ROZDZIELENIE
Pamiętasz swoje ostatnie słowa?
„Ona żyje”.
Skończyłeś Cold Harbor?
Co to za miejsce?
To chatka do rodzenia.
Co ja tu robię? Co pani tu robi?
Cold Harbor.
Skończyłeś go?
Nie.
To wciąż żyje.
Możemy ją uratować.
Kogo?
Panią Casey.
Gemmę.
Na dole jest pewien korytarz. Inny niż pozostałe.
Długi, czarny i ukryty.
Z rysunków Irvinga.
Co?
Z jadącą w dół windą.
Wiemy, gdzie jest.
Jakże dziwną przemowę wygłosiłaś na przyjęciu.
Gniewałem się potem na ciebie.
Rzuciłem puszką cukierków.
Kurwa, ale jesteś dziwny.
Nie kocham mojej córki.
Kiedyś widziałem w niej Kiera,
ale kiedy dorosła, to ją opuścił.
Świetny z ciebie tata.
Spłodziłem w tajemnicy inne.
Ale w nich też go nie było.
A potem znów go zobaczyłem.
W tobie.
Twoja rodzina stworzyła piekło. Spłoniecie w nim.
Oto właśnie on.
Jutrzejszy dzień jest wyjątkowy.
Po co tu przyszedłeś?
Czego ode mnie chcesz?
Czyli kiedy skończę Cold Harbor,
zrobią test, a potem ją zabiją?
Kiedy skończysz ten plik, musisz szybko pójść do czarnego korytarza,
a potem na piętro testów.
Nie pozwolą ci opuścić MDR, dopóki nie skończysz.
Dobrze, ale jak ją tam na dole znajdę?
Nie znajdziesz.
- Nie? - Nie.
Twój chip jest dostrojony tylko do twojego poziomu.
Na poziomie testów znów będziesz swoim alterem.
Znajdzie Gemmę i zabierze ją na poziom rozdzielenia,
gdzie ty doprowadzisz ją na schody wyjściowe.
Rozumiem.
Mark...
wiem, że to zajebiście dużo.
Ale jeśli udowodnimy, że żyje,
że ją, kurwa, porwali,
to będzie ich koniec.
A co stanie się z nami?
W jakim sensie?
Jeśli to będzie koniec Lumon, to co stanie się z alterami z wewnątrz?
No tak.
- Czyli mam oddać życie? - Nie.
Życie wszystkich w środku?
Nie. To nie takie proste.
Żeby uratować jedną osobę, na której ci zależy?
To nie musi być koniec twojego życia.
Naprawdę?
No tak.
Ktoś inny chce z tobą jeszcze porozmawiać.
Dobrze. Wystarczy, że wciśniesz play.
Obejrzyj to.
Nagraj swoją odpowiedź, a potem wyjdź na zewnątrz.
Będziemy na dole.
Hej... jestem...
Chyba wiesz, kim jestem.
Rozmawiałeś już z Devon i panią Sel... panią Cobel.
Czyli...
wiesz, o co cię prosimy.
Ale przede wszystkim chcę ci powiedzieć, że jest mi bardzo przykro.
Stworzyłem cię jako więźnia w ramach ucieczki.
Powiedzieli mi, że będziesz szczęśliwy. Że alterzy są zadowoleni.
A ponieważ im uwierzyłem,
przez dwa lata żyłeś jak w koszmarze.
To okropne, co ci zrobili.
Jestem tu częściowo dlatego, że chcę to naprawić.
Mam nadzieję, że dzięki temu, co mamy ze sobą wspólnego,
dasz mi szansę to zrobić.
Cześć.
Rany, to... Nie spodziewałem się rozmowy z tobą.
Ja pierdzielę.
A co dopiero, że usłyszę przeprosiny...
Dziękuję.
Wiesz, „koszmar” to w sumie niewłaściwe słowo.
Bo jakoś znaleźliśmy sposób na to, żeby funkcjonować, żeby...
czuć się pełnymi osobami.
Dlatego twoja prośba mnie przeraża.
Dlatego, że jakiekolwiek jest to życie...
mamy tylko je
i nie chcemy, żeby się kończyło.
Rozumiesz to?
Pewnie, że rozumiem.
To bardzo dobry argument.
Na twoim miejscu powiedziałbym to samo, jednak...
Lumon nie musi być całym twoim życiem.
Mogłeś ostatnio widzieć przebłyski.
Obrazy z mojego świata.
Ja twoje też widziałem.
To proces, który nazywa się reintegracja.
Pozwala połączyć nasze wspomnienia, żebyśmy mogli być jedną osobą.
Zacząłem to, bo teraz widzę, jakie to dla ciebie nie fair,
i kiedy moja żona będzie wolna, przyrzekam, że dokończę ten proces.
Bo to życie, nasze życie...
należy do nas obu.
I chcę je z tobą dzielić.
Dobrze. Ale co to dokładnie znaczy?
Dostaniesz prawą stronę, a ja lewą? A może to...
podział na górę i dół?
- Nie. - Próbuję to pojąć.
Nie, to nie podział na górę i dół.
To my obaj. Jako jedna, połączona osoba.
Moje wspomnienia i twoje. Moja trauma i twoja.
Ale te dobre rzeczy też.
Dobrze, ale...
ty żyjesz 20 razy dłużej niż ja,
więc kimkolwiek będzie ta nowa, hybrydowa osoba,
wydaje się, że będzie bardziej tobą niż mną.
To raczej tak nie działa.
No dobrze. To jak to działa?
Słuchaj...
opłakiwałem Gemmę przez dwa lata.
Straciłem pracę na uczelni...
bo zacząłem przychodzić najebany.
Schowałem wszystkie jej rzeczy w piwnicy...
bo łatwiej było udawać, że nigdy nie istniała.
I myślałem, że chronię cię przed tym bólem.
Hej. Pani Cobel mówiła mi, że kogoś tam na dole masz.
Helenę Eagan, prawda?
Jej alterka nazywa się chyba Heleny?
Bardzo się cieszę, że przeżyłeś coś takiego.
Więc teraz możesz sobie wyobrazić to,
co jest między tobą i Heleny,
ale pomnożone przez tysiące dni
radości, sprzeczek, namiętności.
Wtedy zrozumiesz, dlaczego muszę odzyskać żonę.
Muszę ją odzyskać.
Helly. Ma na imię Helly.
To w niej jestem zakochany,
o czym wiedziałbyś, gdyby interesowało cię moje życie.
Wcześniej, zanim czegoś potrzebowałeś.
To ją stracę, jeśli zrobię to, co mówisz,
bo wiesz tak samo jak ja, że jej alterka się nie zreintegruje,
zakładając, że to w ogóle możliwe i każde twoje słowo nie jest kłamstwem.
Co...
Przepraszam. Nie chciałem...
Gościu, próbuję tylko uratować żonę, jasne?
Nie mogę jej porzucić, a jeśli mi pomożesz,
nie porzucę też ciebie, obiecuję.
Wiesz, co myślę? Że kiedy tylko odzyskasz żonę,
zapomnisz o moim istnieniu.
Że zniknę tak samo, jak każdy inny alter.
Czego ode mnie chcesz? Siedzimy w tym razem.
Nie możesz mi zaufać?
Nie.
Devon!
To pieprzone dziecko. Nie chce słuchać.
Pomówię z nim.
Powiedział, że reintegracja to ściema.
W sumie ma rację, nie?
Daj mi z nim pomówić.
Na osobności.
Dobrze. Jasne.
Te liczby to twoja żona.
Liczby z MDR.
Z twojej konsoli.
To drzwi do umysłu żony twojego altera, Gemmy Scout.
Nie rozumiem.
Co widzisz, kiedy na nie patrzysz?
No... czujemy różne rzeczy.
Co czujesz?
Różne rzeczy. Czasem smutek...
Rozpacz.
Swawolę.
Złośliwość.
Lęk.
To znaczy, że...
te zbiory są...
Jej nastrojami.
Budulcami jej umysłu.
Co ja buduję?
Każdy plik, który ukończyłeś...
jest jej nową świadomością.
Nową alterką.
Ukończyłem 24 pliki.
Cold Harbor jest ostatnim.
Jutro będzie twój ostatni dzień w Lumon.
Wypełnisz swoje zadanie. I ona też.
Dlaczego mi to pani mówi?
Co tu pani tak naprawdę robi?
Mark.
Ciebie i Helly R. nie czeka szczęśliwe zakończenie.
To Eaganówna.
Jesteś dla nich nikim.
- Nie. - Dla niej też.
Nie wierzę pani.
Wykorzystują cię.
Nie! Nie wierzę pani!
Zrzucą cię jak skorupę.
- To pani mnie wykorzystuje! - Mark!
- Reintegracja to jedyna szansa! - Czekaj.
- Kochasz swojego brata? - Mark!
Tak.
To powiedz mu, że mam teraz trafić na poziom rozdzielenia,
bo nigdy nie zobaczy już swojej żony.
Zależy mi na tobie.
Proszę przestać!
Mark.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ja tobie też.
Ja pierdolę.
„Marku, założyciel pragnie być świadkiem historycznego zakończenia 25. pliku.
Helly R. również będzie obserwować je ze swojego krzesła.
Po zwycięstwie czeka cię pokaźny splendor. Serdeczności, pan Milchick”.
Był tu Jame Eagan.
Przyszedł do mnie.
Pieprzył coś zagadkowo o tym, że mam w sobie ogień Kiera
i że dziś jest wyjątkowy dzień.
Wiem dlaczego.
Wiem, dlaczego to robią.
Witaj, Dylan.
Odmówił?
Chodź ze mną.
PODNIOSŁE ZWYCIĘSTWO COLD HARBOR
To co się dzieje, kiedy wyciągają chip?
Ale jak możemy ufać Cobel?
Cały czas nas okłamywała.
Wiem, ale wydawała się inna.
To znaczy taka sama, ale... zarazem inna.
Sam nie wiem.
Mogę po prostu tego nie robić.
Mogę nie skończyć pliku. Nie wyciągać jej.
Ale jeśli mówi prawdę, i tak mamy przerąbane.
Co się dzieje?
Ubierz się.
Wszystko będzie dobrze.
Jeśli ją ocalisz, to może załatwić Lumon, tak jak mówiła jego siostra.
I może zrobisz całe to połączenie.
Tak, ale mógł mnie też okłamać.
A jeśli nie?
Przynajmniej będziesz mógł żyć.
Tak, ale ja chcę żyć z tobą.
Ale ja jestem nią, Mark.
Jestem nią.
Twój alter odpowiedział na twoje podanie o odejście.
Jego odpowiedź może wywołać wstydliwą emocjonalną reakcję,
a ponieważ jestem zajęty,
zostawię cię, żebyś przeczytał ją na osobności.
PODANIE O ODEJŚCIE
ODPOWIEDŹ
„Drogi alterze,
przeczytałem twoje podanie i podzieliłem odpowiedź na trzy punkty.
Punkt pierwszy: wal się”.
Gretchen jest moją żoną i ukochaną.
Twoje czyny były kurewsko nieodpowiednie.
Punkt drugi:
rozumiem to.
Jest idealna, a ponieważ dzielimy fizjologię, to jasne, że się zgadzasz.
Rzecz w tym...
że nigdy nie byłem imponującą osobą,
więc kiedy Gretch powiedziała mi, że jesteś pewnym siebie kozakiem...
sam nie wiem.
To mnie zabolało.
Więc punkt trzeci jest chyba taki:
mam nadzieję, że pewnego dnia zobaczy we mnie to, co widzi w tobie.
W międzyczasie, jeśli mam być szczery,
cieszę się, że istniejesz.
Więc jeśli chcesz odejść, to możesz.
Ale myślę, że powinieneś zostać.
Z pozdrowieniami, twój alter.
Próbowałam przypomnieć sobie inne miejsca poza Delaware.
Przypomniałam sobie Europę, Zimbabwe...
i równik.
Równik?
To budynek?
Albo kontynent.
Może to budynek, który jest tak duży...
Że stał się kontynentem.
Tak.
Chciałabym mieć z tobą więcej czasu.
Przynajmniej był szczęśliwy.
Dzwoń do pana Eagana.
Marku S.,
kończąc swój 25. plik makrodanych,
sprawiłeś, że mój wielki zamysł stał się bliższy urzeczywistnienia,
co uczyniło cię
jednym z najważniejszych ludzi w historii.
Rozkoszuj się teraz owocami swojego trudu
i powitaj swojego ziemskiego zarządcę,
swojego...
kierownika poziomu!
Dziękuję, panie Kier.
Jeśli wolno mi zauważyć, wygląda pan bardzo przystojnie.
Dziękuję.
Odwzajemniłbym komplement,
gdyby nie moja ulubiona z głównych zasad.
Prawość?
Nie.
Wizja.
To wyjątkowa okazja gościć kogoś tak wybitnego,
światłego, wielkodusznego...
Ależ masz rozwlekły styl.
Dobrze, że to nie ty napisałeś pierwszy aneks.
Pękłby w szwach.
To zaszczyt być adresatem pańskich przytyków.
Pańskie dziedzictwo naprawdę osiąga nieprawdopodobne wyżyny.
Mówisz o mojej firmie?
Nie.
O woskowej figurze, która przewyższa pana o dziesięć centymetrów.
Dziękuję za tę opinię...
Seth.
Dziękuję, panie Kier.
A teraz, damo i dżentelmenie z MDR,
pozwolę sobie przedstawić dział choreografii i wesołości!
Chodźmy.
Mark!
Witam, panie Eagan.
Test skuteczności wkrótce się rozpocznie.
TEST WKRÓTCE SIĘ ROZPOCZNIE...
Dziękuję, C&W.
Sprawmy Markowi S. jeszcze więcej przyjemności...
Muszę iść.
...balladą o Ambrosie
i Gunnel.
Gotowy?
Tak.
Do zobaczenia na równiku.
Hej. Możecie mi pomóc?
Pomożecie mi?
Helly.
Gdzie jest Mark?
Nie wiem!
Wejdź do pokoju.
Kim jesteś?
Nie wiem.
Dział opieki nad ssakami przynosi ofiarę.
Czy ma werwę?
Owszem.
Zna fortele?
Najlepiej ze stada.
Ta bestia zostanie pogrzebana z hołubioną kobietą,
której ducha musi poprowadzić do drzwi Kiera.
Poradzi sobie z tym?
Tak.
Więc podaruj mi jej życie.
Rozbierz je.
Helly!
Przepraszam.
Poświęcamy to zwierzę Kierowi
i jego odwiecznej wojnie z bólem.
Ile?
Ile czego?
Ile jeszcze muszę oddać?
Tyle, ile zapragnie założyciel.
Mark S.
Pomyliłem drzwi.
Już idę, dobrze?
O kurwa.
Koniec zabijania.
Czekaj!
Proszę.
Bariera trzyma.
Niczego nie czuje.
To piękne.
Dziękuję.
Emile dziękuje tobie.
Emile to imię kozy.
Zaraz zmienię się w swojego altera.
Wtedy zabierzesz go do...
Co robisz?
Te instrumenty należą do choreografii i wesołości.
Choreografio i wesołości, natychmiast wróćcie do swojego działu!
Wracamy do C&W. Nasz występ jest spalony.
Nie, nie. Czekajcie.
Czekajcie.
Przy tym biurku były cztery miejsca.
Usunęli naszego przyjaciela Irvinga. Chcą usunąć cały nasz dział.
Jeśli się wydostanie, to po nas.
Wyłączą nas jak pieprzone maszyny.
Widzieliście to.
Wy też straciliście przyjaciół.
I możecie być następni.
Możecie być następni.
Dają nam połowę życia i myślą, że nie będziemy o nią walczyć.
Prawda, Milchick?
Proszę, pomóżcie nam.
Proszę.
Pomóżcie nam.
- Jak się tu dostałeś? - Jezu.
Otwórz drzwi.
- Odsuń się, zjebie. - Już.
- Nie! - Już! Otwieraj!
Nie! Spierdalaj!
Nie! Doktorze Mauer! Wal się!
Jezu. Kurwa.
Gemma?
Spokojnie. To ja.
Jestem twoim mężem.
Nazywasz się Gemma Scout.
Jesteśmy małżeństwem od czterech lat.
Nie.
Byliśmy...
Mieliśmy wspólne życie.
Nie rozmawiaj z nim.
Chce cię skrzywdzić.
I jeśli pójdziesz teraz ze mną, możemy je odzyskać.
Nie.
Przestań.
To nie jest część testu.
- Proszę. - Nie pozwól się dotknąć.
Musimy iść.
Przestań!
O kurwa.
Panie Drummond. Szlag!
Spokojnie.
Kurwa!
To jest, kurwa, jej mąż!
Dzwoń do Drummonda!
Dobrze. Możesz wyjść. Wszystko w porządku.
Chodź.
Wyjdź.
Spokojnie.
Mark.
Chodź.
Gemma!
Gemma. Stój!
Nie.
Zabijesz wszystkich!
Mark S.?
Pani Casey.
Co się dzieje?
Chodź.
Dobrze. Chodź.
- Musisz iść. Już. - Dokąd?
No już! Musisz iść!
Idź.
Wal się, panie Milchick.
Mark. Chodź.
Chodź, Mark.
Chodź. Musimy iść.
Mark! Otwórz drzwi. No chodź.
Co ty robisz?
Otwórz drzwi.
Musimy iść do domu.
Mark.
Mark, no już. Otwórz te drzwi.
Mark, musisz iść. Otwórz drzwi.
Co? Mark!
Do cholery, Mark, musimy stąd iść.
Mark! Musimy stąd uciekać!
Mark! Musimy iść.
Mark! Nie.
Mark! Otwórz drzwi!
Nie! Mark!
Mark! Wracaj!
Napisy: Marzena Falkowska