมูกกระแทกกับฐานชักโครก
แล้วมีเนื้อชิ้นเบ้อเร่อ หลุดออกมาจากจมูก
ผมส่องกระจกดู และเลือดก็ไหล
ผมก็แบบ "พระเจ้า"
ผมเลยต้องเข้าไปดูตัวครั้งสำคัญ
และมีผ้าพันแผลน่าเกลียดอันใหญ่ แปะอยู่บนจมูก
แล้วมาร์ต้า คอฟแมน ก็ถามว่า "หน้าคุณไปโดนอะไรมา"
แล้วผมก็พูดความจริง และได้บทนี้มา ดังนั้น...
- เจ๋งมากเลย - ใช่ไหม เป็นแบบนั้นเนอะ
เดวิด ผมรู้ว่าตอนนั้น
ผมคิดว่าคุณแสดงละครเวทีเยอะมาก
อะไรใน "เฟรนส์" ที่ดึงดูดให้คุณมาแสดงเรื่องนี้
มาร์ต้ากับเดวิดพูดกับผมอย่างชัดเจน ทำให้ผมเข้าใจ
ว่าพวกเขาเขียนบทของรอสส์ โดยมีเสียงของผมอยู่ในหัว
แล้วผมก็แบบ "ผมไม่เข้าใจเลย"
- เฮ้ย แมลง มีแมลงน่ะ - ไม่นะ
- ไปแล้วเหรอ - ไม่ อยู่ตรงนั้น
ว้าย อ๋อ เส้นผมน่ะ เส้นผม
ไม่เป็นไร
ของจริงเหรอ
- ไปแล้วเหรอ - ไปแล้ว ๆ
ผมขอพูดได้ไหม...
ที่สำคัญคือเรารับมือกับมันได้ดี
ใช่เลย
คุณตอบสนองเหมือนฟีบี้เลยด้วย
เยี่ยมจริง ๆ
สนุกกว่าเรื่องของผมเยอะ
จริง ๆ นะ
ตอนนั้นเราหาคน มารับบทมอนิก้าไม่ได้เลย
และตอนนั้นเรามองคอร์ทนีย์ ว่าเธอเป็นเรเชล
เราได้เจอคอร์ทนีย์ ค็อกซ์ และเธออธิบายให้เราฟัง
ว่าทำไมเธอไม่คิด ว่าตัวเองเป็นเรเชล
และเธอเหมือนมอนิก้ามากกว่า
และเธอพูดถูก
คอร์ทนีย์มอบความบันเทิง ให้กับตัวละครนี้
เธอเคยเล่นวิดีโอ ของบรูซ สปริงส์ทีน
และแสดงกับไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ ใน "แฟมิลีไทส์"
คนเลยรู้จักคอร์ทนีย์แล้ว
แต่ยังไม่มากพอที่จะทำให้ กลายเป็นซีรีส์ของคอร์ทนีย์ ค็อกซ์
ซึ่งเรากลัวเรื่องนี้อยู่เสมอ
เราไม่อยากได้ดาราดัง
แต่ทุกอย่างที่คอร์ทนีย์แสดงออกมา
ทำให้มอนิก้า เป็นตัวละครที่ลุ่มลึกขึ้นมาก
มากกว่าที่เราตั้งใจไว้ในตอนแรก
ผมนึกว่าแชนด์เลอร์จะเป็นตัวละคร ที่หานักแสดงได้ง่ายที่สุด
เพราะเขาไม่ใช่ตัวละครธรรมดา
เขามีมุกตลก ได้พูดมุกตลกของจริงเลย
ผมเลยคิดว่า "ยอดเลย จะต้องเยี่ยมมากแน่"
แล้วเราก็ได้ดูนักแสดงคนแล้วคนเล่า และมันไม่ตลกเลย
เราได้ร่วมงานกับแมทธิว เพอร์รี่ ในเรื่อง "ดรีมออน"
และตอนแมทธิวอ่านบทนั่น มันเปล่งประกายขึ้นมาเลยค่ะ
มีชีวิตขึ้นมาเลย
และเป็นครั้งแรก ในการคัดเลือกนักแสดง
เรารู้ว่ามีตัวละครนี้อยู่
และนี่คือผู้ชายคนเดียวที่เล่นได้
ตอนนั้นมีปัญหานิดหน่อย
เขาเซ็นสัญญา เล่นละครตลกอีกเรื่องไปแล้ว
เรื่องนั้นเกี่ยวกับคนดูแลกระเป๋า ที่สนามบินลอสแอนเจลิสในอนาคต
ฟังดูบ้ามากเลย
ขอให้สนุกที่ลอสแอนเจลิสนะครับ
กริฟฟิธพาร์ก มีพื้นที่ปิกนิกที่ดีที่สุดเลยครับ
ขอบคุณนะ เจ้าคนไร้ประโยชน์
แล้วก็มีคนจากวอร์เนอร์บราเธอส์
ได้ไปดูการถ่ายทำ "2194" จริง ๆ
และคิดว่า "เรื่องนี้ไม่รอดแน่"
"ให้เขาไปเล่น 'เฟรนส์' เถอะ เราไม่เป็นไรหรอก"
จู่ ๆ ก็เหมือน "นั่นล่ะ แชนด์เลอร์ของเรา"
และฉันเพิ่งชนะเงินหนึ่งล้านดอลลาร์
เขาบิดบทพูด ในแบบที่เป็นตัวของเขาเอง
มีทักษะตลกเยอะมากจริง ๆ ครับ
เรเชลเป็นตัวละคร ที่เลือกยากที่สุดเลยค่ะ
และเป็นตัวละครสุดท้าย ที่เราหานักแสดงได้
เธออาจกลายเป็นตัวละคร ที่คนไม่ชอบได้ง่าย ๆ เลย
เธอเป็นตัวละครที่เห็นแก่ตัวมาก คิดถึงแต่ตัวเอง
เอาแต่ใจ ถ้าเลือกผิดคน คุณจะไม่ชอบเรเชลเลย
เราได้ดูผู้หญิงหลายคนมาก ๆ
ผู้หญิงที่สวมชุดแต่งงานมาจริง ๆ
และไม่มีใครเลย...
เราไม่ตกหลุมรักเลย และเราต้องรักเธอนะ
เพราะต้องรู้สึกเหมือนที่รอสส์รู้สึก
แล้วเจนนิเฟอร์ก็เข้ามา
เจนนิเฟอร์มีปัญหาเดียวกัน กับแมทธิวในแง่ที่ว่า
เธอเซ็นสัญญา
กับเรื่อง "มัดดลิงตรู" ไปแล้ว
คุณจะกินสเต๊กนั่น หรือเถียงกับมันกันแน่
แมดเดอลีน สเต๊กนี่ควรจะสุกเล็กน้อยสิ
กิดนีย์ บอกฉันหน่อย
เรามีสเต๊กในเมนูบ่อยแค่ไหน
ให้ตายสิ แทบจะไม่มีเลย
ใช่แล้ว
สเต๊กนั่นของคุณ ก็มีโอกาสได้กินแค่เล็กน้อยไงล่ะ
และพวกเขาถ่ายไปหกตอนแล้ว
มันจึงไปไกลกว่าตอนนำร่องเล็กน้อย
และเราเสี่ยงมาก ๆ ที่เลือกเธอมาเล่น
แบ่งเธอกับอีกเรื่องหนึ่ง
และดูว่าใครจะชนะ
และเราไม่ได้แค่ถ่ายตอนนำร่อง
แต่น่าจะถ่าย "เฟรนส์" ไปสามตอนได้
ขณะที่เรื่องนั้นยังฉายในทีวีอยู่
และถ้ามัน... ถ้าซีบีเอสเลือกให้ฉายต่อ
เราก็ต้องถ่าย
"เฟรนส์" สามตอนแรกใหม่
เจนนิเฟอร์มีความอบอุ่น และความจริงใจ
และไม่เสแสร้งของเธอที่ทำให้คุณ
รู้สึกโอเคกับนิสัยอื่น ๆ ที่เรเชลมี
ซึ่งคุณอาจจะตัดสินเธอได้
ฉันก็หวังอยู่ว่ามันจะไม่เป็นปัญหานะ
ขอบคุณ
คัต โอเค
ใช่แล้ว
แมทธิวกับเจน ตอนนั้นพวกคุณเล่นเรื่องอื่นอยู่
เจน ความประทับใจแรกของคุณ
ที่มีต่อนักแสดงที่เหลือเป็นยังไง
ตอนที่ได้มาเจอพวกเขา
และชัดเจนแล้วว่า คุณมาแสดงเรื่องนี้ได้
ก่อนอื่นเลย ฉันมีสุสาน ไว้เก็บตอนนำร่องที่ไม่ได้ไปต่อ
ฉันถ่ายตอนนำร่องอยู่ปีหนึ่ง แล้วก็คิดว่า "ทำแบบนี้กันสินะ"
"ถ่ายตอนนำร่องหนึ่งปี แล้วก็ได้เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ มา"
"แล้วก็ไปถ่ายตอนนำร่อง ของอีกเรื่อง"
และฉันจำตอนนั่งกับห้าคนนี้ได้เลย
และคิดว่า
"นี่คือกลุ่มคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลย"
"บทที่ดีที่สุด"
"ฉันต้องได้เล่นเรื่องนี้นะ"
ที่จริงฉันไปด้วยความละอายใจ
ไปอ้อนวอนกับโปรดิวเซอร์ ของเรื่องที่ฉันแสดงอยู่
เพราะพวกเขาจ้างฉัน ในตำแหน่งที่สอง
แล้วฉันก็บอกว่า "ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยปลดฉันจากเรื่องนี้ที"
"ฉันรักเรื่องที่ถ่ายทำอยู่มากเลย"
"ไม่ได้ไม่ชอบเรื่องของคุณนะคะ"
"ฉันแค่รักคนพวกนี้จริง ๆ และฉันสนุกมากเลย"
และเขาบอกว่า พูดว่า "ฉันดูเรื่องนั้นแล้ว"
"จะบอกอะไรให้นะ"
"เรื่องนั้นทำให้เธอ เป็นดาราดังไม่ได้หรอก"
"เรื่องนี้จะทำให้เธอเป็นดาราดัง"
- พูดพอแล้ว - เขาอยู่ที่นี่ในคืนนี้ด้วย
- โปรดิวเซอร์คนนั้นมาด้วย - ไม่นะ
โอเค หนุ่ม ๆ ตาพวกนายแล้ว
โอเค เกี่ยวกับญาติล้วน ๆ
"ระหว่างอยู่ที่ลาสเวกัส"
"โจอี้พบฝาแฝดมือของเขา"
คุณจะไม่จ่ายเงินมากมาย เพื่อดูมือที่เหมือนกัน
แสดงในสถานที่จัดงาน อะไรสักอย่างเหรอครับ
ถ้าคุณไปซะตอนนี้ ผมจะตัดมือตัวเอง
แล้วเอาให้คุณเลย
"จากมือที่อยู่ตรงนี้..."
"ช่วยระบุฝาแฝดมือของโจอี้ที"
สองหรือสาม
- ฉันว่าสองนะ - คิดว่าสองเหรอ
- ฉันว่าสองนะ - นี่ล่ะ หมายเลขสอง
ใช่ ถูกต้องเลย
โธมัส เลนนอนครับ ทุกคน
ดีใจที่ได้เจอทุกคนนะครับ ดีใจที่ได้เจอ
ดีใจที่ได้เจอนะ
เอาล่ะ
เอาล่ะสาว ๆ ตาพวกเธอแล้ว
- กลัว ความกลัวและสิ่งที่เกลียด - ความกลัวและสิ่งที่เกลียด
- ดังกว่านี้อีก คอร์ท
"สาว ๆ มีข้อความในเครื่องตอบรับ"
"ตอบได้ไหมว่าเป็นเสียงของใคร"
แมตต์ กดปุ่มนั้นทีสิ
"ทุกคน ในที่สุดผมก็จะเกษียณ จากอาชีพจักษุแพทย์แล้ว"
"และคงจะดีมากถ้าทุกคน"
"มางานเลี้ยงเกษียณ สัปดาห์หน้าของผมได้"
- ทอม โทษที - "ถ้ามาได้ก็บอกนะ"
- ทอม เซลเล็ค - ทอม เซลเล็ค
โอ้ พระเจ้า ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นนะ เดี๋ยว
- นายดูผิดหวังมากเลย - ไม่เป็นไร
เสียงลึกลับ ช่วยเปิดเผยตัวหน่อยได้ไหมครับ
จะไม่ใช่ได้ยังไงกัน
ดูสิว่าใครมา
ทอม เซลเล็คครับ ทุกคน
สวัสดีครับ
อยากนั่งสักแป๊บไหม
- เป็นยังไงบ้าง - ดีใจที่ได้เจอคุณนะ
เอาล่ะ ทอม คุณมีคำถามโบนัส
- เอาล่ะ - พระเจ้า โอเค
"มอนิก้าเลือกแชนด์เลอร์ แทนที่จะเลือกริชาร์ด"
"แชนด์เลอร์ทำงานอะไร"
โอ้ พระเจ้า
คิดให้ดี ๆ คิดให้ดีก่อน
ฉันตอบว่าคนรับส่งสัญญาณ
ไม่ใช่ เราเสียห้องไปเพราะคำตอบนี้ไง
นึกว่าเราไม่เคยรู้ซะอีก
- คนรับส่งสัญญาณก็ฟังดูดีนะ - ใช่
คนรับส่งสัญญาณไม่ถูก
ฉันพูดแบบนั้นไง อาชีพอะไรของเธอน่ะ
แล้วเราก็แพ้
จริงด้วย นี่คือคำตอบ และมันคือ...
- โอ้ ทอมมีคำตอบ - ใช่
ไม่มีใครรู้หรอก
- นั่นคือคำตอบ - ฉันก็เพิ่งพูดไปไง
นั่นคือคำตอบนี่เอง
ใช่ นั่นคือคำตอบ
ฉันว่าสาว ๆ ควรได้คะแนนไปนะ
- ฉันก็คิดเหมือนกัน - เฮ้ย...
- พวกเธอไม่ได้... - ไม่...
ใช่ ๆ เราบอกว่าไม่มีใครรู้
และสาว ๆ ก็คือผู้ชนะครับ
แน่นอนว่าเรื่องนี้ออกฉาย
แล้วผู้คนก็ยึดโยงกับมันได้ทันทีเลย
พวกคุณเริ่มรู้สึกเมื่อไหร่ ว่าการเปลี่ยนแปลงพวกนั้น
ที่มีคนบอกพวกคุณ ว่ามันเริ่ม...
ว่าโลกเริ่มเปลี่ยนไปแล้วน่ะครับ
- หน้าร้อน - มันเป็น ใช่
ตอนที่เรากลับมาถ่ายซีซั่นสอง
เป็นหนังคนละม้วนเลยครับ
ฉันคิดว่าคนเริ่มทักเราว่า "ไง"
และเราไม่ได้ เรากลัวน่ะ
และตอบไปว่า "ต้องการอะไร" ตอนแรกมันน่าตกใจมากเลย
ไม่มีใครบอกเราก่อน ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้
ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ฉัน... ตอนกลางสัปดาห์
น่าจะใช่นะ ฉันจำไม่ได้ ว่าวันอะไร ไม่สำคัญหรอก
เริ่มจากวันจันทร์ อังคาร พุธ
ใช่ อันนั้นฉันรู้ แต่ฉัน...
ฉันบังเอิญเปิดดูข่าวอยู่ และในทีวี
ในจอทีวีแบ่งออกเป็นหกช่อง
และมีภาพทางอากาศ ถ่ายทอดสดจากบ้านเราแต่ละคน
ให้ตายสิ
แล้วฉันก็จำได้ว่าดูข่าวนั้น แล้วพูดว่า "อะไรกัน..."
ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ อยู่เหนือบ้านตัวเองด้วย
ฉันก็แบบว่า "อะไรวะ"
ฉันก็มองใกล้ ๆ หน้าจอ และหลังคาฉันเละเทะสุด ๆ เลย
แล้วพอเฮลิคอปเตอร์บินไปแล้ว
ฉันเอาบันไดออกมา แล้วปีนขึ้นไปบนหลังคา
แจ่มแจ้งแดงแจ๋เลย หลังคาฉันรั่ว
ต้องเรียกช่างซ่อมหลังคาให้มาซ่อม
ความจริงคือไม่มีใครได้พบเจอ
กับสิ่งที่พวกเราเจอ นอกจากอีกห้าคนที่เหลือ
ฉันเลยคิดว่ามัน...
ไม่มีคนอื่น นอกจากในกลุ่มนี้
ให้ไประบายว่า "โอ้ นี่มันช่าง..."
และฉันคิดว่ามันสร้าง...
ฝังอยู่ในเส้นประสาทของเรา
ความรู้สึกที่ว่า เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
ใช่เลย เพราะครอบครัวเราไม่เข้าใจ
เพื่อนของเรา เพื่อนสนิทที่สุดไม่เข้าใจเลย
- พวกเขาคอยสนับสนุนเรา - ครอบครัวเราอาจจะ...
ครอบครัวฉันตกใจกับเรื่องนี้ มากกว่าเราอีก
แต่คนกลุ่มเดียวที่รู้ว่ามันเป็นยังไง
คืออีกห้าคน
ดูเหมือนว่าคุณไม่ได้...
เราทำซีรีส์เรื่องนี้กันอยู่ และทำงานกันหนักมาก
แต่จนกระทั่ง ตอนที่ฉันจะเดินอยู่ในสนามบิน...
ฉันจำไม่ได้ว่าจะเดินทางไปไหน...
แต่พวกเขาขึ้นปกนิตยสารทุกเล่มเลย
แล้วฉันก็แบบว่า "เฮ้ย บ้าน่ะ บ้าไปแล้ว"
เพลงประกอบ กลายเป็นเพลงฮิตของสถานีวิทยุ
แล้ววันหนึ่งตอนที่ผม ได้ยินเพลงจากในรถ
ก็แบบว่า "ว้าว นี่ไม่ใช่รายการทีวีทั่วไปแล้ว"
พวกเขาขึ้นปกโรลลิงสโตน
โรลลิงสโตนเลย เราเป็นรายการทีวีนะ
พวกเขากลายเป็นไอคอนของยุคเลย
ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน
เจนนิเฟอร์สวยมากครับ ทำไมถึงเป็นปรากฏการณ์แบบนี้เหรอ
มันเหมาะกับเธอมาก เลิศมากครับ
เรื่องที่ฉันชอบที่สุดคือตอนไปส่งลูก
แล้วรับบีของฉันรั้งฉันไว้
ถามเรื่องรอสส์กับเรเชล และพวกเขาจะกลับมาคบกันเมื่อไหร่
และจะเกิดขึ้นได้ยังไง
ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน
จู่ ๆ ก็มีคนมารวมตัวกันเป็นพัน ๆ
เหมือนเดอะบีเทิลส์ไปที่นั่นเลย
ทุกคนกรีดร้อง
และตะโกนกันอยู่หลังรั้วกั้น
- มันบ้ามาก - ไปนะครับ
พอ "เฟรนส์" ออกอากาศไปทั่วโลก
ผมว่าเรามี 18 ภาษาเลย
(ภาษาญี่ปุ่น)
(ภาษาสเปน)
(ภาษาฝรั่งเศส)
ทุกที่ที่ผมไปเลยครับ
ตั้งแต่จอร์แดนไปถึงอินเดีย พวกเขาก็รู้ว่า "เฟรนส์" คืออะไร
"บีทีเอส วงบอยแบนด์ระดับโลก" แม่ผมซื้อดีวีดีของซีรีส์ทั้งหมดให้
ตอนผมอยู่ชั้นประถม
"เฟรนส์" มีส่วนช่วย สอนภาษาอังกฤษให้ผมอย่างมาก
และเรื่องนี้ก็สอนผม
เกี่ยวกับชีวิตและมิตรภาพที่แท้จริง
- เรารัก "เฟรนส์" ครับ - เรารัก "เฟรนส์" ครับ
"วิคตอเรีย รัสเซีย" "ฉันใส่เสื้อผ้าได้มากกว่านี้อีกไหม"
"จิซาโตะ ญี่ปุ่น" "ตาฉัน ๆ"
"เจอโรม แอฟริกาใต้" "ลามก ๆ"
"นอว์เลน ฝรั่งเศส" "หุบปากเลย หุบปาก"
"ซามูเอลและเอ็มมานูเอล กาน่า" "แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"เขาให้แกกินอะไร"
ขอโทษนะ โทษที ใช่ พ่อหนุ่มเสียงดัง
เรากลายเป็นแฟนคลับ "เฟรนส์"
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีแรก
เราอายเกินกว่าจะคุยกับพวกผู้หญิง
"เฟรนส์" จึงเป็นวิธีเรียกกำลังใจ
และเพิ่มความมั่นใจให้เรา
ที่จะทำความรู้จักเพื่อนใหม่ โดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิง
ใช่เลย ที่รัก
"กฤษมา อินเดีย" ตอนที่ฉันชอบที่สุดใน "เฟรนส์"
คือตอนที่มอนิก้า ขอแชนด์เลอร์แต่งงาน
หลังจากได้ดูตอนนั้น
ฉันรู้เลยว่าฉันอยากเป็นคนที่ขอคู่แท้
และสามีของฉันแต่งงานบ้าง และฉันก็เลยทำแบบนั้นค่ะ
ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว และสังคมผลักดันเรา
ให้แต่งงานกับชายคนแรกที่พูดว่า "จะแต่งงานกับผมไหม"
แต่ในฐานะผู้หญิง เราต้องเป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง
พอได้ดูตอนนั้น ฉันเลยคิดว่า
ฉันเองก็กำหนด ความสัมพันธ์ของตัวเองได้เหมือนกัน
เราหมั้นกันแล้ว
หนึ่งปีก่อนตอนที่พ่อผม
"ภบิตรา อินเดีย"
บ่นว่าเขาใช้มือซ้ายยกกระเป๋าไม่ได้
วันต่อมาหมอก็วินิจฉัยว่า
พ่อเป็นโรคเอ็มเอ็นดีที่รักษาไม่หาย
"แนนซี่ กาน่า" ตอนนั้นฉันกำลังต่อสู้กับโรคซึมเศร้า
สภาพจิตใจของฉันมืดมนมาก
สัปดาห์หนึ่งฉันไม่ออกไปข้างนอกเลย
การต้องกินอาหารก็เป็นปัญหา
ฉันไม่กินเลย
สิ่งที่เริ่มต้นต่อจากนั้น คือการสู้ศึกของผมครับ
การต่อสู้ที่ต้องมองดู คนคนเดียวที่ผมรัก
เข้าใกล้ความตายมากขึ้นทุกวัน
ผมจำได้ว่าขังตัวเองอยู่ในห้อง
จ้องกำแพงนานเป็นชั่วโมง ๆ
ผมเคยคิดฆ่าตัวตายด้วย
ผมเป็นเกย์ที่อยากไว้ผม ทรงเดียวกับเจนนิเฟอร์ อนิสตัน
คงจะนึกภาพออก ว่าบางครั้งผมเหงาแค่ไหน
และ "เฟรนส์" คือสิ่งที่ฉันกลับบ้านไปดู
"เฟรนส์" คือ...
พวกเขาเป็นเพื่อนฉัน เพราะฉันไม่มีเพื่อนเลยจริง ๆ
และ... ไม่ไหวแล้ว
มันกลายเป็นเหตุผล ที่ทำให้ฉันตื่นขึ้นมาทุกวัน
เพราะฉันรู้สึกว่ามีเพื่อนอยู่รอบตัว
ไม่ว่าคุณจะเจ็บปวด กังวล หรือรู้สึกแย่แค่ไหน
ถ้าคุณมองหน้าจอที่ "เฟรนส์" ฉายอยู่
คุณจะต้องหัวเราะแน่
เหมือนกับแชนด์เลอร์ทุกคน
ฉันเจอมอนิก้าของตัวเองแล้ว
จะร้องไห้แล้วนะ
ดีจังเลย
พวกเขาไม่รู้ว่า
ได้สร้างอิทธิพลเล็กน้อย ขึ้นบนโลกนี้
ดังนั้นเวลาที่พวกเขานอนหลับ ก็ควรหลับอย่างสบายใจ
เพราะรู้ว่าพวกเขา ได้ช่วยชีวิตคนไว้มากมาย
แม้จะไม่รู้จักคนพวกนั้น ฉันเป็นหนึ่งในนั้นค่ะ
"แอตติลา สโลวาเกีย" และสำหรับคนที่ไม่ชอบเรื่องนี้ก็...
ฉันว่าเธอเหมือนโจอี้นะ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
เพราะเธอเดินเข้ามาในห้องฉัน
แล้วเล่นมุกที่ไม่สมเหตุสมผลเลย
- มันตลกนะ - แต่เธอร้องใหญ่เลย
- มีน้ำตาไหลออกมาจากตา - มุกพวกนั้นตลกตลอดแหละ
ใช่ ฉันว่าเธอคือโจอี้
ที่มีนิสัยของฟีบี้หน่อย ๆ
"มาลาลา และวี เพื่อนรักของเธอ"
"นักเคลื่อนไหว และผู้ชนะรางวัลโนเบล"
วีชอบ "เฟรนส์" มากค่ะ
แล้วฉันก็ได้รู้ว่า
การเสพติดรายการทีวีที่แท้จริง มันเป็นยังไง
- เราดูด้วยกันด้วย - แล้วฉันก็ทำให้เธอติดเรื่องนี้ได้
- ใช่ - ใช่ เป็นช่วงเวลาที่ฉันภูมิใจที่สุด
ตอนฉันทำให้เธอชอบเรื่องนี้ได้ ฉันก็แบบว่า "ภารกิจสำเร็จแล้ว"
แล้วเราก็ดูมันด้วยกันทั้งคืน
รู้ไหม "เฟรนส์" ทำให้เพื่อนมารวมตัวกันค่ะ
เอาล่ะ ทุกคน มารวมตัวกัน
ช่วงเวลาโปรดของฉันใน "เฟรนส์" คือท่าเต้นค่ะ
และนั่นคือตอนที่รอสส์กับมอนิก้า
ไปเต้นท่าโปรดของพวกเขา
ฉันรู้แล้วว่าอะไรจะทำให้เรา ขึ้นไปบนแท่นได้
- อะไร - ท่าเต้นเด็ดของเราไง
ท่าเต้นเด็ด
ห้า หก เจ็ด แปด
ตอนจบน่ะ
เอาล่ะ ตลอดคืนนี้
เราจะตอบคำถามจากผู้ชม
มีแฟนคลับมาเยอะเลย
คืนนี้มีใครมีคำถาม
ที่จะถามนักแสดง จาก "เฟรนส์" ไหมครับ
ครับ มีผู้หญิงอยู่ตรงนี้
- ครับ คำถามคืออะไรครับ - สวัสดีค่ะ
เห็นได้ชัดว่า "เฟรนส์" เป็นสิ่งที่ยอดมากสำหรับพวกคุณ
แต่มีอะไรที่พวกคุณไม่ชอบบ้างไหมคะ
สร้างบรรยากาศแง่บวกสุด ๆ เลย
มีอะไรที่พวกคุณไม่ชอบ
ตอนที่ถ่ายทำเรื่องนี้ไหม
- ลิง - และก็ลิง
- อ๋อ ลิง - ไม่ใช่มาร์เซลน่ะ จริงเหรอ
- ลิงนั่นทำฉันกลัว - ฉันชอบลิงนั่นนะ
เดวิดไม่ชอบเลย
ใช่ เพราะเธอไม่ต้องจับมันไง
- อะไรนะ ฉันจับมันนะ - ใช่ เธอจับมันนะ เธอได้จับ
- อย่ามา คืออย่างนี้... - เล่าเลย
ผมขอบอกก่อนนะว่าผมรักสัตว์
ผมชอบสัตว์จำพวกลิงนะ
ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับสัตว์เลย
ผมเป็นคนรักสัตว์
แต่ว่าผม...
นี่คือปัญหาของผมครับ
คือว่า ลิงตัวนั้นน่ะ
มันถูกฝึกมาแน่อยู่แล้ว และมันต้องแสดงให้ถูกจังหวะ
และแสดงให้เป๊ะมาก ๆ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
คือเราทุกคนจะมีตำแหน่งที่ต้องยืน
ที่กำหนดมาแล้ว และทุกอย่างจะพังหมด
เพราะลิงแสดงได้ไม่ถูกต้อง
เราเลยต้องเริ่มใหม่
ต้องถ่ายใหม่อีกครั้ง เพราะเจ้าลิง
- แสดงผิด - เดวิดยังโกรธมากอยู่เลย
- เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า - โกรธสุด ๆ
เวลาที่เรากำลังจะเล่นมุกที่ตลกมาก
แต่ลิงเล่นไม่ถูกจังหวะ
เราเลยต้องเริ่มใหม่
ฉันอยากให้นาย จริงจังกับมันมากกว่านี้นะ
รวมกับ เห็นไหม นายไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้
รวมทั้งตอนที่ลิงพักอยู่
แล้วรอให้เราถ่ายกัน
มันจะนั่งบนไหล่ผม แล้วครูฝึกก็จะมา
จะเปิดและเอา หนอนแมลงเป็น ๆ ให้ลิงกิน
แล้วลิงนั่นจะนั่งอยู่บนไหล่ผม
หยิบหนอนแมลง หยิบหนอนแมลงมา
ฉีกครึ่งเลย หนอนแมลงเป็น ๆ ดิ้นดุ๊กดิ๊ก...
แล้วก็กิน แล้วมันก็จะทำแบบนี้
ผมมีมือลิงที่จับหนอนแมลงมา จับผมไปทั่วทั้งตัว ทั่วเลย
และมันไม่ใช่... มันถึงเวลาแล้วที่มาร์เซลจะ...
ไสหัวไปได้แล้วน่ะ รู้ไหม
ต้องบอกเลยนะ เป็นคำถามที่ดีมาก
คุณได้คำตอบที่ดีมากจริง ๆ
เอาล่ะ โอเค ไปต่อเลย...
ผมว่าเรามีอีกคำถามนะ
ครับ มีคู่รักอยู่ในกลุ่มคนดูตรงนี้
มีคำถามไหมครับ
มีค่ะ
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี คุณและคุณนายเกลเลอร์ครับ
คริสติน่า พิกเคิลส์ และเอลเลียต กูลด์ครับ ทุกคน
เอลเลียต คริสติน่า ผมอยากรู้มากเลยครับ
ว่าพวกคุณจำอะไร เกี่ยวกับตอนนั้นได้บ้าง
ฉันจำได้ว่าพวกเขาดีกับเรามากค่ะ
ติดดินมาก เป็นคนจริงใจ
เราชอบมากค่ะ เพราะพวกเขารักเรา
วันหนึ่งเรามาทำงานกัน แล้วพวกเขาก็พูดว่า
"พ่อแม่มาแล้ว พ่อแม่มาแล้ว"
ซึ้งมาก ๆ เลยล่ะค่ะ
และเรารู้สึกเหมือน เป็นพ่อแม่พวกเขาจริง ๆ นะคะ
ที่จริงเราเคยเป็นห่วงพวกเขา บ่อย ๆ เลย
แล้วเอลเลียตก็บอกฉันว่า
"เราทำตัว เหมือนพ่อแม่พวกเขาเลย"
และเรารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เพราะพวกเขาน่ารักมาก
- เรารักพวกคุณค่ะ - น่ารักมากเลยครับ
ขอบคุณมากครับ ที่มากันคืนนี้
วิเศษมาก
คงต้องบอกว่า ผมเหมือนมอนิก้ามากกว่า
เพราะผมเป็นคนคลั่งความสะอาด
"เดวิด เบ็คแฮม"
"นักฟุตบอลระดับนานาชาติชื่อดัง"
ผมเดินทางบ่อยมาก
ต้องพักในโรงแรมอยู่ตลอด
ผมมักจะมีเวลาว่าง
ตอนที่ผมคิดถึงลูก ๆ คิดถึงครอบครัว
ผมจะเปิดดู "เฟรนส์" เพราะมันทำให้ผมยิ้มได้
น้ำส้มและน้ำที่ดูเหมือนไซเดอร์
ตอนที่ผมชอบที่สุดคือ
ตอนที่พวกเขาเตรียมตัวอยู่ในห้อง
ไขมัน ฉันดื่มไขมันเข้าไป
รอสส์มาเร่งทุกคน
เพราะเขามีสุนทรพจน์สำคัญ และเขาตื่นเต้นมาก
- ทำไมยังไม่แต่งตัวกันอีก - เรามีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง
พอแชนด์เลอร์ไปเข้าห้องน้ำ
โจอี้ก็ไปนั่งเก้าอี้แชนด์เลอร์
แล้วพอเขาก็กลับมา ทุกอย่างก็เลยเถิดไปใหญ่
- นายนั่งที่ฉัน - นี่เป็นที่นั่งนายได้ยังไง
- เพราะเมื่อกี้ฉันนั่งอยู่ไง - แต่นายลุกไปแล้วไง
ฉันไม่ได้ไปสเปนสักหน่อย
สุดท้ายโจอี้ก็ยอมสละที่นั่งให้
แต่เขาเอาเบาะไปด้วย
ทำอะไรของนายน่ะ
นายบอกว่าให้คืนเก้าอี้ให้นาย
แต่ไม่ได้พูดถึงเบาะสักหน่อย
เบาะคือหัวใจสำคัญของเก้าอี้นะ
ถูกต้อง ฉันจะเอาหัวใจสำคัญไป
มันเป็นหนึ่งในตอนที่ผมดู เวลาอยู่ห่างบ้าน
และรู้สึกเศร้าเล็กน้อย
ผมจะเปิดตอนนี้ดู
และมันทำให้ผมยิ้มได้ จนเกือบร้องไห้เลยครับ
นายซ่อนเสื้อผ้าฉัน ฉันก็จะใส่ทุกอย่างที่นายมี
- พระเจ้าช่วย - ดูฉันสิ ฉันคือแชนด์เลอร์
ฉันใส่เสื้อผ้าได้มากกว่านี้อีกไหม
บางทีถ้าฉันใส่กางเกงในล่ะก็นะ
"ตอนที่ไม่มีใครพร้อมเลย" เป็นตอนแรก
ที่เราถ่ายสด ๆ เหมือนละครเวทีเลย
ขอบอกเลยว่าใส่เสื้อผ้าหมดนี่ มันร้อนจริง ๆ นะ
ฉันไม่ควร ไม่รู้สิ ย่อยืดสินะ
บางเรื่องต้องถ่าย แค่ในฉากที่มีเท่านั้น
ต้องทำซีรีส์ที่ไม่ใช้เงินเยอะ
แล้วถ่ายนักแสดงแค่ในฉากที่เรามี
โดยไม่สร้างฉากใหม่น่ะค่ะ
แล้วจะสร้างเรื่องราวแบบไหน ที่ให้ทุกคนอยู่ในห้องเดียวกันได้
นายทำอะไรอยู่นะ ตอนที่แขนหลุดจากข้อต่อ
- อ๋อ - หัวไหล่
นั่นคือตอนที่ฉันกับเขา ทะเลาะแย่งเก้าอี้กัน
เป็นหนึ่งในตอนที่ดีที่สุด ที่เราเคยถ่ายมาเลย
- โอ้ ๆ ฉันจำได้ - โอเค พูดมาเลย
- นักดับเพลิง - แล้วไง
มีนักดับเพลิงในตอนนั้นด้วย
- ไม่ใช่ - ไม่ใช่เหรอ ขอโทษที
มีนักดับเพลิงมาที่กองถ่าย
ไม่ หน่วยดับเพลิง ของวอร์เนอร์บราเธอส์
เข้ามาช่วยโจอี้
ขอโทษ ฉันถอนคำพูด
เธอเล่าต่อแล้วประกาศอีกรอบสิ
เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ที่ฉันมีในรอบหลายเดือนเลย
แชนด์เลอร์กับโจอี้ ทะเลาะเรื่องเก้าอี้ตัวนี้กัน
โจอี้วิ่งแล้วกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้
เราถ่ายไปสามครั้ง แล้วมันก็ผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบ
ไม่มีใครรู้ว่าทำไม เราถึงต้องถ่ายรอบที่สี่กัน
อยากถ่ายตอนผมนั่งตักแมตตี้ไหม
แล้วฉันก็กระโดดข้ามโต๊ะกาแฟไป
- แล้วก็สะดุด - พระเจ้า
แล้วขาก็ชี้ฟ้า
แล้วไหล่ฉันก็หลุด
จะได้ดูกันเหรอ ดูตอนเขาโดนดึงแขนเหรอ
- นี่ไง - แย่แล้ว
ไม่อยากดู ฉันไม่อยากดูคนเจ็บนะ
ดูเหมือนไม่มีอะไรหรอก จนฉันยืนขึ้นมาน่ะ
โอเค ๆ
แอ็กชั่น
ไม่นะ
โอ๊ย ๆ เกิดขึ้นตอนนั้นเหรอ
- ใช่ - เกิดขึ้นแล้วเหรอ
- ใช่ - แย่แล้ว
ว้าย นายจะดึงแขนเขาเหรอ ดึงแขนที่เจ็บเหรอ
- ไม่ใช่ แขนอีกข้าง - อีกข้างหนึ่ง
ไม่... มากเกินไปแล้ว
แย่ล่ะ
โอเค เกรตเชน รอสักครู่นะคะ
- สั่งคัตเลยไหม - โอ๊ย
- ของจริงเหรอ - ใช่
เพราะมันเจ็บไง
อ๋อ ฉันนึกว่ามีคน พยายามจะดึงไหล่นาย
พระเจ้า
คัต
หน่วยพยาบาลมากันเต็มเลย
และต้องพาเขาไปโรงพยาบาล
เราเลยต้องเลิกถ่ายไป
เพราะมันไม่ใช่ตอนที่
เราแบบว่า "ไปถ่ายฉากอื่นก่อนก็ได้"
ไม่ได้ บังเอิญเป็นตอนที่
มีพวกเขาแค่หกคน
ทุกคนอยู่ในฉากนั้นหมด และคืนนั้นก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
แล้วจำได้ไหมที่
ต้องเขียนบทให้ใส่ผ้าคล้องแขนน่ะ
- จำไม่ได้ - อ๋อ
เห็นไหม โจ นั่นคือเหตุผลที่พ่อแม่นายบอกว่า
ไม่ให้กระโดดบนเตียงไง
เราเลยต้องใส่มันลงไปในเรื่อง
แต่เราก็รอจนเขาหายดี
เพื่อถ่ายฉากจบของ "ตอนที่ไม่มีใครพร้อมเลย"
ได้บอกหมอไหมว่านายเจ็บ เพราะกระโดดเล่นบนเตียงน่ะ
ไม่ได้บอก
ตอนหนึ่งของ "เฟรนส์" ที่น่าจะถ่ายง่ายที่สุด
กลับใช้เวลาถ่ายทำนานที่สุด
มีสิ่งหนึ่งที่เราทำทุกครั้งที่ถ่าย
ที่เราไม่ได้ทำก่อนถ่ายคืนนั้น
- กอดคอรวมกลุ่มกัน - ใช่
- คืนนั้นเราไม่ได้ทำ - เราไม่ได้กอดคอรวมกลุ่ม
เราไม่ได้ทำเหรอ
เป็นครั้งเดียวที่เราไม่ได้ทำ
- ทำไมไม่ทำล่ะ - ไม่รู้สิ
ใช่แล้ว เพราะเหมือนกับว่า
"รู้อะไรไหม เราใช้เวลา นานเกินไปแล้ว"
"ผู้ชมกำลังรออยู่ ไปกันเลยเถอะ"
ฉันคิดว่าเพราะแบบนั้น เราเลยไม่ได้ทำ
- จริงเหรอ - เป็นช่วงซีซั่นแรก ๆ เลยนี่นา
- ไม่ใช่ว่า... - ช่วงต้น ๆ เลย
หลังจากนั้น
เราแบบว่า "เรากอดคอรวมกลุ่มกันไหม"
- แล้วเขาก็จะพูดว่า "ต้องสิ" - ใช่ ต้องทำนะ
"เพราะฉันไม่อยากให้มีอะไร หลุดออกจากตัวฉันอีก"
- ใช่ - เราต้องกอดคอรวมกลุ่มกันนะ
หลังจากนั้นเราก็ทำมาตลอดเลย
ไปดูตรงที่เรา กอดคอรวมกลุ่มกันเถอะ
ตรงนี้ ไปกันเลย
ตรงไปที่ประตูสีม่วง
เรากอดคอกันตรงนี้
- ใช่ - แถวนี้แหละ
มาเร็ว มากอดกัน เร็วเข้า
เดี๋ยว หมายความว่าเรา...
บรรยากาศในคืนอัดเทป จะคึกคักเสมอค่ะ
มีพลังงานเยอะมากเลย
มันน่าตื่นเต้นมาก ได้มาอยู่ในรายการทีวีนะ
เป็นคืนที่สนุกมาก
แต่มันเป็นคืนวันทำงาน ที่หนักมากสำหรับเรา
และเราจะฟังผู้ชม
และถ้ามุกตลกไม่ขำ ต่อให้เราชอบมุกนั้นก็ตาม
พวกเขากำลังบอกเราว่ามันไม่ดีพอ
เราจะระดมสมองกัน และพยายามเอาชนะมันให้ได้
บุฟเฟต์สินะ แกซวยแล้ว
มันซวย เหมือนฉันจะ ไปกินให้หมดเลย
เอาเป็น "ฉันจะได้เงินคืน ก็คราวนี้แหละ" ดีไหม
ฉันชอบนะ ยอดเลย
เควิน มีการเปลี่ยนเยอะเลย
- เยี่ยมมาก - พร้อมกันไหม
พนักงานเสิร์ฟอยู่ไหน ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว
มันเป็นบุฟเฟต์นะเพื่อน
ฉันจะได้เงินคืนก็คราวนี้แหละ
แต่ฉันชอบพลังงาน ของคนดูมากเลยนะ
- หมายถึงผู้ชมที่มาดูสดน่ะ - โอ้ ใช่เลย
- คือว่า... - ฉันก็ชอบ
เหมือนเล่นละครองก์เดียว กับพวกเราทุกอาทิตย์
ฉันชอบเป็นแบบว่า เวลาพวกเขา หัวเราะกับอะไรสักอย่าง
ฉันจะคิดกับตัวเองว่า "ถ้าคิดว่านี่ตลกแล้วล่ะก็"
"รอฮากระจายตอนบทพูดต่อไปนะ"
พวกเขาท้าทายให้ฉันลอง...
ฉันรู้สึกฟินมาก ๆ น่ะ
- หรือไม่เลย หรือความรู้สึกไร้ค่า - ฉันมานั่งนี่นะ
- นั่งตรงนั้นรู้สึกไม่มีส่วนร่วม - นั่งนี่สิ
อย่างน้อยก็สำหรับฉันนะ
ฉันรู้สึกเหมือนจะตายเลย ถ้าพวกเขาไม่หัวเราะ
แล้วมันไม่ดีต่อสุขภาพจิตใจสุด ๆ
แต่บางครั้งฉันจะพูดบท
และพวกเขาก็ไม่หัวเราะ แล้วฉันจะเหงื่อแตก
และเหมือนร่างกายจะชัก
ถ้าไม่ได้เสียงหัวเราะ ที่ฉันควรจะได้
- ฉันจะสติแตกไปเลย - มันจะทำให้นายหดหู่
- นายไม่ได้เล่าให้เราฟังนะ - ไม่เหรอ
ไม่ ฉันจำไม่ได้เลย ว่านายเคยพูดแบบนั้น
ใช่เลยล่ะ ฉันรู้สึกแบบนั้นทุกคืนเลย
ครั้งหนึ่งที่เรา ได้รับเสียงตอบรับจากผู้ชมมากที่สุด
คือตอนที่เราถ่ายทำที่ลอนดอน
และมอนิก้ากับแชนด์เลอร์ นอนอยู่บนเตียงด้วยกัน
และแอ็กชั่น
วันนี้ฉันจะแต่งงานแล้ว
อรุณสวัสดิ์ รอสส์
ฉันจะแต่งงานแล้ว
คิดว่าเขารู้ไหมว่าฉันอยู่นี่
ผู้ชมคลั่งกันไปเลย
เรายืนอยู่ตรงนั้น แล้วพูดว่า "บ้าไปแล้ว"
เราก็ปล่อยพวกเขาเล่นต่อ
โอเค ตานายแล้ว
ไม่ ฉันล้อเล่น
- คัต - เขาบอกให้ฉันพูด
จริง ๆ นะ
ผมคิดว่าตอนนั้นเป็นจุดเริ่มต้น
ที่ทำให้เราคิด เรื่องมอนิก้ากับแชนด์เลอร์กันใหม่
เพราะแผนเดิมคือ
พวกเขาจะนอนด้วยกันที่ลอนดอน
เป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ
หลังจากนั้นเราจะสนุกกับมัน
ทั้งสองคนพูดว่า "พระเจ้า เราทำอะไรลงไปน่ะ"
แต่ปฏิกิริยาของผู้ชมน่ะค่ะ
เราได้รู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น
และเราต้องตั้งใจรับฟัง
ฉันไม่เคยทำแบบนั้น กับเธอมาก่อนเลยแฮะ
นั่นเป็นตอนจบซีซั่น
เราเลยมีเวลา คิดทบทวนเรื่องนี้ให้ลึกซึ้ง
แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ทรงพลังมาก
จนเรารู้ว่าต้องศึกษามันให้มากขึ้น
เราขยายมันจาก "หนึ่งคืนในลอนดอน"
กลายเป็น "มันอาจจริงจังก็ได้"
ฉันยังใช้เวลาลอนดอนอยู่ นับไหม
- นับสิ - ดีเลย
ตอนนั้นเรายัง
ไม่รู้เลยว่ามันจะไปได้ไกลแค่ไหน
เรายังคิดว่ามันน่าจะสนุกดี ถ้าพวกเขาแอบคบกัน
และซ่อนมันไว้ ซึ่งทำให้เรา ได้ฉากตลก ๆ มากมายเลย
นี่ ฉันเองนะ จะเข้าไปแล้ว
วันนี้ฉันเหนื่อยมากน่ะ
ฉันชอบตอนที่ พวกเขาเพิ่งกลับมาจากลอนดอน
และมอนิก้าและแชนด์เลอร์
พยายามเก็บเป็นความลับ ที่พวกเขามีอะไรกัน
"มินดี้ คาลลิ่ง นักแสดง นักเขียน ผู้กำกับ"
ขอบคุณที่เชิญฉันมานะ
นักแสดงเรื่องนี้รู้ว่า
ภาพฉากตลก ๆ มีพลังมากแค่ไหน
และมันตลกกว่าทุกอย่าง ที่พวกเขาพูดเลยค่ะ
เรช
ฟีบส์
แล้วเจอกัน
สิ่งที่ยอดมากเกี่ยวกับ "เฟรนส์"
- คือพวกเขาแสดงตลกได้เก่งมาก - นั่นมันอะไรกันน่ะ
เวลามีความลับ เหมือนที่มอนิก้ากับแชนด์เลอร์คบกับ
มันสนุกมาก เพราะคนดูรู้
แต่ไม่มีนักแสดงที่เหลือคนไหนรู้เลย
โอเค นี่มาจาก "ตอนที่ทุกคนรู้ความจริง"
"ห้องของชีเปลือยหน้าเงือก"
"ฟีบี้กับเรเชลไปกับรอสส์ด้วย"
"ถึงแม้ว่ามันจะว่างเปล่า แต่ก็เป็นห้องที่ดีมาก"
"โอ้ พระเจ้า"
"ฉันรักห้องนี้จังเลย สุดยอดมากเลยเนอะ"
ไม่อยากเชื่อว่าฉันไม่เคยรู้ ว่ามันดีแค่ไหน
เป็นเพราะตาของนายมองไป ที่ชีเปลือยตัวเบ้อเร่อน่ะสิ
"เจ๋งมากเลย นายรีบไปกรอกใบสมัครดีกว่านะ"
"ไม่งั้นฉันจะเสียบแทน"
"แหม"
- นายทำแบบนั้นแหละ - งั้นเหรอ
"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะพูดแบบนี้นะ"
"แต่ฉันจะไปใช้ห้องน้ำ ของชีเปลือยหน้าเงือก"
"เธอเดินออกไป ฟีบี้มองไปนอกหน้าต่าง"
"ดูสิ มอนิก้ากับแชนด์เลอร์อยู่นั่น"
"นี่ ๆ พวกนาย นี่"
"แชนด์เลอร์กับมอนิก้ายืนใกล้กัน"
"พวกเขาเริ่มถอดเสื้อผ้า ของกันและกัน"
"ฟีบี้สติแตกไปเลย"
"แชนด์เลอร์กับมอนิก้า แชนด์เลอร์กับมอนิก้า"
"เรเชลเห็นสิ่งที่ฟีบี้เห็น"
"โอ้ พระเจ้า พระเจ้าช่วย"
- "แชนด์เลอร์กับมอนิก้า" - "โอ้พระเจ้า พระเจ้า"
- "โอ๊ย ตาฉัน ๆ" - "ฉันรู้"
"ฟีบี้... ฟีบส์ ฟีบี้"
"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร"
- "ไม่เป็นไร" - "พวกเขากินตับกันอยู่"
"ฉันรู้แล้ว ๆ ที่จริงฉันรู้แล้ว"
- "ฉันรู้แล้ว ๆ" - "เธอรู้เหรอ"
"รู้แล้ว ฉันรู้แล้ว โจอี้ก็รู้แล้ว"
"แต่รอสส์ยังไม่รู้ เพราะงั้นเธอต้องเลิกกรี๊ดได้แล้ว"
เกิดอะไรขึ้น
- อะไรกัน อะไร - ไม่มีอะไร
พระเจ้า เราแค่ตื่นเต้นมากน่ะ
ที่นายอาจจะได้ห้องนี้ไป
ที่จริงมันดูดีมากเลยนะ
ดูดีมาก ดูดีมากเลย
"มานี่สิ มาเลย เข้ามาเลย กอดกันหน่อย กอดกัน"
"กอดกันหน่อย กอดกันหน่อย"
"เซ็นทรัลเพิร์ก"
โอ้ พระเจ้า เอาล่ะ
ค่ะ อย่าคึกกันเกินไปนะคะ
ฉันไม่ได้เล่นมานานแล้ว
ฉันควรเล่นเป็นฟีบี้สินะ
โอเค
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"เขาให้แกกินอะไร"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"ไม่ใช่ความผิดของแก"
"เขาไม่พาแกไปหาหมอ"
"แกไม่ใช่สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ของเขาแน่"
"แกอาจไม่ได้ตัวหอมชวนดม"
"และแกไม่เป็นเพื่อนกับพวกที่มีจมูก"
สวัสดีค่ะ
แปลกมากเลยค่ะ เพราะฉันกำลังเดินอยู่บนถนน
และบังเอิญมี...
- กีตาร์ - ใช่เลย
- โอ้ พระเจ้า - ต้องการให้ช่วยไหมคะ
ได้ค่ะ น่าจะต้องการนะ
ฉันชอบ "แมวตัวเหม็น" มากเลย เป็นหนึ่งในเพลงโปรดเลย
- โอ้ พระเจ้า - จะว่าไหมถ้าฉัน...
- จัดมาเลยค่ะ - ร้อง "แมวตัวเหม็น"
ในแบบใหม่
- ได้ คงยอดมากเลย - เอาล่ะนะ
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"เขาให้แกกินอะไร"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"ไม่ใช่ความผิดของแก"
ก็ไม่แย่นะ
มันโอเคไหมคะ
ค่ะ เพราะมาก ๆ เลย
ขอบคุณมากค่ะ
"เขาไม่พาแกไปหาหมอ"
"แกไม่ใช่สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ของเขาแน่"
"แกอาจไม่ได้ตัวหอมชวนดม"
"และแกไม่เป็นเพื่อนกับพวกที่มีจมูก"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"เขาให้แกกินอะไร"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"ไม่ใช่ความผิดของแก"
"เหม็น เหม็น เหม็น เหม็นมาก เหม็น แมวตัวเหม็น"
"ไม่ใช่ความผิดของแก"
"เหม็น เหม็น เหม็น เหม็นมาก เหม็น แมวตัวเหม็น"
"ไม่ใช่ความผิดของแก"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"เขาให้แกกินอะไร"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"ไม่ใช่ความผิดของแก"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"เขาให้แกกินอะไร"
"แมวตัวเหม็น แมวตัวเหม็น"
"ไม่ใช่ความผิดของแก"
ใช่ นี่แหละ
ไม่ค่ะ แต่ก็ขอบคุณนะ ขอบคุณค่ะ
ยอดมากเลย
แต่ก็ยังคิดว่า ฉันร้องคนเดียวเพราะกว่านะ
จริงค่ะ
คุณได้ยินสินะ
ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ
ขอบคุณมากเลยที่เป็นคน
ที่เป็นตัวแทนเราทุกคนใน "เฟรนส์"
ที่เป็น ไม่รู้ว่าเรียกแบบนี้ถูกไหม
แต่เป็นคนไม่เหมือนใคร หรือคนที่เป็นตัวเองจริง ๆ
ขอบคุณค่ะ และขอบคุณที่ต่อยอดให้มันนะคะ
- ฉันจะร้องไห้แล้ว - ใช่เลย
"เฟรนส์"
มีซีซั่นที่ฉันไม่เคยดูด้วยนะ
- ฉันด้วย - จริงเหรอ
- ใช่ - ฉันดูหมดแล้ว
- ฉันดูทุกตอนเลย - ฉันคิดว่าฉันดูหมดแล้วนะ
มิเชลกับฉันเริ่มดูซีซั่นสี่บางตอน
ที่ฉันคิดว่าเคยดูแล้ว
เหมือนฉันไม่เคยดูเลย
เธอดูแล้วชอบไหม
เขาชอบมากกว่าฉันนะ
เพราะฉันไม่ชอบดูตัวเองแสดง
- ทำไมล่ะ - ไม่รู้สิ
- เธอแสดงเก่งมากนะ - ไม่รู้เหมือนกัน
เหมือนกับลิซ่า ฉันไม่ได้ดูมานาน 17 ปีแล้ว
จนลูกสาวฉัน เพิ่งเริ่มดูเมื่อปีที่ผ่านมา
แล้วมันก็ดึงฉันกลับเข้าไป
สำหรับฉันตอนดูมัน ฉัน...
มันยากที่จะดูตัวเอง
แต่ฉันรู้สึกแบบนั้น กับทุกเรื่องที่แสดงนั่นแหละ
เพราะฉันไม่เชื่อ ในการแสดงของตัวเอง
เพราะฉันรู้ว่ามันไม่จริง
เพราะฉันเป็นคนแสดงเอง
นั่นคืออาชีพของนายนะ
ฉันรู้ แต่มันแปลกเวลาดูตัวเอง
ฉันแบบว่า "ฉันไม่เชื่อนายสักนิด"
แต่เวลาดูเรื่องนี้ มันแปลกมากเลย
แต่ได้ดูพวกนาย ฉันภูมิใจมากที่ได้เล่นเรื่องนี้
แค่บางอย่างก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว
ใช่ เวลาฉันดูเรื่องนี้
ฉันหัวเราะออกมาหนึ่งครั้ง ทุกฉากเลย
เพราะทุกคน ทำให้ฉันหัวเราะหนักมาก
ตอนกางเกงหนังน่ะ
โอ้ พระเจ้า นั่นยัง... มันเพิ่งฉายไปเมื่อวันก่อน
ฉันบังเอิญอยู่ในครัวกับมารีน่า
และเรากำลังกินมื้อเย็นกัน แล้ว "เฟรนส์" ก็ฉายอยู่
แล้วฉันก็แบบว่า "ดูนั่นสิ มาดูกันว่าตอนไหน"
แล้วก็เป็นตอนกางเกงหนัง
แล้วฉันก็พูดกับลูกสาวว่า "ดูนี่นะ"
"ตอนนี้ตลกมาก ดูเดวิดนะ"
แล้วมันก็ตลกสุด ๆ เลย
อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างตอนดึงกางเกงขึ้น
แล้วมือลื่นไปฟาดหัว
และฉันรู้จักนายดี นายคำนวณมาหมดแล้ว
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยบังเอิญ
ฉันเคยดูนายคิดอะไรพวกนี้ไว้ และมันก็ยอดเยี่ยมมาก
ผมก็ระบุไม่ได้ว่าเป็นใคร
แต่ผมรู้ว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่ง ของครอบครัวเกลเลอร์
ผมเจ้าระเบียบสุด ๆ เป็นคนประสาทมาก ๆ
และผมใส่กางเกงรัดรูปเกินไป
"คิท ฮาร์ริงตัน-เกลเลอร์ นักแสดงระดับรางวัล"
เฮ้ย
ผมว่าหนึ่งในเหตุผล ที่ "เฟรนส์"ตลกมาก ๆ
คือการที่นักแสดงทั้งหกคนนี้
เป็นเจ้าแห่งการแสดงตลกทางกาย
มีฉากของเดวิด ชวิมเมอร์
ที่รอสส์ตัดสินใจไม่จ่าย
ค่าขนย้ายโซฟาของเขา
แล้วพวกเขาก็ยกโซฟาขึ้นบันไดไป
และค่อนข้างรวดเร็วเลย ทุกคนก็เดือดร้อนกันหมด
มันไม่ใช่สิ่งที่จะยกขึ้นบันไดได้
- เลี้ยว - เลี้ยว
ฉันว่าเราเลี้ยวไม่ได้แล้ว
แล้วเดวิด ชวิมเมอร์ ก็เริ่มสั่งให้พวกเขาหมุน
เอาล่ะ หมุน
หมุน
หุบปาก หุบปาก หุบปากเลย
ฉากนั้นมันธรรมดามากเลยนะครับ
ถ้าดูมันในหน้ากระดาษตอนแรก
มีนักแสดงสามคนแบกโซฟาขึ้นบันได
อาจจะมีบทพูดอยู่หน้าหนึ่ง
และไม่มีอะไรในบทสนทนานั้นเลย
ที่ตลกแบบสุด ๆ
แต่สิ่งที่พวกเขาทำในตอนนั้น
ตอนยกโซฟานั่นขึ้นบันได
เป็นหนึ่งในฉากตลกที่สุด ที่ผมเคยเห็นในทีวีเลย
โอเค เอาล่ะนะ
หมุน
เอาล่ะ คัตกันเถอะ
"โรงถ่าย 24"
"เซ็นทรัลเพิร์ก"
จำตัวกำหนดตำแหน่งของเราได้ไหม
- จำได้ไหมว่าของตัวเองสีอะไร - สีเหลือง
- สีฟ้า - ของนายสีฟ้าเหรอ
ฉันไม่เคยก้มไปมองเลย ฉันชอบใช้มุม...
- นายมองนะ - ฉันใช้มุม...
นายสะดุดทุกครั้งเลย นายไม่ยอมดู
เดี๋ยว เกิดอะไรขึ้นน่ะ จำไม่ได้เลยว่านายสะดุด
อันใหญ่นั่น ใช่
เขาวิ่งเข้ามา ดูเครื่องหมาย...
- เปล่า ฉันสะดุดมัน - เขาสะดุด
- เขาล้มลงไปเลย... - ทุกครั้งเลย
- แล้วฉันก็วิ่ง - นายวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
แต่รอบที่สอง ฉันเข้ามาแล้วทำแบบนี้
รอบที่สองฉันทำแบบนี้ ฉันวิ่งมา
ฟีบส์ ดูสิ...
ฟีบส์ ดูสิ
รอบที่สามฉันไปลากเก้าอี้มา
แล้วเก้าอี้ก็ล้มลง
ฟีบส์ ดูสิ...
พระเจ้า
ขอโทษครับ
และรอบสุดท้าย นายก็เข้ามา
เพราะฉันบอกว่า "ถ้ามีคนได้หัวเราะ"
"ฉันจะทนไม่ได้"
"ฉันต้องได้หัวเราะเหมือนกัน"
ฟีบส์ ๆ
ดูสิ...
โอ้ โซปโอเปร่าไดเจสต์
ไม่นะ
นายตีนโตคนนั้นพูดเก่งมาก
ไอ้ตีนโตพูดเก่งนะ ดังนั้น...
นี่เป็นฉากหลุดเหรอ
นายตีนโตคนนั้นพูดเก่งมาก
ไอ้ตีนโตพูดเก่งนะ
เราเลยไม่เคยเห็นรูปมันไง
ให้เขาแสดง ในงานแต่งของเราไม่ได้
ทุกคนจะกลับกันหมด
มันจะเหมือนตอนเขาแร็ป ในงาน "บัต" มิตซวาห์ของฉัน
งาน "บัต" มิตซวาห์ของเธอเหรอ
ขอบคุณ
อะไรกัน
จะทำหน้าขรึมได้ยังไงน่ะ
มีที่ถ่ายไปแล้วผ่านบ้างไหมคะ
- ไม่มีเลย - ไม่มีเลยเหรอ โอเค
ฉันไม่อยากเชื่อ ฉันมองนายตรง ๆ เลย
ขอโทษจริง ๆ
แอ็กชั่น
ไม่อยากเชื่อว่าเอ็มม่ายังหลับอยู่
นั่นสิ เราจะทำยังไงกันดี
ฉันชนะ
นั่นมันบ้าอะไรน่ะ
พร้อมไหม
ฉันชนะ
นั่นอะไรน่ะ
ไฟไงล่ะวะ ไอ้โง่
เกมจบแล้ว
ถอดเสื้อคลุมออกเลย
โอเค ฉันหมายถึง...
- ไม่นะ - ไม่
อย่าถอดออกนะ
นั่นเป็นความคิดเขา
แมตตี้ นั่นเป็นความคิดนาย นายจำได้ไหม
เธอยกถาดนั่นไปให้หมอ
เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น จะมีคนตาย
ไม่นะ
ลิซ่า เสียงหัวเราะเธอน่ะ โอ้ พระเจ้า
ไม่ เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในโลกเลย
ได้ยินแล้วอยากหัวเราะตามมาก ๆ
- น่ารักมาก - ฟังแล้วอยากหัวเราะตามที่สุด
ฉากหลุดตลกมากเลย
พอนึกย้อนกลับไปแล้ว ใครขำดังที่สุดครับ
ใครขำได้ จริงเหรอครับ
- ลิซ่า - จริงเหรอ ลิซ่า คูโดรว์เหรอครับ
- คุณหัวเราะดังที่สุดเลย - ใช่ค่ะ ใช่
- เสียงหัวเราะที่เยี่ยมที่สุด - ช่วยไม่ได้น่ะค่ะ
- เสียงหัวเราะที่เพลินที่สุด - ตอนลิซ่าหัวเราะ...
คุณพระคุณเจ้า
ไม่อยากเชื่อว่าพวกคุณไม่พูดชื่อฉัน
แม็กกี้ วีลเลอร์ครับทุกคน แจนิซมาเอง
เป็นยังไงบ้าง
แม็กกี้ วีลเลอร์
แม็กกี้ มานั่งตรงมุมนี้เลยครับ
เจน กลับเข้ามาครับ ทุกคนขยับเข้าไปนะ
แม็กกี้ มานั่งตรงนี้เลยครับ
ขอบคุณที่มานะครับ แม็กกี้ น่าตื่นเต้นสุด ๆ เลย
มาคุยเรื่องแจนิซกันหน่อย
บทของ...
- บทของแจนิซเกิดขึ้นได้ยังไง - เกิดขึ้นได้ยังไง
รู้ไหม ฉันได้รับบทที่ต้องออดิชั่น จากเครื่องแฟกซ์
และมันเขียนว่า "คนนิวยอร์กที่พูดเร็ว"
และฉันคิดว่าฉันรู้จักเธอนะ
ฉันโตมาที่นั่น
ฉันแค่ เธออยู่ในตัวฉันเอง นั่นแหละค่ะ
คุณรักฉัน แชนด์เลอร์ บิง
โอ้ ไม่เลย
คุณตามหาฉัน
บางอย่างลึก ๆ ในจิตวิญญาณคุณ เรียกหาฉันเหมือนสัญญาณเตือนภัย
แจนิซ แจนิซ
คุณต้องการฉัน คุณขาดฉันไม่ได้
คุณอยู่โดยไม่มีฉันไม่ได้
แมทธิว เพอร์รี่ตลกมากเลยค่ะ
ตอนที่ฉันเห็นเขา และตอนที่เขาอ้าปาก
ฉันคิดว่า "พระเจ้า ฉันกลั้นไม่อยู่แน่"
"ฉันต้องหัวเราะแน่"
"ตัวละครนี้ต้องขำหน่อย เพราะฉันจะไม่สามารถ"
"แสดงกับผู้ชายคนนี้ผ่านสักฉากแน่"
ฉันเลยมองเขาแล้วก็...
นั่นล่ะค่ะ
มันเกิดขึ้นมาเองเลย
ขอบคุณนะคะ แมทธิว ที่ทำให้มันเกิดขึ้น
เอาล่ะค่ะ ทุกคน คุณพระคุณเจ้า
งานเลี้ยงรุ่น "เฟรนส์"
- ฉันได้มีส่วนร่วมด้วย - แม็กกี้ วีลเลอร์ครับ ทุกคน
ขอบคุณมากครับ
พระเจ้าอวยพรครับ แม็กกี้ วีลเลอร์ครับ ทุกคน
เป็นไงล่ะ วิเศษจริง ๆ
ฉันรักเธอจัง
ผมควรบอกว่ามีใครบางคน
ที่พิเศษมาก ๆ ซึ่งเคยแสดงในเรื่องนี้
และมาไม่ได้ในคืนนี้
แต่ก็อยากมีส่วนร่วม ในรายการมาก ๆ
ตอนนี้เขามาร่วมกับเราผ่านซูมครับ
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ขอต้อนรับเจมส์ ไมเคิล ไทเลอร์
เขาอยู่นี่แล้ว กันเทอร์ครับ
กันเทอร์ตัวจริงเสียงจริงครับ ทุกคน เขาอยู่นี่แล้ว
"ไงครับ ทุกคน"
สบายดีไหมคะ
- ดีใจที่ได้เจอนะ ทุกคนดูดีมากเลย - ขอบคุณนะ
ช่วยเล่าประสบการณ์ ตอนที่คุณแสดงเรื่องนี้
และการที่ตัวละครของคุณมีชีวิตขึ้นมา
ตลอดเรื่องนี้หน่อยสิครับ
เป็นสิบปีที่น่าจดจำที่สุด ในชีวิตผมเลยครับ
ผมนึกถึงประสบการณ์ ที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว
พวกเขาทุกคนยอดเยี่ยมมาก
มันเป็นความสุข ที่ได้ร่วมงานกับพวกเขาครับ
ผมรู้สึกพิเศษมาก ๆ
- เรเชล - ว่าไงคะ
คุณเกิดวันไหนเหรอ
วันที่ 5 พฤษภาคม ทำไมคะ
อ๋อ ผมแค่จดวันเกิดคนน่ะ
- ของฉันเดือนธันวาคม... - เออ เรื่องของนาย
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี เจมส์ ไมเคิล ไทเลอร์
กันเทอร์มาเองครับ
"ขอบคุณครับ"
ผมขอถามคำถาม
ที่ผมคิดว่า เป็นคำถามที่เจ้าเล่ห์ได้ไหมครับ
เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้และเห็น ว่าตอนนั้นพวกคุณเป็นนักแสดง
วัยหนุ่มสาว เซ็กซี่ หน้าตาดี และประสบความสำเร็จ
ผมว่ามันไม่น่าเป็นไปได้เลยที่จะไม่มี
แอบรักกันนอกจอ
คือว่า ว่าไงเดวิด
ครับ
- ใช่ หมายถึง... - ซีซั่นแรก
ใช่ ตอนซีซั่นแรก...
ผมแอบชอบเจนมาก ๆ
- ผม... - รู้สึกเหมือนกันทั้งคู่ค่ะ
และผมคิดว่าช่วงหนึ่ง เราทั้งคู่ ต่างชอบกันและกันมากเลย
แต่มันเหมือนเรือสองลำที่สวนกันไป
เพราะเราคนใดคนหนึ่ง จะมีแฟนอยู่ตลอด
ดังนั้น และเราไม่เคยข้ามเส้นนั้นไป
เราเคารพเรื่องนั้น
- และ แต่เราทั้งคู่... - เพ้อเจ้อน่ะ
ไม่ ๆ
ไม่
ผมล้อเล่น ล้อเล่น ๆ
จริงนะ จริง ๆ
ที่จริงฉันจำได้ว่าเคยพูดกับเดวิด
"คงน่าผิดหวังมากแน่ ถ้าครั้งแรกที่นายกับฉัน"
"จูบกันจริง ๆ จะออกอากาศไปทั่วประเทศ"
แน่นอนเลย ครั้งแรกที่เราจูบกัน
- คือที่ร้านกาแฟนั่น - เดี๋ยวนะ งั้น...
แต่เราเปลี่ยนความหลงใหล และความรักของเราทั้งหมด
ที่มีให้กันมาใส่ในตัวรอสส์กับเรเชล
มีใครสติแตกเหมือนกันหรือเปล่า
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวนะ
ฉากในร้านกาแฟ ตอนที่พวกเขาจูบกันครั้งแรกน่ะ
แบบว่า มันเหมือนฉันเพิ่งดูเมื่อวันก่อน
แล้วร้องไห้ใหญ่เลย
ความตึงเครียด มันเข้มข้นมากเลย
มันสมบูรณ์แบบมาก
ฉันดีใจมากที่ทั้งสองคนไม่ได้คบกัน เพราะฉันไม่รู้ว่า...
พวกนายคงเป็นนักแสดงที่เก่งมาก
แต่นั่นมันไม่ใช่เล่น ๆ เลย
ใช่ พวกเรา ไม่ใช่นักแสดงที่เก่งเลยจริง ๆ
"ฉากร้านกาแฟ ตอนดึกในคืนนั้น"
"เรเชลยกเก้าอี้ขึ้น"
"รอสส์เข้ามาอย่างกระวนกระวาย"
- "ไง" - "ฉันไม่ได้ไปซื้อแมว"
"อ้อ น่าสนใจนะ"
"ไม่ ไม่น่าสนใจเลย โอเคไหม"
"ไม่น่าสนใจเลยสักนิด"
"ที่จริงมันตรงกันข้าม กับน่าสนใจอย่างสิ้นเชิง"
"โอเค ๆ ฉันเข้าใจ รอสส์"
"เธอไม่มีสิทธิ์มาบอกฉันว่า เธอเคยมีใจให้ฉัน"
- "ว่าไงนะ" - "ฉันกับจูลี่ไปกันได้ดี"
"ก่อนจะรู้เรื่องเธอ"
"นี่ ชีวิตฉันก็ไปได้สวย ก่อนที่จะรู้เรื่องนายนะ"
"คิดว่ามันง่ายนักเหรอ ที่ฉันต้องเห็นนายกับจูลี่น่ะ"
"งั้นเธอก็น่าจะพูดอะไร ก่อนที่ฉันจะเจอจูลี่สิ"
ตอนนั้นฉันไม่รู้นี่นา
แล้วทำไมนายถึง ไม่เคยบอกอะไรฉันเลย
หาเวลาเหมาะ ๆ ไม่ได้นี่นา
ใช่สินะ เพราะนายมีเวลาเป็นปี
แล้วเราก็อยู่ด้วยกันทุกคืน
"ไม่ ไม่ใช่ทุกคืนสักหน่อย"
"รู้ไหม และไม่ใช่ว่าฉัน"
"ไม่ได้พยายามนะ เรเชล แต่อะไร ๆ เข้ามาขวาง"
"อย่างหนุ่มอิตาลีไง"
"หรืออดีตคู่หมั้น หรือหนุ่มอิตาลี"
"นี่ มีหนุ่มอิตาลีคนเดียวนะ"
- "แล้วนายมีประเด็นไหมเนี่ย" - "มีสิ ประเด็นคือ"
"ตอนนี้ฉันไม่อยากรับรู้ เข้าใจไหม"
"สายเกินไป ฉันคบกับคนอื่นแล้ว"
"โอเคไหม ฉันมีความสุข เรือลำนี้ล่องออกไปแล้ว"
โอเค แล้วนายจะพูดอะไรล่ะ
นายลบความรู้สึกไปได้
หรืออะไรก็ตามที่นายเคยรู้สึกกับฉัน
นี่ ฉันทำมาตั้งแต่เกรดเก้าแล้ว
ฉันก็เซียนแล้วเหมือนกัน
โอเค ได้ นายไปทำแบบนั้นเลย โอเคไหม รอสส์
"เพราะฉันไม่ต้องการ เรือโง่ ๆ ของนาย"
- "ดี" - ดี
และรู้อะไรไหม
ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกค้างคาแล้ว
"เขาพุ่งออกไป"
"เรเชลล็อกประตูหน้าทั้งสามล็อก อย่างเดือดดาล"
"แล้วเธอก็หยุด โน้มตัวไปหาโต๊ะ แล้วก้มหัวลง"
"พอเธอมองขึ้นไป เธอก็ตกใจที่เห็นรอสส์หน้าประตู"
"จ้องมองมาที่เธอ"
"พวกเขาจ้องตากันและกัน"
"เธอก้าวไปหาประตูช้า ๆ แล้วเร็วกว่าเดิม"
"เธอปลดล็อกอันแรก อันที่สอง อันที่สาม"
"แล้วก็ดึงประตูให้เปิดออก"
"ลองอันข้างล่างสิ"
"ประตูเปิดออก รอสส์โผเข้าไป กอดเธอไว้"
"แล้วพวกเขาก็จูบกัน"
- โอ้ - ดีมากเลย
ฉันนึกย้อนไปตั้งแต่ปีแรก หรือสองปีแรก
ตอนที่เราพักจากการซ้อม
มีช่วงที่เรา
- กอดกันบนโซฟา อะไรทำนองนั้น - เราจะนอนกอดกัน
และหลับไปบนโซฟา
และฉันคิดว่า
"ทำไมทุกคนไม่รู้ว่าเรา..."
"ว่าเราชอบกัน"
เรารู้สิ เรารู้
ใช่ เรารู้อยู่แล้ว
ยอดเลย ตอนนี้เอง ขอบใจนะ
มันเป็นสถานการณ์ที่เรา...
ที่เราทำอะไรไม่ได้
แต่ท้ายที่สุดแล้วมันยอดมากเลยนะ
เพราะถ้าทั้งสองคนคบกัน แล้วลงเอยไม่ดี
มันคงไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้
ผมจะขอถามพวกคุณแต่ละคนนะครับ
และนี่เป็นแค่คำถามใช่หรือไม่ง่าย ๆ
- โอเค - โอเคไหม
รอสส์กับเรเชลห่างกันหรือเปล่า
- แน่นอนค่ะ ใช่เลย - ใช่
- ใช่
ใช่ เราห่างกันอยู่
ใช่
เรามีแขกรับเชิญ ที่น่าทึ่งมากมายเลยนะ
ไม่อยากเชื่อว่าคนพวกนี้
ที่เราทุกคนเป็นแฟนคลับตัวยง
- ใช่ - มีแดนนี่ เดอวีโต้
มีคนโทรเรียก กฎหมายแท่งยาว ๆ หรือเปล่า
- พระเจ้า เขาตลกเนอะ - ตลกมากเลย
- ฉันจำได้ โอ้ พระเจ้า - เบน สติลเลอร์
เบน ตอนที่ฮาที่สุดตอนหนึ่ง
จำตอนที่เบน ตอนที่เราไปห้องนั้นกัน
ร้องหาอะไรกัน
โอ้ ก้าบ ๆ โดนัลด์ โดโด
"ไอ้ลูกไก่เจี๊ยบ ๆ ร้องจิ๊บ ๆ"
ตลกมากเลย
ไม่รู้ทำไมถึงตลกขนาดนี้
- เพราะเขาตลกไง - เพราะเป็นเบน สติลเลอร์
- และจูเลีย โรเบิร์ตส์ - จูเลีย โรเบิร์ตส์
- ใช่เลย - และใครได้สนุกกับจูเลีย โรเบิร์ต
มาเลย
- แบรด เพื่อนเธอ - พิตต์เคยมา เล่นไปหนึ่งตอน
เรเชล กรีน
พระเจ้า ฉันเกลียดเธอ รอสส์ ฉันเกลียดเธอจริง ๆ
และแน่นอนเลย หนึ่งในไอดอลของฉัน ฌอน เพนน์
จะไม่จูบผมหน่อยเหรอ
ค่ะ ได้เลย
แต่หลังจากนั้น คุณต้องบอกฉันว่าคุณเป็นใครนะ
แล้วเราก็ได้บทมา และแน่นอน
ฉันได้รู้ว่า "โอ้ ฉันเป็นมันฝรั่ง"
- ไง - ว่าไง
เพราะเป็นตอนฮาโลวีนสินะ
ฉันไม่มี ถ้ามีบทคู่กัน ก็ได้พูดกับเขาน้อยมาก
แต่ตอนนั้นฉันคิดว่า "นักแสดงที่เก่งที่สุดในโลก"
"และฉันเป็นมันฝรั่งงี่เง่า"
"ฉันเป็นมันฝรั่ง"
โอ้ พระเจ้า คุณแต่งเป็นสปุตนิก
ใช่แล้ว
แต่งงานกับเธอเถอะ
มีเสื้อผ้าและชุด
ที่น่าจดจำใน "เฟรนส์" ทั้งสิบซีซั่น
และเราคิดว่าน่าจะมาดู
ชุดที่น่าประทับใจบางชุดในคืนนี้กัน
กับแฟชั่นโชว์ เลี้ยงรุ่น "เฟรนส์" ของเรา
เพลงมาเลย
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ขอต้อนรับสู่เวที
คาร่า เดเลวีน
คาร่ามาใน ชุดเพื่อนเจ้าสาวของเรเชล
ในงานแต่งงานของแบร์รี่กับมินดี้ ในซีซั่นสอง
- ดูนั่นสิ - ใช่เลย
ในบรรดาชุดเพื่อนเจ้าสาว
จริง ๆ แล้วมันล้ำลึกทีเดียวนะครับ
เดินแบบในกางเกงหนังของรอสส์ จากซีซั่นห้า
ซินดี้ ครอว์ฟอร์ดครับ
ยอดเลย
นี่คือกางเกงรัดรูปสุด ๆ ของรอสส์
แต่พอเขาสวมเข้าไปแล้ว เขาก็ถอดมันออกไม่ได้อีกเลย
และผมคิดว่าเราทุกคน เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว
ถึงเวลาของสปุตนิกแล้ว
และผมรู้ว่าเวลาคุณคิดถึงสปุตนิก
คุณจะนึกถึงจัสติน บีเบอร์แค่คนเดียว
- ว่าไงนะ - อะไรนะ
ยอดมากเลย
ครึ่งดาวเทียมรัสเซีย ครึ่งมันฝรั่ง
ดูนั่นสิ จัสติน บีเบอร์ครับ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
น่าทึ่งมากที่เขาทำให้มันดูเท่ได้
และต่อไป น่าจะเป็นชุดที่โด่งดังที่สุด
เพื่อนลูกครึ่งยิวของซานตา
อาร์มาดิลโลวันคริสต์มาสครับ
คาร่า เดเลวีนครับ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
สวมชุดอาร์มาดิลโลวันคริสต์มาส
พระเจ้า น่าทึ่งมากเลย
นี่เป็นจุดสูงส่ง ในอาชีพนางแบบของเธอแน่ครับ
- ใช่เลย ที่รัก - จัดไป ๆ
สุดยอดมาก
และสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
สวมเสื้อผ้าทุกตัวของแชนด์เลอร์
แมตต์ เลอบลองก์ครับ
นายทำได้ยังไงน่ะ
ทำได้ยังไง
น่ารักจังเลย
โอ้ พระเจ้า
เขาใส่เสื้อผ้าได้มากกว่านี้อีกไหม
ใช่เลย แมตตี้
ตอนจบของ "เฟรนส์" กับงานเลี้ยงอำลาของพวกเขา
คืนนี้นักแสดงทุกคน จะอัดตอนสุดท้าย
ของละครตลกอันโด่งดังนี้
ผมอยู่ที่กองถ่าย "เฟรนส์"
ในห้องของมอนิก้ากับแชนด์เลอร์
ซึ่งอีกแค่ไม่ชั่วโมง ซีรีส์ที่ทุกคนต้องดูก็ต้องจบลง
ถ้าเรื่องนี้เป็นช่วงนั้นในชีวิตคุณ
ตอนที่เพื่อนเป็นครอบครัวของคุณ
เมื่อคุณมีครอบครัวของตัวเองแล้ว
มันก็ไม่ใช่ช่วงเวลานั้นอีกต่อไป
ฉันว่าเรื่องนี้เลยดำเนินมาถึง ตอนจบที่เป็นธรรมชาติของมันเอง
มันสำคัญกับเรามากที่จะจบ
เรื่องของทุกคนในทางที่ดี
เราอยากรู้ว่ามอนิก้ากับแชนด์เลอร์
จะได้มีลูกถึงสองคน
ไง
- ไง - ว่าไง
และฟีบี้จะมีความสุข ที่ได้มีชีวิตของเธอเอง
ผมอยากได้สักคน
เหรอคะ
บอกมาสิว่าคนไหน ฉันจะแอบฉกใส่เสื้อคลุม
มีการพูดคุยกันในห้องนักเขียน
ว่าเราอยากให้รอสส์กับเรเชล มาคบกันจริง ๆ เหรอ
- เรเชล - ฉันขอโทษจริง ๆ
และเราก็คุยกันว่า อาจจะจบแบบคลุมเครือ
ที่มันดูเหมือนจะ...
แล้วเราก็บอกว่า "ไม่ได้ นี่คือ 'เฟรนส์' นะ"
"ผู้คนรอเป็นสิบปี"
"ที่จะได้เห็นสองคนนี้ลงเอยกัน"
"เราต้องให้สิ่งที่พวกเขาต้องการ"
"เราแค่ต้องหาวิธีที่จะทำแบบนั้น"
"การเดินทางนี้ จะได้ไม่มีใครคาดคิด"
"ไม่มีทางที่นายจะปล่อยให้ฉัน..."
ไม่นะ ไม่
พระเจ้า เธอได้ลง จากเครื่องบินหรือเปล่า
เธอลงจากเครื่องบินหรือเปล่า
ฉันลงมาจากเครื่องบิน
คัต
ผ่านคืนนั้นไปได้ยากมาก ๆ
ผมอยากลิ้มรสทุกนาทีของมันจริง ๆ
ผมรู้ว่ามันกำลังจะจบลง และผมไม่อยากให้มันจบ
ลาก่อน จนกว่าจะพบกันใหม่
เทคหนึ่ง กล้องห้าตัว
โอเค เราไปดื่มกาแฟกันดีไหม
เอาสิ
โอเค
ที่ไหนดี
และคัต
ทันทีที่มันจบลง...
มาร์ต้ากับผมมองหน้ากัน
แล้วผมก็พังไม่มีชิ้นดีเลย
ใช่ คืนนั้นร้องไห้กันหนักมาก
ฉันไม่รู้ว่าเราแสดง ในฉากจริง ๆ กันได้ยังไง
ฉันจำช่วงเวลานั้นได้ เราทุกคนอยู่ตรงสุดทางเดินตรงนั้น
ดีนะ เป็นส่วนตัวดี
ใช่
แค่คิดฉันก็รู้สึกเศร้าแล้วค่ะ
ไม่ใช่แค่ตอนจบของซีรีส์นะคะ
มันเป็นจุดจบของความสัมพันธ์สิบปี
เราภูมิใจกับเรื่องนี้มาก ๆ ค่ะ
แต่ก็เหมือนกับทุกอย่างที่ดี ๆ พอจบลงมันก็เศร้า
คืนนั้นหลังจากที่ ผมขานว่าเลิกกอง...
คัต
ฉากก็เริ่มถูกเอาออกไปทันที
เพราะมีตอนนำร่องที่จะเข้ามาถ่าย
ที่โรงถ่ายในวันรุ่งขึ้น
วันสุดท้ายที่เห็นพวกเขาเอาฉากออก
เหมือนเห็นใครบางคน มาเก็บบ้านวัยเด็กของคุณ
มันหายไปแล้ว
สุดท้าย เราเลยจัดปาร์ตี้กันแบบกะทันหัน
ทุกคนอยู่ที่กองถ่ายต่อ และนั่งอยู่ตรงนั้น
แล้วเราก็สั่งพิซซ่ากับเบียร์มา มีคนเซ็นบนกำแพงห้องด้วย
และมันเป็นคืนที่งดงาม และน่าประทับใจอย่างเหลือเชื่อ
สุดท้ายเราก็เซ็นกันหมดใช่ไหม
- โอ้ ทุกคนเซ็นกันหมด - เวนดี้
- โอ้ - คาร์ลอส
โอ้ นี่ของฉัน
- อะไร - อะไรน่ะ
"ฉันอึตรงนี้" ใช่แล้ว
ฉันว่าแล้ว
ต้องเป็นนายอยู่แล้ว
"สิบปีที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน"
- "รักทุกคน" - ของฉันเอง
- ใช่ - น่ารักจังเลย
- ดีจัง - มาริก้า
ไม่ดีเท่าของฉันหรอกนะ
ไม่
เราอยู่ที่นี่แล้ว ทั้งหกคนเลย
- ลิซ่า คุณคิดไหม - คะ
ว่าบางทีเราน่าจะถ่ายกันอีกสักตอน
อาจจะทำเป็นหนัง
เป็นสิ่งที่คุณเคยคิดบ้างไหม
- ไม่ - ไม่
ขอโทษค่ะ ฉันไม่เคยคิดเลย
ไม่ เพราะนั่นขึ้นอยู่กับ มาร์ต้าและเดวิด
และฉันเคยได้ยินพวกเขาคุยกัน
และฉันเห็นด้วยสุด ๆ เลย
ว่าพวกเขาจบเรื่องนี้ได้สวยมาก ๆ
ชีวิตของทุกคนดีมาก และพวกเขาต้องรื้อ
สิ่งดี ๆ ทั้งหมดนั้น เพื่อสร้างเรื่องราวขึ้นมา
และใช่ค่ะ ฉันไม่อยากให้ ตอนจบแสนสุขของใครถูกรื้อ
ใช่ค่ะ แล้วถ้าคนอายุเท่าฉัน ต้องมาพูดคำว่า
หน้ามึน พอเถอะ
- ต้องโตขึ้นแล้ว - งั้นผมขอถามหน่อย
คิดว่าตัวละครของพวกคุณ จะเป็นยังไงในวันนี้
- เรเชลเป็นยังไง - เรเชล
เรเชล ฉันคิดว่าเรา เราได้แต่งงานกันไหม
- สมมติว่าเราแต่งงานกันนะ - ได้เลย
โอเค
ฉันว่าสุดท้ายเราก็แต่งงานกัน แล้วก็มีลูกด้วยกัน
- ลูก ๆ ใช่ - แล้วนายก็ยังเล่น
- กับกระดูกอยู่ - ยังเล่นกับกระดูกอยู่
เล่นกับกระดูกและ...
บรรพชีวินวิทยาไง
บรรพชีวินวิทยา ยังเป็นนักบรรพชีวินวิทยา
โจอี้ขำทุกครั้งเลย ไม่รู้ทำไม
เล่นกับกระดูก
พวกคุณอยู่ด้วยกัน มีความสุขดี
- มีลูกด้วยกัน - ใช่ค่ะ
มอนิก้ากับแชนด์เลอร์ล่ะครับ
ฉันคิดว่าตัวละครของฉัน มอนิก้ายังชอบแข่งขันอยู่
ลูกเธออาจจะไม่ได้ แบบว่า
พวกเขาคงเรียนจบแล้ว
แต่เธอยังรับผิดชอบการขายขนมอบ
ของโรงเรียนประถมอยู่
เธอต้องทำต่อไป
สมาคมผู้ปกครอง
ส่วนนายก็ทำให้ฉันหัวเราะทุกวัน
แค่อยากแน่ใจว่าฉันยังมีส่วนร่วมด้วย
แล้วฟีบี้ทำอะไรอยู่
ฟีบี้แต่งงานกับไมก์แล้ว น่าจะอยู่ที่คอนเนตทิคัต
พวกเขามีลูก
และฉันคิดว่าเธอเป็นเหมือน ที่ปรึกษาให้ลูก ๆ
ที่ต่างจากเด็กคนอื่น และเหล่าเด็ก ๆ
ที่ต่างจากคนอื่นนิดหน่อยน่ะค่ะ
สร้างโครงการศิลปะ และเรื่องดนตรี อะไรพวกนั้น
ใช่
โจอี้เป็นยังไงครับ
ผมว่าเขาน่าจะเปิดร้านแซนด์วิช ที่หาดเวนิส
โอ้
อยากให้เขาทำแบบนั้นจังเลย
- อยากให้เขาทำจัง - ไม่เสียหายนะ
อยากให้ทำแบบนั้นจริง ๆ
นี่คอร์ทนีย์ ค็อกซ์ครับ
น้องสาวในเรื่องของผม
จริง ๆ นะ นี่จะทำให้ฉันร้องไห้
แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่จะมีคนถามเรา
เกี่ยวกับเรื่องนี้กันเป็นกลุ่ม ที่เราจะมาทำแบบนี้กัน
เราจะไม่ทำแบบนี้อีกครั้ง ในอีก 15 ปีข้างหน้าหรอก
ฉันจะบอกอะไรอย่างหนึ่ง
เราจะไม่รอกินมื้อเย็นกัน นานขนาดนั้นแน่
ไม่ จะไม่รอนานขนาดนั้น เพื่อนัดรวมตัวกัน
วันนี้ฉันสนุกมากเลย จริง ๆ นะ
ฉันไม่รู้ว่าจะได้มาเจออะไร ตอนมาที่นี่
ฉันรู้ว่ามันจะต้องเจ๋งมาก
ที่ได้เจอหน้าห้าคนนี้
สิ่งที่ฉันไม่ได้คิดไว้ คือการได้กลับมาที่ฉาก...
- ไม่ - และในสภาพแวดล้อมนี้
และมัน...
เจ๋งใช้ได้เลยนะ
ใช่
ช่วยบอกด้วยสิ ว่าฉันไม่ร้องไห้แบบนี้
เวลาเรานัดกินมื้อเย็นกัน
ไม่ ๆ เจนไม่เคยร้องไห้เลย
ไม่ ฉัน...
มันเป็นช่วงเวลาที่น่าทึ่งมาก
ทุกอย่างลงตัวไปหมด
เรากลายเป็นเพื่อนรักที่...
แค่เคมี ทั้งหมดเลย
มันเปลี่ยนชีวิตไปเลย และจะเป็นแบบนั้นไปตลอด
ไม่ใช่แค่เรา แต่เปลี่ยนชีวิตคนที่ดูด้วย
และนั่นเป็นความรู้สึกดีมาก ๆ ที่จะส่งต่อไปตลอดกาล
ฉันรู้สึกขอบคุณมากจริง ๆ และรักทุกคนมาก ๆ
ฉันรักเธอมากเลย
- นี่คอร์ทนีย์เหรอ - คอร์ทนีย์เอง
ฉันจะอธิบายได้ดีที่สุดแบบนี้
หลังจากเรื่องนี้จบลง ที่งานเลี้ยงหรืองานสังสรรค์
แบบไหนก็ตาม ถ้าเราบังเอิญเจอกัน
แค่นั้นเลย คืนนั้นจบลงแล้ว
- เราจะแค่... - นั่งกับคนคนนั้น
นั่งกับคนคนนั้นทั้งคืน
จริงนะ ฉันจำได้
แล้วก็แค่นั้นเลย
เราขอโทษคนที่มาด้วย
แต่พวกเขาต้องเข้าใจว่า เราได้เจอคนพิเศษของเรา
และเราจะคุยกับคนคนนั้น ไปตลอดทั้งคืน
- และนั่นเป็นวิธี... - ฉันไม่ได้หัวเราะ ฉันร้องไห้
- เพราะมันจริงมาก ๆ เลย - มันเป็นแบบนั้นล่ะ
พวกเราทุกคนเป็นแบบนั้นแน่
มันก็เป็นแบบนี้เอง
ฉันจะร้องไห้แล้วนะ
ดี
ฉันมีทิชชูอยู่แผ่นหนึ่ง
ขอบใจ ฉันขอนะ
ตรวจโควิดแล้ว
ขอบคุณ ขอหน่อย ตรวจโควิดแล้วเหรอ
ตรวจโควิดแล้ว
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี นักแสดงจากเรื่อง "เฟรนส์" ครับ
"ด้วยความอาลัยรัก"