Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Co to?
Lista życzeń.
Niewiele możemy zrobić, gdy dojedziemy, ale... będziemy wiedzieć, od czego zacząć.
REŻYSERIA
Dlatego ją kocham!
DRABINA
Co to za stacja?
Nie widzę nazwy.
To robotnicy z kopalni uranu.
Posuń się.
FILM NA PODSTAWIE PRAWDZIEJ HISTORII
BUKARESZT, KOMUNISTYCZNA RUMUNIA
Towarzyszu, co uważa pan o nadchodzącym nieszczęściu?
Jakim nieszczęściu?
Wybuchła elektrownia atomowa w Czarnobylu. Odczujemy efekty.
Dzień dobry.
Czy w teatrze jest bunkier?
Chyba nie.
- Tam są rzeczy. Zajmij się nimi. - Dobrze.
Wygodnie się siedzi?
Żartowniś. Jeszcze do mnie przyjdziesz po brandy.
Dzień dobry.
Jak praca?
Idzie naprzód.
Przedstawiam panu nowego dyrektora teatru, towarzysza Constantina Visana.
Witamy w teatrze! Potrzebujemy pana!
Powodzenia.
Ślepy!
Ślepy jak kret.
Kopia dla pana.
Towarzysz Ciuca już dostał swoją.
Zarząd cię uwielbia.
Zaczniemy próby, czekając na zatwierdzenie z góry.
Próby... Pozdrawiam.
Jestem w biurze.
Nie martw się. Powęszę.
Uczy się pan gry na pianinie?
Nie. Moja sekretarka.
Będę z panem szczery.
Nie uważałem,
żeby powieść braci Karamazov była odpowiednia dla publiczności.
Wymaga niezwykłego wysiłku i skupienia.
To był dla mnie szok.
I ogromny sukces.
Niezwykle cieszy mnie pańska aprobata.
Cenię sobie pana zdanie.
Przyznam, że bałem się... czy sztuka zostanie zatwierdzona.
Jeszcze nie została.
Nasz minister chce się upewnić...
Nie ma czasu.
Słucham?
Nie mam tyle czasu.
Przygotowałam panu zupę.
Z grzankami.
Zjem później.
Musimy być cierpliwi... Cierpliwości.
"Poszukiwacze" najlepszym westernem?
Pokazuje stereotypy. Lepszy "Człowiek, który zabił Liberty Valance'a".
Kiedy nagrywacie?
Niedługo. Pomożesz z dźwiękiem?
Jasne.
Spóźniłeś się!
Myślałam, że zgarnęli cię komuniści.
Wymknąłem się.
Przyniosłem prezent.
Co?
Niespodzianka dla wszystkich.
Panie i panowie, towarzysze, i wszyscy pozostali.
Mam nadzieję, że byliście grzeczni.
Przyjechał Mikołaj! Zapraszam do środka!
Dobry wieczór!
Szybciej!
Chodźcie do mnie.
Skąd go wytrzasnąłeś?
Żebrał pod stacją telewizyjną. Dawaj!
Musiałem omijać pył z Czarnobyla.
Rudolf ma czerwony nos.
Fajny ten Mikołaj.
W zeszłym roku miał krótkie włosy. Spałam z nim po przesłuchaniach.
Jesteś super! Coś do picia?
Tak. Mam dość mleka i ciastek!
Pamiętajcie, że was obserwuję.
W nocy nachodzę was w snach.
Nie teraz.
Cześć, mamo. O tej porze?
Tak. Karetka go zabrała. Jest w szpitalu.
- Tata jest w szpitalu. - Przez serce?
Co się stało?
Upadł na tarasie.
Impreza się skończyła?
Pogadamy później.
Zostanę na noc.
Victor Brauner. Oryginał?
Jasne.
Mama będzie zachwycona.
Oczywiście. Dużo kosztuje za granicą.
Kochanie?
Szybko!
- Tak? - Wiesz, że nie mogę rano czekać.
Wiem.
Dzień dobry.
Jest coraz ciężej.
Chyba chodzi o pęcherz.
Przekleństwem naszej rodziny są jelita.
Słuchaj.
Nie tutaj. Wyżej.
Strych przecieka.
Zajmę się tym.
Spędzaj z nami więcej czasu.
Pamiętasz, co mówiłeś w pociągu?
Że mnie kochasz.
Zawszę będziesz. Nawet po śmierci.
Gdy tylko wrócę, pomogę z pokojem dziecięcym.
Jasne.
Obiecuję.
Dobrze.
Chciałem... czekaj!
Pośpiesz się.
Nie mam czasu.
Pożycz dwieście lei. Mają w sklepie olej i cukier.
Chcę zgarnąć przydział benzyny.
Jeśli żona się dowie, zabije mnie. Jesteśmy spłukani.
Oddam za miesiąc.
Z zaćmieniem.
Sztuka została zatwierdzona.
Brakuje zgody najwyższych władz.
Dragos wszystko wam wyjaśni.
Maia zajmie się kostiumami.
Obsada.
Usiądę na chwilę.
Feodor Karamazov. Ojciec.
Zgadnijcie.
George, gratuluję.
W końcu!
Zamknij się.
Kontynuujmy. Ivan Karamazov, Aleksandu Prezan.
Dobra robota!
Dimitri, drugi syn, kobieciarz.
Jest wśród nas.
Teraz eksperyment.
Smerdiakova zagra... Horia Fainaru.
Przepraszam!
Mogę stworzyć rolę niemą? To byłoby śmieszne.
Rób, co chcesz. I tak wyjdzie dramatycznie.
Role kobiece.
Katerina Ivanova przypada Dianie Cantuniari.
Kocham pana, panie Mares. Daj.
Grushenka dla Any Olari.
Młoda Liza...
Jeśli gra nago, jestem chętna.
Dla studentki pierwszego roku.
Mamy zdjęcie?
- Lidii Mocanu. - Znamy się.
Jest na egzaminie. Nie mogła przyjść.
Niespodzianka. Aliosha Karamazov...
Też ja.
Andrei Avram.
Przyjechał z wiejskiego teatru.
- Z brygady? - Amator?
Dołączy do naszego zespołu w tej sztuce.
- Zawołaj go. - Zapraszam do nas.
Chodź.
Dostałem wiadomość.
- Podejdź. - Pokaż się wszystkim.
Chwila!
Towarzysz Visan, który nie mógł dziś przyjść, zaprasza na kieliszek wina.
Prawdziwego!
Wujek George? Wyglądasz na szczęśliwego z żoną, dzieckiem i pracą.
Jeśli przyszłaś pytać, czy jestem szczęśliwy,
to znaczy, że szczęście przeminęło.
Nie istnieje.
Szczęście?
Toast za obsadę.
Jestem pewien sukcesu.
Stawką jest dusza ludzkości.
Karamazov zadaje pytania
o relację Boga z ludźmi
i sobą nawzajem.
Oczekuję, że zajrzycie w głąb siebie.
Dostojewski pokazuje nam drogę.
Trzeba znaleźć siłę, by nią podążać.
Jak nie kochać teatru?
Za szczęście.
Jaka była twoja największa rola?
Chodzi o ilość kwestii?
Nie. Wagę postaci.
Zależy, co jest dla ciebie ważne.
Dla mnie? Aplauz przed końcem spektaklu.
Powiedz mu.
Ważne jest to, co Diana uważa za ważne.
Pierwsza zasada kobiecego teatru.
Młody! Nie trać entuzjazmu.
Zawsze się tak zachowuje, gdy wyczuwa zagrożenie.
Wiem, że nie macie powodu mi ufać.
Ufać?
Dobre.
Przyda ci się pewność siebie w nadchodzących miesiącach.
To ja. Andrei Avram.
Młody i utalentowany.
Jak to powiedzieć?
Opowiadasz o szczęściu, radości z życia.
Dla mnie te słowa nic nie znaczą. Nigdy tego nie zaznałem.
Jesteś bardzo...
Odwróć się do publiczności.
Jesteś młody i uprzejmy.
Często zalewa cię fala myśli.
Nie potrafisz przestać myśleć o księżycu.
Ja mam własny księżyc.
- Jest z Piatry Neamt? - Z jakieś wsi.
Przyjaciele nie traktowali mnie jak należy.
- Zacznę od nowa. - Wystarczy.
Spóźniłeś się. Zapomniałeś kilka razy kwestii.
- Wiem, że mogę pokazać więcej. - Zbyt pewny siebie.
Dziękujemy.
Dobrze się spisałem.
Dobry wieczór.
Spóźnił się na przesłuchanie. Na imprezę też.
Żelazna konsekwencja. Chodź.
Andrei.
Anda. Miło mi. Jak noga?
Zagojona.
Podobał mi się twój Trigorin.
Dzięki. Powiedz, że widziałaś gorszych ode mnie.
Wiem, gdy ktoś jest dobry. Przestaję wtedy malować.
Pozytywnie komentowali twój występ.
Byłaś tam przypadkiem?
Nie.
Co tam robiłaś?
Jesteś aktorką?
Nie.
Ciekawią mnie kostiumy, scena,
aktorzy, ich życie i problemy.
Mikołaj. Skąd się tu wziąłeś?
Moja córka, Oona.
- Miło cię znów widzieć. - Cześć.
Ale niespodzianka.
To samo powiedział, gdy się urodziłam.
Tylko to mogłem wykrztusić. Zjedzmy coś.
Wiesz... zatwierdzili twój paszport.
Proszę kupić bukiet.
Dzień dobry.
Cześć.
Zaczynajmy.
Andrei. Pierwsza kwestia, scena pierwsza, z Georgem.
Pominiemy wcześniejszą część. Dalej!
"Przyszedłem prosić o błogosławieństwo. Chcę wstąpić do klasztoru".
Siadaj.
Jeśli George by się stresował, zdenerwowałby mnie.
Ty masz do tego prawo. Dawaj.
Aż się pali do gadania o emocjach. Spójrz!
"Przyszedłem prosić o błogosławieństwo.
Przyszedłem prosić o błogosławieństwo.
Chcę wstąpić do klasztoru. Mnisi zgodzili się na mój nowicjat".
Bardzo dobrze.
Chcę, żebyś pokazał satyrycznego,
starego, kobieciarza alkoholika.
Uczcimy moją matkę.
"Wiem, że ojciec Zosima zrobił na tobie wrażenie.
Chcesz zostać mnichem? Tego pragnie twoja dusza?
Świetnie. Nie mam nic do dodania.
Wybrałeś drogę kościoła?"
Przy grobie mojej matki.
"Przy grobie mojej matki poczułem powołanie".
"Jesteś tak samo szalony, jak ona!
Dobrze. Współczuję ci.
Nie wiem, czy uwierzysz. Zaczynałeś mnie denerwować.
Przynajmniej pomodlisz się za nas, grzeszników.
Zrobiliśmy wiele złego. Nie wierzę, że po tym, gdy umrę..."
Wystarczy!
Teraz trochę śmiechu! Śmiechu!
"Zostawcie mnie na chwilę.
Chcę wiedzieć, skąd biorą swoje widły.
W niebie istnieją takie fabryki?
Jeśli nie, powinni je wymyślić,
żeby istniała jakaś sprawiedliwość".
"Nie ma żadnych wideł!"
"Skąd wiesz?"
W klasztorze zmienisz zdanie.
Mój dobry chłopak. Anioł.
Anioł z niebios!
Andrushenka.
"Spójrz na mnie tymi anielskimi oczami".
Nie będę grał patrząc na ciemne ściany.
Przepraszam. Szukałem wszędzie.
To najlepsze, co znalazłem. Co miałem robić? Wziąłem, co było.
Dobrze zrobiłeś. Oszczędzamy energię.
Oświetlę sufit.
Nieważne. Ogrzeje nas.
Co robicie?
Idę na zakupy.
Twój protegowany jest dość skromny.
- Daj mu czas. - Jestem niecierpliwa. Mam inne zalety.
"Rumienisz się. Masz tego dosyć? To dla ciebie za dużo?"
"Nie rumienię się przez twoje czyny i słowa.
Zrozumiałem, że jestem taki, jak ty".
"Ty? Nieprawda. To przegięcie".
"Nie do końca.
Wspinamy się po tej samej drabinie. Ja dopiero zaczynam. Ty...
Jesteś trochę wyżej.
Gdy wstępujesz na pierwszy stopień, nie przeskoczysz reszty".
Bardzo dobrze. Kontynuuj!
Poproszę jednego.
Dziękuję.
Szuka pan tu czegoś innego niż schronienia?
Proszę wyrzucić loda.
Dobrze.
I zamknąć drzwi.
Dzień dobry.
Szukam braci Karamazov.
Załóżmy, że ich znalazłeś. Co teraz?
Chcę zostać aktorem.
Jeszcze nim nie jesteś. Aspirujesz.
Nie wiem.
Chcesz zagrać Alyoshę.
Rozważam to.
Nie narzekaj.
Śledzisz mnie?
Nie wiem. Może.
Żartuję.
Znacie się?
Jasne.
W dzień gra Mikołaja, w nocy przygotowuje się do aktorstwa.
Racja?
Mam złe wieści.
Mamy tylko tom drugi i szósty prac Dostojewkiego.
Są też dobre wieści.
"Bracia Karamazov" zmieścili się w drugim.
Panie Bendiman? Nie ma nic dla mamy?
Zadzwonię do niej później.
Młody człowieku.
Bolszewicy zabronili czytać Dostojewskiego.
Przestraszyli się, że zachęci ludzi do wiary i nadziei.
Reprezentuje poziom Dantego, Szekspira. Najlepsze czasy literatury.
To straszne.
Dostaniesz taki cios. Dobra? Możesz zrobić tak...
Potem upadniesz. Właśnie.
Wstawaj.
Pomożesz nam?
Wiesz...
W osiemnastym wieku pewien człowiek ogłosił,
że jeśli Bóg nie istnieje, to należy go stworzyć.
Miał rację.
Bóg został stworzony przez człowieka.
Dawno przestałem się zastanawiać, co było pierwsze.
Nie neguję Boga. Nie zrozum mnie źle.
Nie akceptuję świata przez niego stworzonego.
Wyjaśnisz, dlaczego go nie akceptujesz?
Tak! Opowiem ci historię. Lepiej zrozumiesz.
Historia z czasów bułgarskiego buntu przeciwko Turkom.
- Wyobraź sobie dziecko. - Pięknie!
Zwykłe dziecko.
W ramionach matki. Jest przerażona.
Siedzi wśród tureckich żołnierzy buszujących po jej domu.
Jak myślisz, co zrobili?
Wszyscy chcieli zająć się dzieciakiem.
Starali się je rozbawić robiąc głupie miny.
Wystawiali języki.
Możesz zwrócić się do niego.
Wystawiali języki. Robili miny.
Starali się je rozśmieszyć. W końcu im się udało.
Zasłoń uszy. Nie chcesz tego słuchać.
Dziecko roześmiało się. W końcu jeden z żołnierzy...
Wyjął pistolet. Jak gdyby nigdy nic.
Przystawił dziecku do głowy.
Wszystko w porządku. Dziecku się podoba.
Wyciągnęło rączki, chciało dotknąć.
Wszyscy się cieszyli. Fajna atmosfera.
Strzelił mu w głowę.
Jego wnętrzności obryzgały ściany.
Matkę zgwałcili.
Dlatego musisz zacząć od początku miłym głosem.
Stary gość z osiemnastego wieku twierdził, że Bóg nie istnieje.
Może miał rację.
Może miał rację. Nie obchodzi mnie to.
Obchodzi mnie, że świat jest okrutny!
Nie możesz tego wykrzyczeć. Masz pokazać, ile cię to kosztuje.
Świat jest okrutny!
Przećwiczymy jutro.
Naszły mnie wątpliwości.
Nie wiem, czy umiem zagrać tę rolę.
Boisz się.
Niektórzy aktorzy uważają,
że wystarczy wyrecytowanie wyuczonego tekstu.
Ty chcesz więcej. Dlaczego się boisz?
Bo... Nie utożsamiam się z tym.
Źle się czujesz. Przykro mi.
Długo go nie ma. Sprawdzę, co się dzieje.
Zostaw go. Nie lubi przesadnej troski.
Ostatnia kolejka. Przynieś wodę i rachunek.
Miła kolacja. Dziękuję.
To my dziękujemy.
Oddychamy.
Może powinieneś przestać pić.
Tak.
Z czasem ludzie się doskonalą.
Albo gorzknieją.
Stają się zgorzkniali.
Andrei. Chłopcze.
Wszyscy mamy coś na sumieniu.
To nie znaczy, że jesteśmy źli. Rozumiesz?
Odpuść sobie.
Który numer?
Ten.
Scena dwudziesta trzecia.
Akcja!
"Idiota!"
"Jak mogłeś na to pozwolić?"
- "Kierowałem się zasadami". - "Kogo one obchodzą!"
"Ma pan rację".
Co robisz? Śpisz? Kręcimy! Nie przestawaj.
Przepraszam. Wybaczcie.
Dalej!
Mogłam wykorzystać okazję i uderzyć cię mocniej.
Kiedy masz egzamin?
Przesunę go.
I tak bym oblała.
Jadę z mamą do Austrii.
Spotkamy się jeszcze?
Przestań o tym myśleć. To tylko wakacje.
Byłeś kiedyś za granicą?
Nie.
Co chcesz, żebym ci przywiozła?
Jeśli... naprawdę wracasz...
Prawdziwą kawę! Za duża prośba?
Nie.
Zatrzymaj to do mojego powrotu.
Chcesz?
Może zabrzmię głupio, ale i tak to powiem.
Chyba się w tobie zakochałam.
Jeśli chcemy dzielić się radością
z narodzin Jezusa Chrystusa,
musimy podzielić jego cierpienie i...
ofiarę na krzyżu.
Bóg z wami.
Dzień dobry, Ojcze.
Szczęść Boże.
Opowiadałam Ojcu o moim mężu.
Ma parę rzeczy do odpokutowania.
Jego ojciec jest księdzem.
Proboszczem?
Dumitru Avram. Proboszcz małej górskiej parafii. Spłonęła.
Słyszałem o tym.
Zostań z nim.
Twój ojciec
pewnie spowiadał rodzinę.
To pierwszy stopień drabiny.
Jakiej drabiny?
Prowadzącej do nieba.
Z każdym stopniem uczymy się naprawiać
wyrządzone krzywdy.
Gdy stajemy przed Bogiem,
jesteśmy oczyszczeni z grzechu.
Kiepsko pamiętam, co mówił ojciec.
Nadal nie wiem, co robić.
Narodziny dziecka to błogosławieństwo.
Jeśli potrzebujesz z kimś porozmawiać...
Dziękuję.
"Kochana mamo.
Mam wiele pytań o tatę".
Przez półtora roku obowiązkowej służby
będziecie jeść, pić i srać wtedy, gdy wam na to pozwolę!
Wstawać!
"Właściwie o życie księdza.
O pokusy.
O kłamstwa.
O nienawiść".
Dostałeś list?
Stary. Od ojca z Ameryki.
Uwaga!
Wracam za pięć minut. Wszyscy macie przesrane!
Avram!
Ty kretynie! Handlujesz pod moim nosem? Zatłukę cię!
Padnij! Czołgaj się.
Jesteś gówno warty. Nie masz ambicji ani sumienia.
Gdy Bóg cię stworzył, zapomniał o dyscyplinie.
Wstawaj!
Padnij! Czołgaj się.
Wstawaj!
Padnij!
Wstawaj!
Czołgaj się.
"Mam wiele pytań. Odpowiedzi pomogłyby mi zrozumieć Alioshę.
Wyślij ten list. Proszę".
- Dzień dobry! - Valeriu się pojawił?
Właśnie dotarł. Wygląda na zmęczonego.
- Gdzie jest? - Na górze.
Dzień dobry.
Co robisz? Czekasz na aplauz?
Tak.
Podejdź.
Myślałem o wczorajszej próbie z Dimitrim i mam pomysł.
Ciągle narzekasz na Alioshę.
Dam ci inną rolę.
"Zalewa mnie smutek, gdy widzę cię tak przygnębioną.
Czuję, że tracę rozum. Wiem, że go tracę.
Jesteś iluzją, chorą halucynacją.
Jestem diabłem. Nic, co ludzkie, nie jest mi obce".
Emocje opadły.
"Nauczyłem się czerpać z wszystkiego przyjemność.
Na przykład...
Lubię chodzić do łaźni tureckich i kąpać się z kupcami.
I księżami.
Zwłaszcza z nimi.
Cud.
Inny przykład. Uwielbiam, gdy coś mnie podkusi i...
słucham spowiedzi.
Opowiem ci coś.
Kilka dni temu piękna dziewczyna,
o wspaniałym ciele
przyszła się wyspowiadać.
Uklękła, opowiedziała, co miała.
Jak myślisz, co się wydarzyło?
Staruszek nie oparł się pokusie i zaprosił ją na randkę.
Coś ty myślał?
Natura wzięła górę nad religią".
Przejdźmy dalej. Scena na schodach.
Tak?
Dzwoń po kartkę. Coś jest nie tak.
Już.
Dzwonię!
Anda zaczęła rodzić!
Oby było zdrowe!
Musimy jechać do szpitala! Próbowałem wezwać karetkę i taksówkę. Nie odbierają.
Nie mogę wam pomóc. Niedziela. Zabierają za to licencję.
- Umorzę panu dług. - Idę się przebrać.
Idź. Zostaw kieliszek!
Chwilka.
- Zaraz się urodzi! - Gówniane drogi!
Dużo w tym roku kwiczała.
Kto?
Świnia. Dużo kwiczała. Nadchodzi susza.
Dupek! Co robisz?
Szybciej!
Spójrz na niego.
- Nagły wypadek. - Nie ma prądu.
- Użyjemy świateł samochodu. - Rodzi!
Światło wróciło.
Dupek!
Trzy kilogramy. Chłopiec.
Dobry wieczór.
Moja żona.
- Żona? - Witam.
Iordache.
Stefan.
Cześć, sąsiedzie.
Co to?
Costache?
Próby do narodzin. Show Thomasa Avrama. Syna Andreia I Andy.
Premiera w wieży za mną. To kościół.
Nasz kościół.
Dziś zamiast wiernych, zaproszone są anioły.
Proszę się nie martwić. Nie będziemy słyszeć jego chrapania.
Co tam jest?
Pusty pokój. Poprzedniego lokatora zaaresztowali komuniści.
Siedzi w więzieniu. Smutna historia.
Przepraszam. Czekam na telefon z zagranicy.
Zrobię ci drinka, jakiego jeszcze nie piłeś.
Koniak ze spritzem!
Zaraz wracam.
Długo jeszcze? Późno już. Nie chce się uspokoić.
Wszyscy nam gratulują. Przyjdź się pożegnać.
Są pijani. Jutro nie będą nic pamiętać.
- Mnóstwo tam dymu! - Znają się na winie.
Zawołasz mnie na tańce?
Świetne podejście.
Na zdrowie.
Koniak ze spritzem dla wszystkich!
Jak się czujesz? Nadal boisz się roli?
Powiem ci coś szczerze.
W końcu. Nieczęsto się u nas zdarza.
Racja.
Zacząłem czytać "Braci Karamazov". Pierwszy raz. Ogarnął mnie strach.
- Czytałeś wcześniej Dostojewskiego? - Nie.
Super! Poradzę ci coś. Nie czytaj.
Nie wiecie, co się stało z synem Silviu Balana?
Książki pociągnęły go na dno.
Któregoś dnia wypchał sobie torbę książkami Dostojewkiego,
wyszedł z domu, sypia gdzie popadnie i żebrze o wódkę w barach.
To nie wina książek. Niektórzy są idiotami.
Mares.
Valeriu Condiescu nie żyje.
Sprawdź rogi.
Przywieźli go?
Jest w środku.
Nie tak trzyma się dzidziusia. Pokażę ci.
Cicho!
Jak mam wypocząć, jeśli go nie uciszycie? Pomogę ci.
Spokojnie.
"Znowu powiesz, że piłem". To ta kwestia?
"Znowu powiesz, że piłem. To nieprawda.
Ja nie piję! Zabawiam się".
- Było tu krzesło. - To prawda.
Ruszaj się!
"Jesteś aniołem, Alioszo.
Jesteś aniołem na ziemi, mój mały braciszku.
Dopuściłem się grzechu.
Dotykałem prawych kobiet!
Pławiłem się w tym jak świnia w błocie,
ogarnięty własnymi żądzami".
Jestem przeklęty!
Znam kwestię.
"Pławiłem się w tym jak świnia w błocie,
ogarnięty własnymi żądzami.
Jestem przeklęty, Aliosza!
Jestem degeneratem.
Zwierzęciem pełnym jadu!
Wiesz co? Przynajmniej nie jestem kłamcą.
Wierzę w Boga.
Więcej uśmiechu!
Cześć.
Masz go wspierać śmiechem!
Rumienisz się.
Masz tego dosyć?
- Muzyka. - To dla ciebie za dużo?"
"Zrozumiałem, że jestem taki, jak ty".
"Ty? Nieprawda. To przegięcie".
"Wspinamy się po tej samej drabinie".
"Ja dopiero zaczynam. Ty jesteś trochę wyżej".
- "Gdy wejdziesz..." - Nawet, jeśli masz stopę na stopniu...
Dalej co?
Nawet, jeśli masz stopę na stopniu, nie masz czasu, by dotrzeć na szczyt.
"Nawet jeśli masz stopę na stopniu...
nie masz czasu, by dotrzeć na szczyt".
"Nie stawiajmy więc stopy na stopniu!"
"Kto może sobie na to pozwolić?"
"Ty możesz?"
"Raczej nie".
"Cicho! Przestań gadać!"
Grusenca.
Dziwka.
"Grusenca, ta dziwka, która twierdzi, że zna się na ludziach, powiedziała mi coś.
Powiedziała, że któregoś dnia się tobą zajmie.
Zajmie się!"
Wystarczy!
Nieźle. Zaczął...
- Przepraszam. Zepsułem. - Zaczerwieniłeś się!
Co możemy zrobić?
Ten dzwon na scenie...
Towarzysze. Złe wieści chodzą parami.
Karamazov odwołany. Nie został zatwierdzony.
Poszukamy czegoś rumuńskiego. Premiera ma się odbyć.
Panie Avram, zapraszam do siebie.
Jego śmierć to idealna wymówka.
Panie Visan!
Ci ludzie nigdy nie pozwoliliby na premierę.
Mogliśmy być tego pewni!
Do dupy.
Mam dwie informacje. Nie przynoszę tylko złych wieści.
Od jutra pracujesz u nas legalnie. Dostaniesz też dokumenty z Bukaresztu.
Jutro o dwunastej musisz wyrecytować wiersz w telewizji na nowy rok.
Cały kraj będzie cię słuchać. Łącznie z prezydentem.
Nie umiem recytować. Nigdy się nie uczyłem.
Rozumiem.
Wiedziałem, że kłamiesz.
Wynocha!
Towarzyszu Andrei. Pan Valeriu zostawił dla pana kopertę z bonusem.
Dziękuję.
Aktor jest niedostępny ze względu na śmierć w rodzinie. Znajdziemy innego.
Dochodzi północ.
W nocy król baluje.
Pije, ucztuje, zatacza się.
Co robisz?
Sprzedaję poezję. Zapłaciłem za miejsce.
W nocy król baluje.
Pije, ucztuje, zatacza się. Tańczy jak wariat...
Oszalał pan?
Nie. Ozdrowiałem.
Przy kolejnym kieliszku wina zaczyna grać muzyka, orkiestra się rozkręca.
Przyszedł do ciebie list.
Dzięki. Przyniosłem mleko.
Miło z twojej strony.
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH
Pij. Dobre. Spójrz w lustro.
To ty?
Nadal możesz się wybronić. Masz talent. To więcej, niż większość osób.
Masz rodzinę. Jesteś zdrowy. Nie doceniasz tego.
Masz blizny na twarzy. Chodzisz w brudnych spodniach. Z kim walczysz?
Jesteś teraz ojcem. Jest nas trójka. Jesteśmy zdrowi.
Zawsze byłeś uparty.
Chciałeś znaleźć swoją drogę. Rozumiem. Ty zrozum, że sztuka została odwołana.
Teatry obcięły pensje.
Twoi znajomi szukają pracy w radiu i telewizji.
Czytasz Dostojewskiego. Na próżno.
Nie boisz się Boga. Żyjesz dla poklasku i swoich marzeń.
Po co rysuję, robię modele? Chcę zarabiać, by móc utrzymać syna.
- Przestań. - Nie chcę cię słuchać.
Wciąż wracasz do domu ledwo żywy.
Kiedyś przychodziłeś wyperfumowany, teraz cały w bliznach.
To szaleństwo!
Wychowujemy dziecko! Nie obchodzi cię to?
Nic cię nie obchodzi?
Tylko alkohol i teatr? Możesz to mieć!
Wspaniały człowiek.
Niech spoczywa w pokoju.
Mam rosyjską wódkę. Prosto z Rosji. Butelkę?
Wezmę dwie. Albo cztery. Zapłacę dwudziestego. Po wypłacie.
Dobrze.
Zdrowie twojego syna!
Staczasz się.
Nie chcę cię pocieszać, ale w porównaniu z tym, co dzieje się w telewizji,
odwołanie spektaklu to pikuś.
Dziś dostałem taką dyrektywę:
"Nie mamcie dzieci Mikołajem.
Zastąpcie go Dziadkiem Mrozem. Niech Święta staną się ateistyczne".
Wizja Ceausecu.
Zaczynamy kręcić programy w sierpniu. Mikołaj ma zniknąć.
Na zewnątrz pada śnieg. To szaleństwo.
Kretyn rządzi kretynami.
Zasłużyliśmy na to, bo nie wyrażamy sprzeciwu.
Prezent od Oony.
Od Oony?
Wiedziałeś, że zostaną?
Tak.
Przykro mi, że...
Nieważne. Cieszę się. Nie da się tu żyć.
Też złapię pierwszą okazję. Zapłacę każde pieniądze.
Oby ci się udało.
Mleko. Zmieniają się.
Zaczekajmy.
Kreml zaczyna działać. Wchodzimy w ostatni akt. Kurtyna.
Wiesz, że nie mogą opuszczać ambasady?
Gdy chcą jeść, podwozi ich autobus.
Gdy chcą zabawić się z kobietą, idą do łazienki.
Jakby płacono im za siedzenie w więzieniu
Znów piłeś!
- Co to? - Masło.
- Masło i? - Mleko dla Tomy.
Rzuciłeś pracę?
Nie. Obrabowałem krowę.
Twoje szkice?
Tak. Z naszej sztuki.
Umiesz wszystkiemu nadać formę.
Niedługo będziesz słynna w Bukareszcie.
Chętnie tam pojadę, ale nie chcę być sławna.
Pragnę rodziny.
Ile chcesz dzieci?
Nie wiem, jakim byłbym ojcem.
Bardziej pewnym siebie, punktualnym, wyrozumiałym.
Tak.
Nabrałem już pewności siebie.
Uważaj na siebie w mieście.
To numer mojej ciotki w Bukareszcie.
Na początku się u niej zatrzymamy.
Długopis Puiu.
Będę się za was modlić.
- Przesuń trochę. - Zimno mi. - Dobrze.
Pokaż Tomę.
Śmieje się.
Grzeczny!
Chwila!
Co robisz?
Wiem, że nie możesz się mnie oprzeć. Toma! Niech mama zapozna sie z Mikołajem.
Wesołych Świąt.
- Wzajemnie. - Tobie też, mały! - Śpioch.
Jest idealnie.
- Wesołych Świąt! - To od mojego teścia!
Na zdrowie! Zróbmy zdjęcie.
Dzieci, śpiewamy!
Wszystkiego najlepszego w nowym roku!
Z okazji nowego roku przemawiał Nicolae Ceausescu,
sekretarz generalny Rumuńskiej Partii Komunistycznej
i prezydent Socjalistycznej Repuliki Rumunii.
Dzięki.
Szczęśliwego nowego roku. Na zdrowie!
Miałem sen...
w którym widząc twój smutek, zrozumiałem milczenie.
Osłoniłem cię przed blaskiem nieba... żebyś mogła odpocząć.
Zapomniałaś, że...
nie zostawiłem cię w ciemności. Gwiazdy zapewniały ci światło.
Jedyne, co zostało...
to zapewnić ci miłość i mieć nadzieję, że...
Szczęśliwego nowego roku! Miałem sen...
Panie Beldiman?
- Szczęśliwego. - W końcu przyszedłeś!
Zimno mi i się nudzę.
Żona ci nie przekazała?
Dzwoniłem w święta.
Dużo się działo.
Mam coś dla ciebie.
Trzymam je od jakiegoś czasu.
Dostojewski. Obiecałem.
Jest pan magikiem!
To prezent świąteczny.
Bóstwo.
Brak mi słów.
Wspaniała.
Na wieki wieków. Amen.
Toma był... bardzo grzeczny.
Dzięki, mamo.
- Co? - Nie powinnaś mi go dawać.
Twój ojciec...
Nie żyje.
Opuścił nas dla Boga.
Próbowałem go używać.
Tata stępił stalówkę.
Wtedy zrozumiałem, dlaczego jego pismo było trudne do odczytania.
Jest tępe.
Zatrzymaj je.
Nie zgub.
Co się z nim stało?
Powiedz!
Powtarzał, że wolność jest ważniejsza od jego problemów.
Był zbyt dobry.
Tak naprawdę... zgarnęli go.
Razem z innymi.
Przyprowadziłem go.
Wejdź!
Towarzysz Avram! Miło cię poznać. Rozgość się.
Proszę nam wybaczyć. Tłoczno tu dziś.
Wie pan, dlaczego go wezwałem?
Nie. Zaskoczył mnie pan. Nigdy nie byłem na milicji.
Nigdy? To dobrze!
Przesiądź się.
Gdzie dokumenty? To te?
Uroczy jesteś! Wypuść ich.
Towarzyszu Avram.
Będę... z panem szczery.
Może to pomoże.
Natknąłem się na kilku chłopaków handlujących sztuką.
Zna pan Oonę Condiescu?
Reżyserkę.
Zna ją pan.
Poznałem. Pracowaliśmy razem.
Grałem w jej filmie w szkole. To tyle.
Czy podczas pracy...
przypadkiem nie poznał pan tego człowieka?
Nie.
Proszę się nie śpieszyć. Mamy czas. Proszę się przyjrzeć!
Nigdy go nie spotkałem.
Pracuje w telewizji. Kręci filmy.
- Jest pan aktorem? - Tak. Nie.
Nie, nie znam go. Tak, jestem aktorem.
Dawno nie grałem.
Gdy poszedłeś do jej domu wieczorem i wyszedłeś rano,
rozmawialiście o filmie?
Widziałeś u niej obrazy...
podobne do tych?
Nie.
Na pewno?
Tak. Jestem pewny.
Przyjrzyj się.
Nie widziałem.
Gówniarze!
Kocham cię.
Zrobisz mi przysługę?
Jasne. Co chcesz?
Zostaw klucz pod wycieraczką.
Próbował...
Towarzyszu. Dokąd idziesz?
Do domu. A co?
Inną drogą. Ta jest zamknięta.
Co tu robisz?
19 CZERWCA, 1987
Wybacz im!
Nie wiedzą, co robią.
Uwaga! Stać!
Zamknięte!
Nie mogę.
Spróbuj jeszcze raz. Mamy czas.
Nie mogę i tyle.
Weź głęboki oddech. Dasz radę.
Krzyknij: "Jestem Andrei Avram i umiem jeździć na nartach!"
"Jestem Andrei i umiem jeździć na nartach".
Głośniej.
Głośniej!
Właśnie.
Naprzód!
Pomogło!
Zatrzymaj się! Zaczekaj na mnie!
Słyszysz kościół?
Mój mały!
Dobrze, że jesteście.
Idź umyć ręce. Zaraz jemy.
Chodźmy.
Co się dzieje?
Zabrali Puiu.
Bałam się powiedzieć przez telefon.
Policja go zgarnęła.
Boże.
Dobrze, że Andrei spał. Chcę, żeby został z tobą.
Pojadę do Bukaresztu dowiedzieć się więcej.
Kogo zapytasz?
Nie wiem.
- Dlaczego ogórek przeszedł przez ulicę? - Dlaczego?
Bo było zielone.
Kto jest głupi?
Chodźmy.
Przydupas.
Kto kim rządzi?
To wnuk sygnalisty.
Jak masz na imię, głupolu?
Andrei. Avram. Głupol mam na drugie.
To nasze tory!
Jeśli chcecie tu siedzieć, musicie zmierzyć się z pociągiem.
Dalej! Nadjeżdża!
Kto się zmyje, przegrywa!
Nie martw się. Jestem obok.
Żartowałem!
Uciekaj!
Udało mi się!
Wstawajcie!
Wstawać! Obudźcie się!
Co tu robisz?
- Ale niespodzianka! - Cześć.
Avram. Z mojego filmu. Wejdziesz?
- Nie. Mam pytanie. - Jasne.
Musisz mi pomóc.
Potrzebuję dodatkowej pracy. Jakiejkolwiek.
Pomożesz?
Może Constantin kogoś szuka. Porozmawiam z nim.
Świetnie. Dziękuję.
Do zobaczenia.
Towarzysz Caranica.
Obecny!
Towarzysz Delimace.
Obecny!
Towarzysz Sterie Ciumete.
Obecny!
Towarzysze!
Dzięki zwycięstwu z 6 września zrobiliśmy kolejny krok ku lepszej przyszłości.
Igranie ze śmiercią nam nie straszne.
Poświęcenie każdego legionisty to nasze zwycięstwo.
Zmarli nas osądzą.
Ich przelana krew zasługuje na szacunek!
Oko za oko,
krew za krew, grób za grób.
Tak zwyciężaliśmy i tak zwyciężymy!
Trudno grać kogoś odważnego.
Nie ukrywajmy tego. Masz talent.
Wspaniale zagrałeś Sima.
Jesteś odważny, jak na torach.
Wszystko pamiętasz. Cholernie się bałem tego pociągu.
Ja się bałem o ciebie.
To Corabiora.
Kelner!
Tak?
Co to za wódka?
Wyborowa.
Kłamiesz. To Corabiora.
Nie wiesz, co pijesz? Kloszard!
- Nie kłam mi w twarz! - Uspokój się!
Pewnie pomylili się na barze. Spokojnie. Dostanie pan rabat.
Zabierzcie to.
Złodzieje!
Wyborowa! Dupek.
To wielki sukces.
Wspaniałe osiągnięcie.
Nie chcemy wkurzyć ministerstwa przyznając mu nagrodę.
Rozumiem. To niesprawiedliwe. Dajmy mu nagrodę ex equo.
Wykluczone.
Zgadzam się. To niesprawiedliwe.
Nagradzamy aktora, nie postać, którą gra.
Powiedziałem, że to wykluczone.
Nie mogę się z tym zgodzić. Nie mogę.
Miłego wieczoru.
Do widzenia.
Postanowione. Podpisz.
Na samym dole też.
Co jeszcze przyniosłeś dla Tomy?
Bajki i klatkę na szczury. Do nauki.
Dobrze się czujesz? Ile masz lat?
Wydajesz kasę na bzdury. Właśnie tego potrzebowaliśmy!
Nie chcę, żeby gapił się tylko w bułgarskie bajki!
Słyszysz, jak na ulicy mieszają języki?
Lepiej oglądać bajki, niż żyć bez dachu nad głową.
Ożeniłeś się ze mną. Dbaj o nasz dom.
Wystarczy. Zostaw!
Tata!
Przepraszam, że przeszkadzam. Chcę rozmawiać z Costachem Vorveranu.
Kto dzwoni?
Andrei Avram. Jestem przed wejściem do budynku.
Poczekaj na przystanku.
Chce pan to? Na sprzedaż.
Nie.
Pan Avram?
Dzień dobry.
Costache przestał przychodzić do pracy.
Nie mogłam powiedzieć przez telefon.
Ponoć złapano go, gdy przekraczał granicę.
Znalazłam to na jego biurku.
Nie wiem, co z tym zrobić. Dziękuję. Do widzenia.
WYDZIAŁ KULTURY MASOWEJ
Poznajesz?
Wiem, ze tak.
Pomagasz Żydom, sprzedając ich cenne rzeczy.
Wiem też, że za tę kasę załatwiają lewe paszporty.
Nie znam cię za dobrze.
Co mogę powiedzieć?
Nastały ciężkie czasy.
Niebezpieczne.
Zaaresztowali Costache Vorveranu.
Posprzątaj swój bajzel. Przyjdą z pytaniami.
W Timisoarze strzelano do ludzi
protestujących na ulicy.
Siedemnasty grudnia 1989.
Śpi.
Strzelaniny w Timsoarze. Są zabici, ranni. Gdzie Anda?
W kolejce po mięso. Gdzie to usłyszałeś?
W Radiu Wolna Europa.
Słyszałem krzyki, strzały, kobiety i dzieci.
Sprawka Rosjan. Zaczyna się.
Gorbaczow postanowił działać.
Śpi.
Zostaw.
Wracaj do domu.
Ceausecu uciekł!
Precz z policją! Jesteśmy wolni!
Wolność!
Koniec z komunizmem!
Robisz mi zdjęcie? Co ty sobie myślisz?
Chcecie wody?
Macie wodę z gównem!
Urządzili masakrę na uniwersytecie.
Strzelali do kogo popadnie.
Rano zmywali szlauchem zaschniętą krew.
Wolność!
Ceausescu uciekł!
Spójrz.
Martwiłam się! Co się stało?
Jestem szczęśliwy.
To nic takiego. Przewróciłem się w kolejce po mleko. Miasto oszalało.
Oglądałam. Ciągle gadają o tym w wiadomościach.
Co robisz? Rysujesz?
Co robisz, szefowo?
Podekscytowałam się.
- Uwaga! - Uważam.
- Co się stało? - Nic.
Nie mogłem siedzieć spokojnie.
Iliescu się wypowiada.
Miejmy nadzieję, że pojawi się ktoś lepszy.
Nie pozbędziemy się ich. Jeśli on przejmie władzę...
Taki sam komunista.
Jest miły, uśmiecha się, obiecuje.
Chowa się za dziećmi i dziećmi swoich dzieci.
Rozumiesz?
Twoja matka dzwoni.
Powiedz, że biorę prysznic i spytaj, czego chce.
Znaleźli ciało Catalina. Zabili go.
Cholerna policja!
Robicie, co chcecie!
Nie tym razem!
Przyślijcie po nas helikopter! Inaczej zginiemy z tymi dziećmi.
Jesteśmy tak samo niewinni!
Poddajcie się. Poddajcie się i złóżcie broń!
Ręce za głowę!
Wychodzić jeden po drugim.
Żołnierze! Nie strzelać!
Nie strzelać!
Padnij!
1990, PLAC UNIWERSYTECKI, BUKARESZT
Codziennie na placu zbierają się tłumy.
Protestujemy przeciwko decyzji rządu, by nie prowadzić z nami dialogu.
Chcemy zmian.
Gratuluję. Poszłam na premierę.
Byłam pod wrażeniem sceny w autobusie.
Naprawdę nie było jej w książce?
Pintilie ją wprowadził. Jest prawdziwa.
To samo wydarzyło się w Timisoarze w osiemdziesiątym piątym.
Mam nadzieję, że teraz wszystko się polepszy.
Powinieneś stać na tym balkonie. Ludzie będą cię słuchać.
Kochamy wolność! Wygramy lub umrzemy!
Co to?
Nie mam pojęcia. Wandale. Nie z teatru.
Wcześniej panował spokój i porządek.
Dzień dobry.
Posłuchaj. Nie mam dużo czasu.
Muszę iść do ministerstwa.
Mam kilka poprawek do sztuki. Potem możemy zacząć próby.
Super!
Musisz być spokojny... opanowany.
Przestań chodzić na plac.
Mają przewagę. Tylko to się liczy.
Sam widziałeś. To ich odpowiedź.
To tyle?
Boże!
Ty też? Nie masz nic do powiedzenia?
Walczylibyśmy na próżno. Potrzeba cierpliwości.
Cierpliwości?
Ze spokojem akceptowałeś zarząd teatru.
Jakim cudem?
Teraz sam będziesz go prowadził. Już wiem, dlaczego.
Łatwo cię przekonali.
Jak śmiesz? Sprowadziłem cię tu.
Wyciągnąłem cię z bagna, w którym siedziałeś.
Wstydź się!
Ja?
Prowadzisz teatr, nie więzienie.
Pierwszy raz w życiu czuję się wolny. I taki pozostanę.
Precz z Iliescu!
Ludzie z tego placu zmusili Ceausescu do ucieczki.
Śmierć była im nie straszna.
Ich poświęcenie nie poszło na marne.
Odebraliśmy władzę w najważniejszych urzędach.
Dlatego nie wahamy się krzycząc: "Precz z komunizmem!"
Zmarli nas osądzą. Ich poświęcenie nas motywuje!
Nie ruszymy się stąd! Zostaniemy!
Wiesz, co robić.
Kup broszkę albo lepsze perfumy. Nie za drogie.
Popatrzmy.
On jest dupkiem.
Mówiłem kiedy. Dobrze.
Iliescu ma charyzmę. Nie można się jej oprzeć.
Jest tam mnóstwo ludzi. Chcę wiedzieć, kto im płaci.
Kurwy i ćpuny.
Racja.
Potrzebujemy artykułu. Dostaniesz całą pierwszą stronę.
Wstaw ogromne zdjęcie tego dupka. Co chcesz.
Pod nim tekst w stylu... "Bunt".
Albo dosłownie: "Legioniścią chcą przejąć władzę".
Wymyślisz coś. Idź.
Zapunktujesz, jeśli tekst będzie dobry.
Masz żonę? Nie? Dobrze. Lepiej dla ciebie.
Dziękujemy górnikom za tak szybką reakcję.
- Co? - Słyszałaś?
Musimy uważać. Idziemy do telewizji.
Dlaczego używasz francuskiego? Mów po rumuńsku! Nic nie rozumiem.
Zawsze tak mówię. To mój pierwszy język.
Co się dzieje?
George... przysłał mi bilet. Z Bukaresztu do Paryża.
Stamtąd do Nowego Jorku.
Górnicy!
Po co ci nóż? Zabijesz mnie?
Potrzebujemy lekarza.
Taksówkę!
Protestujący próbują podważyć naszą demokrację.
Wojsko musi przywrócić stabilność
i ochronić ludzi i ich dorobek.
Nie pozwolimy na akty wandalizmu!
Pracujemy i myślimy!
Przekaż prezydentowi, że podpalimy autobusy.
Wchodzić do budynku!
Są opłacani fałszywkami! Wywleczcie ich! Obrońcie nas!
Tędy!
Idźcie na balkon. Jest ubrany na biało.
Bez litości!
To on?
To ty?
Żywy czy martwy?
Dam ci mandat. Czego szukasz na nie swoim podwórku?
Wzbudzasz zamieszki.
Dobra robota! Widziałem, jak spadał!
Jesteś idiotką! Zrobiłaś dziewięć prześwietleń jednego płuca!
Prosili cię, żebyś go zabiła?
Poprosił o to towarzysz, który go przywiózł.
Dziewięć!
Co mam zrobić?
Pyta o ciebie.
Toma na ciebie czeka.
Słucham?
Żyję?
Mniej więcej.
Kto cię wezwał?
Nie wiem, co się dzieje.
Coś jest na rzeczy.
Nie rozumiem.
Chyba straciłem...
Uderzyli mnie w głowę. Kopali mnie...
w brzuch.
Wybaczyłem im. Straciłem rozum.
Słyszę głos.
Swój.
Nie w uszach.
Gdzieś w ciele.
W sercu.
On wie.
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Nie ma Muty.
Co?
Zmarła.
Kto to?
Toma!
Chodź!
Znów dzwonili z teatru. Daj znak życia.
Cudem przeżył.
Badania pokazują...
- Mogę? - Oczywiście.
Pourazowe pogorszenie słuchu. Z powodu perforacji błony bębenkowej.
Przez długi czas nie będziesz słyszeć na prawe ucho.
Potrzebujesz cudu.
Dobrze sypiasz?
Dużo lepiej.
Cudem.
"Zalewa mnie smutek, gdy widzę cię tak przygnębioną".
"Jesteś iluzją,
chorą halucynacją.
Tracę rozum".
"Niczego nie tracisz.
Jestem diabłem. Nic, co ludzkie, nie jest mi obce".
Wejdź.
Paczka dla pana.
Dziękuję.
"Czego chcesz?
Natura wzięła górę nad wiarą.
Nie jest łatwo zniszczyć tysiące dusz, by ocalić jedną!
Jaka czeka nas nagroda? Mierzenie się z grzechami ludzi!"
"Co się stało?
Co cię zdenerwowało? Śmierć Zosimy?
Zostaw mnie!
Zaczynasz denerwować się jak zwykły śmiertelnik? Ty?
Wszystko dlatego, że stary opat wyzionął ducha.
Myślałeś, że był święty? Że nie śmierdział?
Wierzyłem i nadal wierzę, bo tego chcę.
Jesteś wściekły. Wściekły na Boga.
Zaczynasz z nim walczyć.
Buntujesz się.
Nie buntuję się.
Nie akceptuję świata, jaki stworzył. I tyle!
Wybaczam wszystko. Wszystkim.
Proszę wszystkich o wybaczenie.
Nie tylko moich czynów.
Ale ich wszystkich.
Ojcze.
Opuszczę klasztor. Tak, jak chciałeś.
Pójdę w świat.
Żyć wśród zwykłych ludzi".
FILM DEDYKOWANY WSZYSTKIM TWÓRCOM
W 1999 AKTOR POŚWIĘCIŁ SIĘ BOGU.
OBECNIE JEST OPATEM KLASZTORU ŚWIĘTEGO MĘCZENNIKA FILEMONA,
UWAŻANEGO ZA OPIEKUNA AKTORÓW.
1977 - 1987 - CZARNA DEKADA.
NA ROZKAZ DYKTATORA CEAUSESCU
W BUKARESZCIE ZBURZONO 20 KOŚCIOŁÓW I KLASZTORÓW.
WIĘKSZOŚĆ MIAŁA PONAD TRZYSTA PIĘĆDZIESIĄT LAT.
22 GRUDNIA 1989 TUŻ PO DWUNASTEJ, CEAUSESCU PODDAŁ WŁADZĘ I UCIEKŁ.
REWOLUCJA POCHŁONĘŁA PIĘĆ TYSIĘCY DWIEŚCIE TRZY OFIARY.
1990 - ROK ZERO.
PO 30 LATACH ŚLEDZTWA, WCIĄŻ NIEZNANA JEST LICZBA OFIAR GÓRNIKÓW
POWOŁANYCH DO WALKI PRZEZ IONA ILIESCU.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Julia Szawłowska