NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
„Wiecie, kto mówi prawdę?
Pijani i dzieci”.
Erika Jayne Żony Beverly Hills, sezon 9, odcinek 20
Boję się wielu rzeczy.
Wielkiej asteroidy uderzającej w Ziemię i tym podobnych.
Czasem bałem się, że grając w baseball oberwę piłką,
ale najbardziej boję się utonięcia.
Dlatego boję się pływać.
Brałem lekcje pływania, ale nie znosiłem ich.
Wręcz nienawidziłem.
Odbywały się w każdą sobotę.
Dla mnie to był przez rok najgorszy dzień tygodnia.
Przed zajęciami krzyczałem i płakałem,
bo bałem się, że utonę.
A nie chcę jeszcze umierać.
Boję się śmierci, ale utonięcie byłoby najgorsze.
Nie chcę utonąć.
OGRÓDEK PRZY SACKETT STREET
Wciągnij brzuch, John.
Cześć, jestem John Mulaney, a to moje dzieciaki.
- Siemka! - Cześć wam!
Witamy w programie.
- Mogę iść do łazienki? - Pewnie.
Obejrzycie za chwilę program dla dzieci, który stworzyłem nie bez powodu.
To program z udziałem dzieci dla dzieci, stworzony przez dorosłych.
Nie lubię współczesnych programów dla dzieci.
W mojej młodości były lepsze.
Zatem ten zrobiłem po staremu.
Postanowiłem, że nie będę mieć swoich dzieci.
Czasem, żeby uciszyć ludzi, mówię, że na razie ich nie mam.
Jednak poznając te dzieciaki...
Spędziliśmy sporo czasu razem i chcę zagłębić się w ich umysły.
- Mogę o coś zapytać? - Jasne.
- Jaki jest wydźwięk programu? - W sensie?
Pyta, czy jest ironiczny, czy może lubisz robić programy dla dzieci.
Była o tym mowa. To trudne pytanie.
Lubię prowadzić ten program. To fajna zabawa.
Ale jeśli nam nie wyjdzie, udawajmy, że to wszystko była ironia.
Ludzie uznają, że był zabawny.
Ale w razie sukcesu mówmy, że ciężko pracowaliśmy,
i udawajmy skromnych. I tak wygramy.
To pierwsza lekcja tego programu.
Możesz zajść daleko, udając, że wiesz, co robisz.
Wiele gwiazd tak robi.
- Nazwiska. - Mógłbym wymieniać godzinami.
John Mulaney i dzieciaki zapraszają was
Zabawy świetnej nadszedł czas
Piosenek i gwiazd będzie moc
Choć w sumie gwiazda tylko jedna
W głąb dziecięcych umysłów zabierzemy cię
Nawet Richard Kind pojawi się
Przygód bez liku czeka nas
Gdy z dzieciakami spędzasz czas!
Więc z dzieciakami trzymaj się
Z dzieciakami trzymaj się
SPONSORZY: LEWA ZBIÓRKA
GILL BATES WIDZOWIE (TY NIE)
ZNAJDŹ RÓŻNICĘ
Widzisz różnicę między tymi obrazkami?
Właśnie.
Odkładamy pisaki!
Nie bez powodu kazałem wam narysować swoich dziadków.
Rzućmy okiem.
Orson, co my tu mamy?
To twoi dziadkowie?
Są zieloni.
- Co masz, Alex? - To dziadek Joe i babcia Katherine.
Nie można się pomylić.
To Joe i Katherine Jacksonowie.
Twoja mama to ich córka?
- Tata. To jego rodzice. - Jest ich synem.
Jak to ująć?
Twój tata był jako dziecko popularnym piosenkarzem,
a sławę zyskał jako dorosły,
- czy tylko pierwsza część? - Będę szczery.
Mój tata to Marlon Jackson z Jackson 5.
O niego nie będę pytać.
- A ty masz dziadków? - W pewnym sensie.
Moi rodzice mieli swoich rodziców, więc tak.
No i był jeszcze Paul.
Kim jest Paul?
Cóż, Cordelio, czasem staruszkowie chodzą z kimś.
- Naprawdę? - Tak.
Gdy byłem dzieckiem, śpiewałem piosenkę o Paulu.
Babcia ma chłopaka
To dziwne wydaje się
Lecz gdy opory odejdą już w cień
Babcia ma chłopaka
Całkiem miły jest
Babcia ma chłopaka
Paul na imię ma
Babcia ma chłopaka
Wszyscy się go czepiają
Już prawie 88 lat ma
Ciotki mu nie ufają
Lecz dla mnie to świetny kolega
Paul życia nie ma łatwego
One ani trochę nie lubią go
Babcia ma chłopaka
Dlaczego tak czepiają się go
Nie zabił dziadka
Nie zrobił też nic złego
Czyta tylko kryminały
Zagadkę rozwiążesz, Paul
Chłopak babci, Paul
Babcia ma chłopaka
Zapytałem raz mamy, o co hałas ten
Babcia znów przeżywa miłość
Mama odrzekła, że Paul
Pod nosem wciąż nuci coś
Aż szkoda słów mi trwonić
Że nucić chcą mu zabronić
Wyjada też orzeszki
W Maryland mieszka jego syn
A żonę już pochował
Zapytać go o to musiałbym
Na pewno niezłe życie miał
Chłopak babci Paul
Kelnera woła, mówiąc „garçon”
Ten facet walczył w Normandii
Babcia przyszła z Paulem na chrzest naszej kuzynki
Założyła broszkę, którą dziadek jej dał
Mama i ciotki w szał powpadały
Aż w końcu babci łzy poleciały
Nie doprowadzajcie jej do łez
Paul chciał między nie wkroczyć
Ogromny błąd to był
Rzekłem: „Nie tobie tę walkę toczyć”
Nie wtrącaj się, Paul
Tylko szukają powodu, by cię zniszczyć
Łatwo je sprowokować
- Będą krzyczeć - Nie jesteś naszym tatą!
Przez całą noc
Mamo, tęsknisz za swym tatą
Też dziadka brakuje mi
Lecz to nie wina Paula
Więc czemu odbija ci?
Babcia ma chłopaka
Paul na imię ma
Babcia ma chłopaka
Paul, ja bardzo lubię cię
Babcia ma chłopaka
Paul, ja bardzo lubię cię
To ta piosenka.
Co się stało z Paulem?
Cordelio, czasem w Niebie potrzebują kogoś wyjątkowego...
Wiem, że zmarł.
W 1990 roku miał 88 lat. Pytam, kiedy i jak wykitował.
Gdy miał 89 lat, przeżył serię udarów.
Wygrał też z rakiem jelita.
A zastrzeliła go babcia, myląc z włamywaczem.
Tak zginął.
Stary Paul miał ciekawe życie.
Bez wątpienia. Nie był Marlonem Jacksonem, ale...
Cześć! Co czytasz?
Szpiegowaliście kiedyś rodziców?
Robił to chłopiec imieniem Sasza z książki pt. Tata Saszy jest drag queen.
Sasza leżał w łóżku, gdy usłyszał taki dźwięk...
Zszedł na dół sprawdzić, co to za hałas.
Czy to dzięcioł?
Młotek?
Nie!
To jego tata w butach na platformie w rozmiarze 45,
wypchanym staniku, kabaretkach i peruce jak z The Supremes.
Gdy tata wychodził, mama życzyła mu powodzenia.
Sasza cichutko niczym myszka
wślizgnął się na tylne siedzenie i ukrył pod kocem.
Jechali i jechali.
Dotarli do klubu Duplex.
Sasza zobaczył znak: „Amatorskie występy drag queen”.
Sasza wiedział, że Duplex oznacza jedno:
oby jego tata miał talent.
Niestety nie miał.
Sasza oparł się o bar, tuż przy złośliwych drag queen.
Jego tata wykonał kiepską wersję „Vision o Love” Mariah Carey,
a one go wyśmiały.
„Ten strój z 1997 roku powinna zabrać do Muzeum Historii Naturalnej,
bo to istny dinozaur”.
Choć Sasza czuł wstyd,
wiedział, że obelgi były zasłużone.
Wyszedł i zobaczył tatę z walizką na kółkach.
„Nie wiedziałem, że występujesz jako drag queen”.
„Choć występ tu dużo słowo. Nie będę słodził,
bo jak tłusta drag queen w gorsecie, prawda zawsze wypłynie.
Przez resztę książki udoskonalają jego występ.
Choć jego tata nie wygrywa konkursu drag queen,
fajnie się to czyta.
Szkoda, że skupiono się na nowojorskiej scenie drag queen,
pomijając te z zachodu i południa.
Oceniam ją wysoko, a jeśli wy chcecie ją przeczytać,
wypożyczcie Tata Saszy jest drag queen
w swojej bibliotece.
Dziękuję wam za pomoc i udział w grupie fokusowej
dla nowego filmu Sony Animation,
Bamboo 2: Zrobieni w bambuko.
To sequel Bamboo z 2009 roku, gdy was nie było na świecie.
Obejrzeliście cały film.
Trwa 84 minuty. Chętnie poznamy wasze reakcje.
Co myślicie? Nie ma złych odpowiedzi.
Ten film mi się podoba,
bo to mój ulubiony film wszech czasów.
Ciekawe, to samo mówiłaś tydzień temu
o filmie Minionki 7: Prezydent Minionek.
Wtedy to był mój ulubiony film, ale to się zmieniło.
To przeszłość.
Jestem nową kobietą.
- Wolisz Bamboo 2? - Tak.
Utożsamiam się z nim.
Mam z nim strój na halloween, termos, to temat przewodni urodzin...
- Chwila, notuję. - Dobrze.
To będzie na zawsze mój ulubiony film.
Mocne słowa.
Ręka w górę, jeśli Bamboo 2: Zrobieni w bambuko
to wasz ulubiony film wszech czasów.
Jednomyślnie.
A kto uważa, że może pobiec do domu
i opowiedzieć fabułę pierwszemu napotkanemu dorosłemu?
- W filmie koala Kimmy... - Wiem, wyprodukowałem go.
Musi odnaleźć swój talizman.
Idą do dżungli, wpadają w błoto, a na końcu jest piosenka.
Zapomniałam o kangurze, który upadł na tyłek.
Możemy tego użyć jako podsumowania filmu?
Pewnie.
W porządku.
- Pomówmy o innych postaciach. Tak? - Przepraszam.
Ta pani mówiła, że mogę wyjść o 17.00, ale mogę o 17.30.
Cenna opinia. Dziękuję.
Studio nie szczędziło pieniędzy, angażując sławy,
które dubbingowały zwierzaki.
Kto wie, kto podkładał głos nimfie Benjiemu?
- Mark Ruffalo! - Zgadza się!
Z Możesz na mnie liczyć.
I Odruchu serca HBO.
Kto uważa, że Mark Ruffalo jako nimfa wzbogaca wrażenia z filmu, ręka w górę.
Jednomyślnie.
A kto użyczył głosu boa dusicielowi Kiki?
Elizabeth Banks.
Na początku wahałem się, czy to Anna Kendrick, czy Elizabeth Banks.
I trafiłem.
- Kendrick nie dubbingowała dodo Dottie? - Zgadza się. Brawo.
Ale kto wie, kto podkładał głos jej mężowi i/lub bratu, dodo Danny’emu?
To na pewno ktoś znany.
Nie daje mi spokoju, kto to taki.
Ręka w górę, jeśli uważacie, że głosu Danny’emu użycza ktoś sławny,
ale nie wiecie kto.
To Jeremy Renner.
No nareszcie.
Mądry stary wombat...
- Mandy Patinkin! - Tak!
- Kiedy się zorientowałeś? - Od razu.
Gdy tylko wypuścił powietrze nosem,
powiedziałem facetowi, który siedział obok, że to Mandy.
Siedziałeś obok nieznajomego?
Wróciłem z toalety i usiadłem obok niewłaściwego taty.
Ile razy byłeś w łazience?
Pięć. Cztery skutecznie.
- Jedna sprawa! - Tak?
Jestem Isabella.
To mój ulubiony film.
Byłam w łazience dziewięć razy.
- Chcę ci opowiedzieć o jednej scenie. - Jestem producentem, znam wszystkie.
Chodzi o tę piosenkę, gdy samice emu są przy wodopoju.
„Today Is the Day” Eda Sheerana,
stworzona na potrzeby filmu.
Emu robią wtedy tak...
A potem...
No tak.
Scena, w której tańczą.
Tańczą w kółko.
Dziękuję za pokazanie.
Gdy są przy rzece, wombat Arnold...
Dax Shepard!
Oczywiście.
Wspomina on o fake newsie.
Załapaliście dowcip?
Nie? To nic.
Czy rozbawiło to waszych rodziców? Podśmiechiwali się?
- Delikatnie. - Na tyle zasługiwał ten żart.
Bardzo wam dziękuję.
Przekazaliście swoje uwagi, no i poświęciliście nam czas.
Zostaniecie nagrodzeni.
Przy wyjściu jakaś pani da wam plecak w kształcie koali.
W sumie bezużyteczny, ale pełny tubek z jogurtem.
Bardzo dziękuję.
Dziękujemy.
Czego najbardziej się boisz?
Grać w piłkę nożną.
Mój największy lęk
to bać się za bardzo, by zaryzykować.
Igły i gołębie.
Uważasz, że świat to straszne miejsce?
Tak.
- Codzienne życie jest straszne? - Tak.
Jeszcze jedna rzecz: intruzi. Nie chcę nikogo w swoim domu.
Bardzo boję się tarantul, pająków i ogólnie robaków.
Boję się też, że jeśli nie dostanę szóstki,
mama się wścieknie.
A gdy ona jest zła,
mam przechlapane.
- Boisz się jednego osobnika? - Nie wiem, co to znaczy.
- Mówię o jednym gołębiu, nie o stadzie. - Pewnie nie.
Ale bałabym się, gdyby były trzy albo więcej.
- Trzy lub więcej razem. - Tak.
Czy są jakieś lęki,
które mogłaś przejąć po mamie?
Zdecydowanie intruzi.
Zgadniesz, co to, zanim wyłączymy zbliżenie?
Widzisz to codziennie.
Zgaduj dalej.
To magazyn People, w którym Larry Hagman mówi o strachu przed śmiercią.
Tak!
- Po co mi korepetytor z algebry? - Bo jesteś w tym słaby.
Bogaci rodzice z twojej szkoły mówią, że ten korepetytor to cudotwórca.
Dokładnie tak go opisali.
Przyszedł.
Słuchaj.
- Pan to na pewno... - Mówcie mi „Korepetytor”.
Moja walizka.
Mam tam podręczniki, kosmetyki i parę drobiazgów.
Który z was to Jonah i ma 12 lat?
On czy ty?
On.
To twój sprawdzian z matematyki.
Siadaj!
Hańba!
Jest świetny.
Algebra i tak nie przyda mi się w prawdziwym życiu.
Twoja wiedza o prawdziwym życiu
zmieściłaby się na paluszku Świerszcza Hipolita.
Jasne?
Byłem taki jak ty.
Szkoła mnie nie obchodziła.
Matma też nie.
Kochałem kuchnię kreolską i Chopina.
Tak jak ty.
Myślałem: „Kiedy algebra będzie mi potrzebna?”.
- Wiesz co, Jonah? - Co?
Gdybym uczył się algebry,
nie straciłbym oka.
Zaśpiewam ci o złośliwej karmie.
Jak przez nieznajomość matematyki straciłem oko!
Powitajcie kilkoro moich uczniów!
Gdy trzynaście lat miałem lekcje mnie męczyły
A prace domowe robotą głupiego były
Rzuciłem naukę i abrakadabra
Skończyło się czytanie Skończyła się algebra
Marzył o świecie dla ryzykantów
Świecie pełnym pasji, mody Banknotów i drobniaków
Potrząśnij, jeśli masz je w kieszeni
Mam monety w szufladzie!
Moja dyrektorka miała 104 lata
Mówili, że to wiedźma z włosami do pasa
Paląc papierosa, tak się ze mnie śmiała
„Zmienisz na świat spojrzenie Bo z algebry pała”
Mam drobne!
Za późno!
Chyba już pojmujesz, jak algebra oko twoje uratuje
Nie bardzo.
Jak słońce jest to jasne
Nie trzeba wyjaśnień
Nie, nie, nie
Jeśli wciąż nie pojmujesz, jak algebra oko twoje uratuje
Powtarzasz się.
To już ci wyjaśnienie prezentuję
Korepetytorze.
Tak, to ja.
Jak się żyje z jednym okiem Opowiesz nam może?
No cóż, drugim okiem na nic nie rzucę
Za to na okularach oszczędzasz pół ceny na sztuce
Miałeś z nim jakieś próby?
Poszedłem w świat, a szkołę olałem
Szoferem pewnej bogaczki zostałem
Jej mąż był wiecznie w podróży Pragnęła kochania
Nie dbała, czy umiem rozwiązać równania
Aż pewnego dnia, bez bukietu róż
Zjawił się zazdrosny mąż Niosąc w ręku nóż
Kobieta szybko pomyślała I by sytuację ratować
Za korepetytora matmy kazała mi się podać
„Liczenie to podobno twoja mocna strona?”
A ja stoję goły, krzyżując ramiona
Napisał zadanie i wpadłem w panikę
Jeśli B=3, to AX2 jakim będzie wynikiem?
Podał mi ołówek i choć się starałem
Kobietę z dużymi piersiami narysowałem
Jak się okazało, mąż tu nie blefował
Złapał mnie i nóż w oko me wycelował
Wtem zadzwonił telefon
Co przy łóżku stał
Wieść o śmierci księżnej Diany Mąż nagle otrzymał
Korzystając z zamieszania
Wybuchu emocji
Uciekłem przez okno
Ratując swe oczy
Dwanaście, pięć, dziewięć
Teraz już rozumiesz
Algebra ocali oczy twe
Historia ta ma sens
- Polegać można na niej - Nie, nie, nie
Już wiesz, że nieznajomość algebry Dla oka jest groźna
Ja podałem ci końcowy wynik
A ty teraz znajdź
Wspólny mianownik
Algebra song
Koniec!
- Pytania? - Tak.
Jak straciłeś oko?
Kilka lat temu, wykonując ten utwór, wybiłem je sobie parasolem.
Parasol.
Niczego się nie boję.
Strach, jak każdy przesąd,
uprzedzenie czy skłonność
to coś wyuczonego.
W ten sposób kontrolujemy innych w tym świecie
i amerykańskim społeczeństwie.
Wiem, że strach to coś sztucznego. To złudzenie.
Dzieci, kto jest niebieski, kudłaty i mierzy dwa metry?
Goggy!
Dalej, Googy, dalej!
Googy!
Googy był wczoraj w parku i googaśnie spędził czas.
Zobaczmy.
Cześć, Googy! Biegnij daleko!
Nie, Googy! Biegnij dalej!
Przybiegnij bliżej, Googy!
Nie, Googy! Szybciej!
A teraz biegaj w kółko!
Googy, tak go zwiemy! Robi to, co mu każemy!
Dalej, Googy!
BĘDZIEMY TĘSKNIĆ, RONNIE! KU PAMIĘCI
Do zobaczenia, Googy.
I dziękuję.
- Teraz poznamy starą pannę... - Co to było za zdjęcie?
Mówiliście o Ronniem?
Przykro mi, dzieciaki.
Nikt nie poinformował was, że Ronnie DiMaria,
który wciela się w Googy’ego, wczoraj zmarł.
Co takiego?
Nie wiedziałeś, że to tylko przebranie?
Ten łysy aktor z wąsem to właśnie Googy.
Przytulając Googy’ego, przytulaliście Ronniego.
Ale to się nie powtórzy, bo od wczoraj nie żyje.
Widziałam go kiedyś przy toalecie.
To na pewno Ronnie.
Umarł, robiąc to, co kochał.
Biegał i rozbawiał ludzi, przebrany za Googy’ego.
Umarł na planie?
- To miało być zabawne? - Zabawne, energetyczne.
Pomaga ruszyć dalej.
I nie, nie zginął na planie, Oriah.
Zmarł dużo później, siedząc w swoim aucie.
Bo biegał w przebraniu?
Strój nie ma tu nic do rzeczy,
bo skończył zdjęcia dużo wcześniej.
- Widziałeś, Tyler. - Zaczynałem zdjęcia o 15.00,
a on już nie żył.
Słuchajcie.
Ronnie miał powiększone serce.
To nawet adekwatne, co?
Zmarł, bo miał zbyt wielkie serce.
Wiedzieliście o jego chorobie?
Pamiętam grupkę dzieci, która kazała mu biegać.
- Sytuacja się odwróciła. - To kłamstwo!
- To zdanie wyrwane z kontekstu. - Nie chcę już mówić o jego śmierci.
Wolę oglądać nagrania z chwil, gdy żył i nas rozbawiał.
I tak się dziwię, że to miało być zabawne.
W Europie się śmieją. Włączaj.
Dalej, Googy! Ćwicz!
Dalej, Googy! Do sauny!
Nie bądź samotny, Googy! Znajdź przyjaciela!
Googy, to jest Binky! Przyjaźń!
- O nie. - Nie Binky.
Bez obaw.
Denny Greenberg, aktor grający Binky’ego, nadal żyje, ale...
zaginął!
- Nie miał problemów psychicznych? - Nie miał?
- To obłąkaniec w stroju... - To było pytanie, nie stwierdzenie.
Źle zrozumiałem.
Jak wielu innych ludzi, Denny cierpi na schizofrenię.
Binky wróci do domu, i to żywy.
To po co takie jego zdjęcie?
Mam pamiątkowe fotki wszystkich z obsady. Ktoś chce zobaczyć swoją?
Nie? No to pokażę swoją.
Mogę prosić?
SURI MARRERO AKTORKA
To Suri. Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Oto i ja. Fajne, prawda?
Fotka z mojego stand-upu i miejsce na rok śmierci.
Oby nie nastąpiło to za szybko.
- Dziękuję. - Proszę.
Przyjaźń!
Boję się klaunów.
Ja też boję się klaunów.
„Boję się wyjść z domu. Klaun może mnie dopaść”.
Rodzice uznali, że potrzebuję terapii.
W październiku 2016 roku zauważono dużą ilość klaunów.
Ludzie przebrali się za nie i straszyli innych.
Siadasz na sofie,
terapeutka na krześle,
a potem wyciąga losowe zdjęcia klaunów.
Od tej pory jestem ostrożny i zwracam uwagę na otoczenie.
W pierwszym tygodniu
klaun był tak straszny, że omal nie umarłam.
Ale przeżyłam.
W Halloween widziałem, jak jakiś klaun dzwoni do drzwi budynku.
Pomyślałem: „Idę na drugą stronę”.
Tak też zrobiłem i uniknąłem kontaktu.
Myślałaś, by założyć strój klauna i stanąć przed lustrem?
Terapeutka mnie do tego zmusiła.
Potem stwierdziła: „Nałóżmy makijaż”.
Nie chciałam.
No i wyszłam... w przebraniu!
Gdy doszło do pojawień się klaunów...
- Tak. - Było o tym głośno.
Zdecydowanie.
W październiku 2016 roku.
Lubisz tę terapeutkę?
Chciała mi pomóc pozbyć się moich lęków.
Można tak na to spojrzeć.
Możliwy transfer do autobusu M-15.
Cześć, dzieciaki.
- Cześć, John. - Jak leci?
Nie na terapii?
Terapeutka wyjechała na miesiąc.
Zjem z wami.
Lunch to najlepsza część dnia
Nie dla każdego.
Dla niektórych posiłki to trudna sprawa, Mulaney!
Co cię ugryzło?
Rany, jesteś alergikiem?
Bo mam tu sporo orzeszków.
Przepraszam, przesadziłem.
- Spoko. - Lubię jeść tylko jedną rzecz.
I to bardzo utrudni mi życie.
Inne dekoracje? Płacę za to?
Scen w restauracji nie mogę znieść
Ale jest jedno danie Które wciąż chcę jeść
Makaron z masełkiem to miód na mą duszę
I to w kształcie rurek, inaczej nie ruszę
Podczas rejsu pewnego Kelner widział, co jest grane
Nim zamówiliśmy, kluseczki dostałem
Talerz makaronu z odrobiną masła
Lecz życie to łajba bez steru i wiosła
O tak, makaron z masłem
To jedyne, co zjem
Próbowałem steków, kurczaka i ryb
Lecz wolę makaron Choć pożywny nie jest zbyt
Mówią, by być sobą i żyć po swojemu
Chyba że chcę kluski W knajpce klasy premium
Wiem, że to nienormalne
I samotnikiem pozostanę
Bo jedynym w świecie jestem
Makaronu fanem
Chcę tylko makaron
Najlepsze kluseczki masełkiem polane
Innych rzeczy nie lubię Chociaż próbowałem
Makaron z masłem
To jedyne, co zjem
Gdy wybranka ma Zje homara w ślubu dzień
Ja poproszę makaron Bez żadnych udziwnień
Najlepsze kluseczki masełkiem polane
Innych rzeczy nie lubię Chociaż próbowałem
Makaron z masłem
To jedyne, co zjem
Najlepsze kluseczki
Najlepsze kluseczki masełkiem polane
Innych rzeczy nie lubię
Innych rzeczy nie lubi
Innych rzeczy nie lubię
Innych rzeczy nie lubi
Chociaż próbowałem
To jedyne, co zjem
Przerażają mnie ruchome schody.
Poruszają się tak szybko i muszę wiedzieć, kiedy na nie wejść.
Boję się też, że usiądę na toalecie i uruchomi się automatyczne spłukiwanie.
No i wypadków jądrowych. Czarnobyl to był koszmar.
Jaka była twoja pierwsza „udawana” praca?
Pamiętam...
wiele reklam soków marki Minute Maid.
Moja ulubiona to...
Kobiety z Robotechu
Przygód mają wiele
Dotyczyła chyba lalki Barbie-robota.
Gramy?
Podobno jesteś nowicjuszem,
ale czemu nie?
Twoim zdaniem pies wie, że gra w filmie?
Psy nie są może najmądrzejsze, ale są mądre.
Stosujesz jakieś gierki.
Podajesz mi błędne informacje, prawda?
Żebym popełnił błąd.
Wtedy przegrasz.
A czas płynie...
Tik, tak.
I ja wygrywam.
Lądowanie na Księżycu...
nigdy nie miało miejsca.
To było na niby.
Które lądowanie?
Było ich wiele.
Mówię o najsłynniejszym.
Apollo 11.
- To była ściema? - Zaaranżowane.
Nie miałem żadnych snów od...
siedmiu miesięcy.
Ja też nie miałem snów...
od wczoraj.
Gdy mowa o wieżach albo skoczkach,
które są też nazywane końmi...
Prawidłowa nazwa to skoczek.
Ja nazwałbym ją koniem.
Ja też, ale...
Zamiast piątek mówię „Piątyler”.
Bo masz na imię Tyler.
Tak.
Ja tysiąclecie nazywam „Mulaney-ium”.
To równie sprytne, co „Piątyler”.
Jak masz sposób, żeby się odprężyć?
Wsiadam do auta
i po prostu jadę.
Bez celu?
Gdzie słońce mnie poprowadzi.
Chyba wszystko ci się w życiu udaje.
Tak jakby.
Z perspektywy czasu jest to prawda.
Nie jesteś na młody na takie stwierdzenie?
- Raczej nie. - W porządku.
Nie wiem, co to znaczy. Użyłem wyszukanego słownictwa.
Oglądam sporo stand-upu.
Poważnie? Twój ulubiony program?
Nanette.
Jasne.
Czego najbardziej się boisz?
Nie chcę wzbudzać aplauzu,
ale chyba powiem, że...
śmierci we śnie.
Szach mat!
Chcę pobawić się w restaurację
Chcesz pobawić się w restaurację?
Pobawisz się w restaurację
Ze mną?
Nigdy nie bawiłem się w restaurację
Proszę, pobawmy się w restaurację
Pobawię się w restaurację
Z tobą
- Mogę u was zjeść? - Przykro mi, trwa impreza zamknięta.
- Ale... - Trwa impreza zamknięta.
Na stronie jest informacja, żeby wcześniej dzwonić.
- Mogę zamówić przystawkę...? - Nieczynne.
Przepraszam.
Następnym razem zadzwonimy.
BABSKIE POGADUSZKI Z RICHARDEM KINDEM
Jestem tu dla was, dziewczyny.
Jestem jak otwarta księga. Pytajcie o wszystko.
Kogo grałeś w Dawno temu w trawie?
- Dawno temu w trawie? - Tak.
To był...
Molt, ale nie skojarzycie imienia.
Pamiętacie wściekłego pasikonika?
- Tak! - Byłem jego bratem.
Serio?!
A jaki jest twój ulubiony film?
Gdybym miał wymienić film, o którym mało kto wie,
a który poleciłbym obejrzeć,
byłby to Świadek oskarżenia.
Wiem!
Dziwaczny tytuł.
Świadek oskarżenia.
Grałeś wiele ról w wielu filmach.
- Tak. - Jesteśmy aktorkami.
Masz jakąś radę?
Owszem, mam.
- Grałyście kiedyś w sztuce? - Tak.
Mogę wam coś zdradzić?
Uwielbiam jedną rzecz w graniu w sztuce.
Tworzycie społeczność, spotykacie się co wieczór
i mówicie: „Nigdy was nie zapomnę. Zawsze będziemy najlepszymi przyjaciółmi”.
I wiecie co?
Pół roku później zapominacie ich. Czy to nie straszne?
Zapomnicie o nich, poznacie nową ekipę...
- Ja o nich pamiętam. - Tak?
- Miałaś jedną rolę! - Kilka i wszystkie uwielbiam.
- A ulubiona? - Nie mam.
A ty?
- Grałam tylko w jednej sztuce. - To twoja ulubiona.
- Jesteś pewna? - Tak.
- Na bank? - Tak.
No dobra.
Życie ciężkie jest
- Dla mnie! - Dla nas!
Zdradzisz nam swoje największe lęki?
Mam trzy. Wysokość, pająki i węże.
- Chcesz znać największy lęk emocjonalny? - A masz taki?
Uważam się za mądrego
i nie lubię, gdy udowadniam, że jest inaczej.
Zaczynam mówić i w połowie zdania dociera do mnie, jaki ze mnie tępy amator.
Bardzo się boję, że pojmę, jak głupi jestem
i że dowiedzą się o tym inni.
Jakieś większe lęki egzystencjalne?
Na widok drabiny robię w gacie.
Ta urodzona 23 czerwca gwiazda na zawsze odmieniła świat.
Odgadliście, że to Duffy, walijska piosenkarka?
Tak!
Macie rację.
Dziękuję za przybycie.
To idealna impreza, by uczcić naszego architekta.
Ta przebudowa kosztowała majątek, a potem musieliśmy jeszcze dołożyć.
O co chodzi?
Lexi chciałaby dać mały występ, który dla nas przygotowała.
Oby było to lepsze niż typy jej ojca na Super Bowl, bo...
- Ten pokaz ma jakąś nazwę? - Nie.
No dobrze. Przed wami Lexi.
- Oto i Lexi! - Oto i Johnny!
Na początek...
Kto chce wybrać kartę?
Przepraszam.
Pierwszy krok to...
Przepraszam.
Nie słuchacie.
Nikt nie zwraca uwagi!
Obiecaliście być cicho
Czy w końcu zamilkniecie?
Ćwiczyłam to godzinami
Przyjaciel mój już tu jest
Dobrze pamiętam te słowa
Które z ust mamy padły
„Uważajcie, by przez skecz Lexi
Szczęki wam nie opadły”
Nikt nie zwraca uwagi
Do lodówki zmierza ten gość
Zarobek nam nie w głowach
To dla wybrańców przyjemność
Zgadnijcie, co wam umyka
Jaki plan tu się krył
Cztery minuty pełnej perfekcji
Lecz łysy głośniejszy był
Koleś!
Mamy blezer bym ubrała
I prezenterkę udawała
Nową piosenkę by wam przedstawiła
Która by was ubawiła
Grubasków udawalibyśmy całą noc
Kota owinęlibyśmy w cieplutki koc
Kot dziecko udawałby też
Ale za głupków macie nas przecież
A potem
Kraina Lodu by wystąpiła
Ja zrobiłabym gwiazdę
A gdy ona już zrobi gwiazdę
Ja też zrobię gwiazdę
Wizji naszej nie doceniacie
My występujemy, a wy wciąż gadacie
Po czyjej stronie jesteś, mamo?
Na niby uciszasz to grono
Zwróćcie już w końcu uwagę
Bo to nie byle co jest
Na próbach doszło do kłótni
Lecz przyjaźń przetrwa to też
Uwagi nam nie poświęciliście
Zaczniemy płakać więc wam
Pożałujecie, że skeczu nie widzieliście
Żal ten latami będzie trwać
Patti, przyjaciółko mamy
Uważaj!
Jej dorosły synu
Uważaj!
Czyjaś żono.
Uważaj!
Wąsaty mężczyzno
Szanujemy cię!
Ronaldzie Reaganie
Uważaj!
A nie, on nie żyje.
Nieważne
Wszyscy!
Uważajcie!
CIERPLIWY TONY!
Obejrzałam zapowiedź To my,
gdy oglądałam jakiś program na YouTube.
Tak utkwił mi w głowie, że nie mogłam iść do łóżka.
A teraz rozglądam się za moją złą bliźniaczką.
Mój największy lęk to śmierć z ręki sobowtóra.
Skąd się to wzięło?
Widziałam film To my.
- I ten trailer pojawił się znikąd? - Tak.
- Nie szukałaś tego filmu Peele’a? - Wcale.
Gdybyś nie wiedziała o Krwawej Mary i Momo,
nie widziałabyś Babadook i To My Jordana Peele’a,
bałabyś się czegoś?
Uciekaj!
Lubię ten film,
bo też nakręcił go Jordan Peele.
To straszne, bo upada na podłogę
i chcą mu usunąć oczy.
To dziwne, ale też świetne.
Eksperymenty naukowe możecie robić w domu.
Dziś wyhodujemy bataty,
używając wytłoczki od jajek, ziemi i patyków.
Dodajmy trzy czwarte szklanki wody.
Rozprowadzamy równo.
Nie ruszając patyków,
podnosimy wytłoczkę,
która... No dobra.
- Jak bardzo nas to interesuje? - Wcale.
- Nie chcę tego robić. - Ani ja.
Dasz mi wodę, mamo?
Słyszeliście?
Zabawne. Nazwał mnie mamą.
Czyli że mówisz do mamy.
Nazwał mamą panią Mulaney.
Powiedziałeś o mnie „pani”,
a nie „pan”.
Tak o tobie mówimy, gdy jesteś w takim nastroju.
Słucham?
Jak nazwał go kiedyś Richard Kind?
„Pani sekretarka”.
- Kiedy tak powiedział? - Na grupowym czacie.
- Czyli nie masz...? - Nie mam dostępu do czatu.
- A ten z numerem na 323? - To Bo Burnham.
Nie dodałam go.
Co się stało, Zell?
Tak sobie myślałem...
To głupie, ale...
Jak to z nimi jest?
SHEREEN PIMENTEL I DZIECIAKI
„CZY KWIATY ISTNIEJĄ W NOCY?”
NAJWIĘKSZE PRZEBOJE CZ. I i II
Czy kwiaty istnieją w nocy?
Wysiada wyobraźnia ma
Płatek czy łodyga
w świetle księżyca?
Sprawdzić zawsze mam
Lecz wciąż zapominam
Zapytać, czy kwiaty istnieją w nocy
Czy kwiaty istnieją w nocy?
Czy nocą wśród drzew
Kwitną, gdy ciemno jest?
Czy ukrywają się do świtu?
To żaden problem
Nocą do ogrodu skoczyć
i wtedy te kwiaty zaskoczyć
Czy kwiaty istnieją w nocy?
Czy kwiaty istnieją
w nocy?
Czy pamiętasz jakieś koszmary, Jonah?
Miałem jeden o wiedźmie.
Sprawiła, że w domu wysiadł prąd i na zawsze pogrążył się w ciemnościach.
Wtedy pojawiła się Dzwoneczek i włączyła wszystkie światła.
Masz w rzeczywistości kogoś,
kto zapala światła, gdy robi się strasznie?
Nie, ona była tylko w moim śnie.
Muszę mieć łóżko ustawione do ściany.
Gdy jest ściana, a ja śpię,
muszę się odwrócić, żeby widzieć cały pokój.
Bo jeśli obrócę się w drugą stronę, dopadnie mnie demon.
Wiesz to z przekazu czy sama tak wymyśliłaś?
Co to „przekaz”?
Od dawna boisz się, że umrzesz we śnie?
Od jakiegoś roku.
Pomyślałem o tym pewnego dnia.
Ktoś mógłby okradać dom, wziąć nóż i...
Pomyślałem: „Rany, a jeśli mnie to spotka?”.
To by było straszne.
Co robisz, gdy masz zły sen?
Mam małą lalkę, którą nazwałam Wiedźmisią.
Mam ją od zawsze.
To mała czarownica tej wielkości.
Zawsze trzymam ją, gdy leżę w łóżku.
Dodaje mi otuchy i lepiej się czuję.
Mamy takie same piżamy,
ale nie zawsze je nosimy, bo czasem trzeba je wyprać.
Często nosimy jednak identyczne.
Gdy byłam mała,
miałam koszmary o tym, że...
ktoś wołał moje imię, a ja panikowałam.
- Mogę zapytać, kto to był? - Nie wiem.
Przypadkowi ludzie.
Co cię w tym tak przeraża?
Po prostu...
Nie sądziłam, że koszmary znają moje imię.
Tego typu rzeczy.
CZAS NA PAPIER MÂCHÉ
Witamy w setnym odcinku Czas na papier mâché.
Dziś...
zrobimy coś, co – mówiąc szczerze –
nieco mnie niepokoi.
- To wulkan. - Zgadza się.
Nie wiecie tego, dzieciaki, ale gdy byłem młody,
obawiałem się wulkanów.
Gdzie dorastałeś?
W Baltimore, gdzie ich nie ma,
ale ubzdurałem sobie,
że może dojść do erupcji.
To trwa za długo.
Wlejmy ocet do środka.
Denerwuję się.
Wszystko będzie dobrze.
- Jesteś pewny? - Tak.
Ale fajnie.
Mówiłem.
Nie wierzyłeś.
Nigdy tego nie zapomnę.
Wstyd mi teraz.
Nie ma sprawy. Wybaczam.
Dziękuję.
To był...
Czas na Papier Maché, odcinek 101.
Po więcej informacji idźcie do biblioteki.
Pa.
Pa?
Pa.
CIEKAWOSTKA
WULKANY ZABIJAJĄ ŚREDNIO 540 OSÓB ROCZNIE
Uszereguj listę burmistrzów Nowego Jorku.
Nie!
Tak!
Zgadza się!
Wiecie, że hawajskie słowo „mahalo”
znaczy „cześć”, ale i „do widzenia”?
To raczej „aloha”.
Widziałam kogoś w metrze.
-Fran Lebowitz. -Tak.
Zapomniałem wam powiedzieć.
Na Coney Island widziałem Paula Simona i Martina Scorsese.
Co robili?
Chcieli się wślizgnąć na Cyklona, udając jedną osobę.
- Udało im się? - Przyłapali ich.
Paul robił za głowę, a nie może mówić.
Spod płaszcza było słychać paplanie o Fellinim.
Najlepsza chwila w Nowym Jorku? Jem sobie pizzę na Statui Wolności.
Wychodzę zza rogu i kogo widzę?
Drużynę New York Yankees,
śpiewającą „New York, New York”.
Tylko w Nowym Jorku!
A twój ulubiony moment, Alex?
Jednego zdarzenia z Nowego Jorku nie zapomnę nigdy.
Widziałem białą panią
Która płakała na ulicy
I wciąż o tym myślę
Też ją widziałem.
Wątpię, żeby to była ta sama.
Gdy masz oczy szeroko otwarte, zauważysz je w całym mieście.
Noszą drogie stroje do ćwiczeń albo fartuchy lekarskie.
Dwa lata temu, gdy święta tuż, tuż
A na chodniku śnieg leżał już
Przez Union Square przechodziłem
Gdy płaczącą białą panią zobaczyłem
A gdybym zamiast wsiąść do metra
z resztą klasy i jechać oglądać robaki, podszedł do niej?
Zbliżam się
Poważna jest
Myśli: „Cóż to za kawaler?”
Wyciągam rękę więc
Alex J na imię mi
Przyjaciela trzeba ci
Płaczesz tu, gdzie ulicy szum
Nie wiem.
Czyżby przyjaciel okłamał cię twój?
Tak.
A może wracasz z Trader Joe’s
Gdzie przepłaciłaś za awokado?
Chusteczki skończyły jej się
Więc wręczam jej swoją oczywiście
„Alex J” wyszyte
- Proszę zatrzymać. - Dzięki.
Bo to jest twój gorszy dzień
To prawda.
Rozumiem.
Za dłoń chwyta mnie
Przysiedliśmy, by zjeść coś w Au Bon Pain
Całego Sherlocka Gnoma streściłem tam jej
A cóż to za dźwięk raduje uszy me?
Kochana, to twój cudowny śmiech
O problemy nie pytam, bo rozpęta się burza
Różnica wieku między nami duża
Wiem.
Ale mogę ci pomóc uporać z nimi się
Opowiedz mi tylko, co tak dręczy cię
W pracy problemy same
I chyba stracę mieszkanie
Mama mnie nie wspiera
Facetów źle sobie dobieram
Programu ulubionego nie nagrałam I przyjaciółka mnie okłamała
Karta płatnicza zablokowana
Swojego byłego widziałam z rana
Czasem przez to miasto aż krzyczę
„No czemu”?
I jak tu nie płakać
Stojąc samemu?
Cały czas mam na sobie apaszkę taty i buty na kółkach.
Oczy jej błyszczą od łez
W ciszy więc słucham jej
Aż tu deszcz pojawia się
Schronieniem kolejne Au Bon Pain
W ręku jej chustka ma
- Mówi - Chyba jestem przeklęta
Wiem, że teraz ciężko ci
Ale muszą przyjść lepsze dni
W swym opowiadaniu płaczesz A nie może tak być
Bo swe historie opowiadamy po to
By żyć
Głową kiwa
Bo zna Joan Didion
Idziemy więc dalej
Do Le Pain Quotidien
O życiu i Sherlocku Gnomie rozmawiamy Aż czas do domu, wtedy się żegnamy
Pa!
Dziękuję.
Tak by to wyglądało
Gdyby naprawdę tak się stało
Zawsze będzie gnębić mnie
Czy gdybym poszedł z tą płaczącą panią
Przyjaciółmi stalibyśmy się?
Pamiętam różne rzeczy. Dzięki, że słuchaliście.
Gdziekolwiek pani jest, życzę dobrej nocy.
Odsunąć się od...
Odsunąć się...
Odsunąć się od zamykających się drzwi.
Dobrze się bawiliście, dzieciaki?
Tak!
Zjedliście coś?
Tak!
Śpiewaliśmy piosenki, dużo mówiliśmy o śmierci,
no i wpadł Richard Kind.
Tak!
Ja też jadłem.
Miałem lunch.
Tost z awokado.
Trochę improwizuję, bo czekamy na wyjątkowego gościa...
Nie ma go?
Dosłownie?
Jest w aucie?
Ma zapełnioną pocztę głosową?
Ciągnąć czy pchać? Ciągnę.
- Mówię, że ciągnę! - To...?
Cześć!
To ja, Pan Muzyka!
Cześć, Panie Muzyko!
Przyszedłem nauczyć was czegoś o muzyce!
- Mam klarnet! - Nie!
Odłóż tę chudą trąbkę!
Instrumenty są głupie!
- Bo...? - Bo muzyka jest wszędzie!
No tak!
Za mną!
Tylko nie za blisko.
Spokojnie, znam go.
Muzyka tu, muzyka tam
Wszędzie, wszędzie muzyka
Nadstaw uszu, miej świadomość
Sposobów na muzykę nieskończoność
Uderz ołówkiem w o książki okładkę
Niezbyt to głośne, ale rozwiązuje zagadkę
Gdy brudy do prania każę wrzucić wam
Dźwięk zbyt delikatny, inny przykład znam
Mam klarnet.
Co?
- Może klarnet? - Instrumenty są zbędne!
O tym mówi ta piosenka! Tworzę muzykę, ignorantko!
Tworzę muzykę!
Bo muzyka tu, muzyka tam
Wszędzie, wszędzie muzyka
Nadstaw uszu, miej świadomość
Sposobów na muzykę nieskończoność
Nawet kłębek wełny dźwięki wydać może
Dalej.
No dalej.
W budyń łyżkę wrzuć, byle tylko nie noże
A gdy wyciągniesz ją
Wczoraj mi się udało.
Jaki to był dźwięk?
- Taki pierdzący. - Może uderz...
Nie, to będzie zwykły hałas!
Dźwięk będzie donośny i go nie przekrzyczysz
Wsłuchaj się w wirujące w kieliszku bordeaux
Albo dmuchnij w szyjkę butelki na wino
Stłukłem butelkę.
Gdybyście czasem tutaj szli...
Nie ma dużych odłamków.
Muzyka tu, muzyka tam
Wszędzie, wszędzie muzyka
Pan Muzyka dobrze się czuje?
Nie bardzo. Ma sporo problemów.
Nie spałem do późna A mogłem uszykować
Przedmioty, które dźwięki wydają
Cieknący kran robi kap, kap, kap
Kto go naprawił?
Ten oto kibelek bardzo głośny jest
Głośniejszy od dzwonu, gdy spłukuje się
Daj to niżej.
Współpracuj i opuść mikrofon do muszli.
Teraz muszę poczekać. Nie chcę, żeby woda się przelała.
Mogę już bezpiecznie spłukać.
Niech to szlag!
Dajcie buty do stepowania!
A teraz na łóżko swoje wskoczycie
I będziecie stepować Aż zmarłych obudzicie
Mama cicho być wam kazała
Przez to stukanie Z łóżka na pewno by wstała
Coś mi chrupnęło w kostce.
- Słyszeliście? - Nie.
To brzmiało jak muzyka
Która jest wszędzie
Miałem występować godzinę?
Kto ci tak powiedział?
Mogę godzinę.
Nie ma mowy.
Podaj mi klarnet, o którym mówiłaś
Mówiłem, że jest mi zbędny Podaj mi go, proszę
Dźwięk ten na pewno zaskoczy cię
Gdy rzucę nim i szyba w oknie pęknie
To mój klarnet!
Wylądował na ciężarówce z poduszkami.
Boże, nie chcesz, żebym tworzył muzykę.
A może by tak kotem za ogon potrząsnąć
Nie!
Jego zawodzenie powinno wami wstrząsnąć
Matko Boska!
Tu jest szkło!
Kto je tu rozsypał?!
Głupi jestem.
Zamiast się przygotować, przymierzałem ciuchy.
Tato, chociaż większość rzeczy nie wydała dźwięku,
pokazujesz, że muzykę można tworzyć nie tylko z pomocą instrumentów.
Właśnie.
Tak!
Zrozumieliście mnie.
Muzyka to nie tylko piosenki czy piosenkarze.
Ty lepiej to ujęłaś.
Panie Muzyko.
Panie Muzyko?
Zabawnie było cię oglądać, zwłaszcza gdy byłeś tam.
Nie osądzamy cię.
Nie obchodzi nas to.
- Nie obchodzi? - Mam rację?
- Tak. - Kogo by to obchodziło?
Nikogo to nie obchodzi.
Wszyscy śpiewają!
Razem!
Obsada i ekipa!
Tylko obsada.
Muzyka tu, muzyka tam
Wszędzie, wszędzie muzyka
Nadstaw uszu, miej świadomość
Sposobów na muzykę nieskończoność
Tematów wiele poruszyliśmy
Lecz równie wielu nie omówiliśmy
Gdy się boisz i nie wiesz, co będzie
Muzyki wypatruj wszędzie!
Kokńczymy nagranie z Jakiem Gyllenhaalem.
Dziękuję bardzo.
Nie, zatrzymam go sobie.
- Nieźle. - To mój.
Najbardziej boję się
utraty rodziny albo tych, których kocham.
Tak samo boję się utraty iPhone’a.
Co cię najbardziej wystraszyło w Nowym Jorku?
Praktycznie się tu nie bałem.
A w Los Angeles?
Tam każdej nocy boję się Charlesa Mansona.
Jakiś twój największy lęk?
Czystka. Nie tyle film,
co sama teoria.
Czyli to fabuła filmu...
- Tak. - Rozumiem.
Czasem próbuję się nie bać,
bo wierzę, że Bóg nas strzeże,
ale to, co mnie niepokoi, to robaki.
Najbardziej boję się prądów strugowych, bo wciągają cię pod wodę w głąb oceanu.
Ryby, tacos i rybne tacos. Coś strasznego.
- Mamy niespodziankę. - Dajcie klauna.
- Nie! - Nie zrobilibyśmy ci tego.
Nie jesteśmy terapeutami.
Stresujesz się przed występami?
Nie mam tremy.
Wchodzę na scenę i mówię:
„Dziękuję wszystkim.
Pamiętajcie...
że trzeba wierzyć”.
Przywieźli nas na ostatnie próby
i powiedzieli: „Chcemy ciebie”.
Chyba nawet nie podpisałem umowy.
Ale i tak nagrywamy ten program.
Nie podpisałeś umowy?
Nie.
Co chciałabyś przekazać 20-letniej Isabelli?
Zawsze bądź dobra.
Zostań magistrem terapii tańcem,
bo zawsze będziesz pomagać ludziom w potrzebie.
Nawet jeśli jeździsz na wózku albo masz rzadką chorobę,
zawsze będziesz im pomagać
i wlewać radość w ich serca.
Najbardziej boję się, że ktoś, kogo kocham,
zginie gwałtowną śmiercią,
albo że sama tak zginę.
No i węży.
Możesz opisać swój perfekcyjny pogrzeb?
Chcę, żeby ludzie byli bardzo smutni.
Nie lubię, gdy mówią, że to uczczenie życia.
„Chciałby, byśmy byli szczęśliwi”.
Owszem, ale chcę też, żebyście za mną tęsknili.
Bardzo.
Powiedziałbym, że utrata tych, których kocham,
bo jestem bardzo związany z wieloma przyjaciółmi i rodziną.
Nie chcę patrzeć, jak się smucą.
Myślisz o tym więcej, niż byś chciał?
Czasami.
W jaki sposób się pocieszasz?
Po prostu uświadamiam sobie, że są teraz przy mnie,
że muszę to wykorzystać,
bo zawsze przy mnie będą.
Nawet jeśli nie fizycznie, to będą w moim sercu.
Jest jakiś rodzaj śmierci, którego się nie boisz?
Śmierć, która by mnie cieszyła...
To program dla dzieci, tak?
Jesteś niepowtarzalny.
Nie było nikogo jak ty.
Nigdy nie będzie
nikogo takiego, jak ty.
Dlatego też
bądź sobą.
Napisy: Karol Radomski