NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dostałaś maila? Zadzwoń jak najszybciej.
PROKURATURA
ŻĄDAMY SPRAWIEDLIWOŚCI MEKSYK MORDUJE KOBIETY
WSZYSTKIE ZA JEDNĄ
GWAŁCICIELE
Chodź. Mamy wejść innymi drzwiami.
Arturo Bravo Díaz i Julia Velázquez Noriega?
Nazwisko członka rodziny?
Gertrudis Bravo Velázquez.
Dobrze.
Wiek?
Przepraszam. Nie rozumiem.
To wy nas tu wezwaliście.
Tak.
Gdybyście poświęcali swojej pracy
tyle samo uwagi, co telefonom, ten kraj byłby inny.
Proszę podać wiek córki.
Nie ma go w jej aktach?
Sprawdzam, czy nie ma żadnych błędów.
Ma 24 lata.
Dwadzieścia pięć.
Wczoraj były jej urodziny.
Dziękuję.
Znaki szczególne?
Ma tatuaż na lewym przedramieniu.
Tatuaż?
Mają państwo jej zdjęcie?
Dobrze.
Przepraszam na moment.
Banda dupków.
Co się stało?
To nie Ger.
To niemożliwe.
Mają jej akta od miesięcy.
Ludzie z uniwersytetu trzymają rękę na pulsie.
To nie ona.
- Proszę wyjść na zewnątrz. - Co? Dlaczego?
- Prokurator tu idzie. - Mam teraz wyjść?
- Proszę poczekać na zewnątrz. - Tędy, proszę.
Ale…
Przepraszam panią. Za chwilę wrócimy.
Panie Bravo, pani Velázquez.
Prokurator Zamudio Rodríguez.
Jak wyjaśniłem już w mailu,
przenieśli mnie tu kilka tygodni temu.
Prowadzę śledztwo w sprawie państwa córki.
Trzeci prokurator w tej sprawie w ciągu dziewięciu miesięcy.
Wykonuję tylko rozkazy.
Wygląda na to, że w aktach Gertrudis były pewne nieścisłości.
Zabrakło zapisu o znaku szczególnym.
Nieścisłości?
Jak to możliwe? Po dziewięciu miesiącach?
Bardzo mi przykro.
Przykro panu.
I tak chcemy ją zobaczyć.
- Słucham? - Chcemy ją zobaczyć.
Może to nie nasza córka, ale czyjaś na pewno.
Nie, procedury tego zabraniają.
To przez wasze cholerne procedury przyszliśmy tu identyfikować ciało.
Jeśli to za mało, to proszę odpowiedzieć mi na jedno pytanie.
Co wy tu, kurwa, robicie, skoro nawet w papierach macie syf?
Ciała znaleziono w ukrytym grobie.
Leżały tam jakiś czas.
Są w stanie daleko posuniętego rozkładu.
Niewłaściwym byłoby zmuszanie państwa…
- Cześć. - Cześć.
- Nazywam się Adriana. - Cześć, Adriano.
Jestem matką Mitzy.
Moja córka zniknęła dwa miesiące temu.
GDZIE ONI SĄ?
Pewnego dnia wyszła z domu
i więcej jej nie widzieliśmy.
- Gdzie zaginęła Mitzy? Tutaj? - Tak.
Ale powiedziano nam,
że być może ją gdzieś przewieziono.
GDZIE ONI SĄ?
Dziękujemy, Adriano.
Chciałabyś podzielić się z nami czymś jeszcze?
Tak.
Mitzy ma siostrę.
Adelę.
Są bliźniaczkami.
Jednojajowymi.
Adela jest w 16. tygodniu ciąży.
I chociaż kupiłam już dziecku ubrania i zabawki,
to czuję się…
dziwnie.
Wciąż czuję, że powinnam trochę…
bardziej się cieszyć.
To mój pierwszy wnuk.
Wstydzę się tego,
że moja córka wciąż widzi mnie smutną.
Nic nie mówi.
Ale widzę, że cierpi.
Chciałabym z nią porozmawiać.
Wyjaśnić jej to.
Ale widzę, że ma już dość tego,
że ciągle mówię o tym samym.
Chcę, żeby wiedziała…
że oczywiście się cieszę.
To mój pierwszy wnuk.
Ale powinna też wiedzieć…
że gdy patrzę na jej brzuch,
myślę o jej siostrze.
Dlatego jest mi smutno.
A potem mówię sobie,
że znajdę córkę
i będzie miała mnóstwo dzieci.
O ile tego zechce.
Jeśli nie chce, to nie musi.
Prawdę mówiąc…
czasem jestem szczęśliwa.
Ale…
tylko połowicznie.
Cześć, Adriano.
- Cześć. - Jestem Paula.
Od siedmiu lat szukam mojej matki, Agustiny.
Myślę, że będziesz szczęśliwa, gdy ujrzysz wnuka.
Naprawdę szczęśliwa.
To dziecko doda ci siły do dalszej walki.
Z dziećmi już tak jest.
Nie jesteś sama.
Witaj, Adriano.
Przypominam, że jest dzisiaj z nami dziennikarka, Abril Escobedo.
- Część z was już ją zna. - Cześć, Abril.
Będzie robiła notatki do swojego śledztwa.
- Witamy, Abril. - Witaj.
A teraz posłuchamy osoby,
która już u nas była, ale dawno jej nie widzieliśmy.
Dziś jest dla niej ważny dzień.
- Witaj. - Witamy, Julio.
Dziękuję.
Jestem Julia.
Matka Ger.
Gertrudis.
Tak, dziś jest ważny dzień,
bo minęło dokładnie dziewięć miesięcy od jej zaginięcia.
Przypomnij nam, Julio. Kiedy ostatnio miałaś z nią kontakt?
Ger niedawno skończyła szkołę. Jest psycholożką.
Chce pracować z dziećmi, które mają problemy
z czytaniem i pisaniem.
Świętowała na wycieczce z przyjaciółkami.
I…
Zrobiliśmy wszystko zgodnie z procedurami.
Wszystko…
o co prosiła policja.
Spędziliśmy wiele tygodni w okolicy, w której zaginęła,
aż zmęczyły nas bezowocne poszukiwania.
To jej urodziny.
Czuję się, jakbym wpadła pod pociąg.
Wszystko mnie boli.
Jest jeszcze Arturo,
ojciec Ger.
Wciąż oferuje mi pomoc we wszystkim.
Nie rozumie, że tego nie chcę.
To mnie wkurza.
Wkurza mnie to, że jest taki miły.
Nie chcę, żeby był miły.
Chcę się tylko dowiedzieć,
gdzie jest moja córka.
Rozumiem, że w ten sposób chce mnie wspierać.
Jestem mu wdzięczna za to, że…
się mną opiekuje,
ale musi zrozumieć,
że to nie tego potrzebuje Ger.
Tak bardzo za nią tęsknię.
Dziś minęło dziewięć miesięcy
od jej zniknięcia.
Ger była szczęśliwa.
A teraz nie wiem, gdzie jest.
Nie jesteś sama.
Patrz, gdzie przed chwilą pływałam,
gdy ty siedzisz w zatłoczonym i zanieczyszczonym mieście.
Tu jest jedna,
a tam druga.
To wszystko, mamo. Kocham cię. Na razie!
Wyluzuj trochę.
Pedro mówił, że nieźle trzęsiesz galerią.
Co to jest?
Haft.
To moja córka. Podoba ci się?
Chwileczkę. Sprawdzę.
Przepraszam. Pani to Julia?
- Tak. - To Emilia, moja córka.
Miło cię poznać.
Zadzwonię później. Dzięki.
- Przepraszam, opiekunce coś wypadło. - Proszę.
Mogę?
Oczywiście.
Przepraszam.
Po to je przyniosłam.
To Ger.
Wczoraj mieliśmy zidentyfikować ciało.
Zrobisz coś dla mamy?
Zamów mi kawę i coś dla siebie.
- Jesteś głodna? - Tak.
Przepraszam.
Po narodzinach Ger
przez długi czas miałam czarne myśli.
Tak się mówi?
Gdy wyobrażamy sobie najgorsze scenariusze?
Ale nic nie może być gorsze od chwili,
gdy dowiadujesz się, że twoja córka zaginęła.
CÓRKA ARTYSTKI JULII VELÁZQUEZ ZNIKA NA WAKACJACH
Jesteś artystką?
Byłam.
Na co teraz liczysz?
Jakie chcesz podjąć działania?
Tak?
Kto tam?
Wejdź.
Cześć.
Dzwoniłaś do galerii?
Próbują się skontaktować.
Nie wiem, jak twoje finanse,
ale mogłabyś coś sprzedać.
To nie musi być nic nowego. W pracowni masz sporo rzeczy.
Haftuję dla siebie,
nie dla innych.
Co?
Bolało?
Przynajmniej coś poczułam.
To projekt Ger.
Ja też czuję się zagubiony.
Nie poznaję samego siebie.
Gdy próbuję mówić o Ger…
czuję się, jakby w środku wypalał mnie kwas.
Od dziewięciu miesięcy codziennie budzę się
z takim bólem…
jakbym umierał.
Ale nie umieram.
Wciąż myślę o tym, przez co może przechodzić.
O tym, co mogli jej zrobić.
Dziś myślałem, że to wreszcie się skończy.
Chciałem, żeby to była ona.
Musimy znów jej poszukać.
Patrz, gdzie przed chwilą pływałam,
gdy ty siedzisz w zatłoczonym i zanieczyszczonym mieście.
Tu jest jedna,
a tam druga.
To wszystko, mamo. Kocham cię. Na razie!
Wyluzuj trochę.
Pedro mówił, że nieźle trzęsiesz galerią.
Zawsze szalejesz przed wystawą, a potem wszystko jest okej.
Proszę pani.
Julio, tu Abril. Mam wieści.
Jestem zajęta, ale później zadzwonię i wszystko wyjaśnię.
Tędy, proszę.
To znowu my, po krajowej premierze.
Jest 9.23. Mamy piękny, słoneczny czwartek.
Wciąż mamy podwójne bilety na festiwal…
Muszą was przeszukać.
Plecami.
Komórki i laptopy do pudła.
Śmiało, czeka na was.
Jak się masz? Kopę lat.
Minęło tyle czasu, Cas.
Co u twojej córeczki? Jest już duża?
Wszystko dobrze, dziękuję.
To Julia.
Dziękuję za spotkanie.
Usiądźcie, proszę.
Przyniosłyście akta?
Oto one.
Cas zajmuje się tylko takimi sprawami, więc musi być w ciągłym ruchu.
Proponowali ci pieniądze?
Pieniądze?
Od rządu, żebyś odpuściła.
Niczego mi nie proponowali.
ZNALEZIONY / ZNALEZIONA
Brakuje tu czegoś? O czymś mi nie mówisz?
Jest coś, o czym nie mówiła mi Abril?
Akta o czymś wspominają,
ale władze obwiniały przez to Ger.
Na nagraniach z baru widać, jak Ger i jej przyjaciółki
idą do toalety zażyć kokainę.
Ger niosła torebkę.
Co o tym sądzisz?
Co myślę o tym, że moja córka zaginęła, bo imprezowała?
O to pytasz?
Nie.
Nie o to mi chodziło. Przepraszam.
Potrzebuję jak najwięcej informacji, żeby wiedzieć, jak ci pomóc.
Co powiedziała policja?
Ciągle o tym wspominali, jakby tylko to się liczyło.
Jakby przez to nie warto było jej szukać.
Jej przyjaciółki coś widziały?
Niczego nie zauważyły.
Mówiły, że nagle jakby się rozpłynęła.
Znam je obie od bardzo dawna.
Wierzę im.
Dla nich to też był wielki cios.
Kto prowadzi sprawę?
Przydzielili nowego…
Zamudio Rodríguez. Znasz go?
To jeden z najlepszych.
Choć nadal należy do rządu.
Znalazłaś tych wszystkich ludzi?
Prawda jest taka, że nie wiem,
od czego zacząć poszukiwania.
- Tak? - Przepraszam. Pora jechać.
Powinnaś wiedzieć coś ważnego.
Gdy ktoś zaginie, policja zwykle szuka tylko masowych grobów.
Łatwiej znaleźć ciała niż żywych ludzi.
Wiesz, że w takich przypadkach liczy się czas.
Minęło wiele miesięcy.
Twoja córka zaginęła w miejscu słynącym z handlu ludźmi.
Nie lubię spekulować, ale była atrakcyjna, więc właśnie to mogło ją spotkać.
Znaleziono uwięzione dziewczyny pasujące do opisu.
Jeśli chcesz, mogę cię z kimś skontaktować.
Albo sama popytam i odezwę się za kilka dni.
Sama jej poszukam.
Mów, co mam robić.
Lokalna policja pewnie już cię zna.
Tak.
Daj im znać, że wróciłaś.
Ja sama zacznę pracować nad sprawą.
Zawsze mówcie komuś, dokąd jedziecie.
Informujcie mnie i uważajcie.
I nie używajcie pojazdów, które można namierzyć.
Proszę.
Dziękuję.
Jedz.
Mamo, co się dzieje?
Gdzie jesteś? Wszystko gra?
Tak, synu. A co?
Jak to co?
Wydzwaniam do ciebie, a ty nie odbierasz.
Wiem. Przepraszam.
Poznałam świetną prawniczkę. Pomoże nam znaleźć twoją siostrę.
Niby jak?
Julio.
Pedro.
Nie robię nic złego.
Szukam twojej siostry.
Tylko uważaj i mów mi, co robisz.
Zawsze uważam.
Żebyś nie zrobiła ze smutku żadnej głupoty.
Łatwo ci mówić, gdy cię tu nie ma.
Sami zmuszaliście mnie do wyjazdu.
Ja nie chciałem.
Boimy się. Nie chcieliśmy, żebyś tu był.
Ja też się boję.
Nie mogę siedzieć w domu z założonymi rękami.
Co ja zrobię, jak coś ci się stanie?
Nic mi się nie stanie. Nic nie musisz robić, synu.
Nie złość się na mnie.
Nie jestem zły, mamo. Martwię się.
Mam wrażenie, że…
Nieważne.
Co?
Mamo.
No, mów.
Ger to moja siostra.
Nie tylko ty ją straciłaś. Codziennie o niej myślę.
Codziennie płaczę, bo za nią tęsknię.
Nieważne, gdzie jestem i co robię. Nagle wybucham płaczem,
a ty nawet tego nie widzisz.
Myślisz tylko o swoim bólu.
A nie tylko ty straciłaś Ger.
Pedro, skarbie…
Nie miałam pojęcia.
Nieważne.
Nie wiem, co mnie napadło.
Mamo,
mówię poważnie.
Dawaj znać, gdzie jesteś,
bo tam, kurwa, przylecę.
Nie martw się.
Będę się odzywać.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Bardzo.
Uważaj na siebie.
Pa.
- Jest dobrze? - Tak.
Cześć.
- Cześć. - Dasz bucha?
Jasne.
Dzięki.
Mogę zobaczyć?
NIECH PŁONIE
Sama to wyszyłaś?
Tak.
Jak masz na imię?
Liz.
Julia.
Nie jesteś stąd, co?
Ty też nie.
Nie.
A one?
Większość z nas pochodzi z przedmieść.
Co tu robicie?
Jesteśmy asystą mam i członków rodziny w środku.
Kim?
Wspieramy je.
Przyjechały wczoraj.
Miały się spotkać z urzędnikami,
ale najpierw czekały miesiącami,
a teraz usłyszały, że mają wracać, bo coś jest nie tak z papierami.
Nie ruszą się stąd, póki nie dostaną odpowiedzi.
Niewiarygodne, co?
Co ty byś zrobiła?
- Masz dzieci? - Dwójkę.
Pedra i Ger.
Ger?
Gertrudis.
Uznała, że to babcine imię.
Wolała „Ger”.
Mamy takie same tatuaże.
Fajny.
Co one robią?
A co? Należysz do obrończyń posągów?
Chodź z nami, siostro! Walcz z nimi ostro!
Rzeczywiście pikantna.
Pyszna ta salsa.
BO JESTEŚ MŁODA
Przepraszam. Mówiliście jej, że czekamy?
Tak.
W sobotę czy w niedzielę? Znowu?
Oddzwonię. Tak.
POLICJA MIEJSKA
Dzień dobry.
Jak wam idzie? Znalazłyście coś?
Te akta mają trzy lata.
Nie macie nowszych?
Moja córka zaginęła dziewięć miesięcy temu.
Tak.
Wiem.
Możemy zajrzeć do kostnicy?
Mogę was po niej oprowadzić.
Ale nie działa od siedmiu miesięcy.
Zostawię swój numer.
Proszę nas informować.
Zrobię dla was wyjątek.
Znaleźliśmy coś, co może was zainteresować.
Spędzimy tu kilka dni.
Powiem wam, jak to wygląda.
Kontener na poboczu, pełen…
ładnych dziewczyn,
może tam stać przez kilka dni albo zniknąć nazajutrz.
Tak czy inaczej, później trudno zidentyfikować ciała.
To na co czekamy?
Pedro, skarbie.
Odzywam się, żebyś się nie martwił.
Współpracujemy z tą prawniczką i dobrze nam idzie.
Mam też prośbę.
Zadzwoń do taty i powiedz mu, że się zgodziłam.
Niech zadzwoni do galerii.
Niech sprzedadzą, co się da.
Próbowałam się z nim skontaktować, ale sam wiesz, jaki on jest.
Ruchy!
Potrzebuję pieniędzy dla prawniczki
i na inne wydatki.
Później wyjaśnię.
Kocham cię, skarbie.
Dalej.
Jazda!
- Zabieraj je z drogi! - Ruchy!
Wolniej się nie da?
- Ruchy! - Dalej.
Tak lepiej. Dzięki.
Zwykle znajdujemy tak imigrantów,
ale to także szlak handlarzy ludźmi.
Otwórzcie.
Nie, skarbie. Żadnych zdjęć.
I nikomu ani słowa.
Czekamy jeszcze na Gwardię Narodową.
Wyświadczyłam wam przysługę.
Tak, ale proszę nie niszczyć aparatu.
Pilnuj jej.
Potrzebuję go do pracy.
- Proszę usunąć zdjęcia, ale… - Zaraz wracam.
Odda mi go pani?
To dobrze, że jej tam nie było, prawda?
Chcemy poszukać jej tutaj.
Nie radzę.
Co?
Tyle pani ode mnie dostała, a nie chce mnie zawieźć?
Róbcie, co chcecie.
Ale ja tam nie pojadę.
Oni nie lubią, gdy rozkazuje im kobieta.
Ten policjant was zawiezie.
Dzień dobry.
Do końca i w lewo.
Abril?
- Abril? - América, jestem Abril.
Rozmawiałyście z glinami?
Odbiło wam? Ta baba zna wszystkich.
Na pewno dała już komuś cynk. Przyjadą po was.
Znasz ją? Widziałaś ją?
Nie wiem.
Wygląda znajomo, ale nie wiem.
Przyszłam, bo Cas mnie poprosiła, ale nie powinnyśmy tu być.
Wiem, jak to jest stracić rodzinę,
ale lepiej już stąd idźcie.
To gdzie mam jej szukać?
U pastora. W jego schronisku.
- Pojechali. - Kto?
Policja. Bierz swoje rzeczy.
- Zbieraj się, szybko! - Już.
Co to za schronisko? Jaki pastor?
Później ci powiem.
To wszystko, mamo. Kocham cię. Na razie!
Co to?
Wyluzuj trochę. Pedro mówił…
Ma piękne oczy.
Zawsze szalejesz przed wystawą, a potem wszystko jest okej.
Dlaczego się w to mieszasz? Sama masz córkę.
Moja mama wciąż mnie o to pyta.
Ale…
Wiesz, czemu to robię?
Właśnie dlatego, że mam córkę.
To dla niej.
Czasem mnie kusi,
żeby odpuścić i uznać, że to nie mój problem.
Zacząć pisać o czymś innym.
Ale nie mogę.
Nie mogę.
Mama mówi, że jestem naiwna. Że i tak nic się nie zmieni.
Ale robię to także dla mojej córki.
Musi wiedzieć, że nie wolno siedzieć cicho.
Wielu ludzi potrzebuje pomocy, a my powinniśmy ich wspierać.
Ale tak, czasami…
nie ma mnie przy niej i szczerze mówiąc…
mam przez to wyrzuty sumienia.
Jedzie.
- To ten? - Tak.
Chodź.
Mój miś!
Jak zostaniesz, to ci go pożyczę.
Albo opowiem ci bajkę.
Były sobie trzy małe świnki.
Każda z nich zbudowała domek,
żeby ukryć się przed złym wilkiem,
który chciał je zjeść.
Pierwsza świnka zbudowała domek ze słomy.
Druga świnka zbudowała domek z patyków.
Ger?
SPRAWIEDLIWOŚĆ! ANI JEDNEJ WIĘCEJ
JUAN FERNÁNDEZ MARTÍNEZ BRĄZOWA SKÓRA I OCZY
NIE WRÓCIŁ Z PRACY, MA 25 LAT
FERNANDA CASTRO CEBALLOS ZAGINĘŁA 23 LUTEGO 2009
CÓRKA BARDZO ZA NIĄ TĘSKNI
Julia.
Szukałam cię.
Wszystko w porządku?
Cassandra mówiła, że można szukać inaczej.
Martita, odsuń się, bo cię uderzy.
Jesteś nowa, tak?
To aż tak oczywiste?
Denerwujesz się.
Tak.
Nie wiem, co się stanie.
Często chodzisz na takie poszukiwania?
Od dziewięciu lat.
Przez dwa tygodnie w miesiącu.
Co miesiąc?
Tak, szkoda…
że miesiąc jest tak krótki.
Szukam José Artura.
José Arturo miał 20 lat, a Alexis 16.
Milynali miała 13 lat.
Aldo miał 20 lat.
Wszyscy zaginęli razem z moim bratem.
W sierpniu 2012 roku.
Minęło tyle lat, a…
Zniknęli w tym samym czasie?
Byli razem.
Ale teraz jesteśmy rodziną.
Moja przyjaciółka Tere szuka swojej córki, Perli.
Ona i jej mąż zniknęli w tym samym czasie.
Tere została z wnukami. Wyobrażasz sobie?
To Yolanda.
Miała trojaczki, a jedno z nich zniknęło.
Zaginiony ma na imię Guillermo.
Przyjechał tu na święta ze Stanów i słuch po nim zaginął.
A to Carmelita.
Jej syn, Moisés,
zaginął wraz z trzema innymi chłopcami.
To Mari.
Jej syn, José Manuel,
zaginął w 2010 roku.
W tamtym czasie
rekrutowali chłopców w jego wieku.
W 2009, 2010 roku.
To były okropne lata.
Znikało mnóstwo chłopaków.
Uczyłyśmy się, jak szukać.
Ludzie mówili nam, że znaleźli coś na ziemi,
a my na to: „Chodźcie, dziewczyny”.
Szukałyśmy dokumentów, wskazówek.
Ubrań, które mogli po sobie zostawić.
W ten sposób nauczyłyśmy się prowadzić poszukiwania.
Ustalać miejsca, w których mogłybyśmy coś znaleźć.
Tak.
Władze nigdy…
Tutaj! Znalazłam coś!
- Chodźcie! - Lalo, daj maczetę.
- Alan, podejdziesz? - Chodźmy.
To ważne.
Pójdę po drabinę.
Idzie drabina!
- Ostrożnie. - Zabezpieczcie ją.
Żeby nikt nam nie spadł.
W porządku. Jest stabilna.
- Tak. - Dobrze.
Nie jest za głęboko?
Nie. Widać jakieś ciuchy.
- Wystarczy kilka osób. - Cuchnie?
Trochę. Dobra, ja zejdę.
- Ja też mogę. - Kto jeszcze?
- Ja, nie ma sprawy. - Ja też chciałabym zejść.
Na pewno?
Tak.
- Dajcie jej rękawice. - Tere, daj jej chustę.
I rękawice.
Zaraz przyniosę.
Mari, podaj latarki.
Schodź ostrożnie, nie poślizgnij się.
Znajdziemy tam coś.
Może cuchnąć.
W razie czego użyj chusty.
Niczego nie dotykaj.
Powiedz nam, jeśli coś znajdziesz.
- Dobrze. - Będziemy cię chronić.
No i…
Lupita chyba też schodzi.
Jestem.
- Drabina zabezpieczona? - Tak.
- Ostrożnie. - Dam radę.
Zasłoń usta.
Julia tam zeszła?
Tak.
Ostrożnie. Na dole jest gniazdo pszczół.
Niewielkie, ale uważajcie.
Trzymajcie drabinę.
Trochę się chwieje.
D I N
Latarki! Coś tu jest.
Ile takich tajnych grobów znalazłyście?
Te groby są tajne dla nas.
Oni wiedzą, gdzie je ukryli.
Jacy „oni”? Kto je wykopał?
Ci, co musieli.
Kogo szukasz, Lupito?
Daniela, mojego brata.
Zaginął razem z Gerardem,
bratem Dianee.
Porwali ich przestępcy.
Żądali okupu.
Zapłaciłyśmy, ale ich nie uwolnili.
Aresztowano osiem osób.
Podczas przesłuchania powiedzieli,
że ich ugotowali.
Jak to „ugotowali”?
Powiedzieli, że rozczłonkowują ciała,
palą je w beczkach,
a potem rozsypują szczątki.
Sama widziałaś.
Znajdujemy ich w takim stanie.
- No dobra. - Głodna jestem.
Mamy tylko tyle.
…bo szukałyśmy.
Przez te wszystkie lata prokuratura się nie odezwała?
- Raz mi odpowiedzieli. - Bezpośrednio?
- Przestawmy stół. - Dostanę chicharrón?
Poczęstuje tego ładnego policjanta.
- Ja? - Teraz moja kolej!
Nie miałaś niedługo zdawać egzaminu?
Nie umiem tańczyć, ale niech będzie.
Na bosaka? Rety!
Zatańczysz?
Nie chcesz?
Tańcz, Julio.
Dalej!
Edith, pomóż jej się rozluźnić.
Może tańczy tylko do ranchery, jak Lupita?
Sama!
Nie! Zatańcz z nią!
Sama padnę na twarz!
- Witam panie. - Dzień dobry.
- Pani Lupito. - Nie spieszył się pan.
- Przepraszam. - Wyspał się pan?
- Miałem spotkanie. Wie pani, jak jest. - Czekają tam.
- Dobrze. - Są tu od dwóch godzin.
Odpowie pan na kilka pytań?
Nie, to zły moment.
- Kilka minut. - Nie teraz.
Przepraszam.
Pani Velázquez?
- Pan prokurator. - Jak się pani ma?
Co pan tu robi?
Naprawiam cudze błędy.
A co pani tu robi?
Odwalam cudzą robotę.
Przepraszam.
Zobacz.
Napisałam artykuł o ciałach w ciężarówce.
Dziesięć krajowych stacji podchwyciło temat.
Zrobił się szum.
Pani komendant nie będzie zachwycona.
Wiem.
- Hej, skarbie. - Hej, mamo.
Jak się masz?
- Gdzie jesteś? - W ładnym hotelu. A ty?
- Zjadłaś kolację? - Tak.
- A co dobrego? - Kurczaka z warzywami.
Pychota.
- Tęsknisz za mną? - Bardzo.
Niedługo wrócę.
Ja też za tobą tęsknię.
- Dzięki. - Miłego dnia.
Coś jeszcze?
Połączenie z pocztą głosową.
Halo?
Daj spokój. Wiesz, że nigdy nie odsłuchuję wiadomości.
Czego?
Abril.
Idę do toalety.
- Dobry wieczór. Sprawdzamy coś. - Śmiało.
Światła.
Dokumenty.
Szybciej.
- Na co się gapisz? - Na nic.
Dokumenty.
Spisują je.
Idzie.
- Za mną. - Nie możecie mnie zabrać.
- Nie możecie. To nielegalne. - Ruchy.
Należę do związku. Nie wolno wam.
- To nielegalne. - Ruchy!
Należę do związku dziennikarzy. Będą mnie szukać.
Jestem Abril Escobedo, dziennikarka!
Abril Escobedo, pomóżcie mi!
- Wyłaź. - Pomocy! Abril Escobedo!
- Nie możecie! Julio! - Idziemy.
Nie możecie mnie zabrać! Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże! Nazywam się Abril Escobedo!
Nie możecie mnie zabrać!
- Nie! - Łapcie ją!
Bierzcie ją i do wozu, szybko.
- Jazda! - Ratunku!
Do wozu z nią!
Jedziemy!
Nie.
Jazda!
Julia.
Łapy precz!
- Zabiliście ją! - Spokojnie.
- Nic jej nie będzie. - Zostaw mnie!
Zdrajcy.
Płacą wam, żebyśmy byli bezpieczni, a to wy nas porywacie.
Wypytują o panią.
- Musi pani wyjechać. Szukałem pani. - Kto o mnie pyta?
Szukam córki, a teraz jeszcze przyjaciółki.
Ma pani rację. Nie budzę pani zaufania.
Ale zdenerwowała pani wielu ludzi.
Nie wolno pani tak ryzykować.
Proszę iść ze mną.
Chodźmy. Mamy mało czasu.
Szybko.
Chcemy je z powrotem!
Co my tu robimy?
Chcemy je z powrotem!
Złapaliśmy go kilka tygodni temu, podczas nalotu na szefów gangów
w okolicy, w której zaginęła Ger.
To nikt ważny, ale działał w barach,
w których widziano pani córkę.
Ma znajomości i chcą go wypuścić.
Porozmawiaj z panią.
To Ger.
To ona i mój syn, Pedro.
Tutaj gra w kosza, w liceum.
Brała udział w zawodach krajowych.
Wygrała?
Zajęły drugie miejsce.
Mogę?
Co z jej nosem?
Dostała piłką w twarz.
Mocno krwawiła.
Nie przejęła się i grała dalej.
Powinna była wygrać.
Przestańcie jej szukać.
Nie znajdzie jej pani.
Dlaczego?
Co jej zrobiliście? Gdzie ona jest?
Miała kokainę. Nie od nas.
I to był powód?
Fajna z niej była laska.
Wystarczy. Zabierzcie mnie stąd, bo pożałujecie.
Nic pani nie jest?
Gdyby panią zatrzymali, proszę im to pokazać.
Julio?
Musi już pani iść.
Dam znać, jeśli coś usłyszę o pani przyjaciółce.
Proszę już iść.
Proszę się pospieszyć.
Musi pani iść!
Julio.
Musi pani stąd iść!
Wynocha stąd!
Proszę już iść!
Natychmiast!
Przestańcie jej szukać.
Nie znajdzie jej pani.
Jazda!
Ani jednej więcej!
NIE BOIMY SIĘ
Ani jednej więcej!
NIE DAM SIĘ
Dalej!
Wybacz.
Chcemy je z powrotem!
ZABIJAJĄ NAS
Ani jednej więcej! Dość zabijania kobiet!
Powiedzcie, czemu nas zabijają?
To my jesteśmy przyszłością tego kraju!
Drżyjcie, seksiści!
Ameryka Łacińska jest kobietą!
Chodź z nami, siostro! Walcz z nimi ostro!
Nie jesteś sama!
KOCHAMY CIĘ!
ZNAJDZIEMY CIĘ
Raz, dwa, trzy. Próba mikrofonu.
Nie powinnyśmy tu być.
Nie powinnyśmy szukać naszych bliskich
ani zastanawiać się, gdzie są
i kto je porwał.
Nie powinnyśmy bronić naszych podstawowych praw.
Ale to robimy.
Zawsze to robiłyśmy.
Jesteśmy tu,
bo się wściekamy.
Bo kochamy.
Bo mamy już dość.
Jesteśmy tu razem,
bo zwierzęta otoczone przez drapieżców
poruszają się w stadach.
To stado już się nie boi!
Nie boimy się wilków,
lwów
ani nawet najgorszych drapieżników.
Bo wszystko nam już odebrały.
Straciłyśmy nawet ciała naszych bliskich.
Ich imiona.
Zostały tylko teczki.
Dlatego walczymy.
Dla młodych,
dla starych,
dla szalonych,
dla wszystkich innych
i dla naszych bliskich.
Spędzimy im sen z powiek!
Oczy naszych bliskich
będą niczym noże w ich pamięci.
Władze zapamiętają ich nazwiska,
ich twarze,
ich wzrost
i miejsca, w których zniknęły.
Jesteśmy tutaj,
by jeszcze raz powiedzieć,
że w Meksyku
kobiety giną i znikają każdego dnia.
A władze są współwinne.
Ci, którzy milczą, są współwinni.
Nie boimy się!
To prawda.
Jesteśmy gotowe zaryzykować wszystko!
Bo każda zaginiona osoba jest częścią naszych ciał.
Tak!
Niech usłyszą, że już się nie boimy!
Niech usłyszą, że jesteśmy wściekłe!
Sprawiedliwość!
Na ziemię!
Wracajcie!
Dalej! Szybko!
Nie!
Pomóżcie nam to rozgłosić.
Jesteśmy otoczone. Dranie wdarli się do środka.
Porywają nas.
Czekali do zmroku, aż dziennikarze sobie pójdą.
Proszę! Pomóżcie nam!
Otwórzcie bramę!
Nie!
Dalej!
Trzymajcie się razem!
Z rządu dręczyciele to nasi gwałciciele!
Chodź tu. Nie bój się.
Twoje dziecko. Już dobrze, ochronimy was.
Na ziemię!
Grupa głos i godność dla naszych bliskich zrzesza ponad 300 rodzin.
Od początku wojny z narkotykami w Meksyku
oficjalna liczba zaginionych sięgnęła ponad 90 tysięcy.
Tu nie chodzi o liczby. Chodzi o ludzi.
María José Córdova dziękuje…
Rodzicom, braciom, adoptowanej siostrze.
Natalii – za kolejną podróż. Juliecie, bo dała nam głos.
Rafielowi i Manolo. Chivi. Gabrielowi Nuncio i Bengali.
Bárbarze i Fede. Karli – za gościnę. Gabrieli, Vicks i Marii.
Miastu San Luis Potosí i jego mieszkańcom, za gościnę i miłość.
Uniwersytetowi w San Luis Potosí. Moim przyjaciołom.
Karla Badillo dziękuje…
Matce, ojcu, rodzeństwu.
Natalii – za wyszycie tak poruszającej historii.
Maríi Jose i Rafie – za udzielone lekcje.
Fede i Bárbarze – za wejście na pokład. Gaby – za wiosłowanie. Juliecie – sterowi.
Niestrudzonej Grupie głos i godność. Ekipie i uniwersytetowi.
Niezwykłym okolicom San Luis Potosí.
Każdemu, kto podzielił się historią, bólem i nadzieją.
Natalia Beristain dziękuje…
Ten film nie powstałby
bez słusznego gniewu, radości, inteligencji,
determinacji i odwagi wielu kobiet.
Kobiet, które niestrudzenie poszukują swych bliskich.
To wy zapewniacie przetrwanie temu narodowi.
Wszystkim, którzy podzielili się swą historią.
Tym, którzy wskazywali mi drogę.
Mojej matce i córce.
Oto niektóre z prac i ruchów, które świadomie lub nieświadomie
towarzyszyły mi podczas pracy nad filmem.
Wszystkie zainspirowały mnie do jego nakręcenia.
Napisy: Aleksandra Basińska